SWEET_MOON

มีเมียทั้งทีก็มีแบบบ้าคลั่งเกาหลี ชนิดที่ว่าลืมไปเลยว่ามีผัวอยู่! อีแบบนี้ผมควรทำยังไง? เบื่อมันมากขึ้นทุกวันเพราะเรื่องนี้ จะคลั่งอะไรนักหนา ผัวมีให้คลั่งเป็นตัวเป็นตัวกับเฉยเมย ทีกับ 'วี บีทีเอส' เออกรี๊ดจนบ้า ให้ตายเหอะชีวิตไอ้นัม! โฟมนะโฟม แล้วเดี๋ยวได้รู้เลย กูจะบ้าผู้หญิงบ้าง คอยดู! #นัมเบื่อเมีย #คนเบื่อเมีย

NUMB PUT #นัมเบื่อเมีย :: CHAPTER 3 [100%]

ชื่อตอน : NUMB PUT #นัมเบื่อเมีย :: CHAPTER 3 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.1k

ความคิดเห็น : 94

ปรับปรุงล่าสุด : 14 พ.ค. 2561 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
NUMB PUT #นัมเบื่อเมีย :: CHAPTER 3 [100%]
แบบอักษร

​นัมเบื่อเมีย #3

-FOAM TALK-

ฉันโทรหานัมเกือบร้อยสายทั้งส่งข้อความด้วย แต่ผลที่ได้คือเขาไม่รับและไม่สนใจด้วยซ้ำ ทำเอาฉันถึงกับกุมขมับ วันนี้เราสองคนมีนัดกันและมันก็ดันบังเอิญที่อาจารย์เข้าตรวจงานในวันนี้ ฉันทำงานพลาดเลยถูกแก้ให้ทำใหม่ แถมยังต้องทำโมเดลคู่กับเถื่อนด้วย ฉันจะทิ้งเถื่อนให้ทำคนเดียวได้ไงกันก็เลยลืมไปเลยว่าวันนี้นัมจัดดินเนอร์กับฉัน

“จะกลับก่อนก็ได้นะ วันจันทร์ค่อยมาทำต่อ”

“จริงนะเถื่อน ขอบคุณนะ” ทันทีที่เถื่อนพูดขึ้น ฉันก็ดีใจเขย่าแขนเขาอย่างขอบคุณ เก็บของทุกอย่างลงกระเป๋า “เดี๋ยวไปส่ง มืดแล้วตอนนี้”

“ไม่เป็นไร ฉันต้องไปหานัม”

“มันงอนเหรอ?”

“ใช่ ฉันลืมไปเลยว่าวันนี้เรานัดดินเนอร์กัน”

“โว้ย มีมุมหวานกับเขาด้วยเหรอเด็กนั่นอะ” ดาวและโยต่างพากันแซวนัม ซึ่งพวกนี้ไม่รู้ว่านัมจะมีมุมนี้ ความจริงเขามีมุมแบบนี้บ้างถ้าฉันไม่ทำให้มันเสียเรื่องอะนะ

“นัมคงงอนฉัน ต้องไปตามเขาแล้วล่ะใน GPS เขาไม่ได้อยู่ที่คอนโด” ยังโชคดีที่นัมไม่ปิดเครื่องนะ ไม่งั้นฉันคงไม่รู้หรอก “ที่ไหนเดี๋ยวไปส่งโฟม”

“ไม่เป็นไรเถื่อน รู้สึกว่าเขาจะอยู่ไม่ไกลจากที่นี่” ฉันยิ้มให้กับเถื่อน อันที่จริงจุดที่เขาอยู่ห่างจากมหาลัยฉันอยู่มากเลยล่ะ ดาวและโยต่างเป็นห่วงแต่ก็เลือกที่จะปล่อยให้ฉันไปตามเขา

แท็กซี่มาส่งฉันสถานที่นัมอยู่ รู้สึกปลอดภัยที่แท็กซี่ยังคงวิ่งอยู่และคุณลุงคนนี้ก็กำลังกลับบ้านด้วย เขาเลยใจดีมาส่งฉันจนรอดปลอดภัย บอกตามตรงว่ากลัวเหมือนกันที่จะต้องนั่งตามลำพังแต่ฉันก็ไม่อยากปล่อยให้นัมอยู่ที่อื่น ซึ่งมันหมายถึงเขาต้องเคี้ยวผู้หญิงในคืนนี้ทั้งที่มันเป็นวันของเราสองคน และฉันอยากขอโทษเขาที่ผิดสัญญาด้วย

“อยู่ที่นี่เหรอ?” ในซอยแคบๆ มีผับใต้ดินฉันเห็นรถของนัมจอดอยู่ แต่ฉันก็รีบมาจนไม่ได้เปลี่ยนชุด การ์ดหน้าผับถึงได้มองฉันแปลกประหลาด

“น้องจะเข้าไม่ได้นะ”

“คือพี่ให้หนูเข้าไปเถอะ หนูมาตามแฟนค่ะ”

“แฟน? งั้นน้องคงต้องรอแล้วล่ะ ที่นี่ไม่ให้คนนอกเข้าต้องเป็นสมาชิกเท่านั้น กฎบอกว่าห้ามบุคคลที่สวมชุดเครื่องแบบนักเรียน-นักศึกษาเข้าด้วย”

“แต่ว่า... แฟนหนูชื่อนัม เขาน่าจะมาที่นี่บ่อยให้หนูเข้าไปเถอะพี่” ฉันพยายามหาทุกทางเพื่อเข้าไปในนั้น แต่การ์ดก็ยังคงยืนยันคำเดิมจนฉันเริ่มถอดใจ

“งั้นเธอก็คือเมียไอ้นัม ชื่อโฟมสินะ”

“เอ๋? รู้จักฉันด้วยเหรอ” ร่างสูงหล่อตรงหน้ากวาดสายตามองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า รอยยิ้มกระตุกขึ้นจนฉันไม่ชอบเลยกับรอยยิ้มแบบนี้ “ใช่สิ ฉันเป็นเพื่อนไอ้นัมชื่อบอล ส่วนเธอคือโฟม”

“ใช่”

“ว้าว สวยจริงด้วยถ้าไม่ติดว่าแต่งตัวเซอร์ๆ”

“นัมอยู่หรือเปล่า?” ฉันไม่รอช้าที่จะถามเขาออกไป ผู้ชายที่ชื่อบอลพยักหน้ารับ “อยู่ข้างใน แต่ถ้าเข้าไปช้าคงจะได้เคี้ยวผู้หญิงแล้วล่ะ”

“พาเข้าไปหน่อยได้ไหม ฉันอยากพาเขากลับ”

“เอาสิ เพื่อนผมเองครับพี่” เขาหันไปพูดกับการ์ดซึ่งเขาก็ไม่พอใจเหมือนกันที่จะต้องปล่อยฉันเข้าไป แต่บอลคงจะมาที่นี่บ่อยเขาเคยอนุโลมให้ ฉันเดินตามร่างสูงไปเบียดเสียดผู้คนซึ่งยืนเต้นและดื่มเหล้ากันอย่างสนุก ควันบุหรี่ลอยคลุ้งไปทั่วทำเอาฉันเริ่มมึนหัวแล้ว ไม่ชอบเลย!

“ไอ้นัม มีคนมาหา”

“ใคร?” ฉันมองแผ่นหลังกว้างซึ่งกำลังจูบไปตามลำคอของหญิงสาวคนหนึ่ง กำลังกอดรัดกันจนแทบจะเอากันอยู่แล้ว โมโห! แต่ทำได้เพียงแค่กำหมัดแน่น มองเขาที่ค่อยๆ หันมามองฉัน ดวงตาคมเบิกกว้างแต่ก็เลือกที่จะเบือนหน้าหนี

“นัม กลับกันเถอะ”

“ไม่กลับ”

“นัม ฉันขอโทษนะที่ลืมสัญญาแต่วันนี้ฉันงานเยอะจริงๆ อาจารย์ก็มาเร่งให้ทำงานด้วย” คำอธิบายของฉันเป็นเหมือนลมผ่านหูเขาไป ซึ่งผู้หญิงที่นั่งให้เขาลูบคลำลอบมองฉันด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“ยัยนี่ใครกันคะพี่นัม”

“เมียฉันเอง” ไม่ต้องรอให้ฉันพูด นัมเป็นฝ่ายพูดขึ้นมาเอง แต่มีเหรอว่ายัยผู้หญิงหน้าด้านคนนี้จะหยุด หล่อนแสยะยิ้มและซบหน้าลงกับไหล่กว้าง จนฉันกัดกรามตัวเอง พยายามระงับอารมณ์โมโหไว้เพื่อใช้สติในการคุยกับนัม ฉันใช้สติมากกว่าการลงไม้ลงมือ นี่ล่ะคือตัวฉัน

“กลับกันเถอะนัม”

“บอกว่าไม่กลับ พูดไม่รู้เรื่องหรือไง!” เป็นอีกครั้งที่นัมตะคอกฉัน มันไม่ใช่ครั้งแรกหรอกนะ ครั้งนี้ฉันยอมรับว่าตัวเองผิดจริงนั่นแหละ

“ไอ้นัม ใจเย็นสิวะ เมียอุตส่าห์มาตามนะมึง” บอลพูดให้เขาสงบลง ซึ่งนัมก็ไม่สนใจเบือนหน้าหนีจนฉันกลอกตาไปมา ฉันเป็นพวกที่ไม่ชอบบังคับหรือทำให้เขาอึดอัด ดังนั้นการที่เขาพูดแบบนี้ฉันเลยจำใจต้องถอยหลังออกมาก่อน รอให้เขาใจเย็นกว่านี้เพราะตอนนี้คุยกันไปก็ไม่รู้เรื่องแน่ๆ

“ไม่เป็นไร ยังไงนายช่วยดูเขาด้วยนะ ถ้าเมาก็อย่าให้ขับรถก็แล้วกัน”

“โฟมคือ...” ฉันส่ายหน้าไปมากับบอลดูเหมือนเขาจะพยายามให้นัมหันมาคุยกับฉันดีๆ แต่เขาก็ไม่สน เอาแต่กินเหล้าโดยมียัยบ้านั่นเชิดหน้าเคียงข้าง สองเท้าของฉันก้าวออกมาจากตรงนั้นเดินเบียดเสียดผู้คนออกไป หยิบมือถือออกมาดูเวลาซึ่งตอนนี้ก็เลยเที่ยงคืนมาแล้ว ฉันยืนรอรถแท็กซี่กระทั่งรถจอดลงฉันเปิดประตูกำลังจะขึ้นรถ

“ไปถนน XXX ค่ะ”

หมับ

“อ๊ะ นะ นัม!”

“ขอโทษครับ นี่ค่าเสียเวลา” จู่ๆ นัมก็คว้าต้นแขนฉันไว้และให้เงินกับแท็กซี่ซึ่งขับออกไป ใบหน้าหล่อดูหงุดหงิดจนฉันได้แต่มึนงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว “ใครมาส่งที่นี่?”

“นั่งแท็กซี่มา”

“มันอันตรายนะโฟม นั่งมาได้ไงวะ”

“แต่ก็มาถึงไม่ใช่เหรอ” นัมถอนหายใจจนฉันคลี่ยิ้มออกมานิดหน่อย จับมือเขาไว้บีบเบาๆ “ขอโทษนะนัมที่ทำให้นายต้องรอ”

“ไม่ให้อภัย”

“แล้วจะให้ทำไงถึงจะให้อภัย” เขาไม่พูดอะไรแต่กลับส่งยิ้มให้ราวกับมีแผนร้าย ไม่ต้องบอกก็รู้สีหน้าแบบนี้ รอยยิ้มแบบนี้ มันไม่พ้นเรื่องใต้สะดือแน่นอน “แล้วออกมาแบบนั้น ยัยผู้หญิงคนนั้นไม่รั้งไว้หรือไง?”

“รั้ง แต่ต้องเลือกเมียก่อน” ฉันยักไหล่ก่อนจะนั่งรถออกไปจากที่นี่พร้อมกับเขา “กินไรมายัง”

“ยัง แล้วอาหารที่จัดดินเนอร์ล่ะ”

“เททิ้งไปแล้ว”

“เสียดาย” นัมผลักศีรษะฉันอย่างแรง รู้เลยว่าต้องโกรธแน่ถ้าเล่นแรงแบบนี้ “เจ็บนะ”

“ดี จะได้รู้ว่าคนรอมันท้อนะเว้ย!”

“ขอโทษ หายงอนเขานะ” ฉันโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้นัมที่ยังตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป ปกติฉันจะไม่ใช่คนขี้อ้อนหรือทำตัวน่ารัก แต่ถ้าง้อเขาฉันจะใช้ใบหน้าสวยๆ ของตัวเองทำให้เขาละลาย และคำพูดที่ธรรมดามากไม่ได้มีการเล่นคำหรืออะไรหรอกนะ

“คืนนี้ก็ทำให้หายงอนดิ เธอรู้ดีไม่ใช่เหรอว่า จะ-ต้อง-ทำ-ยังไง หึหึ” นัมเน้นคำจนฉันผลักศีรษะของเขาอย่างแรง เสียงหัวเราะดังขึ้นทำให้ฉันใจชื่นได้บ้างว่าเขาไม่โกรธฉันแล้ว นัมแวะจอดร้านก๋วยเตี๋ยวหน้าคอนโดซึ่งเวลาหิวฉันกับเขามักจะลงมากินด้วยกันประจำ

“ใส่น้ำตาลเยอะขนาดนี้ ให้พี่ไก่เจ้าของร้านเอามาให้เป็นถุงเลยมะ”

“อย่าบ่นมากเลยน่า คนชอบกินแบบนี้”

“ใช่ๆ กินหวานแบบไง เวลาฉันกินนมเธอมันถึงได้หวานนัก”

“ทะลึ่ง! พูดไรเกรงใจคนอื่นบ้างนะ” ฉันเอาตะเกียบตีมือเขาก่อนจะคนไปมาในถ้วยบะหมี่เกี๊ยวของโปรด ส่วนนัมจะกินบะหมี่แห้งไม่ใส่ถั่วงอก พริกไทย เรื่องมากเนาะว่ามะ “แล้ววันนี้อยู่กับไอ้เถื่อนทำไม?”

“เปล่าอยู่ด้วยกัน วันนี้มีงานประจำวิชาทำโมเดลฉันได้คู่กับเถื่อน”

“ดาวก็จับคู่ได้ โยก็ได้ ทำไมต้องมัน ไม่เข้าใจ” นัมคีบเส้นบะหมี่เคี้ยวหน้าตาย “ฉันกับเถื่อนเราเป็นบัดดี้กัน อาจารย์ก็เลยให้จับคู่กันมันง่ายดี”

“โคตรไม่ชอบอะ”

“ทำไมถึงไม่ชอบเถื่อน ขอเหตุผลหน่อยได้ไหม ฉันว่าเถื่อนก็ไม่ได้ทำอะไรนายเลยนะนัม” ถามนัมด้วยสีหน้าจริงจัง เขาไม่ตอบอะไรหยิบน้ำขึ้นดื่มพร้อมกับเบนสายตาออกไปนอกถนนที่เริ่มจะเงียบสงัดเพราะว่าดึกมากแล้ว

“พูดไปก็ไม่เชื่อหรอก เพื่อนรักกันนี่” เขาประชดฉันด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ และเป็นอีกครั้งที่ฉันไม่ได้คำตอบจากเขาและเถื่อน

ว่ามันสองตัวเนี่ย เกลียดขี้หน้ากันเพราะอะไร?!

เมื่อกลับมาถึงห้องฉันก็ไล่นัมไปอาบน้ำก่อน และตัวฉันก็เปิดเพลงของบีทีเอสฟังเพื่อเรียกกำลังใจตัวเองกลับมา แค่ได้เห็นหน้าของวี เลือดลมก็สูบฉีด อาการเหนื่อยล้าจากการเรียนหายเป็นปลิดทิ้ง เห็นหรือเปล่าว่าการที่เราคลั่งเกาหลี ไม่ได้ทำให้เราต้องเสียการเรียนไปด้วยนี่นา การได้ดูพวกเขาก็เป็นกำลังใจอย่างหนึ่ง ฉันแอบฝันนะว่าถ้าเรียนจบทำงานฉันจะไปเกาหลี! ใช่จะไปเกาหลี ฉันจะไปหาวี บีทีเอส ไปโดยไม่บอกนัม เพราะถ้าบอกนะเขาจะต้องว่าและห้ามฉันแน่นอน ซึ่งฉันจะไม่ให้เขามาว่าแน่ๆ (อย่าบอกเขานะ ขอร้อง รู้แล้วเหยียบไว้เลย) นัมออกมาจากห้องน้ำด้วยร่างกายแกร่งเต็มไปด้วยรอยสัก ฉันไม่เคยรังเกียจรอยสักของเขาเลยนะ เว้นแต่ของคนอื่นแต่ของผัวเกลียดไม่ลงหรอก

“เปิดมันดูอีกล่ะ”

“กำลังใจอย่างดี ทำให้หายเหนื่อย”

“พูดยังกับว่าอยู่กับฉันแล้วเหนื่อย?”

“จริงปะล่ะ อาบน้ำเสร็จเดี๋ยวก็ต้องเหนื่อย” นัมยกยิ้มก่อนจะเอาผ้าขนหนูที่เช็ดผมตีศีรษะของฉัน “ไปอาบน้ำไป เดี๋ยวนวดให้”

“นวดอย่างเดียวเหรอ”

“อ่อย”

“เปล่า แค่ถาม...” ฉันลุกขึ้นหนีเขาไปยังตู้เสื้อผ้า แต่ทว่าก็ถูกกอดรัดจากด้านหลัง ริมฝีปากร้อนบรรจงจูบลงบนแก้มของฉัน “วันนี้ให้อภัยก็ได้ พรุ่งนี้หยุด ทำพรุ่งนี้ได้”

“ยังไงก็ไม่รอดสินะ”

“อือ ห้ามไปไหนด้วย งานมหาลัยหรืองานกลุ่ม”

“รู้แล้วๆ” นัมกัดไหล่ฉันอย่างหมั่นเขี้ยวก่อนจะดันหลังฉันให้เข้าไปอาบน้ำ ฉันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่อย่างน้อยเราก็เข้าใจกัน สายตาของฉันเหลือบไปเห็นรูปของวี บีทีเอสซึ่งแปะอยู่ตรงกระจกอ่างล้างหน้า รู้สึกร้อนขึ้นมาทันที ถึงแม้จะเป็นรูปภาพแต่รู้สึกอายชะมัดที่ต้องมาถอดเสื้อผ้าอาบน้ำต่อหน้าเขาแบบนี้ คงจะบ้าไปแล้วสินะฉันเนี่ย!

เมื่อออกมาจากห้องน้ำ ฉันได้ยินเสียงคุยกันเบาๆ แต่รู้ว่านัมคงคุยโทรศัพท์เพราะเขาหันหลังอยู่และฉันก็ออกมาจากห้องน้ำเบาด้วยไม่งั้นร่างสูงคงรู้

“อะไรเล่า เฮ้พี่เองก็ใช่ว่าจะไม่อยากเคี้ยวเธอนะ แต่เมียพี่ต้องมาก่อน” รู้ล่ะว่าคุยกับใคร ฉันกระโดดขึ้นไปบนเตียงจนนัมตกใจ เพราะฉันกำลังกอดลำคอเขาพรมจูบไปตามแก้มเขาอย่างเบาๆ จนนัมจับมือฉันไปจูบบ้าง

“แค่นี้นะ เมียพี่มาตามล่ะ” นัมกดวางสายและตวัดฉันให้นอนลงกับเตียงนอน ก้มใบหน้าลงจูบตามลำคอฉัน “ไหนบอกว่าจะนวดให้ไง”

“แล้วใครอ่อยก่อนอะ”

“เปล่าอ่อยสักหน่อย แค่เรียกร้องความสนใจเพราะผัวคุยกับกิ๊ก”

“หมากฝรั่ง ไม่ใช่กิ๊ก”

“เหมือนกันปะล่ะ”

“คิดยังไงก็คิด แต่ฉันไม่มีใครนอกจากเธอ” มันก็เหมือนมีนั่นแหละ เพราะสำหรับเขาคงจะคิดว่าเคี้ยวเสร็จก็คายทิ้งตามคอนเซปของเขาที่เคยบอกฉันก่อนจะคบกัน แต่สำหรับฉันมันไม่ใช่แบบนั้นไง นัมเลื่อนใบหน้าต่ำลงไปยังทรวงอกฉันอีกครั้ง ฝ่ามืออุ่นกอบกุมมันบีบเค้นเบาๆ พอให้ฉันได้รู้สึกวาบหวิว

“นวดหลังให้หน่อย พรุ่งนี้ต้องทำความสะอาดห้องอีก ซักผ้าด้วย”

“ฉันทำเองก็ได้ พักผ่อนไปเหอะ”

“ไม่เอา นายแพ้ฝุ่นฉันจะปล่อยให้นายทำได้ไงเล่า” นัมนวดแผ่นหลังให้ฉันอย่างดีเลย ฮ้า ทำให้หายเมื่อยเลยนะเนี่ย ฉันหยิบมือถือมากดเปิดข้อความซึ่งถูกส่งมาในไลน์กลุ่มที่มีฉัน เถื่อน ดาวและโย


ดาวเหนือ : เฮ้โฟม ถึงคอนโดยังอะ

โยเย โยชอบเย : นั่นดิวะ ห่วงนะเว้ยเฮ้ย รู้งี้ขี่จักรยานไปส่งมันก็ดี

ดาวเหนือ : ปัญญาอ่อนไงไอ้โย รถเปิดประทุนแกคือจักรยานเหรอไง!


ฉันหัวเราะออกมาเมื่อเข้ามาอ่านกลุ่มไลน์เนื่องจากเพื่อนๆ กำลังเป็นห่วงฉันสินะ เพราะนั่งแท็กซี่ไปตามผัวกลับดึกดื่นแบบนั้น นัมชะโงกหน้ามาดูแต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรกระทั่งอีกหนึ่งข้อความเด้งขึ้นมา


โวยเถื่อน : อ่านแล้วก็ตอบด้วย โฟมล้างหน้า


“คิก” เสียงหัวเราะของฉันเรียกให้นัมนอนทับลงมาพร้อมกับเกยคางบนไหล่ “นัม จะทำอะไร?”

“ก็เพื่อนเธอถามไม่ใช่หรือไง ตอบไปสิ” เขายิ้มมุมปาก ก่อนจะกดเลื่อนไปตามหน้าจอมือถือของฉัน สักพักนัมก็กดถ่ายภาพและกดส่งไปทันที จนฉันกำลังมึนงงกับการกระทำอันรวดเร็วของเขา


โยเย โยชอบเย : เชี้ยโฟม! ขย่มกับผัวแล้วว่ะ 5555

ดาวเหนือ : อ่อๆ แบบนี้สินะถึงอ่านแล้วไม่ตอบ ถ้าโทรคอลไปนี่จะเห็นอะไรดีๆ เปล่าเนี่ย

นัมคือผัวโฟม : นี่พวกแกหยุดนะ! นัมเขาถ่ายฉันไม่ได้ถ่าย

ดาวเหนือ : อ่อเหรอ งั้นพวกฉันคงขัดจังหวะสินะ แบบนี้ไม่ต้องห่วงแล้วล่ะเถื่อน

โยเย โยชอบเย : นั่นดิ ไม่ต้องห่วงแล้วไอ้เถื่อน โฟมกำลังขึ้นผัว เอ้ย โดนผัวขึ้นอยู่ 5555


“พวกนี้ทะลึ่ง นายก็อีกคน!” ฉันหันไปตวาดนัมซึ่งเบ้ปาก จับจ้องมายังหน้าจอกลุ่มไลน์ราวกับกำลังรอข้อความของใครบางคน อยากบอกนะว่าที่ทำแบบนี้เพราะ...


โวยเถื่อน : ถึงห้องแล้วก็โอเค ฝันดี


“หึ นึกว่าจะแน่”

“นัม...” เขาลุกขึ้นไปนวดแผ่นหลังให้ฉันต่อ ไม่ต้องบอกก็รู้สินะว่าเขาหมายถึงใครที่ทำแบบนี้คือต้องการให้เถื่อนเห็นสินะ และก็จริงตรงที่ทำสำเร็จด้วย ฉันหันไปมองเขาซึ่งหรี่ตามองฉัน

“อะไร แกล้งมันไม่ได้เลยว่างั้น?”

“ไม่ได้ว่าอะไรเลยนะ แค่สงสัยแต่ก็รู้ว่าคงไม่ได้คำตอบอยู่ดี” นัมยักไหล่ก่อนจะกลิ้งตัวลงจากหลังฉันมานอนเคียงข้าง ไม่วายดึงฉันไปนอนหนุนแขนเขาด้วย “นอนได้ล่ะ ดึกมากแล้ว”

“ยังไม่ตอบเลย”

“จะให้ตอบ งั้นก็ขึ้นผัวเหมือนที่ไอ้โยบอกก่อนดิ”

“งั้นไม่อยากรู้ล่ะ” ฉันตอบทันควันซบหน้าลงกับอกอุ่นๆ ของนัม นานแค่ไหนแล้วนะที่เราไม่ได้นอนกอดกันแบบนี้ เพราะเขามักจะกลับดึกและฉันก็หลับไปแล้วหรือไม่ก็ฉันนอนค้างที่มหาลัยและเขาก็ไม่ได้กลับ ฉันอยากให้เรากลับไปเหมือนเดิมจัง เหมือนตอนที่ฉันยังไม่เรียนหนักและเขาก็ไม่ค่อยได้ไปเคี้ยวสาว

และเช้านี้ฉันก็สวมบทบาทเป็นแจ๋วใจร้ายกับคุณชายขี้เบื่อ ฉันกำลังเลือกเสื้อผ้าใช้แล้วลงตะกร้าเพื่อเอาไปซัก ปลุกนัมที่ยังคงนอนตูดโด่งอยู่บนเตียงนอน “นัมตื่นได้แล้ว จะทำความสะอาดห้องแล้วนะ”

“รู้แล้ว รำคาญเว้ย!” นัมเป็นคนประเภทที่ไม่ชอบถูกปลุกถ้าไม่ได้ตื่นเอง เหมือนกับตอนนั้นที่ตื่นเพราะฉันเปิดเพลงของบีทีเอสดังไปทั่วห้องและวันนี้ก็เช่นกัน “เปิดเพลงพม่าอีกล่ะ”

“นัม บอกแล้วว่าเกาหลี บีทีเอสอะ”

“ไม่จำ! ไม่มีความจำเป็นที่จะต้องจำ” เขาเดินมาผลักศีรษะฉันและเดินเข้าห้องน้ำไป “แล้วจะมาบ่นทำไม”

ฉันใช้เวลาอยู่นานในการเก็บกวาดห้องซึ่งมันก็ไม่ได้รกสักเท่าไหร่ โชคดีของฉันที่นัมไม่ใช่ผู้ชายสกปรก เขาสะอาดมากนะเก็บของทุกอย่างราวผู้หญิงซึ่งต่างจากฉันมากที่เป็นฝ่ายทำห้องเละและเขาก็ตามเก็บ เวลาฉันหาของไม่เจอก็ได้เขาเนี่ยล่ะเก็บไว้ให้ แต่ตอนนี้ฉันต้องทำอะไรให้เขาบ้าง จะปล่อยให้เขาทำฝ่ายเดียวได้ไง นัมทำได้แค่เก็บของไม่ให้รก กวาดห้องและถูห้อง แต่ถ้าเรื่องปัดฝุ่นนั้นนัมไม่สามารถทำได้ ฉันถึงได้ไล่เขาออกไปนั่งชิวๆ อยู่ริมระเบียง พร้อมกับสูบบุหรี่ไปด้วย นัมแพ้ฝุ่นค่อนข้างแรงเหมือนกัน ฉันถึงได้ทำห้องไม่ให้รกหรือมีฝุ่นเพราะต้องรักษาสุขภาพเขาไว้ เป็นทีก็ต้องเข้าโรงหมอเลยนะ “เสร็จยัง ข้างนอกเริ่มร้อนแล้วโว้ย!”

“อีกนิดหนึ่ง” นัมตะโกนเข้ามาถาม ซึ่งฉันกำลังเช็ดโต๊ะอยู่ “เรียบร้อย เข้ามาได้แล้ว”

ร่างสูงเปิดประตูบานเลื่อนเข้ามากวาดสายตามองไปทั่วห้องอย่างยิ้มๆ “โอเค เรียบร้อยดี”

“เดี๋ยวไปซักผ้าต่อ”

“ผ้าฉันซักตากแล้ว”

“ฉันแช่กางเกงในไว้”

“ซักมือแล้วเรียบร้อย” ฉันเงยหน้าจากถังใส่น้ำถูพื้น สบตากับนัมที่นั่งลงบนโซฟา “บอกว่าไม่ให้ซักไง”

“ทำไม ของเมียก็เหมือนของผัว ทำไมจะซักไม่ได้” ที่ไม่ให้ซักนี่คือเขินไง! ไม่เข้าใจหรือไง “หน้าแดงทำไม ไม่สบายเหรอ?”

“เปล่า เอาของไปเก็บก่อนนะ” เขาพยักหน้ารับและเปิดทีวีดู ส่วนฉันก็ปลีกตัวไปยังห้องเก็บของ พร้อมกับชะโงกดูที่ราวตากผ้าก็พบว่าทั้งชุดนักศึกษา เสื้อผ้าชุดลำลอง ชุดชั้นใน กางเกงใน ถูกนำไปตากไว้เรียบร้อย รวมถึงเสื้อผ้าของเขา เหตุผลที่เขาทำให้คงจะรำคาญฉันซึ่งไม่มีเวลาซักสินะเลยตัดปัญหาซักให้ซะเลย

“ถ้าฉันไม่มีนาย สภาพฉันคงกลายเป็นคนบ้าแน่ๆ นัม” ขณะที่ฉันกำลังยืนภาคภูมิใจกับผัวตัวเองเป็นพ่อบ้านดีเยี่ยม จนอยากจะยกรางวัลผัวดีเด่นให้ แต่เสียงมือถือของฉันก็ดังขึ้นซะก่อนเป็นข้อความจากเถื่อนที่แวะมาหาอยู่ด้านล่าง

 “ผ่านมาก็เลยซื้อของกินมาให้ นี่ก็ห่วงเพื่อนเหลือเกิน” เถื่อนเป็นแบบนี้เสมอล่ะ ไม่ว่าฉันจะมีแฟนหรือไม่มีแฟน เขาก็จะทำแบบนี้อยู่บ่อยๆ ตอนอยู่หอกับดาวเขาก็มักจะไปหาและซื้อของกินของใช้ไปให้ ฉันเดินออกมาสวมรองเท้าแตะที่หน้าห้อง

“จะไปไหน?”

“เถื่อนมาหาข้างล่าง ซื้อของมาให้เดี๋ยวลงไปเอาแปบ” ใบหน้าหล่อนิ่งไปทันที นัมลุกขึ้นยืนหยิบเสื้อยืดสีขาวที่พาดอยู่บนเก้าอี้มาสวม แต่ท่อนล่างนี้คือยังสวมบ็อกเซอร์สีดำอยู่เลยนะ เขาจับมือฉันไปกุมไว้หยิบคีย์การ์ดมา

“จะไปไหน”

“ก็ลงไปข้างล่างไง เพื่อนอุตส่าห์มาหานี่”

“นัม เอาจริง”

“ทำไม ลงไปไม่ได้?” ฉันส่ายหน้าไปมา รู้สึกถึงพลังงานบางอย่างจากตัวนัม ไม่อยากจะคิดหรอกนะเพราะอาการของเขาที่แสดงออกมาตอนฉันพูดถึงเถื่อน มันเหมือนกับอาการตอนที่เขาไม่พอใจฉันเรื่องที่คลั่งวี บีทีเอสเลย

“หึงหรือไง แต่กับเถื่อนเนี่ยนะ”

ฉันมองแผ่นหลังกว้างซึ่งไม่ได้ยินความคิดของฉันหรอก รู้สึกจะมุ่งมั่นกับการลงไปเจอเถื่อนเหลือเกิน ภาวนาว่าอย่าให้เขาทำอะไรแผลงๆ เลย เดาความคิดเขาไม่ออกด้วยสิ

-FOAM TALK END-

มีความจะประชันหน้ากันระหว่างพี่นัมกับพี่เถื่อน ปะทะกันมันส์หยด

ติดตามต่อไปเรื่อยๆ นะคะ รับประกันความฟิน ความสนุกค่ะ

*เมนต์ ถูกใจเข้ามาเยอะๆ นะคะ ขอกำลังใจโน้ยรนะคะ อยากอ่านเร็วก็ต้องเมนต์นะ 555 *

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น