ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

โซ่รักสีเทา {ทำมือ::เปิดจอง-15พ.ค}

ชื่อตอน : โซ่รักสีเทา {ทำมือ::เปิดจอง-15พ.ค}

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 1k

ความคิดเห็น : 2

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2561 16:48 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
โซ่รักสีเทา {ทำมือ::เปิดจอง-15พ.ค}
แบบอักษร



ปัจจุบัน อีกฝั่งหนึ่ง

"ฉันไม่ชอบกิน" หมอกเปิดศึกทันที 

เขาไม่สบอารมณ์เมื่อได้เห็น  ถ้วยบะหมี่กึ่งสำเร็จสำเร็จของทิชา วางอยู่บนโต๊ะได้ทุกวัน

"กับข้าวอีกสองอย่างคุณหมอกก็กินไปสิค่ะ ส่วนนี้ชาจะกินเอง"

"เห็นบ่อยมากจนเบื่อจะอ้วก เข้าใจ? อีกอย่างมันก็ไม่มีประโยชย์เลย" 

เขาไม่ได้พูดเล่น เเรกที่เห็นทิชากิน หมอกไม่ได้ห้ามอะไร คิดว่าเดี๋ยวเธอคงเบื่อ 

สุดท้ายเธอจัดทุกวันเเละทุกครั้งที่หิว 

นักขึ้นไปอีก อะไรที่เขาไม่ชอบทิชาดันชอบมันหมดเขาก็เพิ่งไม่ชอบอะไรหลายๆ 

เป็นช่วงนี้ ไม่ชอบจนอยากจะอ้วกไปเลย

"เบื่อก็.." เสียงทิชาขาดหายพอเจอสายตาเเข็งกร้าวของคนตรงเอาเเต่ใจ

"จะอ้วกจริงๆ นะชา เห็นเธอกินได้ทุกวัน"

"ค่ะ" ขานรับรับอย่างคนเจียมตัว จากนั้นลุกพร้อมกับถือถ้วยหวังไปกินหน้าทีวี

"จะทำอะไร?"

"ชาจะไปกินตรงโน้น" มือที่ถือก้วยเเกงยกขึ้นบอกทิศทาง

"ฉันจะไปดูบอล เดี๋ยวกลิ่นมันติดโซฟา" หมอกห้าม

"ค่ะ" ทิชากลับหันหลังเดินกลับมา จึงวางถ้วยไว้ใกล้เคาเตอร์เตาไฟฟ้า ไม่ช้าเอี้ยมมือกดปุ่มเครื่องดูดครัน

ทิชาตั้งใจจะไม่ปริปากอะไรให้หมอกขุ่นเคือง

"เอ๊ะ!" ร่างเล็กครางสะดุ้งทั้งยืนตกใจ เมื่อถูกปาหลังด้วยเม็ดองุ่น 

ทิชาไม่เจ็บ อันนี้เบาะๆ ถ้าเทียบกับสิ่งที่เคยเจอ

"ประชดมันเข้าไปชา อะไรที่ฉันไม่ชอบ ก็ชอบมันเข้าไป" เสียงฉุนเฉียวเพราะคิดว่าดื้อตาใส ไม่ยินดียินร้ายในสิ่งเขาเเสดงออก

เเกร็ก! เสียงเก้าอี้ขยับ เพียงไม่นานหมอกได้ครอมอยู่ด้านหลังเธอเสียเเล้ว

พฤติกรรมสุดโต่งของเขา ชนิดจ่มไม่เป็นเล่นไม่เลิก นี้.. 

ต่อให้เธอซ่อนความน้อยใจไว้ไม่ตอบโต ดูเหมือนจะเป็นเป้านิ่งเสียมากกว่า

ฟั่บ! 

"อะไรของคุณ ชาเเค่อยากกิน" เจ้าของปากซีดเบือนหน้าหนีคนกอดจากด้านหลัง

ทิชาถูกกอดชิดเเนบกาย ทว่าไร้ความอบอุ่นมันกลับอบอวนไปด้วยความกดดันแทน 

เเละเคยเจ็บใจเเล้วทำอะไรไม่ได้ไหม.. นั่นเเหละสิ่งที่เธอกำลังเจอ 

คอยตามในสิ่งที่เขาใจกำหนดไว้ก็พอ

"ทำไม ไม่ฟังกัน" ชายหนุ่มกระซิบรอดไรฟัน บ่งบอกความต้องการตัวเองอย่างชัดเจน ยกถ้วยโปรดของทิชาหวังจะเทลงซิงค์ล้างจาน

"ยะ..อย่าค่ะ" พรางจับข้อมือเขาไว้

"กลิ่นมันเหม็น เเล้วก็ไม่มีประโยชน์"

"เหม็นยังไงคะ ชาว่า ว๊าย!! " ทิชาโว๊ยลั่นครั้นถ้วยตกลงซิงค์ 

ไม่เท่านั้น น้ำส่วนมากเลยทีเดียวกระเด็ดใส่เธอจังๆ

"กลิ่นยังไง รู้ยัง?" 

คนถูกกระทำ ก้มมองเสื้อตัวเอง ไม่คิดจะตอบคำถามที่กระเเทกใจมา 

จนในที่สุดหมอกเองที่ต้องเดินออกไป เขาไปนั่งตรงโซฟาตัวกว้าง ท่าทางไม่ทุกข์ร้อนอะไร ตามด้วยเสียงพากย์บอลดังเป็นระยะ



หลังดูบอลจบหมอกกำลังจะเดินขึ้นห้อง บังเอิญเจอทิชานั่งซดเส้นบะหมี่อยู่บนโต๊ะอีกครั้ง

เธออยู่ในชุดนอนเรียบร้อย ก็คงจะได้อาบน้ำเเล้วลงมากินต่อ 

ทำได้ขนาดนี้ ถือว่าทิชาขึ้นเเกร่งขึ้นเยอะ ไม่ขดตัวอยู่กับเตียงเหมือนเมื่อก่อน 

"สังเกตตัวเองมั้ย? เริ่มจะมีเนื้อขึ้น" หมอกพูดเดินเข้ามาหาคนตัวเล็ก 

จริงๆ ของที่เธอก็เหม็นเอาเรื่องเหม็นกัน

เเต่ว่ากันว่า มนุษย์เก่งนักเเหละ.. สนใจในสิ่งตัวเองไม่ต้องการ 

เขาคงจะเป็นหนึ่งในนั้นเเล้ว

"ถาม..ก็ตอบครับ"

"ดีค่ะ..ดี คุณจะได้เบื่อ" รีบขยับปากพูด

"คิดเองเออเอง เคยบอกเหรอ ถ้าอ้วนจะเบื่อ" 

"มอง?" หมอกคิ้วย่นเข้าหากันนิดหน่อยเชิงถาม

"เปล่า เปล่าค่ะ" ทิชาหลบตา สั่นงั่กดั่งลูกนกตกน้ำ

ตาหมอกหรี่ลงมองคนก้มหน้ากินบะหมี่ เธอก้มมาก จนผิดวิสัย

"ชาไม่มี ไม่ได้อะไรค่ะ"

หมอกคราง "อ๋อ"

เขาพอมอง อะไรๆ ออกในระดับหนึ่งกับคนร้อนตัวมักจะอยู่ไม่สุข

"เธอกำลังปล่อยเนื้อปล่อยตัวไปทุกที ควรจะคิดถึงไอ้คนจะต่อฉันบ้าง มันจะคิดยังไง" คนพูดต้องการถมประโยคก่อนหน้า 

ดับความคิดของทิชาก่อน กลัวเธอจะเตลิดไปไหนไกล

ทิชาหน้าซี้ดชาโปรเเกรมสมองถูกล็อกตาย พูดไม่ออกเป็นพักใหญ่ หลุบหน้าลงมองถ้วยเเล้วพยายามกล้ำกลืนกินเส้นบะหมี่ต่อ ลงคออย่างยากลำบาก

"พี่เขาไม่มีปัญหาเรื่องอ้วนหรอกค่ะ" ทิชาตัดสินใจปริปากพูดขณะก้มหน้าก้มตาเขี่ยเส้น "ตอนหลังคลอด คุณปริมก็อ้วน" รู้ทั้งรู้ เมื่อไหร่พูดถึงชื่อนี้ จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

เเต่ทว่าคนที่ทิชาหวาดกลัว คราวนี้ผิดคาด หมอกไม่ทำอะไร เขามัวเเต่มองหน้าจอมือถือ  ปล่อยให้คำพูดเธอเป็นเพียงธุาตอากาศไป

"ชาของตัวนะคะ" คนน้อยใจรีบลุกออกกจากเก้าอี้ ดิ่งไปที่ซิ่งล้างจาน 

เสร็จสิ้นกำลังจะเดินออก

"อ่ะ..คะ?" ถามไป เนื่องจากเขาจงใจถีบขาเก้าอี้ขวางทางเดิน

หมอกมองหน้าทิชาจบมาสนใจหน้าจอต่อ สายตาเขากำลังขบคิดอะไรสักอย่าง 

เป็นเวลานาน จนคนยืนรอคำตอบหมดความอดทน จะเคลื่อนเก้าอี้ไว้ที่เดิมเอง

"เดี๋ยวชา" เจ้าของเสียงเข้มเงยหน้ามามอง

"มีอะไรคะ?"

"ไปเถอะ ไม่มีเเล้ว" เท้าหนักถีบเก้าอี้เบาๆ เปิดทางให้ทิชา 

ส่วนเธออ้าปากหวอ ทำได้เเค่นั้นก่อนจะเดินไปโดยดี

หลังหมอกเห็นทิชาเดินพ้นไป เขาตัดสินใจโทรหาเบอร์ที่โชว์เข้ามาเมื่อครู่ 

ซึ่งเป็นสายของอดีตเพื่อนรัก จากมันตั้งสามสาย

จะต้องเป็นเรื่องด่วนขนาดไหน ถึงจะให้คิมหันต์ใช้ความอดทนโทรหาคนอื่นได้ ตั้งสามครั้ง

"มีอะไร?" หมอกถามขึ้นก่อน

[ตามหาเมีย] เสียงถูกส่งมาตามคลื่น 

หมอกข่มความไม่หัวร้อนไว้ เมื่ออีกฝ่ายมาแบบไม่มีเกริ่น ไม่มีที่มาที่ไป

สุดท้ายก็คิดว่า ช่างเถอะ!.. โมโหไปก็ไม่ได้อะไร เพราะตอนนี้ใจตัวเองกระสัน เป็นห่วงคน

"กำลังหมายถึงปริมอยู่ใช่มั้ย?"

[เออ หายไป] เสียงทุ้มติดจะเยือกเย็นเปล่งมา

"เธอหายกี่วันเเล้ว"

... ไร้เสียงตอบกลับของคิมหันต์

"ไม่เจอเมียกี่วัน มึงต้องใช้ความคิดมากเลยเหรอว่ะ?" หมอกกดน้ำเสียง เริ่มจะมีน้ำโห

[นานเเล้ว]"

"สัส! นานของมึงมันกี่วัน?!" 

[มึงไม่รู้จริง?] เสียงสูงของคิมหันต์ถามย้อนกลับ

หายใจเข้าลึกๆ พยายามไม่หัวร้อน กับคำพูดที่ออกจะกวนเบีื้องล่างเขา

"กู ไม่ รู้" หมอกย้ำชัด

[ไม่ก็เเล้วไป ไม่งั้น..]

ใบหูได้ยินเสียงอดีตเพื่อนข่ม เเล้วสายก็ถูกตัดไปในที่สุด

ตลก หมอกได้ฟังน้ำเสียงคิมหนต์เเล้ว ตลก!  ไม่มีอะไรบอกได้เลยว่าคิมหันต์ทุกข์ร้อน  

ตามเคยกลับเป็นเขามากกว่า ที่จะปล่อยวางปริมมาศไม่ได้สักเรื่อง

หมอกต้องใช้เวลากว่าสิบนาที ในการโทรหาปริมมาศ เเต่ไม่มีการตอบรับ มาครั้งล่าสุด ตู๊ดดดดด ยาวหลายครั้งแล้วตัด

เอาล่ะ น่าจะแบตหมด  บล๊อคหมายเลข ตัดสายทิ้ง ล่ะมั้ง..

"โทรกลับด้วย คนเป็นห่วงจะบ้าตาย" สุ่มเสียงสั่นเครียดส่งผ่านเป็นข้อความหาปริมมาศ

ไม่ใช่ครั้งเเรก ที่หมอกจะรู้สึกหน่วงกับปริมมาศเเละคงมีต่อๆ ไป ถ้าตัวเองเลือกจะรัก เลือกจะชอบเธออยู่ 

ตอนนี้ความรู้สึกเขา มันเป็นความรู้สึกประมาณ เอานิ้วไปเเหย่รูปลั๊ก เเล้วมานั่งนอยด์ ทำไมโดนไฟดูด? 

ซึ่งพอๆ กับ ที่คิดไปรักเธอเอง เเล้วมานั่งน้อยใจต่อว่าอีกฝ่าย ทำไมใจเธอร้าย กว่าชาวบ้านชาวช่องเขา

เง่าฉิบหายย!

เเกร็ก! เสียงโทรศัพท์กระเเทกบนพื้นโต๊ะ หมอกโยนมันอย่างไม่เเย่เเส ก่อนพิงพนักเก้าอี้ ขายาวยืดตรงไปหน้าจนสุด

ไม่ได้ลดความอึดอัดลงไปได้ โดยเฉพาะได้กลิ่นคุ้นเคยปะทะจมูกอยู่เรื่อยๆ 

เป็นกลิ่นที่สามารถทำให้ตัวเองหงุดหงิดกว่าเดิมได้ เอาเเค่ว่า หลับตาใช้หัวเเม่ตีนมอง ก็สัมผัสรู้

"สอดรู้ชา ไปนอน" เสียงคำรามดังลั่น

หมอกเเลหลังเล็กน้อย รอได้ยินการเคลื่อนไหวของอีกฝ่าย อยากให้ทิชาอยู่ห่างเขาไว้ ในเวลาเขารู้สึกอย่างใดอย่างหนึ่งกับปริมมาศอยู่ 

ฝั่งคนถูกไล่ตัวเเข็งทื่อ ใจหวั่นกลัวหมอกจนขึ้นสมองพยักหน้าเองอย่างอัตโนมัติ มือไม้สั่นรีบจับราวบันไดพยุงตัวเองขึ้นห้อง

กระทั่งถึงเตียง จึงทุ่มตัวลงนอน พอหัวคึงหมอน สมองเกิดมีช่วงว่างให้เธอได้คิด ไปยังวันหนึ่งวันใดข้างหน้า 

หากตัวเธอเองจะมีโอกาสเป็นเเบบคุณปริมบ้างไหมเนอ เเค่อยู่เฉยๆ เอง ก็ถูกรัก ถูกเอ็ดดูให้แล้ว

จวบจวนมีสิ่งหนึ่งผุดขึ้นมาดื้อๆ ในจิตสำนึก เป็นเสียงลึกลับที่กระซิบบอกความจริง 

'อีพี่จ๋า นั่นนะ คนของเขาอยู่เเล้ว'

คนมโมถึงบุคคลที่สอง สีปากซีดฝืนยิ้มให้ตัวเอง มุดหน้าเข้าหาหมอนใบโต รู้สึกได้ว่าด้านหลังมีเเรงยุบของคนนั่ง เธอจึงรีบกระชับผ้าห่มขึ้นเหนืออก กำไว้ผ้าเเน่น 

ใจสั่นหอบบังคับเปลือกตาให้ปิดมิด อย่างน้อยในความฝัน คนใจร้ายก็เข้าไม่ถึง มีเเต่เธอที่อะไรก็เก่งไปหมด 

ฉนั้นแล้ว รีบหลับเถอะนะตัวเธอเอง ไปหาคนเก่งในนั้นกัน


.................................................................................................


Pre- Orde

 **e-book** มีหลังส่งหนังสือ {ทำมือ}เสร็จนะคะ}



  สอบถาม/เเจ้งโอน 

คลิ๊กเลยยย

สอบถามหรือเเจ้งโอนที่อินบล็อคเพจได้เลยนะคะ

ขอบคุณค่ะ


ความคิดเห็น