Bubble-Bew

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 21 เริ่มแผนการ (1)

ชื่อตอน : ตอนที่ 21 เริ่มแผนการ (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 753

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2561 17:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 21 เริ่มแผนการ (1)
แบบอักษร

ตอนที่****21

**เริ่มแผนการ (**1)


Special Talk :

“จำเป็นต้องลงทุนทำขนาดนี้เลยหรือไง!”

ผมบ่นไม่เลิกหลังจากถูกจอมฟ้าเรียกตัวออกมาตั้งแต่ช่วงสายๆเพื่อเตรียมทำภารกิจสุดระทึกในค่ำคืนนี้ คนตัวเล็กกว่าสรรหาใครต่อใครมากมายมาเนรมิตรูปโฉมให้ผมใหม่จนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

ปกติผมก็เหมือนผู้หญิงจนแทบจะมีคนยกมดลูกให้อยู่แล้วนะ พอถูกจับแต่งองค์ทรงเครื่องเสื้อผ้าหน้าผมเป๊ะแล้วทำเอาอยากจะมุดกลับเข้ามดลูกคุณแม่แล้วเกิดใหม่เลย!

แปะๆๆๆ

“เทียร์สวยมากเลยครับ”

จอมฟ้าเอ่ยชมดวงตาเป็นประกาย ให้ตายสิ คิดว่าผมจะยินดีกับคมชมว่าสวยนั่นหรือไง

หมับ ตึง!

ผมจับแขนทั้งสองข้างของจอมฟ้าเอาไว้แล้วดันตัวอีกฝ่ายจนติดกับกำแพงห้องแต่งตัว ร่างเล็กเงยหน้ามองผมอย่างแปลกใจ ริมฝีปากสีชมพูอ่อนระเรื่อตรงหน้ามันปลุกปั่นอารมณ์ผมดีจริงๆ

“อย่าพูดแบบนั้นอีกนะ ฉันไม่ได้อยากสวยในสายตาของนาย”

ก้มมองและสบตากับจอมฟ้าจริงจัง นัยน์ตากลมโตภายในแว่นนั้นมองผมด้วยความหวาดหวั่น เห็นแบบนี้แล้วดุต่อไม่ลงเลยเว้ย!

“ทะ…เทียร์โกรธผมเหรอครับ”

“ฉัน…”

“ผะ…ผมขอโทษนะ ผมมันได้ใจเกินไปหน่อยที่เห็นเทียร์ทำดีด้วยเลยเผลอพูดจาตีตัวเสมอไป ผมขอโทษนะครับ ผม…”

“ชู่…”

ใช้นิ้วชี้แตะที่ปากอีกฝ่ายเพ่อให้หยุดพูด ก้มหน้าลงไปใกล้จนอยู่ในระดับเดียวกัน ไม่ร่าผมจะเก็บความรู้สึกที่มีต่อหมอนี่ไว้ได้อีกนานแค่ไหน นับวันมันยิ่งจะเพิ่มขึ้นๆจนตัวผมเองเลยระงับเอาไว้ไม่อยู่แล้ว

ใครใช้ให้น่ารักขนาดนี้กันล่ะ…

“ฉันไม่ได้คิดแบบนั้น แค่คำว่าสวยมันดูไม่แมนสักไหร่ ฉันอยากเป็นผู้ชายที่ดูหล่อและเท่ในสายตานายมากกว่านะ”

“แน่นอนครับ! สำหรับผมไม่มีใครหล่อและเท่เกินเทียร์อยู่แล้ว”

จอมฟ้ายิ้มกว้าง ชูนิ้วโป้งให้ผมทั้งสองนิ้วเป็นการยืนยันในความคิดและคำพูดของตัวเอง ให้ตายสิ ผมกับอาจารย์เรียวเคยทำกรรมอะไรไว้ในชาติที่แล้วบ้างนะ ชาตินี้ผมถึงต้องมาแพ้ทางคนอย่างจอมฟ้ามันทุกเรื่องแบบนี้

ตุ้บ…

“เทียร์…”

“ขอพลังหน่อยนะ คืนนี้ฉันคงเจอศึกใหญ่แน่ๆ”

เอนหัวลงซบกับบ่าเล็กๆ แอบเนียนสูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆของหมอนี่ไปในตัวด้วยเลย

หมับ…

“!!!”

“พยายามเข้านะครับ”

“…”

“ผมอาจจะไม่เก่งและช่วยอะไรเทียร์ไม่ได้ แต่ผมสัญญา…ผมจะไม่ทิ้งเทียร์ในยามคับขัน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ถ้ารอด…เราก็จะรอดด้วยกัน”

“…”

“แต่ถ้าพัง…ก็จะพังด้วยกันนะครับ”

หึ…

ผมเหยียดยิ้มกับตัวเอง วงแขนเล็กๆพยายามอย่างมากที่จะโอบกอดร่างกายผมให้มิดเพื่อส่งมอบพลังจากตัวเองมาให้

อาจารย์มีเป้าหมายและจุดประสงค์ที่เข้าร่วมในสงครามครั้งนี้ ผมเองก็มีเหมือนกัน

เพื่อปกป้องจอมฟ้าที่แสนซื่อและน่ารักของผม ต่อให้ต้องแต่งหญิงไปอ่อยคนทั้งโลกผมก็จะทำ!

“แบบนี้มันไม่ช่วยเพิ่มพลังให้ฉันเท่าไหร่เลยนะ ต้องแบบนี้ต่างหาก”

“อ๊ะ เทียร์ครับ…”

จอมฟ้าหลับตาปี๋ ผมสอดมือไปใต้ท้ายทอยของเขาแล้วจับให้แหงนหน้าขึ้นก่อนจะก้มหน้าลงจนหน้าผากแตะกัน ปลายจมูกของเราชนกันเล็กน้อย แต่มันก็มากพอที่จะทำให้หัวใจผมเต้นแรงจนคิดว่าอีกฝ่ายต้องได้ยินแน่ๆ

ตึกๆ! ตึกๆ! ตึกๆ!

“อยู่ข้างๆฉัน…ตลอดไปนะจอมฟ้า”

“…”

“…”

“ครับ…”



[โอเค ตอนนี้ฉันมาถึงปากซอยบ้านของท่านอธิการแล้ว นายจัดการที่เหลือต่อได้เลย]

ปลายสายที่เพิ่งจะติดต่อมาหลังจากที่ผมกับจอมฟ้าพยายามติดต่อไปหาหลายสิบรอบจนแทบจะบ้าตายบอก ผมส่งโทรศัพท์ให้จอมฟ้าคุยต่อก่อนจะเปิดโน้ตบุ๊คของตัวเองเพื่อจัดการเชื่อมต่อระบบเข้ากับแผงวงจรทุกอย่างในบ้านอธิการฯ

รออยู่ไม่นานโปรแกรมที่ผมสร้างขึ้นก็สามารถจับโปรแกรมป้องกันการบุกรุกที่อยู่ในเซิฟเวอร์ของบ้านหลังนั้นได้ทันก่อนที่สัญญาณเตือนจะดัง พร้อมกับแฝงตัวเข้าทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยแทนด้วยการสร้างภาพมายาขึ้นมา

“อาจารย์ ได้ยินไหมครับ”

[ได้ยิน ว่ามา]

จอมฟ้าจัดการเปิดสปีกเกอร์โฟนให้ผมได้คุยกับอาจารย์สะดวกขึ้น เพราะต้องคุยไปและจัดการแฮกระบบไปพร้อมๆกัน

“ผมแฮกเข้าเซิฟเวอร์รักษาความปลอดภัยของบ้านหลังนั้นเรียบร้อยแล้ว ก่อนที่ระบบจริงจะสามารถฟื้นตัวกลับมาแล้วกู้เอาระบบคืน อาจารย์และไต้ฝุ่นมีเวลาหนึ่งชั่วโมงนับจากที่ผมกดเอนเทอร์เพื่อค้นหาสิ่งที่อสุรกายต้องการ ถ้าเกินจากนั้น…รู้ใช่ไหมครับว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

[ระบบจะส่งสัญญาณเตือนการถูกแฮกสินะ]

“ใช่ และนั่นจะทำให้พวกมันรู้ว่ากำลังมีใครบางคนบุกเข้าไปในบ้านเพื่อบางสิ่ง ในช่วงหนึ่งชั่วโมง ผมกับจอมฟ้าจะทำอย่างเต็มที่ดึงเอาอธิการฯไว้ไม่ให้กลับบ้านไปก่อน ช่วยใช้เวลาให้คุ้มค่าด้วยนะครับ”

[ตกลง]

“ที่สำคัญอีกอย่าง…”

[…]

“ระวังอย่าให้ไต้ฝุ่นก่อตัวเป็นพายุลูกใหญ่ล่ะ”

[หึๆ จะพยายามแล้วกันนะ]

ในที่สุด…ช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตายของเด็กอภิสิทธิ์และเด็กไร้ประโยชน์ในมหาวิทยาลัยก็มาถึง! พวกผมจะช่วยปลดแอกคนเหล่านี้จากกฎเฮงซวยนั่นได้หรือเปล่านะ

หมับ…

“ต้องไม่เป็นไรแน่นอนครับ”

จอมฟ้าบีบไหล่ผมเบาๆพร้อมส่งยิ้มให้ มือที่กำลังสั่นเทาด้วยความวิตกคลายความกังวลลงไปได้เยอะ

นั่นสินะ…

จะต้องไม่เป็นไรแน่นอน เพราะนี่ไม่ใช่การต่อสู้เพียงลำพังเหมือนที่ผ่านมา สงครามนี้ไม่ได้มีแค่ผมเท่านั้น แต่ผมยังมีจอมฟ้า มีไต้ฝุ่น และอาจารย์เรียว

ทีมมหาวินาศที่ถูกฟอร์มขึ้นมาจากอสุรกายร้ายอย่างแฟนธ่อม!

“พร้อมนะครับอาจารย์ ภาพลวงตาจะเริ่มทำงานในอีกสามวินาที…”

[ได้ พวกนายเองก็…ระวังตัวนะ]

“ครับอาจารย์”

จอมฟ้าตอบกลับเสียงใส ผมยิ้มบางๆ แม้ว่าภารกิจนี้จะอันตรายและบ้าระห่ำไม่น้อย แต่ไม่มีอะไรที่พวกผมทำไม่ได้

“สาม”

[…]

“สอง”

[…]

“หนึ่ง”

[…]

“ภาพลวงตา…ทำงานได้”

กึก!

ผมกดเอนเทอร์เพื่ออัปโหลดไวรัสภาพลวงตาที่สร้างขึ้นไปยังระบบรักษาความปลอดภัยของที่บ้านท่านอธิการฯ ภาพที่กล้องทุกตัวในบ้านเคยจับไว้ได้ก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมงก่อนถูกนำขึ้นมาฉายแทนในห้องควบคุมงานที่คงจะต้องมีพวกการ์ดหลายคนทำหน้าที่เฝ้าดูเหตุการณ์ต่างๆในบ้านจากห้องๆนั้นอย่างแน่นอน และเมื่อผมทำการแฮกเอาไวรัสนี้แทรกเข้าไปแทน…


ซ่า*…ซ่า…*

ขณะเดียวกันนั้น  ภายในห้องควบคุมระบบรักษาความปลอดภัย ภาพจากกล้องวงจรปิดทุกตัวในบ้านถูกสับเปลี่ยนจากเวลา ณ ปัจจุบัน เป็นก่อนหน้านี้หนึ่งชั่วโมงทั้งหมด*!!! การ์ดที่คอยเฝ้าจับตามองความเคลื่อนไหวภายในบ้านจากห้องๆนี้ไม่ได้สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงตรงนี้เลยแม้แต่น้อย*

ฝากจัดการทางนั้นด้วยนะครับ อาจารย์เรียว ไต้ฝุ่น!

“ทางเราเองก็ต้องเริ่มเหมือนกันนะครับ อีกไม่นานท่านอธิการฯก็คง… อ๊ะ! มานั่นแล้วครับ!”

จอมฟ้าชี้ออกไปที่ลานจอดรถด้านในตัวตึกของโรงแรม ผมให้คนของตระกูลจัดหารถตู้เก่าๆและเป็นรถประจำทางทั่วไปมาให้ผมใช้ทำภารกิจครั้งนี้ ตัวกระจกรถก็ติดฟิลม์ดำล้อมรอบ ด้านในถูกดัดแปลงให้ไฮเทคขึ้นตามความต้องการของผม

“ได้เวลาแล้วสินะ นี่ฉันต้องไปอ่อยไอ้แก่บ้านั่นจริงๆใช่ไหมเนี่ย”

“น่านะ ผมเชื่อว่าเทียร์ทำได้”

“แหงสิ คนที่ต้องไปอ่อยมันคือฉันไม่ใช่นาย ไอ้ซิลิโคนนมปลอมบ้านี่ก็คันชะมัด”

ว่าแล้วก็จัดแจงขยับยกทรงที่มีซิลิโคนเพิ่มความอึ๋มอัดแน่นอยู่ข้างในให้เข้าที่ แม้ว่าชุดที่ใส่อยู่จะเป็นแขนยาวเพื่อช่วยปิดบังกล้ามแขนของผมเอาไว้ แต่มันก็รัดรูปแน่นเปรี๊ยะจนผมแทบจะหายใจทางรูขุมขนอยู่รอมร่อ แถมด้านล่างก็สั้นเสมอไข่ เล่นเอาคนแต่งตัวต้องช่วยกันแต๊บอยู่นานสองนาน

เวรกรรมจริงๆ

“ผมว่ารีบไปดีกว่านะครับ เราต้องทำทุกอย่างเผื่อถ่วงเวลาเอาไว้ให้นานที่สุด”

“เฮ้อๆ วุ่นวายอะไรขนาดนี้นะ”

บ่นกระปอดกระแปดแต่ไม่อาจหลีกหนีไปไหนพ้น

ผมรีบเปิดประตูลงมาจากรถตู้โดยที่จอมฟ้าจะทำหน้าที่คอยประสานงานกับผมและฝั่งอาจารย์ ต่างหูที่ผมใส่อยู่ถูกออกแบบเปลี่ยนแปลงให้เป็นหูฟังและไมค์ไปในตัว โดยจอมฟ้าจะสามารถได้ยินและติดต่อผมได้ในทันทีจากโน้ตบุ๊คของผมที่ทิ้งไว้ให้บนรถ

เอาวะ!!!

[ทดสอบๆ เทียร์ได้ยินไหมครับ]

“ได้ยิน ถ้าเป็นไปได้นายอย่ากดปุ่มปล่อยสัญญาณติดต่อฉันมาเด็ดขาดนะ เพราะไม่แน่ว่าในตึกอาจมีเครื่องตรวจจับสัญญาณอะไรได้ ฟังเฉยๆก็พอ ถ้ามีเรื่องด่วนจริงๆฉันจะกดเปิดสัญญาณจากต่างหูนี่แล้วติดต่อไปเอง”

[ได้ครับ]

ซ่า…ซ่า…

สัญญาณติดขัดเล็กน้อยแต่ก็ยังพอติดต่อกันได้ ผมกดปิดสัญญาณในส่วนของไมค์แล้วเดินเชิดหน้าอย่างมาดมั่นไปที่ประตูทางเข้าโรงแรม พนักที่ยืนต้อนรับอยู่ด้านล่างโค้งคำนับผมเป็นอย่างดีก่อนจะเปิดประตูให้

“ติดต่อเรื่องอะไรเหรอครับคุณหนู”

“ฉันมาเที่ยวบาร์ข้างบนค่ะ”

“ชั้นบนสุดนะครับ เชิญครับ”

พนักงานจัดการกดลิฟต์ให้เสร็จสรรพ ทุกสายตาที่ฟรอนท์ข้างล่างพากันมองผมเป็นจุดเดียว

สง่าดุจราชินี…

ไม่เห็นจะน่าดีใจตรงไหนเลย กลับกัน…มันทำให้ผมโมโหจนเลือดขึ้นหน้าเสียมากกว่า! ผมยืนมองภาพของตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกของลิฟต์ขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวไปยังชั้นบนสุดของโรงแรมแห่งนี้…

สถานที่ซึ่งเป้าหมายของผมรออยู่!      

“ต้องทำได้ ทำได้…”

ติ๊ง!!!

ครืด…

ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดออก ‘เป้าหมาย’ ของผมนั่งอยู่ตรงซนโต๊ะวีไอพีที่แพงที่สุดของบาร์ บนโซฟาสุดหรูที่น้อยคนนักจะมีปัญญาเอาเงินมาจ่ายได้ แม้ว่าจะเป็นอธิการบดีของหมาวิทยาลัยเอกชนระดับนั้นก็เถอะ แต่ทุกธุรกิจย่อมมีหุ้นส่วน แน่นอนว่าไม่เว้นแม้แต่มหาวิทยาลัยแห่งนี้ การเงินจะต้องผ่านการตรวจสอบจากฝ่ายบัญชีและมีรายละเอียดการใช้จ่ายอย่างครบถ้วนในการเข้าประชุมของผู้ถือหุ้นทุกคน การเอาเงินมาละเลงที่บาร์แห่งนี้ทุกอาทิตย์ หมายความว่าเขาจะมีค่าใช้จ่ายตรงส่วนเฉลี่ยแล้วเดือนละเป็นล้านๆ…

เงินที่เอามาใช้จ่ายฟุ่มเฟือยมากขนาดนี้ มาจากไหนกันนะ?

ตึก…ตึก…ตึก…

ผมค่อยๆสาวเท้าเดินเข้าไปใกล้โต๊ะของอธิการฯมากขึ้น เครื่องประดับราคาหลายล้านบนตัวเขาไม่ว่าจะเป็นแหวน นาฬิกา สร้อยคอ มือถือ รองเท้า แม้กระทั่งชุดที่ใส่อยู่ รวมๆแล้วมูลค่ามันมหาศาลเกินกว่าที่ตำแหน่งอธิการบดีจะหามาได้

ดูท่าคงมีเรื่องให้ผมต้องสืบเพิ่มอีกหนึ่งเรื่องแล้วล่ะ

“ขอโทษนะคะ ไม่ทราบว่าตรงนี้…พอจะมีที่ว่างให้ฉันร่วมโต๊ะอีกสักคนไหมคะ?”

เริ่มแผนการได้…



บับเบิ้ลบิวชวนคุย**:**

สวัสดีค่า มาอัปตอนที่ 21 ต่อกันติดๆ ชดเชยที่หายไปหลายเดือน 5555+ เทียร์เริ่มจะสงสัยอะไรแล้วสินะ หลังจากนี้คงได้โชว์ฝีมือการแฮกระดับเซียนอีกเยอะแยะแน่นอนน แต่ที่น่าเป็นห่วงคือฝั่งของอาจารย์เรียวกับไต้ฝุ่นต่างหาก ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างเนี่ย ต้องระวังไม่ให้น้องอาละวาดเป็นงานที่หินกว่าการงัดเซฟท่านอธิการฯเป็นไหนๆ 5555+

เรื่องนี้ตีพิมพ์กับสนพ.เฟยฮุ่ยนะคะ เป็นสนพ.เปิดใหม่ไฟแรงจ้า อีกไม่นานก็จะเปิดพรีฯแล้ว ฝากอุดหนุนรูปเล่มด้วยน้า มีวางขายตามร้านหนังสือและอีบุ๊คแน่นอนจ้า

เพจสนพ.เฟยฮุ่ย https://www.facebook.com/feihuibooks/

ความคิดเห็น