คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 11 กลลวง.. 75%

ชื่อตอน : บทที่ 11 กลลวง.. 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.3k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 12 พ.ค. 2561 12:37 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 11 กลลวง.. 75%
แบบอักษร

​“นุช อยู่ไหนป้า?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เดินเข้ามาในบ้าน ไม่เห็นภรรยาตัวน้อยของตนแม้แต่เงา ตรงมุมโปรดที่หญิงสาวชอบไปนั่งๆ นอนๆ อยู่ก็ไม่มี พอ จำเนียร เดินผ่านมาชายหนุ่มจึงเอ่ยถามขึ้นทันที “คุณนุชไปที่บ้านแม่ของเธอน่ะค่ะ เห็นพี่สาวของเธอบอกว่าแม่ไม่สบายมาก คุณนุชไม่ได้โทรบอกพ่อเลี้ยงหรอกหรือคะ?” จำเนียร ขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย

“ไม่ได้โทรมานะ” ว่าแล้ว พ่อเลี้ยงกัณตภณ ล้วงโทรศัพท์มือถือจากกระเป๋ากางเกงออกมากดเช็คดู ก็ไม่มีสายเรียกเข้าจาก จิตรานุช เลยสักเบอร์เดียว ชายหนุ่มจึงกดโทรออกหาสาวเจ้า ‘ไม่มีสัญญาณตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก’ ซึ่งพยายามโทรออกหาอยู่สามสี่ครั้งก็ยังคงเป็นเสียงเช่นเดิม

พ่อเลี้ยงกัณตภณ รู้สึกร้อนรนใจเป็นยิ่งนัก “นุชให้ใครไปส่งที่บ้านแม่น่ะ?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เอ่ยถาม จำเนียร ขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่ร้อนรนเป็นอย่างยิ่ง “เอ่อ! น้ำอ้อยไปส่งค่ะ พอดีเอนก ป้าให้มันไปซื้อของที่ตลาดให้น่ะคะ ป้าก็เลยให้น้ำอ้อยขับมอเตอร์ไซค์พาไปส่ง” จำเนียร ตอบคำถามชายหนุ่มออกไป 

“อะไรนะ! ไปมอเตอร์ไซค์อย่างนั้นหรือ! จะบ้าหรือไง นุช กำลังท้องอยู่นะ หากเกิดอุบัติเหตุขึ้นมาจะทำยังไง ทำไมไม่มีใครโทรไปบอกฉันสักคน” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ทั้งตกใจทั้งโมโหและทั้งร้อนรนใจหนักเข้าไปกว่าเดิมอีก “ไม่มีอุบัติเหตุหรอกค่ะ เพราะน้ำอ้อยมันกลับมาแล้ว เห็นมันบอกว่าพอไปถึงที่บ้านแม่ของแม่เลี้ยง พี่สาวแม่เลี้ยงบอกว่ามีคนช่วยพาแม่ไปส่งโรงพยาบาลแล้ว แม่เลี้ยงกับพี่สาวก็เลยจะไปกันโรงพยาบาลกัน โดยให้น้ำอ้อยมันกลับมาก่อนน่ะค่ะ” จำเนียร เล่าสิ่งที่ น้ำอ้อย เล่าให้ฟังให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ ฟังต่อ

“แล้วทำไมน้ำอ้อยไม่ไปกับนุชล่ะ ไม่ได้เรื่องกันเลย” เมื่อได้ยินอย่างนั้น พ่อเลี้ยงกัณตภณ หัวฟัดหัวเหวี่ยงพร้อมกับตำหนิขึ้นมาทันที ก่อนจะหันหลังเดินไปยังหน้าบ้าน “พ่อเลี้ยงจะไปไหนคะ?” จำเนียร ร้องถามผู้เป็นเจ้านายออกไป “ไปตามนุช” ชายหนุ่มร้องตะโกนบอก จำเนียร โดยไม่หันกลับมามอง เดินจ้ำอ้าวไปอย่างเร็วไว และสักพักก็ได้ยินเสียงรถโฟล์วิลวิ่งออกไปจากหน้าบ้าน

สถานที่แรกที่ชายหนุ่มได้เดินทางไป ก็คือโรงพยาบาลที่อยู่ในตัวอำเภอ ซึ่งมีอยู่แค่โรงพยาบาลเดียว พ่อเลี้ยงกัณตภณ เข้าไปสอบถามกับทางประชาสัมพันธ์ของโรงพยาบาล “หวัดดีครับ นางจำเนียร ทวีไพรศาล ได้มารักษาที่นี่ใช่ไหม?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เอ่ยถามเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล ด้วยน้ำเสียงเข้มกังวาน

“อุ้ย! สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง สักครู่นะคะขอดูข้อมูลก่อน” เมื่อเจ้าหน้าที่ของโรงพยาบาล เห็นว่าเป็นใครก็อุทานออกมา พร้อมกับส่งยิ้มและกล่าวสวัสดีโดยไว และกุลีกุจอรีบหาข้อมูลให้ทันที จะไม่ให้รีบบริการให้ได้อย่างไรล่ะ ก็พ่อเลี้ยงกัณตภณ บริจาคให้โรงพยาบาลอยู่ทุกปี หากไม่บริการให้เป็นอย่างดีมีหวังถูกผู้บริหารของโรงพยาบาลตำหนิ และอาจถึงขั้นไล่ออกเลยก็เป็นได้

“ดิฉันหาจนหมด ไม่มีคนไข้ชื่อนี้เลยค่ะ” เจ้าหน้าที่โรงพยาบาลแจ้งให้ พ่อเลี้ยงกัณตภณ รับทราบยิ้มๆ “โอเค ขอบใจมาก” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ขมวดคิ้วสงสัย ก็ไหนบอกว่า จันทรา เข้าโรงพยาบาลทำไมถึงไม่ได้อยู่ที่นี่ล่ะ เค้ารางมันทะแม่งๆ ยังไงไม่รู้ หรือว่า จันทรา ออกจากโรงพยาบาลและกลับบ้านไปแล้ว เมื่อชายหนุ่มคิดได้อย่างนั้นจึงออกจากตรงนั้นขับรถมาที่บ้านของ จันทรา ทันที

“นุช! นุชอยู่ที่นี่หรือเปล่านุช?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ จอดรถโฟล์วิลที่หน้าบ้านของ จันทรา เปิดประตูลงมาก็ร้องตะโกนเรียกหาภรรยาตัวน้อยของตนทันที “สวัสดีค่ะพ่อเลี้ยง นุช กลับไปตั้งนานแล้วนี่ค่ะ ยังไปไม่ถึงบ้านอีกหรือค่ะ เหลวไหลจริงเลยยัยนี่” อนงค์นาถ เดินออกมาจากในบ้าน ทำเหมือนกับว่าตนเองไม่ได้ทำอะไรและไม่ได้มีอะไรเกิดขึ้นมาก่อนหน้านี้ 

“ยังไม่ถึง นุชกลับไปนานหรือยัง? แล้วไม่มีใครไปส่งนุชเลยหรือ?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์เป็นอย่างยิ่งที่ได้ยินอย่างนั้น “ก็เขาบอกว่ากลับเองได้นี้ค่ะ และก็ไปนานแล้วด้วย” อนงค์ ตอบออกไปอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อนสักนิดเดียว “แล้วที่บอกว่าแม่เธอป่วย เขาเป็นอะไรมากหรือเปล่า? เห็นบอกว่าไปโรงพยาบาลด้วยไม่ใช่หรือแล้วดีขึ้นแล้วหรือ?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ จะไม่ถามอาการของ จันทรา ก็ไม่ได้ จึงถามออกไปอย่างเสียไม่ได้ 

“ก็ดีขึ้นแล้วล่ะค่ะ แม่ไม่ได้เป็นอะไรมากแค่เป็นไข้เท่านั้นเองค่ะ” อนงค์นาถ พูดอย่างไม่มีการติดขัดเลยสักนิด แต่หญิงสาวไม่มีอาการเป็นเดือดเป็นร้อนทั้งกับเรื่องที่น้องสาวกลับแต่ยังไม่ถึงบ้าน และทั้งแม่ไม่สบาย แต่เรื่องหลังนั้นเจ้าหล่อนอาจจะคลายความกังวลแล้วเพราะ จันทรา ไม่ได้เป็นอะไรมาก แต่เรื่องแรกนี้สิยังไม่รู้เลยว่า จิตรานุช จะเป็นตายร้ายดีอย่างไร อนงค์นาถ ไม่เห็นเอ่ยถามหรือร้อนรนใจเลยสักนิด จึงทำให้สงสัยเป็นอย่างยิ่ง 

แต่ก็ไม่มีเวลาคิดจะสนใจอะไร เพราะตอนนี้ชายหนุ่มเป็นห่วง จิตรานุช เป็นอย่างยิ่ง “ถ้าไม่เป็นอะไรมาก ฉันกลับล่ะ” ว่าแล้ว พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็หันหลังเดินกลับมาที่รถโฟล์วิล กำลังจะเปิดประตูรถ ก็เห็น จันทรา เดินถือตะกร้ามาตามทางเข้าไร่ ซึ่งดูจากการแต่งตัวเหมือนพึ่งกลับมาจากการทำงานในไร่ ไม่เหมือนคนที่กำลังไม่สบายเลยสักนิด

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น