นายเงียบ

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 34 (แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 34 (แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.8k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 19 ม.ค. 2562 04:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 34 (แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

​"เกมส์ลูกพ่อ" ชายวัยกลางคนส่งยิ้มให้กับลูกชายวัย 19 ของเขา เกมส์เข้าไปสวมกอดชายคนนั้น

"พ่อดีใจนะ ที่ลูกสามารถใช้ชีวิตเหมือนคนปกติได้ แม้ลูกจะมีร่างกายที่ไม่สมบูรณ์" ชายคนนั้นพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"และพ่อก็ดีใจ ที่ลูกได้เจอคนที่ลูกรัก และเขาก็รักลูกมาก" ชายคนนั้นพูดพลางลูบหัวไปที่เด็กชายร่างเล็กแล้วยิ้มอย่างเอ็นดู

"พ่ออยากให้ลูกลืมอดีตที่โหดร้าย แล้วใช้ชีวิตให้มีความสุข แค่ลูกมีความสุข พ่อก็ไม่มีอะไรต้องเป็นห่วงลูกแล้ว ถึงเวลาที่พ่อต้องไปแล้ว ลาก่อนนะลูกเกมส์พ่อจะอยู่ในใจลูกเสมอ" ร่างของชายคนนั้นค่อยๆถอยห่างไปถอยห่างไป ชายร่างเล็กพยายามไฃ่ตามร่างนั้นไป แต่เมื่อเขากระโดดคว้าร่างนั้น เขากลับคว้าได้เพียงความว่างเปล่า ร่างนั้นได้หายไปราวกลมกลืนไปกับอากาศแล้ว

เกมส์ตื่นขึ้นมาบนเตียงผู้ป่วยในโรงพยาบาล คว้าแขนของคนร่างใหญ่ที่นอนฟุบอยู่ข้างเตียง ร่างใหญ่นั้นขยับตัว หันมามองหน้าเขาก่อนที่จะฉีกยิ้มด้วยความดีใจ

"ตัวเล็ก ฟื้นแล้วเหรอครับ" พี่อาร์มมองหน้า แล้วสวมกอดเกมส์ เกมส์สายตาเหม่อมองไปด้านบน หน้าของพ่อลอยเด่นชัดขึ้นมา เขายิ้มในใจ

"ไม่ต้องห่วงผมนะครับคุณพ่อ พ่ออยู่ในใจผมเสมอ หลับให้สบายนะครับ"

​Arm's part

​​ผมสวมกอดไอ่ตัวเล็กอยู่ซักพัก พลางหอมแก้ม จนไอ่ตัวเล็กยิ้มขึ้นมา หน้าเปลี่ยนสีด้วยความเขิน ผมจึงรีบกดปุ่มข้างเตียงไอ่ตัวเล็ก เวลาผ่านไปไม่นาน พยาบาลก็เปิดประตูห้องเข้ามา

"คนไข้ฟื้นแล้วครับ" ผมพูดน้ำเสียงดีใจ

"เดี๋ยวดิฉันไปตามคุณหมอให้นะคะ" พยาบาลวิ่งออกไปจากห้อง


หลังจากคุณหมอเข้ามาดูอาการไปซักพัก พ่อแม่ผม แม่ไอ้ตัวเล็ก น้องบอยก็เข้ามา

"ฟื้นแล้วเหรอ เกมส์ลูกแม่" แม่ตัวเล็กเข้าสวมกอดลูกชายตัวเอง มีน้องบอยเข้าไปสวมกอดด้วย

ผมและพ่อแม่ผมยืนมองภาพที่อยู่ตรงหน้านั้นด้วยความประทับใจ ก่อนที่ผมจะขออนุญาตแม่ตัวเล็ก ออกไปอาบน้ำแต่งตัวเพื่อเตรียมไปเรียน

"เดี๋ยวตอนเย็นผมกลับเข้ามาพร้อมเพื่อนๆนะครับ คุณแม่"

"ตั้งใจเรียนนะลูก เดี๋ยวทางนี้แม่กับน้องบอยจะช่วยดูแลเอง"


"สรุปเพื่อนผมปลอดภัยแล้วใช่ไหมครับพี่" ไอ้รัฐถามขึ้นมา สีหน้ายินดี ผมพยักหน้า

"แล้วสรุปหมอว่ายังไงบ้างวะ" ไอ้ท็อปถามขึ้น

"อาการโดยรวมก็ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง เหลือแค่ผ่าตัด ดามเหล็ก ใส่เฝือก แล้วทำกายภาพบำบัด อาทิตย์หน้าก็ออกโรงพยาบาลได้แล้ว แต่ต้องเข้าไปทำกายภาพบำบัดเดือนหนึ่่งจนกว่าจะถอดเฝือก" ผมอธิบาย

"แล้วพอมีเค้าลางหรือยังครับ ว่าใครเป็นคนทำเพื่อนผม" แชมป์ถามขึ้นมา สีหน้าตึงเครียด

"ก็จากข้อมูลที่รปภ.ให้มาเป็นผู้ชาย 5 - 6 คนรุมทำร้าย แต่ในตอนนั้นที่เกิดเหตุมันมืด เลยไม่สามารถระบุลักษณะได้ชัดเจน" ไอ่นิคพูดขึ้น

"เชื่อเถอะพี่ คนทำผิด ยังไงมันก็ปิดไม่มิดหรอก เดี๋ยวมันก็โผล่หางออกมาเอง" ไอ้โอมพูด

"และไม่ว่ามันจะเป็นใคร ที่ทำร้ายแฟนพี่ มันจะต้องชดใช้อย่างถึงที่สุด" ผมพูดขึ้นพลางกำหมัดไว้ แน่น


ผมและเพื่อนๆ น้องผลัดกันกับแม่ไอ่ตัวเล็กเข้าไปเยี่ยมไอ้ตัวเล็ก การผ่าตัดผ่านพ้นไปด้วยดี แม่ไอ้ตัวเล็กก็ขอตัวกลับเชียงรายเนื่องจากน้องบอยหยุดเรียนมาหลายวันแล้ว

หลังจากไอ้ตััวเล็กใส่เฝือกที่ขาแล้ว ไอ้ตัวเล็กก็ต้องไปทำกายภาพบำบัด โดยมีผม พ่อแม่ผม และเพื่อนผม เพื่อนไอ้ตัวเล็กผลัดกันเข้าไปเยี่ยม

เวลาผ่านไปหนึ่งอาทิตย์ การกายภาพบำบัดให้ผลดีขึ้นเรื่อยๆ จนหมออนุญาตให้ไอ้ตัวเล็กกลับไปพักฟื้นได้

พ่อแม่ผมมารับไอ้ตัวเล็กพร้อมกับผม ที่ช่วยพยุงไอ้ตัวเล็กที่อยู่ในไม้ค้ำให้เดินได้สะดวก

ผมเอาไอ้ตัวเล็กไปนอนที่ห้องผมเพื่อจะได้ช่วยดูแล

"ตัวเล็กสรุปว่าจำได้หรือเปล่า ว่าใครทำร้ายเรา" ผมยื่นหน้าเข้าไปถาม ไอ้ตัวเล็กก้มลงเขียนลงไปในสมุด

"ตอนนั้นมันมืด ผมเลยมองไม่เห็น ผมพยายามป้องกันตัวแต่คนมี 5 คนมารุมผมผมเลยต่อสู้ไม่ไหว"

ผมพยักหน้าเข้าใจพลางลูบหัวไอ้ตัวเล็กไปอย่างเบามือ

"แล้วหายโกรธพ่อพี่หรือยัง เรื่องนั้น" ผมถามตัวเล็ก พลางเล่าเรื่องในสมุดเล่มนั้นให้ฟัง ไอ้ตัวเล็กผมยิ้มแล้วส่ายหน้าก่อนที่จะเขียนอะไรบางอย่าง

"เรื่องของพ่อพี่ ผมยังโกรธๆอยู่ แต่ผมเชื่อว่าท่านคงมีเหตุผลอะไรบางอย่างท่านถึงทำแบบนี้ รอให้รู้ความจริงค่อยว่าอีกที ส่วนพี่อาร์มตอนนี้ผมคิดได้ว่าผมจะโกรธคนที่ผมรัก และคนที่รักผมได้ยังไง พี่อาร์มไม่ใช่ตัวต้นเหตุนี่" ผมอ่านข้อความ แล้วจ้องไปที่ใบหน้าขาวใสของไอ้ตัวเล็ก

"ถ้าไม่โกรธพี่แล้ว หอมแก้มพี่ทั้งสองข้างซิ" ผมพูดพลางอมลมไว้ที่แก้ม แล้วชี้ที่แก้มทั้งสองข้าง ไอ้ตัวเล็กมีสีหน้าลังเลเล็กน้อย ก่อนที่จะหอมแก้มผมทั้งสองข้าง ผมเอาไอ้ตัวเล็กเข้ามาประชิดตัว แล้ว จูบไปที่ปากนุ่มๆของตัวเล็ก ไอ้ตัวเล็กทุบไหล่ผม ก่อนที่จะเขียนข้อความมาว่า

"คนฉวยโอกาส"

ผมมองไอ้ตัวเล็กที่แก้มพองด้วยความโกรธ ก่อนที่จะจับไอ้ตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำ

"ปะ ไปอาบน้ำกัน" ผมพูดพลางส่งสายตายิ้มกริ่ม


ผมคอยไปรับส่งไอ้ตัวเล็กไปเรียน จนเพื่อนๆและน้องๆเริ่มหมั่นไส้

"แหมๆๆๆไอ้อาร์ม เอาแต่อยู่กับเมียจนเดี๋ยวนี้ลืมเพื่อนฝูงเลยนะ" ไอ้ท็อปพูดแซวขึ้นมา

"ที่รัก อ้าปากกินข้าวครับ อย่าไปอิจฉาคู่ของเพื่อนผมเลย" ไอ้โอมแซวขึ้น พลางหยิบขนมป้อนไอ้ท็อป ไอ้ตัวเล็กผมขำในการกระทำของพี่น้องรหัสคู่นี้

"แซวแต่กูคู่มึงก็ไม่เท่าไหร่นะ แล้วน้องรัฐแก้วมีตั้งหลายใบ ทำไมมาดูดน้ำแก้วเดียวกับไอ่นิค" ผมแซวพลางหันไปทางไอ้นิคและรัฐซึ่งผละออกจากกันสีหน้าเก้อเขิน

แล้วบรรยากาศบนโต๊ะอาหารก็กลับมาครึกครื้นอีกครั้ง เมื่อไอ้ตัวเล็กผมกลับมาร่าเริงตามเดิม

"เรื่องของพ่อเรากับพ่อพี่เดี๋ยวทุกอย่างก็เรียบร้อยนะตัวเล็ก" ผมหันไปจ้องหน้าแล้วพูดบอก

"สวัสดีครับ พี่ๆ หวัดดีเพื่อนๆวิทยา" ผู้ชายปีหนึ่งห้อยป้ายวิศวะ เข้ามาทักทายพวกผม และเพื่อนๆไอ้ตัวเล็ก ใช้เวลาอยู่พักใหญ่กว่าที่พวกผมจะจำเด็กวิศวะคนนี้ได้

"อ่าว น้องกายที่แข่งมวยกับน้องเกมส์รอบชิงกับน้องเกมส์ใช่ไหม มีอะไรถึงมาหาพวกพี่ถึงคณะวิทยา หรือจะมาท้าเกมส์ชกนอกรอบ" ไอ้นิคหันไปมองไอ้กาย แววตาหาเรื่อง

"พี่นิค ดูพูดเข้าซิ จะไปหาเรื่องเขาทำไม เราขอโทษแทนรุ่นพี่เราด้วยนะกาย" ไอ้รัฐว่าให้พี่รหัสตัวเอง ไอ้นิคหน้าจ๋อยลงไปทันควัน

"ไม่เป็นไร หรอกครับ ถึงบนสังเวียนมวยเราจะเป็นคู่แข่งกัน แต่นอกสังเวียนเราเป็นเพื่อนกันได้นี่" กายพูดพลางส่งยิ้มให้ทุกคนรอบโต๊ะ

"แล้วน้องเข้ามาหาพวกพี่ น้องมีอะไรหรือเปล่าจ๊ะ" เจนเป็นฝ่ายถามขึ้นมาบ้าง

"นี่ครับ" น้องกายตอบพลางยื่นโทรศัพท์มือถือส่งมาให้

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น