ฮิเมะซัง
facebook-icon

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุน ทั้ง เข้ามาอ่าน ไลค์ แชร์ คอมเมนท์ ให้ดาว ให้เหรียญ ให้กุญแจ ทุกๆ อย่างที่มอบให้ มันมีคุณค่ามากมายจริงๆ ค่ะ

ชื่อตอน : EP.3 ตัดใจ

คำค้น : That's mom,คนเป็นแม่,เคะท้องได้,นิยายY,ฮิเมะซัง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.7k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.3 ตัดใจ
แบบอักษร

มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


3

ตัดใจ

เช้าวันต่อมา

ผมตื่นขึ้นมาพร้อมอาการคลื่นไส้ ให้ตายเหอะ ผมจะต้องเจอกับอาการแพ้ท้องแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน การที่ตื่นขึ้นมาในตอนเช้าแล้วต้องวิ่งเข้าห้องน้ำไปขย้อนอาหารออกจากปากมันไม่สนุกเลยนะ

“อ้วกกก~”

ลูกนะลูก ไม่คิดจะให้แม่...ไม่สิ ‘พ่อ’ ตื่นเช้ามาแล้วสดชื่นบ้างเลยหรือไง

ผมบ่นไปก็อ้วกไป พออาการดีขึ้นแล้วก็กะว่าจะอาบน้ำต่อ แต่มีคนมาเคาะประตูหน้าห้องขัดจังหวะไว้เสียก่อน

ดินกลับมาแล้วเหรอ

ผมมองนาฬิกาแขวนนอกห้องน้ำแล้วนึกสงสัย

ทุกทีดินจะกลับช่วงสายๆ แต่นี่เพิ่งจะเจ็ดโมงเช้า แล้วคนที่เคาะประตูเป็นใคร

ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูยังดังต่อไป

ผมแขวนผ้าขนหนูไว้กับราวแล้วก็เดินไปเปิดประตูให้ แต่พอเห็นว่าอีกฝ่ายเป็นใคร ผมก็รีบปิดประตูใส่

“เดี๋ยวก่อนไอ้ข้าว!”

ต้นกล้าใช้มือยันประตูไว้ แรงของเขามากกว่าผมถึงสามเท่า ผมจึงต้านเขาไม่ไหว เขาเข้ามาในห้องจนได้ ผมควรจะทำยังไง เขาจะมาเอาคืนที่ผมชกเขาไหม หรือเขามาเพราะรู้แล้วว่าผมกำลังเจอปัญหาอะไร?

ไม่ มันไม่มีทางเป็นไปได้ เขาจะรู้เรื่องผมท้องได้ไง ก็ในเมื่อผมไม่ได้บอกใครว่าเขาเป็นพ่อของลูก!

“ไอ้ข้าว!” ต้นกล้าโผเข้ามากอดผมในช่วงจังหวะที่ผมมัวแต่คิดอยู่ในใจ

“เฮ้ย!!” และด้วยความตกใจผมก็เลยผลักเขาออกไปเต็มแรง “ทำบ้าอะไรวะ”

“กูขอโทษๆ ยกโทษให้กูได้ไหม”

“ยะ ยกโทษเรื่องอะไร” ผมถอยหนีเขาออกไปไกล จะให้มันมากอดอีกไม่ได้ ผมจะไม่ยอมหวั่นไหวเพราะได้สัมผัสตัวมันอีกแล้ว

“ทั้งเรื่องเมื่อกี้แล้วก็เรื่องที่กู~” ไอ้กล้าลากเสียงยาวเหมือนจงใจให้ผมเข้าใจความหมายที่มันจะสื่อออกมา

“ถ้าเป็นเรื่องคืนนั้น เราบอกไปแล้วไงว่าให้มันเจ๊ากับเรื่องที่เราชกนาย”

“มันเจ๊ากันได้ที่ไหน!” ต้นกล้าตวาดใส่ “กูเอามึงทำเมียไปแล้วนะ!”

ผมนิ่งอึ้งไม่รู้จะตอบอีกฝ่ายกลับไปยังไง

มันก็ถูกอยู่ว่าเรื่องที่ไอ้กล้าจับผมทำเมียมันร้ายแรงกว่าเรื่องที่ผมชกหน้าเขาเป็นไหนๆ แต่จะให้เขามารับผิดชอบในสิ่งที่เขาบอกว่า ‘ไม่ได้ตั้งใจ’ ได้ยังไง ผมไม่เอาด้วยหรอก

“เราถามตรงๆ นายมาขอโทษเราด้วยเหตุผลอะไร” ผมถามเขาเพราะอยากรู้จากใจ

“กูไม่อยากเสียมึงไป” ต้นกล้าตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั่นไหว

“เพราะอะไร”

“มึงเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของกูไง”

“ขอโทษด้วย แต่เราคงกลับไปเป็นเพื่อนกับนายอีกไม่ได้”

“ถ้าอย่างนั้นให้กูรับผิดชอบสิ่งที่กูทำกับมึงได้ไหม”

ผมไม่เข้าใจ ต้นกล้าจะรับผิดชอบยังไง

“ให้กูทำอะไรก็ได้ มึงอยากให้กูชดใช้ยังไงก็ว่ามา”

ผมมองต้นกล้าด้วยความรู้สึกสงสัย

เขายอมทำทุกอย่างเพราะไม่อยากเสียผมไป แต่มันในฐานะไหน และทำไปเพื่ออะไร

เขาเป็นถึงนักเรียนพระราชทานที่มีเพื่อนรอบตัวมากมาย กับอีแค่ผมหายไป ทำไมต้องลงทุนทำขนาดนี้ด้วย

“นายบอกมาตรงๆ เลยดีกว่าว่านายต้องการอะไร”

“กูไม่อยากเสียมึงไป”

“แล้วนายจะให้เรากลับไปอยู่ในสถานะไหน ในเมื่อนายก็รู้ว่าเรากลับไปเป็นเพื่อนกับนายไม่ได้”

“...”

“และถึงนายจะชดใช้ความผิดที่ทำไว้ได้ นายมีพื้นที่ให้เรานอกจากการเป็นเพื่อนไหม”

“...”

“เห็นไหมว่านายตอบไม่ได้”

“ถ้ากูอยากให้มึงอยู่ข้างๆ แต่ยังไม่มีสถานะมึงจะยอมไหม”

ใครจะไปทำแบบนั้นได้

คิดดูสิว่าถ้าวันใดวันหนึ่งมันได้คบกับน้องมินนี่ที่มันชอบแล้วผมจะกลายเป็นตัวอะไร

จะให้ผมอยู่ข้างๆ โดยไม่มีสถานะ ถามหน่อยเถอะ มันต่างจากการเป็นคู่นอนตรงไหน

“เราขอถามหน่อยว่านายเห็นเราเป็นตัวอะไร”

“ก็พะ...”

“เพื่อนใช่ไหม”

“...” เขาพยักหน้ายอมรับในทันใด

“โอเค งั้นเราขอยืนยันคำเดิมว่าเราเป็นเพื่อนกับนายไม่ได้ นายจะคุกเข่าขอร้องยังไงเราก็เป็นให้นายไม่ได้”

“ทำไม...” ต้นกล้าเม้มริมฝีปากสะกดอารมณ์ไว้ “ทำไมถึงเป็นเพื่อนกันต่อไม่ได้”

“เพราะว่านายเอาเราไปแล้วไง”

“เรื่องนั้นกูไม่ได้ตั้ง...”

“นายตั้งใจ!” ผมพูดแทรกอีกฝ่าย “เพราะถ้าไม่ได้ตั้งใจ นายต้องหยุดตั้งแต่จูบแล้ว!”

คำพูดของผมเหมือนฟ้าผ่าลงกลางอก ต้นกล้าช็อกจนทำอะไรต่อไม่ถูก

“ถ้ารู้แล้วก็ออกไป” ผมออกปากไล่

“ไม่...” แต่เขาก็ดึงดันจะอยู่

“เราบอกให้ออกไป!!”

“ยังไงกูก็ไม่ไป!!” ต้นกล้าพุ่งเข้ามากอดผมไว้

“ปล่อยเรานะกล้า!!”

“กูไม่ปล่อย!!”

“นายก็รู้ว่าเราเป็นเพื่อนให้นายไม่ได้ แล้วนายจะดื้อด้านทำไม!!”

“กูยอมรับก็ได้ว่ากูตั้งใจ!!”

คำพูดของต้นกล้าทำให้ผมนิ่งไป

“คืนนั้นกูรู้สึกตัวทุกอย่าง กูมีสติแล้วเข้าใจที่มึงพูดทั้งหมด!”

“ถ้านายรู้แล้วนายทำ...”

“เพราะกูไม่อยากเสียมึงไปไง!”

“...”

“กูตั้งใจเอามึงเพราะกูรู้ว่าถ้าได้มึงแล้วมึงจะไม่ไปไหน แต่ตอนนี้มันไม่ใช่ มึงกำลังจะจากกูไป กูไม่รู้เหตุผลว่ามันเป็นเพราะอะไร แต่กูจะไม่ปล่อยมึงไปเด็ดขาด!!”

ผมควรจะทำยังไง

คำพูดของเขาทุกคำกำลังบั่นทอนความเข้มแข็งที่ผมพยายามสร้างไว้

ผมไม่รู้ว่าเขาอยากให้ผมกลับไปอยู่ข้างๆ ทำไม

ผมไม่รู้ว่าเขาต้องทุ่มเทขนาดนี้ไปเพื่ออะไร

ยิ่งเขาทำแบบนี้ ผมก็ยิ่งไม่เข้าใจ

ต้นกล้าเอาแต่บอกว่าไม่อยากเสียผมไป แต่เขากลับตอบผมไม่ได้ว่าเพราะอะไร

เขาทำด้วยความรู้สึกที่ตัวเขาก็ยังหาคำตอบไม่ได้ แล้วผมจะกลับไปได้ยังไง

ผมต้องตัดความสัมพันธ์นี้ทิ้ง ไม่ว่ายังไงก็ต้องทำให้ได้

เพื่อตัวเขา

เพื่อตัวผม

และอีกคนที่ยังอยู่ในท้อง!!

“เราเกลียดนาย!” ใช่ ผมต้องใจแข็งเข้าไว้ “เกลียดความเห็นแก่ตัวของนาย เกลียดทุกอย่างที่นายได้ทำลงไป เกลียดๆๆ ได้ยินไหม ปล่อยเราเดี๋ยวนี้!!”

ผมสลัดหลุดจากอ้อมแขนของไอ้กล้าแล้วตั้งท่าจะไล่มันออกห้องไป ทว่าก็ทำไม่ได้ ผมชะงักเมื่อเห็นอีกฝ่ายทรุดลงไป

“มึงเกลียดกูมากขนาดนั้นเลยเหรอข้าว” ไอ้กล้าร้องไห้ด้วยความเสียใจ “กูทำผิดมากขนาดที่มึงยกโทษให้กูไม่ได้เลยเหรอ”

ผมเบือนหน้าหนีอีกฝ่าย

ผมรักเขา รักจนไม่อาจทนเห็นเขาร้องไห้ได้

“นายบอกว่าจะทำทุกอย่างเพื่อชดใช้สิ่งที่ทำกับเราใช่ไหม”

“ใช่...มึงให้กูทำอะไร กูจะทำให้หมด!”

ผมสูดลมเข้าปอดเพื่อรวบรวมกำลังใจ

เมื่อทำใจแข็งได้ก็เดินเข้าไปเช็ดน้ำตาให้อีกฝ่าย

“งั้นเราขอให้นายเข้มแข็ง ลืมคนอย่างเราแล้วใช้ชีวิตต่อไป”

“ไม่ ฮืออออ ไอ้ข้าวไม่” ไอ้กล้าส่ายหน้าพร้อมกับร้องไห้

“แต่นายต้องทำเข้าใจไหม”

“ไม่ข้าว...อย่าทำแบบนี้”

“ถือว่าทำเพื่อเราเป็นครั้งสุดท้าย”

“ฮือออ”

“มีอนาคตที่ดีนะ”

ผมหนีอีกฝ่ายเข้าห้องน้ำแล้วล็อกประตูไว้

ต้นกล้ายังคงตามมาเคาะประตูอีกยกใหญ่

เขาตะโกนทั้งสะอื้นไห้

ผมไม่อาจทนความเจ็บปวดได้อีกต่อไป

ร่างของผมทรุดฮวบอย่างควบคุมไม่ได้ จากนั้นหยาดน้ำตาก็ประเดประดังหลั่งไหล

“ฮึก!!”

ผมต้องใช้มือปิดปากเอาไว้ ทำทุกวิถีทางเพื่อไม่ให้เสียงเล็ดลอดออกไป

ปังๆๆ

ต้นกล้ายังคงพยายามเคาะประตูให้ผมออกไป เสียงตะโกนชื่อผมดังกึกก้องไม่ขาดสาย

ผมทนฟังเสียงร้องไห้ของเขาไม่ได้ ยิ่งฟังผมยิ่งเหมือนจะขาดใจ

ผมอยากให้เขายอมแพ้แล้วจากไป แต่ต้นกล้าก็ไม่ยอมไปไหน ตอนนี้เราสองคนต่างพิงประตูคนละฝั่งแล้วร้องไห้ แรงสั่นสะอื้นที่อีกฝ่ายส่งมาผมก็สัมผัสได้

“นายควรออกไป” ผมกลั้นใจไล่ แต่ต้นกล้าก็ไม่ยอมไป เขาบอกจะทิ้งผมให้อยู่คนเดียวได้ยังไง เขารู้ว่าผมแสร้งไล่ แต่จริงๆ แล้วผมกำลังเจ็บปวดแทบตาย เขาทิ้งผมไว้ไม่ได้

เมื่อรู้ว่าอีกฝ่ายอ่านใจผมได้ ผมก็ไม่อาจกลั้นเสียงสะอื้นไห้ได้อีกต่อไป

ผมปล่อยโฮออกมายกใหญ่

ความเศร้าโศกเสียใจทำให้ผมไม่อาจคุมตัวเองได้ ผมเริ่มทำร้ายร่างกาย ความรุนแรงเพิ่มขึ้นจนน่าใจหาย ไอ้กล้าได้ยินเสียงการกระทำของผมก็เริ่มร้อนใจ มันเรียกชื่อผมแล้วเคาะประตูให้ผมคงสติไว้ แต่ก็ไม่สามารถหยุดผมได้

ผมเปิดน้ำจากก๊อกทุกจุดเพื่อไม่ให้ได้ยินเสียงของมัน จากนั้นก็ปล่อยให้ตัวเองดำดิ่งสู่ห้วงแห่งความเจ็บปวดจนไม่รู้ตัวเลยว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน กระทั่งไอ้ดินพังประตูเข้ามาช่วยผมไว้ ผมถึงได้รู้ว่าตัวเองทำเรื่องเลวร้ายลงไป

ใช่

ผมทำร้ายเด็กตัวน้อยๆ ที่อยู่ในไส้

เลือดที่ไหลซึมลงขาบอกให้ผมรู้ว่า ลูกไม่อยู่แล้ว!

​+++++++++++++++

ช็อก (O0O)!!


มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}