Bat Aunt ( ป้าแบท )

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

I SAY EP.15 ป๋าไม่อ่อนโยน

ชื่อตอน : I SAY EP.15 ป๋าไม่อ่อนโยน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 41.1k

ความคิดเห็น : 83

ปรับปรุงล่าสุด : 02 ธ.ค. 2561 15:55 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
I SAY EP.15 ป๋าไม่อ่อนโยน
แบบอักษร

I SAY YOU CRAZY Sm18+

Author : Bat Aunt (ป้าแบท)

.

..

...


ติ๊ดๆ

ร่างสูงแตะการ์ดลงบนที่สแกนก่อนจะผลักประตูแล้วเดินนำเข้าห้อง เลขาชเวลากกระเป๋าของเซนมาไว้กลางห้องก่อนจะขอตัวกลับไปเอากระเป๋าต่างๆของฮันซลที่น้องสาวของอูบินนำเอาไปไว้บ้าน ทั้งห้องจึงตกอยู่ในความเงียบแต่มีเพียงอ้อแอ้เล็กๆของเด็กตัวอ้วนในอ้อมแขนของเซน

=[]=

เซนอ้าปากค้าง ทำปากว้าวไม่ออกเสียงอย่างลืมตัว ส่งผลให้อูบินรอบยิ้มออกมานิดๆ ก่อนจะเดินเข้าไปในห้องแต่ตัวเพื่อจัดการเปลี่ยนชุดเสื้อผ้า

" ว๊าวว ฉลามอ้วน! ลุงหนูรวยมากๆเลยนะเนี้ยยยย " เซนแอบกระซิบกับฮันซล ในห้องเป็นพื้นที่กว้างมาก มีห้องใหญ่สุดแค่ห้องเดียวภายในห้องน่าจะมีห้องแตางตัวซ้อนอีก ห้องฟิตเนสติดกับกระจกมองเห็นวิวด้านนอก แถมด้านข้างยังมีสระว่าน้ำภายในร่มที่ยาวออกไปจนถึงหน้าระเบียงกว้าง กับห้องครัวที่มีเครื่องมือทำอาหารครบครั่น ห้องนั่งเล่นก็กว้าง มีทีวีจอโคตรใหญ่ตั้งอยู่ตรงกลาง ไอ้โรคจิตแม่ง! โคตรรวยเลยวะ!

" หายอึ้งแล้วก็โทรไปจัดการเรื่องลาออกซะ "  อูบินที่อยู่ในชุดออกกำลังที่เตรียมจะไปออกกำลังในตอนเย็นเป็นประจำทุกวัน ยืนกอดอกบอกเสียงทุ่ม เซนเบ๋ปากเดินไปหาอูบิน ก่อนจะส่งไอ้ฉลามอ้วนให้อูบินอุ้มเอาไว้ก่อน

" แอ๊ะๆ!! " ฮันซลเมื่อโดนอูบินอุ้มอย่างงงๆ ก็ร้องหาเซนทันที เด็กน้อยกลัวจนไม่กล้าสบตากับอูบิน ส่วนอูบินเองก็รับหลานมาถือ(?)อย่างเก้ๆกังๆ เขาไม่รู้ว่าเด็กมันต้องอุ้มยังไง เลยใช้มือสอดไปใต้รักแร้ของฮันซลแล้วยกตัวหลานค้างเอาไว้กลางอากาศ..นี้มันก็เรียกว่าอุ้มรึป่าวนะ

เซนยืนหันหลังให้อูบิน กำลังรอพี่เจ้าของผับรับสายก็ต้องหันหลังกับมาเพราะไอ้ฉลามอ้วนมันส่งเสียงอ้อแอ้ๆบ่อยเหลือเกิน เด็กหนุ่มทำหน้าตายหันมา เซนอึ้งไปสักพัก มองอูบินที่ยืนทำหน้านิ่งถือ(?)ฮันซลไง้กลางอากาศจนกล้ามแขนขึ้น ฮันซลเบ๋ปากแกว่งขาแรงๆกลางอากาศมองหน้าเซนเหมือนไม่อยากอยู่กับอูบินแล้วมาอุ้มตนไปที เซนถึงกับต้องตบหน้าผากตัวเองอีกหน

" นี้คุณ!เดี๋ยวแขนน้องหลุด! " โอยยย เขาอยากจะกรีดร้องดังๆ อูบินเลี้ยงหลานไม่เป็นเลย! น้องมันไว้ใจให้อูบินเลี้ยงได้ยังไง! ไม่ห่วงลูกตัวเองล้างหรอวะ ดีนะที่เซนมาเลี้ยงให้แทนไม่งั้นฮันซลได้เป็นฉลามอ้วนหมดสภาพแน่ๆ!!

ติ๊ด!

( ฮัลโหล ว่าไงเซน )

" อ้ะ! สะ.สวัสดีครับพี่ " เซนใช้ไหล่ดันโทรศัพท์เอาไว้กับหูก่อนจะทำแขนกลางอากาศสอนอูบินว่าเนี้ยอุ้มเด็กต้องทำแบบนี้! อูบินเห็นเองก็พยายามทำตามอย่างงึกๆงักๆ เซนเองก็กลัวอูบินทำหลานตก..แต่เขาก็อยากให้อูบินได้ลองอุ้มหลานของตนเองดูบ้าง

" ฮึก! " ฮันซลเริ่มสะอื้น เมื่อแขนแกร่งของคุมลุงกำลังรัดพุงเด็กน้อยอยู่! ฮืออ คุมลุงกอดน้องแน่ปายฮะพิ้เซน แต่ฮันซลพูดออกไปแบบนี้ไม่ได้ น้องได้แต่ร้องอ้อๆแอ้ๆหวังให้พี่เซนเข้าใจ

" โอ๋ๆๆ แปบนึงนะคับ..พี่ขอคุยเรื่องสำคัญก่อน " เซนพูดไปยิ้มไป สงสารน้องก็สงสาร ฮันซลอยู่ในอ้อมแขนของอูบินน้ำตาคลอ คือน้องไม่อยากอยู่กับคุณลุง พิ้เซนเข้าใจฮันซลที

( หืม? )

" เอ่อ..พี่ครับ..คือผมจะโทรมาลาออก..ขอยคุณที่พี่รับผมเข้าทำงานนะครับ " เซนพูดอย่างนอบน้อม เขาเกรงใจ ใจเต้นตุ้มๆต่อมๆกลัวว่าพี่แกจะว่า เพราะเขายังเข้าทำงานได้ไม่นานแถมช่วงนี้ยังไม่ได้ไปทำงานอีก

( ทำไมละเซน..มีปัญหาอะไรรึป่าว )

" มะ..ไม่ครับพี่ คือผมแค่..." จะบอกไงดีว่าเขาได้งานที่ได้เงินเยอะกว่า..เซนจะกลายเป็นเด็กเนรคุณมั้ย

( เห้ยๆไม่เป็นไรๆๆ คือถ้าไม่มีอะไรก็ดีแล้ว แล้วเจ้าซังมินมันจะทำอยู่มั้ย หรือจะออกพร้อมนายเลย )

" ผมคนเดียวครับ "

อูบินพาฮันซลเดินไปที่ห้องครัวเผื่อว่า หลานอยากจะกินอะไร อูบินพยายามอุ้มประคองหลังหลานเหมือนที่เซนสอน ค่อยๆเดินช้าๆอย่างกลัวๆว่าจะทำหลานหล่นมือ เขาเปิดตู้เย็นหยิบองุ่นส่งให้ฮันซล อูบินไม่รู้ว่าเด็ก 8 เดือนสามารถกินอะไรได้บ้าง ฮันซลมององุ่นตาลุกวาว มือป้อมๆกำแบๆขอๆองุ่นจากมือคุมลุงสุดรวย ร่างสูงมือหน้าหลาน ตากลมๆ จมูกแบนๆ(?) เพราะโดนแก้มเบียดจนมิด ทำให้อูบินอยากจะบีบแก้มใสนั่นจนแตก เขาตัดสินใจเก็บลูกองุ่นไว้ในมือ ฮันซลเบะจะร้องไห้ เงยหน้าขึ้นมองอูบินอย่างออดอ้อน อูบินยกยิ้มก่อนจะใช้นิ้วชี้และนิ้วโป้งบีบแก้มซ้ายของหลานแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

เฮือก!

ฮันซลสะดุ้งด้วยความเจ็บเพราะคุมลุงทำแรงเกินไป

" แง้งงงงงงง " สุดท้ายเด็กน้อยก็ร้องไห้จ๋าออกมา เด็กน้อยร้องเสียงดังจนอูบินตกใจ ตาคมเบิกกว้างมองไปทางที่เซนยืนอยู่ก่อนจะรีบหันกลับมาสนใจหลาน เขาปล่อยนิ้วจากแก้มที่ขึ้นริ้วแดงแจ๋ จนตัวเองยังตกใจ

" ทำแรงไปหรอ อะ..เอ่อ..ลุงขอโทษนะโอ๋ๆ " อูบินพูดขอโทษหลานเหมือนที่เคยเห็นเซนทำ แต่ต่างกันที่น้ำเสียงของเขานั้นเเข็งกว่าและดูเก้ๆกังๆไม่เป็นงาน ยิ่งทำให้ฮันซลร้องหนักกว่าเดิมเพราะกลัวเสียงของคุมลุง

ตึงๆๆๆ!!

" นี้คุณทำอะไรน้องเนี้ยย!!! " เซนวิ่งตึงตังมาที่ห้องครัวพึ่งคุยธุระเสร็จกดวางสายได้ไม่นาน ก็ได้ยินเสียงไอ้ฉลามอ้วนร้องดังลั่นห้อง

" ชั้นป่าว " เขาไม่ได้ทำอะไรจริงๆนะ..แค่บีบแก้มหลานเอง ไม่เข้าใจว่าทำไมต้องร้องไห้ด้วยแค่เขาบีบแก้มไปนิดเดียวเอง

" ไม่ทำแล้วน้องจะร้องไห้ได้ไง คุณแม่ง! " เซนว๊ากใส่ ก่อนจะอุ้มฮันซลออกมา อูบินขมวดคิ้ว..ก่อนจะเดินตามหลังเซนออกไป

" โอ๋ๆ ชู่ว~ ไม่ร้องนะคับ " เซนโยกตัวโอ๋น้องไปมา ฮันซลซบหน้าลงกับไหล่ของเซนใช้บ่าของเซนเช็ดน้ำตาโดยการถูหน้าไปมา เรียกความเอ็นดูจากเซนได้ไม่น้อย

" คะ..คือ.. "

" แง้งงงงง!! ฮรึก!!! ㅜ ㅜ มะ..มิๆ ฮือออ " แค่ได้ยินเสียงอูบินอีกครั้งฮันซลก็ถึงกับร้องไห้ออกมาอีก เด็กน้อยเรียกหาแม่ตัวเองยกใหญ่.. อูบินหน้าเสียร่างสูงก้าวถอยหลังออกมาอย่างเหนื่อยใจตอนแรกเขาตั้งใจจะมาปลอบละแต่เหมือนยิ่งเข้าใกล้หลานก็ยิ่งร้องหนักกว่าเดิมงั้นปล่อยให้เซนปลอบไปละกันส่วนเขาจะไปออกกำลังกายละ

" โอ๋ๆ..ไม่กลัวคุณลุงนะคับ..ไม่เป็นไรน้าา คุณลุงเค้าแค่หยอกแรงไปนิดนึง.. " นิดนึงก็บ้าละ! แก้มหลานช้ำหมดแล้วเนี้ย!

" ㅜ^ㅜ หงึ " ฮันซลสะอื้นมองตามหลังอูบิน..เด็กน้อยก็ไม่ได้อยากจะกลัวอูบินเท่าไหร่หรอก..แต่พอเข้าใกล้คุณลุงทีไรแล้วคุณลุงชอบทำหน้านิ่งๆดุๆ น้องใจบางน้องกลัว...

อ่านแล้วอย่าลืมเม้นให้ป้านะจ้ะเด็กๆ

ป๋าาาาาาา!!! 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น