ฮิเมะซัง

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุน ทั้ง เข้ามาอ่าน ไลค์ แชร์ คอมเมนท์ ให้ดาว ให้เหรียญ ให้กุญแจ ทุกๆ อย่างที่มอบให้ มันมีคุณค่ามากมายจริงๆ ค่ะ

ชื่อตอน : EP.2 ท้อง [2/2]​

คำค้น : That's mom,คนเป็นแม่,เคะท้องได้,นิยายY,ฮิเมะซัง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 7.2k

ความคิดเห็น : 19

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 ท้อง [2/2]​
แบบอักษร

มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


2

ท้อง

[2/2]​

“โทรหาพี่ทันทีถ้ารู้สึกไม่โอเค ยิ่งมีอาการปวดท้องต้องรีบบอก”

พี่หมอกำชับกับผมอีกหลายอย่าง ซึ่งส่วนมากจะเกี่ยวกับตัวผมทั้งนั้น

ผมไหว้ขอบคุณพี่หมอหลังจากคุยกันเสร็จ ก่อนจะกลับ พี่หมอจ่ายยาบำรุงจำพวกวิตามินบีหกให้ เขาถามผมว่าจะกลับบ้านไหม ผมส่ายหน้า จะกลับไปเจอหน้าแม่ตอนนี้ได้ยังไง พี่หมอสงสารเลยชวนให้ไปอยู่บ้านของพี่เขา แต่ผมก็ปฏิเสธด้วยความเกรงใจ หลังจากล่ำลากันเสร็จ ผมก็ขึ้นรถสองแถวไปลงหอพักแม่มาลัย...หอพักที่ผมเคยอาศัยอยู่กับไอ้กล้า

.

@ หอพักแม่มาลัย

ผมเคาะประตูห้องหนึ่งศูนย์สี่แล้วรอคนข้างในออกมาเปิดรับ เพียงชั่วครู่เด็กหนุ่มตัวสูงหุ่นนายแบบที่มีใบหน้าหล่อราวกับดาราเกาหลีก็ปรากฏตัวขึ้น เขายิ้มหวานให้ผมเป็นการทักทาย ใบหน้าสดใสที่ไม่ว่าใครได้เห็นก็ต้องหลงใหลทำให้ผมรู้สึกสบายใจ ผมโบกมือทักทายแล้วขอเข้าห้องไป

ดินตอบรับด้วยการผายมือเชิญผม เขาถามผมเหมือนทุกครั้งว่าทะเลาะกับแม่มาใช่ไหม ผมเลยต้องโกหกอย่างจำใจ

“ก็นิดหน่อย นายคงเบื่อแย่เลยใช่ไหม”

“เบื่ออะไร ดีเสียอีกที่นายมาอยู่เป็นเพื่อนช่วงปิดเทอม ว่าแต่ทานอะไรมารึยัง” ดินเอ่ยถามผมในระหว่างที่ล็อกประตูห้อง

“ยังเลย”

“จะกินอะไรล่ะ เดี๋ยวผมอุ่นให้” เขาเดินตัดผมไปเปิดตู้เย็นเพื่อเอาอาหารแช่แข็งมาอุ่น

“ขอข้าวต้มก็ได้ ช่วงนี้เราท้องไส้ไม่ค่อยดี”

“จริงดิ! เป็นอะไรมากไหม ไปหาหมอมารึยัง” ดินปรี่เข้ามาจับท้องของผมแล้วถามไถ่ด้วยความเป็นห่วง

“ระ เราไม่เป็นไร”

“แน่นะ”

“อืม...ไม่เป็นไร”

ดินทำท่าไม่เชื่อ เขาพยายามลูบๆ คลำๆ ท้องของผมราวกับตัวเองเป็นหมอที่กำลังวินิจฉัยคนไข้ แต่พอจับแล้วไม่เจออะไร ก็ยอมกลับไปเตรียมอาหารต่อ

ผมมองเด็กหนุ่มตัวสูงหุ่นนายแบบที่อยู่ตรงหน้าอย่างโล่งใจ ดีที่ท้องยังเล็กเขาเลยจับความผิดปกติไม่ได้ แต่อีกไม่นานดินก็คงจับได้ ก็เขาเป็นคนที่รู้เรื่องราวในชีวิตผมแทบทุกอย่าง เขารู้ว่าผมชอบต้นกล้า รู้ว่าผมต้องย้ายกลับบ้านเพื่อสร้างระยะห่าง เขารู้กระทั่งแผนการที่ผมจะไปสารภาพรัก เขาสนับสนุนผมทุกทาง แถมยังไม่ยอมให้ใครมาเป็นรูมเมทเพราะอยากให้ผมได้มีที่นอนเวลาทะเลาะกับแม่ เขาเป็นเพื่อนตายของผมเสียขนาดนี้ ยังไงเขาก็ต้องรู้เรื่องผมท้องกับไอ้กล้าเข้าสักวัน

“ข้าวต้มร้อนๆ ได้แล้วครับ”

“ขอบคุณนะ” ผมรับข้าวต้มมาวางไว้บนโต๊ะญี่ปุ่นแล้วขอบคุณเขาอีกครั้ง

“ขอบคุณผมหลายรอบจัง” ดินวางข้าวผัดกุ้งลงบนโต๊ะญี่ปุ่นแล้วนั่งลงฝั่งตรงข้าม

“ไม่ชอบให้เราขอบคุณเหรอ”

“แรกๆ ก็ดีครับ แต่โดนขอบคุณหลายๆ รอบแล้วผมชักรู้สึกแหม่งๆ” ดินทำสีหน้าเหมือนจะจับพิรุธได้ “ข้าวสารไปทำอะไรไม่ดีมาใช่ไหม”

คำพูดของดินเล่นเอาผมตกใจ ผมรีบคิดหาคำตอบใหญ่

ผมควรจะตอบเขากลับไปยังไง

ถ้าหากดินรู้ว่าผมท้อง เขาต้องลากผมกลับบ้านเพื่อไปคุยกับผู้ใหญ่แล้วตามหาพ่อของเด็กแน่ๆ!!

“อ่าวเงียบ ตกลงว่าไปทำเรื่องไม่ดีมาจริงๆ ใช่ไหมครับ”

ผมสะดุ้งออกจากภวังค์เมื่อดินถามซ้ำ “เราเป็นเพื่อนกัน ห้ามเอาเรื่องที่เราตอบไปบอกใครนะ”

“อะไรกัน ข้าวสารไม่เชื่อใจผมหรือไงครับ”

“เชื่อ แต่...”

“ไปทำเรื่องอะไรไม่ดีจนถึงขั้นพูดลำบากเหรอครับ”

“กะ...ก็ทำมานิดหน่อย” ผมตอบอ้อมแอ้ม ไม่รู้จะบอกความจริงกับเขายังไง

“พูดแบบนี้ผมยิ่งสงสัย ไปทำเรื่องอะไรไม่ดีมาครับ” ดินเริ่มซักไซ้ เขาขยับเข้ามานั่งใกล้ ใบหน้าของอีกฝ่ายอยู่ห่างจากผมไม่ไกล ระยะห่างอันน้อยนิดทำให้ผมเขินอาย ผมต้องดันร่างเขาออกไปแล้วพูดว่าจะยอมบอกถ้าอีกฝ่ายกลับไปนั่งดีๆ

“ผมนั่งดีแล้ว ทีนี้บอกได้หรือยังครับ” ดินนั่งรอฟังด้วยความสนใจ

“ระ เราสารภาพรักกับต้นกล้าตอนเมาไปแล้วง่ะ” ผมบอกความจริงกับอีกฝ่ายไปครึ่งหนึ่ง

“อะไรกัน ก็แค่กินเหล้าเมาแล้วเผลอสารภาพรัก ผมนึกว่าไปปัมปั๊มกับไอ้กล้ามาซะอีก” ดินทำท่าเสียดาย แต่ก็ไม่วายถามเรื่องที่อยากรู้ต่อ “แล้วเป็นไง ต้นกล้ารับรักนายไหม” ดวงตาเปล่งประกายของดินทำให้ผมรู้สึกโล่งใจ เขาไม่ได้สงสัยเรื่องที่ผมท้อง

“เขาโกรธเรามาก หาว่าเราหักหลังความไว้ใจที่เขามอบให้”

พูดแล้วน้ำตาก็จะไหล คืนนั้นผมโดนต้นกล้าว่าให้สารพัด เขาถามผมด้วยว่าเคยลักหลับไหม ถึงผมจะชอบเขาแค่ไหน ผมก็ไม่เคยแอบทำอะไรเขาเลยนะ!

“โอ๋ๆ ไม่เอา ไม่เศร้าแบบนี้สิครับ” ดินขยับเข้ามาโอบไหล่ผมไว้ “ถึงจะเป็นเพื่อนกับไอ้กล้าต่อไม่ได้ ยังไงก็มีผมอยู่ทั้งคนนะ”

ผมฟังคำของดินแล้วก็อดขอบคุณเขาไม่ได้

เขาเป็นเพื่อนที่รู้ใจ คอยอยู่เคียงข้าง คอยให้กำลังใจ

เป็นเพื่อนที่ผมไม่รู้จะหาได้อีกไหมในชีวิตนี้

“กอดผมได้นะถ้ามันจะทำให้รู้สึกดีขึ้น”

ผมพยักหน้าแล้วโอบกอดอีกฝ่าย

“ขอบคุณนะที่นายอยู่ข้างเราเสมอ”

“อะไรกัน พูดอย่างกับผมเป็นคนอื่นคนไกลไปได้” ดินเกาแก้มด้วยความเขินอาย “ไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรผมก็อยู่ข้างๆ ข้าวสารเสมอแหละครับ”

“แน่นะ”

“แน่ยิ่งกว่าแน่อีกครับ”

“แล้วถ้าเกิดวันหนึ่งเรารู้สึกกับนายเกินกว่าเพื่อน นายจะทิ้งเราเหมือนต้นกล้าไหม”

“ตอบได้ทันทีเลยครับว่าไม่!”

“ทำไมล่ะ”

“เพราะข้าวสารคือคนพิเศษสำหรับผมไงครับ”

ผมรู้หรอกว่าดินมันตอบเอาใจ ก็แหม มันเป็นถึงเน็ตไอดอลที่มีคนติดตามตั้งสามพัน แถมความฝันของมันยังไกลถึงการเป็นศิลปินเกาหลีโน้น!!

“จริงสิ!” ดินเอ่ยขึ้นเมื่อนึกอะไรได้ “พรุ่งนี้ผมจะไปซ้อมดนตรีกับวงแต่เช้า ข้าวสารจะไปด้วยกันไหมครับ”

“คงไม่ล่ะ เราอยากมีเวลาคิดอะไรนิดหน่อย”

ใช่ผมต้องการเวลาคิดและทำใจ

เพราะอีกไม่นานผมต้องทำเรื่องผิดบาปครั้งใหญ่

ผมต้องฆ่าลูกที่ยังไม่รู้เรื่องอะไร

ลูกที่ไอ้กล้าก็ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้เกิดขึ้นมา

“เหรอครับ น่าเสียดายจัง”

“ขอโทษนะ ไว้คราวหลังจะไปอยู่ให้กำลังใจ”

“งั้นถ้าพรุ่งนี้อยากไปก็ล็อกห้องให้ด้วยนะครับ” พูดจบดินก็ตักข้าวผัดกุ้งกินอย่างเอร็ดอร่อย

ผมมองเขากินแล้วอิจฉาอยู่หน่อยๆ

ช่วงนี้ผมแทบกินอะไรไม่ได้นอกจากโจ๊กกับข้าวต้มเลย

ถ้าเอาลูกออกแล้วจะกลับมากินอร่อยแบบเดิมได้ไหมนะ

ผมตักข้าวต้มกินด้วยความทุกข์ใจ

มันจะกลับมากินอร่อยได้ไง ก็ในเมื่อใจผมไม่อยากเอาลูกออกเลย

​+++++++++++++++

เอ...ดินนี่ยังไงน้า~~

(ขอบคุณสำหรับการให้ดาวนะคะ ^^)


มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น