Phat_sara

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : So Good : EP. 2

คำค้น : กราฟ ปั้นหยา ปั้นหยาหมากระเป๋า ไอ้กราฟความเลว รัก แก้แค้น เจ้าชู้ เลว

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 24.6k

ความคิดเห็น : 249

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2561 20:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
So Good : EP. 2
แบบอักษร

​“เธอเป็นใครมายืนทำอะไรตรงนี้ ถ้ามาจากปาร์ตี้เห่ยๆ ข้างบ้านฉันก็รีบไสหัวไปซะ” ฉันไม่รู้หรอกนะคะว่าใครพูดอยู่ข้างหลัง น้ำเสียงโคตรหล่อ เส้นเสียงโคตรแบด แต่ประโยคโคตรถ่อย พูดแบบนี้ทั้งที่ไม่เห็นหน้าสวยใสปานนางฟ้าของอีหยาถือว่าผิด!

“เป็นใครแล้วหนักหัว...” ฉันหันไปคิดว่าจะหันไปด่าให้ลืมหัวลืมตีน แต่! คนที่อยู่ข้างหลังทำให้ฉันกลืนหมดทุกคำพูดที่จะงัดมาถ่อยสู้ไปจนหมด รวมถึงลืมคำพูดสุดถ่อยของคนตรงหน้าด้วย

ปั้นหยา...นี่เธอกำลังชมศิลปะชั้นเลิศอยู่ใช่ไหม >///<

ช็อกค่ะ แค่เห็นหน้าก็ช็อก เพราะถ้าไม่ช็อกก็ไม่ใช่อีหยา นี่มันบุพเพสันนิวาสยิ่งกว่าคุณพี่เดชกับแม่กาละเกดชัดๆ ไม่ต้องลำบากให้ผีมาหลอกจนรถคว่ำตายก็เจอเนื้อคู่ได้ พี่กราฟฟฟฟฟ พี่กราฟของหยา มาอยู่ที่นี่ได้ไงคะที่รัก >///<

“ไง...มายืนทำไรตรงนี้ มางานเห่ยๆ ห่วยๆ ตรงสวนข้างบ้านฉัน?” พี่กราฟมองหน้าฉันแบบไร้รอยพิศวาส ไม่มีแววตาตกตะลึงในความงามประมาณ 5 นาทีเหมือนในละคร ไม่มีอะไรเลยนอกจากน้ำเสียงหล่อๆ กับคำพูดถ่อยๆ เฟลค่ะ อยากจะร้องไห้ อยากลบวันเวลานี้ไปเลย

“เอ่อ...ค่ะ มางานวันเกิดพี่กันต์ค่ะ” ฉันตอบเสียงตะกุกตะกัก ความตื่นเต็มเต็มร้อยแต่ความมั่นใจติดลบ ติบลบแบบดิ่งลงพื้นพสุธา

“ถ้างั้นก็ไสหัวกลับไปงานห่วยแตกของพวกเธอซะ อย่าให้เห็นมาวนเวียนแถมนี้อีกไม่งั้นจะโดนดี” พี่กราฟพูดแล้วก็เอานิ้วชี้มาแตะที่ไหล่ฉัน ไม่ใช่นิ้วหรอกแค่ปลายนิ้วมากกว่าคล้ายๆ อาราเล่กำลังเอาปลายนิ้วจิ้มอุนจิ จากนั้นก็ออกแรงดันเหมือนจะดันให้หนีไปให้พ้นทาง

เดี๋ยวๆ ไม่ใช่แล้ว ถึงจะแอบชอบแต่มาถ่อยใส่แบบนี้อีหยาก็ไม่ยอมนะคะ คิดว่าตัวเองเป็นใครคะ หล่อลากไส้สูงส่งมากขนาดกล้ามาไล่ใครตามใจชอบก็ได้เหรอ ไม่รู้จักปั้นหยาสาวสวนแตงแห่งเมืองสุพรรณแล้วสินะ!

“ถ่อยชิบหาย เหอะ! ทำกับคนที่เพิ่งเห็นหน้ากัน 5 วิแบบนี้รู้ไหมว่านายมันสันดานโคตรกุ๊ยเลย ปาร์ตี้นายนี่ดีมากเนอะ ใส่บิกินี่จนแทบจะแก้ผ้าขย่มกันอยู่แล้วไอ้กร๊วก!” ชี้หน้าด่าแม่งเลยค่ะ สุดจะทนกับคำของคนโมโหมากไม่คิดว่าคนที่แอบชอบจะใจหยาบสันดานหมาได้แบบนี้

“เธอ!” เหอะ! ไงล่ะไอ้นักเลงแต่ปาก เจอปากหมาๆ ของอีหยาถึงกับไปไม่เป็น นี่แค่ระดับเบสิคนะขอบอกไว้ก่อน เธอ! เธอพ่อง! แน่จริงมาต่อยกันเลยก็ได้

“ทำไม เรียกทำไม ต่อยเลยไหมล่ะ” แม่งเธออย่างเดียวไม่ว่ามากล้าชี้หน้าอีหยาด้วยนี่ยอมไม่ได้ นอกจากเป็นสาวสวนแตงแห่งเมืองสุพรรณแล้ว อีหยายังเป็นลูกสาวกำนันด้วยค่ะ ห้าวเป้งมาตั้งแต่เด็ก โคตรนักเลงวัดด้วยขอบอกไว้เลย

“แม่ง ใครปล่อยให้พวกเกรดต่ำเข้าบ้านกูวะ!” ตอนนี้เราสองคน โอ๊ย! อย่าเรียกว่าเราเพราะแม่งโคตรเสนียดปาก ตอนนี้ฉันกับไอ้หล่อสันดานหยาบนี่กำลังขึ้นเสียงใส่กันค่ะ แต่บรรดาประชาชีที่อยู่ห่างออกไปไม่ถึง 20 เมตรไม่มีใครเห็นหรือได้ยินสักคน เหอะ! ก็เมาเหมือนหมา เต้นเลื้อยเป็นงู กรี๊ดกร๊าดเป็นปลาไหลต้มเปรตกันแทบทุกคนขนาดนั้น ได้ยินก็บ้าแล้ว

“รปภ. ไง ฮัลโหล~ โง่เหรอ?”

“เธอ! หึ! ปากดีสมกับที่มางานของไอ้นั่นเลยนะ พวกเดียวกันเกรดเดียวกัน” ไอ้พี่กราฟมองฉันหัวจรดเท้าด้วยสายตาโคตรดูถูก

“ปากนายนี่ก็จัญไรได้ใจเหมือนหน้าตาเลยนะ เฮ้ย! ว๊ายปล่อยนะ ปล่อย!” ฉันด่ายังทันจบประโยคไอ้พี่กราฟก็เดินเข้ามาหาหน้าตาถมึงทึงแล้วก็กระชากแขนเล็กๆ ของฉันลากไปตามทางเดิน

“ปล่อยนะไอ้บ้า ปล่อยสิวะ!”

ตู้ม!

ไอ้! ไอ้กราฟ ไอ้ใจหมา ไอ้นิสัยหยาบ ไอ้คนหาสิ่งดีในชีวิตไม่ได้นอกจากหน้าตา!

ฉันตะเกียกตะกายอยู่ที่น้ำแล้วก็พยายามขึ้นจากสระท่ามกลางสายตาของคนพวกนี้ ทีแรกก็มองแล้วก็ร้องกันด้วยความตกใจที่เห็นฉันตกน้ำ แต่แค่แป๊บเดียวก็มองด้วยสายตาสนุกสนานสะใจ

“อย่ามาปากดีกับฉันอีก” ผู้ชายคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าฉันที่กำลังเกาะขอบสระเพื่อขึ้นจากน้ำ ปลายเท้าไอ้บ้านี่แทบจะอยู่ชิดมือของฉันเลยด้วยซ้ำ เป็นคนที่มีความสามารถพิเศษที่สามารถทำให้คนที่แอบชอบมา 3 ปี เกลียดเขาเข้าไส้ได้ภายใน 3 นาที!

“ไอ้เลว!” ฉันพูดเสียงลอดไรฟันออกไปพร้อมกับจ้องหน้าไอ้พี่กราฟด้วยความแค้น ไอ้พี่กราฟก็เลยกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความสะใจกลับมาให้

ฉันขึ้นมาจากน้ำได้ก็จ้องหน้ากับไอ้พี่กราฟไม่ยอมวางตา ความโกรธมันเข้าครอบงำจนทนไม่ไหว

ตู้ม!

“กรี๊ดดดดด กราฟ!” พอไอ้พี่กราฟโดนฉันใช้แรงทั้งหมดผลักลงไปในสระน้ำ ทันใดนั้นน้ำก็กระจายเหมือนช็อกโกแลตที่ไหลลงสู่ทุ่งข้าวสาลี แล้วก็บู้ม! กลายเป็นโกโก้ครั๊นซ์!

“ลงไปชำระล้างความสกปรกซะไอ้เลว!” โคตรสะใจ พูดจบฉันก็ถอดรองเท้าส้นสูงของตัวเองก่อนที่จะก้าวฉับ ฉับ ฉับ! ออกมา ที่ถอดนี่ไม่ได้เจ็บเท้าหรือเอาตลกนะคะ ยอมอายเพื่อเอามันมาถือเป็นอาวุธ เผื่อใครสักคนในนี้จะเข้ามาจัดการฉันที่ทำร้ายไอ้พี่กราฟ ถ้ามีเข้ามาจะได้เอาส้นสูงเฉาะปากให้

“เฮ้ย! หยาไปตกน้ำที่ไหนมา” ฉันเดินมาหลบอยู่ที่มุมหนึ่งของสวนแล้วก็พยายามโบกไม้โบกมือให้ยาหยีอยูตั้งนานกว่ามันจะเห็น ไม่กล้าเข้าไปค่ะกลัวคนอื่นแตกตื่นว่าอีกัปปะนี่หลงมาจากไหน

“ไม่ได้ตั้งใจตกแต่ไปฟัดกับหมาในฝันมา” ฉันตอบด้วยความเซ็ง ขี้เกียจเล่าเพราะความหนาวกำลังมาเยือน

“หมาอะไรอ่ะ” ยาหยีขมวดคิ้วทำหน้างง มันก็สมควรงงถ้าบอกฟัดกับหมาอย่างเดียวคงเข้าใจง่าย แต่นี่บอกฟัดกับหมาในฟัน ถ้าฉันเป็นยาหยีฉันคงเข้าใจว่าอีปั้นหยาหลับในจนฝันว่าฟัดกับหมาแล้วพลัดตกน้ำ แต่ไม่ใช่หรอก ความจริงคือฝัดกับไอ้สันดานหมาที่เคยเป็นคนในฝันต่างหาก!

“เรื่องนั้นเดี๋ยวค่อยเล่าได้ไหมหยี เล่าแล้วจะขึ้น”

“โอเคๆ งั้นเดี๋ยวหยีไปขอผ้าเช็ดตัวให้เช็ดตัวก่อนนะ แล้วกลับกันเลยดีกว่า” ยาหยีมีสีหน้าเป็นห่วงเพื่อนหยามาก นางไม่ถามพิรี้พิไรอะไรให้หงุดหงิด พร้อมกับวิ่งไปหาพี่กันต์เจ้าของบ้าน

“ปั้นหยา เกิดอะไรขึ้นครับ ไปตกน้ำได้ยังไงใครทำ” พี่กันต์เดินเข้ามาพร้อมกับยาหยีและผ้าเช็ดตัว พอเห็นฉันพี่เขาก็ถามด้วยสีหน้ากังวล แล้วก็ถามเหมือนจะรู้ว่ามันไม่ใช่อุบัติเหตุ

“มีเรื่องเข้าใจผิดกันนิดหน่อยค่ะก็เลยตกน้ำแต่เคลียร์แล้วค่ะ ไม่มีอะไรแล้ว” ฉันยิ้มตอบพี่กันต์ จะให้ตอบได้ไงคะว่าหลงเข้าไปในปาร์ตี้ส้นตีนอีกฝั่งของบ้านพี่ แล้วก็ไปมีเรื่องกับไอ้พี่กราฟที่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับบ้านนี้และพี่กันต์ก็ไม่รู้ นึกดูแล้วชื่อก็คล้องจองกัน กราฟกันต์ เผื่อเขาเป็นพี่น้องกันไปพูดมากได้เหรอ

“ใครเคลียร์กับเธอ!” ชิบ! อีหยานึกว่าไปผุดไปเกิดอยู่ใต้หนองน้ำของคฤหาสน์ใหญ่แล้วซะอีก แม่งเอ๊ย ตามมาหลอนขนาดนี้ติดใจความสวยของปั้นหยาเหรอ! ไอ้พี่กราฟหล่อระยำ!

_______________________________________________________

มาแล้วเด้อจ้า มีที่สต็อกไว้อีก 2 ตอน แต่อย่าว่างั้นงี่เลยเนาะ ถ้าลงติดกันตอนนี้จะไม่มีคอมเม้นท์ และหน่องไรท์จะไม่ได้อ่านคอมเม้นท์ของตอนนี้ ขออนุญาติอ่านคอมเม้นท์ก่อนเด้อจ้า อุอิ เอาสัก 500 เม้นท์กับ 500 ไลค์ ก็พอใจ ล้อเล่นเด้อฮ่าๆๆๆ

ปล. 2 เรื่องเฮียเควินกับน้องหนมนั้นขึ้น END ทั้งหน้าเรื่อง และท้าย EP. สุดท้ายแล้วนะคะ มันจบไปแล้ววววว

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น