Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่56 ห้องเดิม

ชื่อตอน : บทที่56 ห้องเดิม

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 61.9k

ความคิดเห็น : 13

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2561 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่56 ห้องเดิม
แบบอักษร

​ติ๊ดๆๆๆๆๆ พลัก!

ฉันเอื้อมมือมากดนาฬิกาปลุกข้างหัวเตียง ก่อนจะยืดตัวให้พ้นผ้าห่มหนาสีขาวที่คลุมตัวฉันอยู่

“เช้าแล้วหรอ” ฉันมองออกไปที่นอกหน้าต่างบานใหญ่ผ่านผ้าม่านสีขาว ผ้าม่านสีขาวที่ฉันมองรอดน้ำตาไปที่มันตลอดทั้งคืน เฝ้ามองแสงไฟสีส้มที่สว่างสาดส่องไปทั่วสวน ฉันภาวนาให้มันดับลงเร็วๆ ให้มันจบ ให้ทุกอย่างหยุดลง อย่างน้อยก็อาจจะบรรเทาความหม่นในจิตใจของฉันลงได้บ้าง

แต่แสงไฟและเสียงเพลงกลับดังเกือบตลอดทั้งคืน เสียงหัวเราะกระเซ้าเย้าแหย่ที่ดังรอดประตูกระจกตรงระเบียงเข้ามาทำให้ฉันได้แต่บอกตัวเองว่า… ที่ตรงนั้นมันไม่ได้ทำมาเพื่อฉัน

ฉันลุกขึ้นนั่งที่ขอบเตียงและนั่งมองท้องฟ้าผ่านม่านสีขาวผืนใหญ่ นี่ฉันกำลังทำอะไร ฉันต้องทำตามแผนไม่ใช่หรอ ทำให้เขาหลงรักฉัน มอบทุกอย่างให้ฉัน

แล้วนี่… ฉันทำอย่างกับว่าฉันรักเขางั้นแหละ

รัก…งั้นหรอ

ฉันจะไปรักคนแบบนั้นได้ไง คนที่เอาทุกอย่างจากชีวิตฉันไป คนที่ขโมยชีวิตแสนสุขของฉันไป

หมับ! ฉันลุกขึ้นและคว้าผ้าเช็ดตัวหน้าตู้เสื้อผ้าเพื่อไปล้างหน้าแปรงฟัน ฉันไม่ยอมให้ตัวเองดูโทรมและดูแย่ไปมากกว่านี้แน่นอน



กุกๆกักๆ

หลังจากที่ฉันเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จ ฉันก็เดินออกมาที่ครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้าอย่างที่เคยทำทุกวัน แต่วันนี้กลับไม่เหมือนทุกวันเพราะเจอมิรินกำลังหยิบของในตู้เย็นออกมากองที่โต๊ะใหญ่กลางครัว

“อ่อ!!” เธอหันมามองฉันที่เดินเข้ามาในครัวและเดินตรงเข้ามา “ฉันลืมไปเลยนะเนี่ยว่าที่นี่มีเธออยู่ด้วย เอาไป! แล้วทำมื้อเช้าเร็วๆ” มิรินยัดกล่องนมในมือลงที่ตัวฉันก่อนที่ฉันจะคว้ามันไว้ได้

เธอสาวเท้ายาวกลับห้องของไมเคิลไปในชุดนอนสายเดี่ยวสีดำและเสื้อคลุมตาข่ายสีดำบาง ฉันมองตามเธอจนเธอหายลับเข้าไปในห้องของไมเคิล หึ…เมื่อคืนคงสนุกกันน่าดูสินะ สายป่านนี้แล้วถึงยังไม่ตื่นน่ะ

“บ้าที่สุด” ฉันกระแทกกล่องนมสีขาวในมือลงบนโต๊ะหินอ่อนกลางครัวจนกล่องนมบี้ลงมาครึ่งนึง

ทำไมฉันต้องเป็นรองด้วย ทำไมฉันต้องมาตกอยู่ในสภาพนี้ด้วย ถ้าฉัน… ฉ้าฉัน… เอาทุกอย่างกลับมาได้เร็วเท่าไร ฉันก็จะยิ่งเป็นผู้ชนะเร็วเท่านั้น

ท่องไว้ยัยอร ทำให้เขารัก ทำให้เขาหลง แล้วเอาทุกอย่างกลับมา

“เอ๊ะ! ปีเตอร์” อยู่ๆฉันก็นึกถึงปีเตอร์ขึ้นมา นี่ก็เป็นสัปดาห์แล้วที่ฉันไม่ได้ติดต่อไป เขาทั้งโทรและส่งข้อความ แต่เป็นเพราะช่วงหลังฉันกับไมเคิลแทบจะตัวติดกันเลยไม่มีโอกาสได้โทรกลับหรือส่งข้อความเลย ไม่ได้การแล้ว แผนของฉันพังไม่เป็นท่าอีกแล้วสินะ ไมเคิลกำลังจะหลุดมือ ปีเตอร์ก็อาจจะหลุดมือไปอีกคน ฉันควรจะทำยังไงดี



“ทานสิคะไมค์” มิรินส่งไข่ดาวจากจานขาวใบใหญ่ตรงหน้าให้กับไมเคิลที่งัวเงียลุกขึ้นมากินข้าวเช้า

“ขอบคุณครับ” ไมเคิลยื่นจานใบเล็กสีขาวมาให้มิรินวางไข่ดาวลง

“มิรินทำเองเลยนะคะ”

เดี๋ยวนะ ฉัน! ฉันเป็นคนทำ ไม่ใช่เธอยัยมิริน ฉันมองไปที่มิรินผ่านประตูครัวซึ่งเธอกำลังส่งอาหารเช้าให้ไมเคิลลงจานใบเล็ก  นี่เธอน่ารังเกียจที่สุดเลยยัยมิริน ไข่ดาวนั่น เบคอนนั่น ขนมปังนั่น ฉันเป็นคนทำ!

“มิรินจำได้ว่าไมค์ชอบกินแบบไหม้นิดๆ” มิรินคีบเมคอนที่ฉันตั้งใจทอดลงบนจานไมเคิล

ตุบ!!! ฉันกระแทกผ้าเช็ดจานสีขาวลงบนโต๊ะหินอ่อนกลางครัว ก่อนจะก้มหน้าครุ่นคริดอะไรบางอย่าง

ไม่ได้การแล้ว ฉันจะรอช้าและใจเย็นแบบนี้ไม่ได้ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่านายปีเตอร์ใช้เงินซื้อคนถือหุ้นบริษัทฉันมา แต่… มันเป็นไปไม่ได้ที่แค่เงิน ทุกคนจะเห็นแก่เงินแล้วทิ้งพ่อฉันซึ่งร่วมทุกข์ร่วมสุขกับพวกเขามาได้ยังไงกัน มันต้องมากกว่านั้นสิ มันต้องมีอะไรสักอย่าง มันต้องมี!! แต่ฉันคิดไม่ออก ไม่ออก!!!

เพล้งง!! จานสีขาวใบใหญ่บนโต๊ะหินอ่อนร่วงลงมา ฉันคงเผลอคิดแล้วมือไปปัดโดนมัน

“นี่!!!!” ยังไม่ทันที่ฉันจะก้มลงไปเก็บจาน เสียงมินรินที่อยู่นอกครัวก็ดังแว้ดขึ้นมา “รู้มั้ยว่าจานใบนี้ราคาเท่าไร เงินเดือนทั้งเดือนแกก็ไม่มีทางซื้อได้หรอก” เธอพูดพร้อมกับเดินตรงมาที่ฉัน

“ไม่เอาน่ามิริน” ไมเคิลที่เดินตามมาดึงแขนมิรินไว้ “แตกก็ให้มันแตกไป ซื้อใหม่ก็ได้”

“ไมค์ แต่นี่จานของเรา จานของบ้านเรานะคะ” มิรินหันไปตะคอกใส่ไมเคิลที่ยืนอยู่ตรงประตูครัว

“ช่างมันเถอะ”

“ฉันจะหักเงินเดือนแก” มิรินจ้องมาที่ฉันที่กำลังก้มเก็บจานอยู่ตรงโต๊ะหินอ่อนตัวใหญ่ “อ่อ! แล้วอีกอย่างนะคะไมค์ ไมค์ไม่ควรให้คนใช้มานอนที่ห้องรับแขกนะคะ มิรินเห็นมันเดินออกมาเมื่อเช้า มิรินไม่ชอบเลย”

“ก็ห้องแม่บ้านมันเล็ก เก็บของไม่พอหรอก”

“เป็นแค่คนใช้ มันจะมีสมบัติอะไรมากมายคะไมค์ ไม่รู้ล่ะ ถ้าไมค์ยกห้องนั้นให้มัน มิรินก็จะกลับไปนอนบ้าน มิรินไม่อยู่ที่นี่จริงด้วย”

ไมเคิลมองหน้ามิรินก่อนที่จะหันกลับมามองฉันที่เงยหน้ารอฟังคำตอบจากปากเขาอยู่

“เธอ… กลับไปนอนที่ห้องด้านหลังก่อนละกันนะอร”

ความคิดเห็น