ฮิเมะซัง
facebook-icon

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุน ทั้ง เข้ามาอ่าน ไลค์ แชร์ คอมเมนท์ ให้ดาว ให้เหรียญ ให้กุญแจ ทุกๆ อย่างที่มอบให้ มันมีคุณค่ามากมายจริงๆ ค่ะ

ชื่อตอน : EP.2 ท้อง [1/2]​

คำค้น : That's mom,คนเป็นแม่,เคะท้องได้,นิยายY,ฮิเมะซัง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.4k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.2 ท้อง [1/2]​
แบบอักษร

มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


2

ท้อง

[1/2]​

หลังจากที่ผมรู้ว่าตัวเองท้องก็ช็อกอยู่ในห้องน้ำเป็นชั่วโมงๆ ในหัวคิดถึงปัญหาสารพัดที่กำลังจะตามเข้ามา ทั้งเรื่องเรียน เรื่องพ่อแม่ เรื่องสังคม แล้วก็เรื่องของไอ้กล้า

ยอมรับเลยว่าตอนนั้นผมกลัวมาก ผมไม่รู้จะทำยังไง อยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องเข้มแข็งไว้

ผมคิดว่าต้องหาคนที่สามารถคุยเรื่องนี้ได้ และคนที่ผมนึกถึงเป็นคนแรกก็ไม่ใช่ใคร

พี่หมอไงล่ะ!!

@ คลินิกของพี่หมอโอ๊ต

“พี่หมอช่วยผมด้วย!!”

ผมวางที่ตรวจครรภ์ให้พี่หมอดูทันทีเมื่อเข้าพบได้

พี่หมอหยิบไปดูด้วยความแปลกใจ พอเห็นสองขีดที่ปรากฏอยู่บนแผ่นตรวจ ดวงตาของพี่หมอก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

“เอาออกเดี๋ยวนี้!!”

ผมตกใจมากกับคำพูดที่หลุดออกมาจากปากของญาติห่างๆ พี่หมอเข้ามาจับตัวผม สั่งให้ตั้งใจฟังสิ่งที่พี่เขาจะพูด ผมพยักหน้ารับแล้วเตรียมใจฟัง พี่หมอเริ่มอธิบายว่า ที่ผมต้องเอาออก ไม่ใช่ว่าเขาห่วงอนาคตของผมเหมือนที่พวกผู้ใหญ่เป็นห่วงเวลารู้ว่าลูกสาวท้องในวัยเรียน แต่เป็นเพราะผมมีความเสี่ยงสูงที่จะเสียชีวิตจากการตั้งครรภ์ครั้งนี้

“มดลูกของเธอมันสมบูรณ์ก็จริง แต่มันไม่แข็งแรงพอจะรองรับเด็กในครรภ์ได้”

นั่นคือคำอธิบายแบบสรุปที่พี่หมอพูดออกมาหลังจากสาธยายวิชาแพทย์ให้ผมฟัง

“มะ มันไม่มีทางที่ผมจะเอาเด็กไว้เลยเหรอครับ” ผมถามออกไปด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก

“ถึงเธอจะอยากเอาไว้ แต่มันทำไม่ได้ โอกาสที่มดลูกของเธอจะแตกมันสูงมาก!”

พี่หมออธิบายต่อว่า มดลูกของผมมีขนาดเล็กกว่าผู้หญิงทั่วไปถึงครึ่งต่อครึ่ง ซึ่งมันรองรับเด็กได้สูงสุดก็อายุครรภ์ที่ยี่สิบสี่สัปดาห์ หรือหกเดือนเท่านั้น

“การที่เธอจะเก็บเด็กไว้จนคลอดเป็นเรื่องที่งี่เง่ามาก!!”

พี่หมอยกแก้วกาแฟขึ้นดื่มเพื่อดับความร้อนรุ่มในร่างกาย สีหน้าพี่เขาเหมือนอยากจะสั่งสอนเด็กไม่รู้จักโตให้หลาบจำ แต่พอเห็นสีหน้าเจียนจะร้องไห้ของผมถึงได้ยอมผ่อนแรงลงแล้วกลับไปนั่งประจำที่

“มันไม่ส่งผลดีต่อตัวเธอในทุกๆ ด้าน อย่าคิดที่จะเก็บเอาไว้”

“ตะ แต่...”

“พี่จะโทรหาน้านวล ยังไงเรื่องนี้ก็ต้องให้แม่เธอรับรู้”

“อย่าครับ!” ผมรีบคว้าโทรศัพท์ในมือของพี่หมอไว้

“เธอคิดจะทำอะไร” ทว่าผมก็ฉกไปจากมือของพี่หมอไม่ได้ พี่เขารู้ทันว่าผมจะแย่งโทรศัพท์ไปก็เลยกำไว้ในมือแน่น

“อย่าบอกแม่ผมเลยนะครับ  ผมขอร้อง”

“เรื่องมันใหญ่เกินกว่าเธอจะแก้ไขได้แล้ว”

ผมอยากจะร้องไห้  แต่ก็ต้องกลั้นไว้

“ถ้าอย่างนั้นผมขอเวลาหน่อยได้ไหม”

พี่หมอถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ “เวลาอะไร”

“ผมขอเวลาทำใจก่อนได้ไหม แค่ผมรู้ว่าท้องแล้วต้องฆ่าลูกตัวเองในวันเดียวกัน ผมก็แทบจะรับไม่ไหวแล้ว”

พี่หมอยอมเก็บโทรศัพท์ใส่เสื้อกาวน์เมื่อเห็นว่าผมกำลังทุกข์ใจอย่างหนัก

“พี่จะทำยังไงกับเธอดี” พี่หมอถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วลุกขึ้นมากอดผมไว้

“ให้เวลาผมหน่อยเถอะนะพี่ ผมยังไม่พร้อมจะให้แม่รู้ตอนนี้จริงๆ” ผมซุกหน้าลงบนลำตัวของพี่หมอแล้วกอดไว้แน่น

“พี่จะให้เวลาเราหนึ่งอาทิตย์เข้าใจไหม” พี่หมอยอมโอนอ่อนให้ผมอย่างเห็นใจ เขาคงเข้าใจว่าผมกำลังแบกรับปัญหาใหญ่ที่ไม่สามารถแก้ไขได้ด้วยตัวคนเดียว

“ในช่วงเวลานี้ห้ามคิดทำร้ายตัวเองและลูกเด็ดขาดเข้าใจไหม” พี่หมอกำชับหลังจากเราตกลงกันได้

“เข้าใจครับ”

“โทรหาพี่ทันทีถ้ารู้สึกไม่โอเค ยิ่งมีอาการปวดท้องต้องรีบบอก”

พี่หมอกำชับกับผมอีกหลายอย่าง ซึ่งส่วนมากจะเกี่ยวกับตัวผมทั้งนั้น

ผมไหว้ขอบคุณพี่หมอหลังจากคุยกันเสร็จ ก่อนจะกลับ พี่หมอจ่ายยาบำรุงจำพวกวิตามินบีหกให้ เขาถามผมว่าจะกลับบ้านไหม ผมส่ายหน้า จะกลับไปเจอหน้าแม่ตอนนี้ได้ยังไง พี่หมอสงสารเลยชวนให้ไปอยู่บ้านของพี่เขา แต่ผมก็ปฏิเสธด้วยความเกรงใจ หลังจากล่ำลากันเสร็จ ผมก็ขึ้นรถสองแถวไปลงหอพักแม่มาลัย...หอพักที่ผมเคยอาศัยอยู่กับไอ้กล้า

​.

ตัวอย่างตอนต่อไป

ณ หอพักแม่มาลัย ผมเคาะประตูห้องหนึ่งศูนย์สี่แล้วรอคนข้างในออกมาเปิดรับ เพียงชั่วครู่เด็กหนุ่มตัวสูงหุ่นนายแบบที่มีใบหน้าหล่อราวกับดาราเกาหลีก็ปรากฏตัวขึ้น

​++++++++++++++++

ข้าวสารไปบอกต้นกล้าเรื่องท้องเหรอ?

(นิยายในเว็บจะตามทันต้นฉบับแล้ว ถ้ามาช้าวันสองวัน แสดงว่าเค้าปั่นต้นฉบับอยู่น้าาาา จุ๊บๆ)


มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}