เจเจหมวยอินเตอร์

ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกคนที่ยังคอยติดตามและสนับสนุนเจเจอยู่นะคะ เจเจจะพยายามแต่งเรื่องของคุณบาสเตียสให้ดีที่สุดเลย ส่วนคู่อื่นตอนนี้สามารถอ่านเรื่องของคุณเทรย์เวอร์&มีอา(แค้นรักซาตาน25+++) คุณโวเวล&อันดามัน(หนี้รักซาตาน25+++) ได้แล้วนะคะ ขอบคุณค่ะ^^

บทเริ่มต้นของการล่า

ชื่อตอน : บทเริ่มต้นของการล่า

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 08 ต.ค. 2561 16:20 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทเริ่มต้นของการล่า
แบบอักษร

ล่า...


สหราชอาณาจักร

ณ กรุงลอนดอน

"ไม่เอาน่าเดย์ ถ้าพายุมาเห็นเข้านายจะซวยเอานะ"

เสียงหวานพูดเตือนเบาๆขณะที่เธอกำลังก้มหน้าก้มตาเช็ครายชื่อลูกหนี้ที่ยังไม่เคลียร์ยอดหนี้ภายในวันนี้ซึ่งเป็นวันสุดท้ายของเดือน ใบหน้าเจ้าเล่ห์ของเดย์เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้ให้คนที่กำลังนั่งหันหลังแล้วดึงมือที่กำลังจะหยิบธนบัตรกลับมาข้างลำตัวก่อนจะเดินไปหยุดตรงหน้าร่างอวบอิ่มที่กำลังง่วนอยู่กับสมุดแบล็คลิสต์เล่มสีดำ

"ฉันอุตส่าห์เดินมาเงียบๆแล้วเชียวรู้อีกจนได้"

น้ำเสียงผิดหวังกับท่าทางกวนๆของเดย์ทำให้ใบหน้าอ่อนหวานละสายตาจากสมุดแบล็คลิสต์เงยขึ้นมาสบนัยส์ตาสีดำสนิทของเขานิ่งๆปากกาแท่งเล็กชี้ไปที่กระจกใสที่กำลังสะท้อนร่างของชายหนุ่มกับเธออยู่ในขณะนี้ เดย์หันไปมองตามที่หญิงสาวชี้ไปก็พยักหน้ารับเบาๆเป็นเชิงบอกว่า เข้าใจแล้ว ก่อนจะยกมือขึ้นมาเกาท้ายทอยแก้เขิล

"เอ่อ..ว่าแต่เฮียไปไหนเหรอ? ตั้งแต่เช้าฉันยังไม่เจอเขาเลย"

เดย์เปลี่ยนเรื่องรีบเอามือล้วงกระเป๋าเก๊กท่าหันมองออกไปนอกหน้าต่างเมื่อโดนสายตาคมของเจซซี่จับจ้องจนเขารู้สึกประหม่าใบหน้าอ่อนหวานก้มหน้าลงทำงานต่อขณะที่ริมฝีปากสีแดงสดก็ขยับตอบคนตรงหน้าไปด้วย

"ไปเมืองบาธน่ะไม่นานก็คงกลับ"

เดย์พยักหน้ารับแล้วหันกลับมามองเจซซี่อีกหนพลางคิดในใจว่า ผู้หญิงที่แสนเย็นชาตรงหน้าของเขาตอนนี้เคยคิดที่จะลาออกจากงานเสี่ยงตายแล้วไปใช้ชีวิตเฉกเช่นผู้หญิงธรรมดาคนอื่นบ้างไหมนะ? แต่เขาก็ทำได้เพียงคิดเพราะรู้ดีอยู่แก่ใจแล้วว่างานที่พวกเขาทำอยู่ตอนนี้หากจะให้ลาออกก็คงจะไม่ใช่เรื่องง่ายเท่าไหร่นัก นอกเสียจากว่าจะเอาชีวิตมาแลกออกไปอะไรๆมันคงจะง่ายมากขึ้น..

"แล้วพวกลูกหนี้ที่เราต้องไปจัดการวันนี้เยอะเปล่า?"

เขาถามหลังจากสะบัดหัวไล่ความคิดที่ไม่สมควรคิดให้ออกไป

"ก็ประมาณห้าหกรายน่ะ นายไปเตรียมลูกน้องเถอะอีกไม่เกินสามสิบนาทีเดี๋ยวฉันตามออกไป"

เจซซี่บอกขณะกวาดสายตาดูรายชื่อลูกหนี้ที่เหลืออย่างละเอียด

"เค รีบๆล่ะฉันมันส์มือจะแย่แล้ว"

เดย์ยกนิ้วเรียวยาวขึ้นมาหักจนเกิดเสียงดังกร๊อบแกร๊บ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปเตรียมลูกน้องตามที่เจซซี่บอก

เมื่อร่างสูงของเดย์เดินออกไปพ้นประตูห้องใบหน้าเย็นชาของเจซซี่ก็เงยขึ้นมามองเงาตัวเองที่กำลังสะท้อนอยู่ในกระจกนิ่งๆ นัยส์ตาคู่สวยมองสำรวจใบหน้าของตัวเองที่ไม่ได้แสดงความรู้สึกใดๆออกมา

ครั้งสุดท้ายที่ฉันมีความสุข..มันคือเมื่อไหร่กันนะ เจซซี่ถามตัวเองในใจก่อนจะละสายตาจากกระจกมาสนใจงานตรงหน้าต่อ

สองชั่วโมงผ่านไป~

กึก!

รถยนต์คันหรูที่ชะลอความเร็วลงมาก็หยุดจอดนิ่งลงที่หน้าบ้านหลังเล็กหลังหนึ่งแถบชานเมือง ประตูรถยนต์สีดำสนิทถูกมือเรียวเปิดออกพร้อมก้าวขาเดินลงจากรถโดยมีลูกน้องชายร่างสูงใหญ่ห้าหกคนยืนรออยู่ก่อนแล้ว

"แน่ใจเหรอว่าหลังนี้? ในประวัติมันบอกว่าปาร์คมีบ้านอยู่ในตัวเมืองไม่ใช่เหรอ?"

เดย์ที่เพิ่งลงจากรถเดินมาหยุดข้างๆเจซซี่ถามอีกรอบเพื่อความชัวร์ นัยส์ตาสีดำหันมองใบหน้าของเจซซี่ซึ่งมีแว่นกันแดดสีดำปิดบังดวงตาอยู่เพื่อเอาคำตอบ

"ใช่ แต่ถูกเจ้าหนี้คนก่อนยึดไปพร้อมที่ดินแล้วล่ะ ตอนนี้เขาเลยมาเช่าบ้านหลังนี้อยู่"

แผ่นกระดาษเอสี่ถูกยื่นให้เดย์ก่อนที่ร่างอวบอิ่มจะเดินนำเข้าไปในตัวบ้าน ใบหน้าหล่อเหลาส่ายไปมาเบาๆเมื่อเห็นท่าทีของเจซซี่ที่ไม่สนใจจะรอเขา มือหนาพับแผ่นกระดาษเอสี่ให้เล็กลงอย่างไม่คิดจะอ่านแล้วเก็บลงกระเป๋ากางเกงพลางเดินตามเธอเข้าไป

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!

ก๊อก! ก๊อก! ก๊อก!!!

"จะเคาะทำซากอะไรนักหนา! ไอพวกเด็กเวร! เดี๋ยวพวกแกจะได้กินลูกปื..!!!"

เสียงตวาดของชายร่างท้วมหยุดชะงักเมื่อเขาเปิดประตูออกมาเจอผู้ชายร่างใหญ่ท่าทางน่ากลัวพร้อมกับผู้หญิงที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาเป็นอย่างดีเช่นเจซซี่ ท่อนแขนใหญ่รีบดึงประตูบ้านตัวเองกลับอย่างรวดเร็วเมื่อตั้งสติได้แต่ก็สายไปเสียแล้วเมื่อฝ่ามือของเดย์ไวกว่าคว้าบานประตูไว้และกระชากให้มันเปิดออกแรงๆจนร่างของชายคนนั่นกระเด็นไปนอนลงบนพื้น

"จับมันขึ้นมา"

เสียงเข้มสั่งพลางยืนกอดอกมองคนตรงหน้าที่กำลังโวกเวกโวยวายด้วยสายตากวนๆ

"ปล่อยกูนะโว๊ยย!!!! ไอพวกเหี้ย!!!"

ผั่วะ!

ปาร์คสบถด่าและพยายามสะบัดตัวให้หลุดจากการจับกุมแต่ก็ไม่สำเร็จ ใบหน้าที่กำลังขึ้นสีเข้มด้วยความเดือดดาลของเขาคงจะอ้อนตีนอ้อนเท้าเดย์อยู่ไม่น้อยวินาทีต่อมาหมัดหนักๆของเดย์จึงถูกซัดไปที่แก้มซ้ายของปาร์คจนใบหน้าของเขาหันขวับไปอีกด้าน

"หุบปากสักที! จะตายห่าอยู่แล้วไม่รู้ตัวอีก"

พูดจบร่างสูงก็ก้าวถอยหลังให้เจซซี่จัดการเรื่องเงินต่อส่วนเขาก็ยืนดูอยู่ไม่ห่าง

"ฉันจะไม่พูดเยอะและนายก็จะไม่เจ็บตัวแน่ถ้าหากนายยอมจ่ายหนี้ของเดือนนี้ให้ฉัน ตอนนี้"

เสียงหวานบอกแล้วสบตาคนตรงหน้านิ่งๆ ใบหน้าเย็นชาไร้ความรู้สึกทำให้ตอนนี้เธอดูน่ากลัวกว่าปกติเป็นเท่าตัว

"ไม่จ่ายก็แสดงว่าไม่มีเงินไงโว๊ย!! ออกไปให้พ้นบ้านฉันนะไอพวกสวะ!!!"

ปาร์คตะเบ็งเสียงใส่เจซซี่แล้วเริ่มสะบัดตัวเพื่อเอาตัวรอดอีกหน หญิงสาวพยักหน้ารับพร้อมก้าวถอยหลังให้เดย์จัดการต่อโดยไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา

"ผั่วะ! ไม่มีงั้นเหรอ?! ผั่วะ! พวกสวะงั้นเหรอ?! พลั่ก! ผั่วะ! แล้วมึงล่ะดีนักเหรอว่ะ?! ไม่มีปัญญาจ่ายก็อย่าเสือกเป็นหนี้คนอื่นเขาเซ่!!"

เดย์สลับหมัดกับเท้าต่อยตีไปที่ร่างท้วมของปาร์คจนเลือดไหลลงมาอาบใบหน้าของเขาจนน่ากลัว เสียงพูดก็ยังคงดังสั่งสอนคนตรงหน้าไปเรื่อยๆจนร่างของปาร์คล้มลงไปนอนกองอยู่กับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง

"อะ..อึก! ฮึก อะ..ไอ พะ..พวกเลว!"

ตุ้บ! ผัวะ! ผัวะ!

"อะ..อึก..ฉะ.."

พูดแค่นั่นร่างของปาร์คก็สลบนอนแน่นิ่งไป เจซซี่ก้มมองคนที่กำลังหมดสติอยู่แล้วส่งสัญญาณให้ทุกคนไปขึ้นรถเพื่อกลับไปเพ้นเฮ้าต์ของพายุ ดวงตาคู่สวยเต้นระริกด้วยความรู้สึกผิดชั่ววินาทีก่อนจะบอกตัวเองเบาๆว่า

"เขาสมควรที่จะได้รับมัน..มันถูกแล้ว"

พูดจบร่างอวบอิ่มก็เดินหันหลังกลับขึ้นรถไป รถยนต์คันหรูแล่นออกมาได้สักพักก็จอดสนิทอีกครั้งเมื่อถึงเพ้นเฮ้าต์ราคาแปดหลักของผู้เป็นนายอย่างพายุ

"เฮียให้มาตามพี่เดย์กับพี่เจซครับ เฮียบอกมีธุระด่วนจะคุยด้วย"

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในตัวเพ้นเฮ้าต์ชายร่างสูงก็รีบวิ่งเข้ามาดักหน้าเจซซี่และเดย์ด้วยความเร็วพร้อมถ่ายทอดประโยคที่พายุพูดไว้ให้สองคนฟัง

"ตอนนี้เหรอ?"

เดย์ถามย้ำ ปกติเฮียไม่เคยเรียกเขาไปคุยแบบส่วนตัวเลยสักครั้งเวลามีอะไรส่วนใหญ่ก็จะฝากลูกน้องมาบอกเท่านั่น นี้คงจะเป็นธุระสำคัญมากถึงขนาดต้องเรียกเขาไปคุยส่วนตัว

"ครับ"

เค ยืนยันพร้อมพยักหน้าหงึกหงัก

"ไปเถอะ คงจะมีธุระด่วนจริงๆน่ะ"

มือบางคว้าไปที่ข้อมือใหญ่ของเดย์แล้วออกแรงดึงให้คนตัวสูงเดินตามไปที่ลิฟต์เพื่อไปหาเจ้านาย เธอเองก็ไม่รู้ว่าพายุมีธุระอะไรด่วนถึงขนาดต้องเรียกเดย์กับเธอเข้าไปพบแบบนี้แต่คิดว่าคงจะเป็นเรื่องซีเรียสมากแน่ๆไม่งั้นคนที่มีความเป็นส่วนตัวสูงอย่างพายุไม่เรียกพวกเขาเข้าไปแน่!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น