akikoneko17

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 3 ผู้คุมชะตา (2)

ชื่อตอน : บทที่ 3 ผู้คุมชะตา (2)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 151.5k

ความคิดเห็น : 114

ปรับปรุงล่าสุด : 01 มี.ค. 2558 08:53 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 ผู้คุมชะตา (2)
แบบอักษร

 

 

บทที่ 3 ผู้คุมชะตา (2)

 

“นั่นคิดจะทำอะไร!

 

 

 

        “!!!

 

 

        เสียงทุ้มน่ากลัวเล่นเอาผมสะดุ้ง รีบหันไปมองทันที ผมเห็นผู้ชายรูปร่างสูงใหญ่ ดวงตาเขาคมกริบดูน่ากลัว น่ากลัวกว่าท่านรองประธาน ใบหน้าเขาหล่อเหลาราวกับเทพบุตรแต่ใบหน้าเขากลับเรียบเฉยไม่มีรอยยิ้ม ผู้ชายคนนี้แตกต่างจากท่านรองมากจริงๆ

 

 

 

        “อะ เอ่อ สวัสดีครับ”

 

 

 

        ผมยกมือไหว้เขา มือของผมสั่นเทา เขาหรี่ตามองผม ผมตัวสูงน้อยกว่าเขามากพอสมควร ระดับความสูงของผมก็คงไม่ถึงไหล่เขา จากสายตาผม เขาคงสูงไม่ต่ำกว่า 185 เซนติเมตร

 

 

 

 

        “เมื่อกี้นายคิดจะทำอะไร”

 

 

 

 

        เขาถามเสียงเรียบ จ้องมองผมเหมือนสัตว์ร้ายที่กำลังจะลงทัณฑ์ ผมคิดมากไปหรือเปล่า เขาคงโกรธมากที่ผมเข้าไปวุ่นวายในพื้นที่ส่วนตัวของเขา ผมจะถูกเขาไล่ออกหรือเปล่า

 

 

 

        “ฉันถาม...นายไม่ได้ยินหรือไง”

 

 

 

        จะว่าไป ผมรู้สึกคุ้นกับเสียงของเขา ผมเผลอเดินถอยหลังด้วยความกลัว เมื่อเขาเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆ

 

 

 

        “อ๊ะ!

 

 

 

        ร่างของผมถอยเข้าไปในห้องนั้นอย่างไม่ได้ตั้งใจ ผมเบิกตากว้างตกใจกับสภาพรอบๆ ที่มันเหมือนจะมืด แต่ก็ยังคงมีแสงไฟสลัว มันเป็นไฟสลัวสีแดงที่ส่องตัดกับความมืด แอร์ในห้องนั้นเย็นเฉียบจนผมขนลุก

 

 

 

        ปัง!

 

 

 

        ประตูห้องถูกปิดลง ผมหันไปมองเห็นร่างของเขาเข้ามาอยู่ในห้องแล้ว

 

 

 

 

        “!!!

 

 

 

        ผมแทบจะหยุดหายใจกับสิ่งที่เห็น

 

 

 

        “สะ เสือ”

 

 

 

        หัวใจผมเหมือนจะหยุดเต้น เมื่อหันไปเห็นเสือตัวใหญ่ ที่น่ากลัวตรงมุมห้อง มันฆ่าผมหรือเปล่า....มันจะฆ่าผมไหม...

 

 

 

        นิ่ง....เสือตัวนั้นมันนิ่งมาก... ผมพยายามเพ่งมองให้ชัดมากขึ้น และผมก็ได้ข้อสรุป ที่รู้สึกเกลียดกับความโง่เขลาของผม

 

 

 

        มันเป็นแค่หุ่นปั้นเสือเท่านั้น...

 

 

 

        “หึ...”

 

 

 

        เสียงหัวเราะทุ้มของผู้ชายอีกคน ที่ผมเผลอลืมไปว่าเขาได้เข้ามาในห้องนี้กับผมด้วย

 

 

 

        “นาย...คิดจะทำอะไร”

 

 

 

 

        เขายังเดินเข้ามาหาผมเรื่อยๆ ทำไมผมถึงพูดไม่ออก และถอยหนีเขาแบบนี้ ผมรู้สึกกลัวอย่างบอกไม่ถูก

 

 

 

 

        “อ๊ะ!

 

 

 

 

        ผมถอยจนร่างตัวเองไปแตะกับบางสิ่ง และเซล้มลงไป สัมผัสที่นิ่ม ทำให้ผมรับรู้ว่ามันคือเตียง ใช่..ผมล้มลงไปที่เตียง เตียงที่มันนิ่มเหมือนขนสัตว์...แสงสว่างสลัวในห้องมันทำให้ผมรู้ว่า ลายผ้าที่วางบนเตียงมันเหมือนหนังสัตว์ที่เป็นลายพาดกลอน

 

 

 

        “!!!

 

 

 

        พอเงยหน้าอีกที ใบหน้าของคนคนนั้นก็อยู่ตรงหน้าผมแล้ว ผมเห็นแววตาของเขาที่จ้องมองผม

 

 

        “ยะ อย่า...”

 

 

 

        ใบหน้าของเขาที่ต่ำลงมา ทำให้ผมกลัว ริมฝีปากของเขาทาบทับลงมาปิดริมฝีปากของผม ผมได้แต่เบิกตากว้าง ยกมือดันอกเขา แต่เขาก็จับมือผมตรึงไว้กับเตียง แล้วบดขยี้ริมฝีปากกับปากผมอย่างรุนแรง

 

 

 

        “อื้อ!!

 

 

 

        ผมพยายามดิ้น ผมหลับตาแน่น แต่เหมือนเรี่ยวแรงของผมมันหายไปหมด ลิ้นร้อนๆที่แทรกเข้ามาในปากผม มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆ มันเหมือน...เหมือนกับคืนนั้น ความรู้สึกนี้ ทำไมมัน...

 

 

 

        “อ๊ะ...ยะ อย่า”

 

 

 

        เขาละการจู่โจมที่ปากของผม เขาเปลี่ยนมาซุกไซ้ที่ซอกคอของผมแทน

 

 

        “เข้ามาในนี้...คิดจะยั่วกันหรือไง...”

 

 

 

        “มะ ไม่ใช่ ผมไม่ได้ยั่วท่านประธาน ไม่...อ๊ะ”

 

 

 

        เขาวางฝ่ามือลูบไล้ที่แผ่นอกของผม ผมสะดุ้ง เมื่อเขาเหมือนใช้นิ้วจิกที่หัวนมของผมผ่านเสื้อ ตัวของผมสั่น ผมรู้สึกเหมือนอยากจะร้องไห้

 

 

 

        “งั้นนายก็คิดจะยั่วเจ้ารุจน์ล่ะสิ”

 

 

        “มะ หมายความว่ายังไง ผมไม่ได้เข้าใจ โอ๊ย!

 

 

 

        อยู่ๆเขาก็เลื่อนมือมาบีบแก้มผม ดวงตาเขาน่ากลัว น่ากลัวมาก เขาน่ากลัว เหมือนสัตว์ร้าย ผมกลัวเขา ผมกลัว....

 

 

 

        “นายเป็นคนของฉัน อย่าได้คิดไปยั่วน้องฉันอีก!...ฉันคือคนที่คุมชะตาชีวิตของนาย...จำเอาไว้!

 

 

 

        เสียงของเขาน่ากลัวมาก ผมไม่กล้าแม้แต่จะมองหน้าของเขา เขาผละออกจากกายของผม

 

 

 

 

        “ออกไปจากห้องนี้ แล้วไปรอข้างนอก ถ้านายไม่อยากจะถูกทำมากกว่านี้”

 

 

 

        สมองของผมมันมึนงงไปหมด นี่มันอะไรกัน ผมงงไปหมดแล้ว

 

 

 

        “อยากโดนมากกว่านี้สินะ”

 

 

 

        ร่างสูงใหญ่ที่หมุนมาหาผม ทำให้ผมรีบยันตัวขึ้น วิ่งออกไปนอกห้องอย่างไม่คิดชีวิต ทันทีที่ได้ออกมาจากห้องที่มืดสลัวนั้น ร่างกายของผมมันก็เหมือนจะหมดแรง ยกมือกุมอกตัวเอง หัวใจมันเต้นแรงมาก เต้นแรงจนผมกลัวว่ามันจะระเบิดออกมา

 

 

 

 

        จากนี้...ชีวิตของผมจะเป็นยังไงต่อไป...ผมไม่อยากจะคิดเลย....

 

 

____________________________________________________

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}