Pim.nr

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

DADDY ผู้ชายคนนี้แหละพ่อของลูกฉัน 7

ชื่อตอน : DADDY ผู้ชายคนนี้แหละพ่อของลูกฉัน 7

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 15.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 08 พ.ค. 2561 10:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
DADDY ผู้ชายคนนี้แหละพ่อของลูกฉัน 7
แบบอักษร

image


7


อื้อออ


ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีท้องฟ้าจากที่มืดสนิดตอนนี้กลับสว่างจ้าด้วยเเสงเเดดซึ่งฉันเองเเน่ใจเลยว่ามันคงไม่ใช่ช่วงเช้ามันต้องช่วงบ่ายเเล้วเเน่ๆ

ฉันเหยียดมือขึ้นไปประสานเหนือศีรษะเพื่อบิดขี้เกียจ เมื่อคืนไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างถึงทำให้ร่างกายของฉันมันปวดเมื่อยไปหมดเหมือนกับไปออกรบมาเลย


อ๊ะ !


ฉันก็เเค่จะเบี่ยงขาลงจากเตียงทันก็รู้สึกเจ็บแปรปๆที่บริเวณน้องสาวของฉัน ฉันก้มมองดูตัวเองก็เห็นว่าเนื้อตัวของฉันมันมีเเต่รอยช้ำม่วงอมเเดงน่าเกียจเต็มหน้าอก หน้าท้อง เเลัยังต้นขาของฉันอีก

ฉันไม่ใช่เด็กสามขวบที่จะไม่รู้เลยว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับฉันตอนนี้มันคืออะไร ฉันพยายามนึกเเล้วนึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออกว่าผู้ชายคนนั้นเป็นใคร เเต่มันกับมีภาพน่าเกียจที่ฉันเป็นคนเริ่มเรื่องนี้ก่อน


“ ถ้าฉันจะขอลองจับหน่อยได้ไหม ? ”

“ อื้อออ ”



หมับ


“ อื้อออ เจ็บ ”



“ ดูดด้วยได้ไหม ”

“ อื้ออออ ”


จ๊วบ จ๊วบ....



“ อื้ออออ อย่ากัด ”

“ โคตรหวาน ”



“ คุณทำอะไร ”


จุ๊บ


“ อื้อออ ”



“ คุณ ”

“ ผมขอนะ ”


งึก งึก ~



“ กรี๊ดดดดดดดดด ”


พอฉันนึกถาพเเละถ้อยคำอันน่ารังเกียจมันทำให้ฉันทนไม่ไหวทำไมชีวิตฉันจะต้องมาเจออะไรเเบบนี้ สิ่งที่ฉันเกลียดเเละกลัวสุดท้ายฉันก็ได้พบเจอกับมัน

สายตาฉันพลันไปเห็นโน๊ตที่เเปะไว้โต๊ะซึ่งมันทำให้ฉันเกลียจผู้ชายคนนี้เพิ่มขึ้นเป็นอีกเท่าตัว


“ ผมจะรีบกลับมา อย่าโกรธผมนะคนดี ”


“ ไอ้เลว ไอ้ชั่ว ไอ้น่าตัวเมีย ”


ฉันสาดคำด่าออกมาเพื่อระบายความเเค้นของตัวเองออกมา ฉันหยิบเช็กที่เขาเขียนจำนวนเงินจำนวนหนึ่งที่ไม่ใช่น้อยๆ หึ คงเห็นฉันเป็นผู้หญิงขายตัว ผู้หญิงอย่างว่าสินะ


“ ชาตินี้ขออย่าได้พบได้เจอกันอีกเลย หลุยซ์ อันเบิร์ต ฮราเดอร์ฮูเเมน ”


ฉันฉีกเช็กเเละนามบัตรที่เขาผู้ชายสารเลวคนนั้นทิ้งไว้ให้ ฉีกมันจนละเอียดยิบ

ฉันค่อยลุกขึ้นมาเเต่งตัวเเละเดินออกจากคอนโดหรูเเต่ไม่คัดกรองคนอาศัยเอาสะเลย


@Condo R


17:30 น.


ฉันตื่นขึ้นมาอีกทีก็เย็นมากเเล้วเพราะรู้สึกมึนหัวนิดหน่อยก็เลยสะสางตัวเองเสร็จก็ล้มตัวนอนตอนนี้ก็ยังรู้สึกปวดหัวนิดหน่อยเเต่ก็ไม่หนักมากเหมือนก่อนหน้านี้


“ อ้าว เเบตหมดหรอเนี่ย ”


ฉันควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าหยิบออกมาเผื่อจะมีใครติดต่อมาบ้าง เเต่พอเปิดเครื่องเเบตมันก็ไม่ได้หมดนิสงสัยจะมีคนปิดเครื่อง เเต่ช่างมันเหอะ


ติ้ง ! ติ้ง ! ติ้ง ! ติ้ง ! ติ้ง !

ติ้ง ! ติ้ง ! ติ้ง ! ติ้ง ! ติ้ง !


พอเครื่องติดทั้งข้อความจากเเอพไลน์ก็ได้เเทบไม่หยุด มีคนเเชทมาขนาดนี้เกิดเรื่องอะไรขึ้นรึเปล่าเนี่ย


Miss call โซ่ 17 สาย

Miss call หวาย 23 สาย

Miss call ซันนี่ 9 สาย


ข้อความ 79 ข้อความที่ยังไม่เปิดอ่าน


Line


Aanchan : ไม่ต้องห่วงแค่ไม่สบายก็เลยหลับยาวไปหน่อย


ฉันส่งข้อความกลับไปไม่เท่าไหร่ทั้งสามคนก็ส่งตอบกลับมาทันที


So : เเล้วไปเจ้นึกว่าหายไปไหน เห็นไม่เข้าร้าน

Sunny : เจ้เป็นห่วง อย่าหายไปเเบบนี้อีกนะ

Way : วันนี้ไม่คนทำขนมเลย ไม่พอขาย!

Aanchan : ขอบคุณนะทุกคนที่เป็นห่วง เดี๋ยวจะไปทำขนมให้เยอะๆเป็นการชดใช้


ทุกวันนี้ฉันเองก็ยังไม่รู้ว่าใครกันเเน่ที่เป็นเจ้าของร้าน 55555 รู้สึกดีขึ้นมากเเล้วก็เตรียมไปจ่ายของไปซื้อเเป้งมาอบขนมดีกว่า


3 เดือนผ่านไป


วันนี้ฉันก็มาทำงานเหมือนเดิม นี้มันก็ผ่านมาเเล้วสามเดือนที่ฉันผ่านเรื่องเเบบนั้นไปจนฉันลืมเรื่องที่เกิดขึ้นเเล้ว เเล้ววันนี้ฉันกะจะออกไปซื้อของเข้ามาไว้ที่ห้องสักหน่อยเพราะของที่ห้องก็หมดไปเเล้วหลายอย่าง


@ห้าง D


ฉันเดินเข็นรถเข็นไปซื้อของใช้ส่วนตัวทั้งเเชมพู ครีมอาบน้ำ ครีมทาผิว ก็เครื่องใช้ที่ผู้หญิงส่วนใหญ่เขาใช้กันนั้นแหละ พอซื้อคนบเเล้วก็เดินมายังบริเวณของสด ของเวฟ หาซื้อเขาไปทำกินเย็นนี้เเล้ว เเล้วก็เอาไปกักตุนไปอีกหลายๆวัน

พอเลือกซื้อของทุกอย่างเสร็จฉันก็เดินมาที่แคชเชียร์เพื่อที่จะชำระเงิน เเต่สายตาฉันพลันไปเห็นลูกค้าอีกท่านหนึ่งซื้อของเหมือนกันเเต่มันจะไม่เป็นจุดสนใจเลยถ้าของที่เขาซื้อนั้นฉันไม่ได้ซื้อมันมาหลายเดือนเเล้วคั้งเเต่เกิดเรื่องนั้นขึ้น


“ ชิบหายเเล้ว ”

“ มีอะไรรึเปล่าคะคุณลูกค้า ”

“ เปล่าคะ ”


สงสัยฉันจะอุทานดังเกินไปจนพี่พนักงานคิดเงินถามขึ้นเเต่มันก็ช่างเหอะ มาสนใจเรื่องนี้ดีกว่า ขออย่าให้เป็นอย่างที่ฉันคิดเลย


“ อย่าพึ่งรีบมาเกิดเลยนะ ฉันยังไม่พร้อม ”


ฉันพูดกับตัวเองตอนที่ขึ้นมานั่งบนรถเป็นที่เรียบร้อยเเล้ว

อายุขนาดนี้อย่างฉันหลายคนก็ต้องคิดเเล้วว่าสมควรที่จะมีครอบครัวเเต่ฉันยังไม่อยากมีเพราะอะไรพวกคุณก็รู้กัน สถานีต่อไปของฉันก็ต้องเป็นร้านขายยาฉันอยากจะตรวจให้มันรู้กันไปเลยว่าจะเป็นเเบบที่ฉันคิดหรือเปล่า


ฉันขับรถมาจอดที่ร้านขายยาเเห่งหนึ่งซึ่งห่างจากตัวห้างไม่เท่าไหร่ ตอนนี้ฉันยังนั่งอยู่บนรถไม่รู้ว่าลงไปเเล้วจะต้องพูดกับคนขายยายังไง เขาจะมองฉันเเบบไหน มันน่าอายนะจริงไหม


ปัง !


เสียงฉันปิดประตูรถ ตอนนี้ฉันหนิบหมวกแก็ปสีดำพร้อมทั้งมีเเมช เเละก็เเว่นดำปกปิดใบหน้า ฉันไม่อยากให้คนขายเขาจำหน้าฉันได้


“ เอาวะ จะได้รู้สักที ”


ฉันเดินเข้ามาในร้านขายยาซึ่งไม่มีคนเลยนอกจากฉันกับคนขาย ฉันเดินดูยาเรื่อยๆเพราะไม่รู้จะพูดยังไง


“ ซื้ออะไรจ๊ะ ”


เสียงคนขายยาที่พูดจาหางเสียงเพราะเเต่น้ำเสียงกับน่ากลัวจัง


“ เออ หนู หนู ”


“ เเท่งตรวจการตั้งครรภ์ ”

“ เออ คะ... รู้ได้ยังไงคะ ? ”

“ พวกเด็กๆที่มาซื้อเขาก็เเต่งตัวเเบบหนูกันทั้งนั้นเเหละ ”

“ หรอคะ ”

“ จ๊ะ เอากี่อันดี ”

“ 5 คะ ”

ฉันกลับมาที่ห้องหลังซื้อของเสร็จฉันนั่งอ่านคำเเนะนำหลังกล่องก็ระบุว่า เชื่อถือได้ 99.99% เเต่มันก็ยังเหลืออีก 1 เเละถ้าขึ้นขีดเเดงหรึ่งขีดไม่ท้องเเต่ถ้าสองขีดแสดงว่าท้อง เเละถ้าจะให้ได้ผลชัดต้องตรวจตอนเช้า งั้นฉันเก็บไว้ตรวจพรุ่งนี้เช้าดีกว่า


เช้าของวันต่อมา


ฉันนั่งวุ่นวายใจอยู่คนเดียวในห้องน้ำเพราะตอนนี้ฉันตรวจพร้อมกันเลยทีเดียวทั้งห้าอัน


“ ฉันยังไม่พร้อม ”


ฉันหยิบเเท่งที่หนึ่งขึ้นมาหลังจากพักไว้เเล้วสองนาทีหยิบขึ้นมาดู ฉันค่อยๆหลี่ตาของตัวเองทีละนิดพร้อมกับขยับมือเปิดทีละนิดเช่นกัน ขีดเดียว ขีดเดียว ฉันภาวนาขอให้มันเป็นเเบบนั้น


กรี๊ดดดดดดดดดด


“ ขีดเดียว ! ไม่ท้อง !”


เเละเเท่งตรวจตั้ครรภ์มันก็ขึ้นเหมือนกันทุกอันเเสดงว่าฉันไม่ท้อง


“ เฮ้อ โล่งอกไปที ”



————————————————————

อย่าพึ่งดีใจไปนะคะ ก็บอกเเล้วว่าเเค่ 99.99% ยังเหลืออีก 1%

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น