ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 46 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 46 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 151.4k

ความคิดเห็น : 709

ปรับปรุงล่าสุด : 11 พ.ค. 2561 02:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 46 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 46

Author :   (ยอนิม)


“ม๊าครับ ฝากอิฐหน่อยนะครับ” เดฟพูดกับแม่ของคนรัก อิฐผวากอดแขนเดย์เอาไว้อย่างรวดเร็ว


“มึงจะไปไหน” อิฐถามขึ้นทันที


“กูจะไปคุยกับป๊า มึงรออยู่นี่กับม๊ากับมีนก่อนละกัน เดี๋ยวมา แป๊บเดียว” เดย์พูดพร้อมกับลูบท้ายทอยของอิฐเบาๆ อิฐมองเดย์หน้าหม่นๆ แต่ก็พยักหน้ารับ ก่อนที่เดย์จะลุกเดินไปที่ห้องทำงานของพ่อคนรัก ซึ่งพ่อของอิฐก็เดินนำเข้าไปก่อนแล้ว


“นั่งสิ” พ่อของอิฐพูดขึ้นเสียงติดเครียดนิดๆ เดย์ก็นั่งลงที่โซฟาตรงกันข้ามกับพ่อของอิฐ


“เฮ้อ นึกว่าจะไม่มีอะไรเกิดขึ้นอีกแล้วนะ ปีนี้ แกสองคนปีชงรึไงกัน” พ่อของอิฐพูดไม่จริงจังนัก เดย์ก็ไม่ได้พูดอะไร


“ป๊าจะถามเรื่องที่เกิดขึ้นกับอิฐใช่มั้ยครับ” เดย์ถามขึ้นมาก่อน พ่อของอิฐก็พยักหน้ารับ


“แกคิดว่ามันไม่ใช่เหตุสุดวิสัย หรือ เป็นเรื่องของความประมาทใช่มั้ย” พ่อของอิฐถามขึ้นมา เพราะเขาเห็นสีหน้าของเดย์ที่ดูเคร่งเครียด จึงคิดว่าไม่น่าจะใช่แค่เรื่องที่อิฐอาการกำเริบ เดย์นิ่งไปนิดก่อนจะพยักหน้ารับ


“ครับ ผมนึกถึงนายศร เพราะตอนนี้คนที่มีปัญหากับพวกผมก็น่าจะเป็นนายศรคนเดียว” เดย์ตอบกลับไปตามที่คิด ซึ่งก็ตรงกับที่พ่อของอิฐแอบคิดเหมือนกัน


“ตอนแรก ป๊าก็คิดว่าตัวเองอาจจะคิดมากไป แต่พอแกคิดเหมือนกัน ดูท่าป๊าต้องจัดการอะไรบ้างแล้วล่ะ”  พ่อของอิฐพูดออกมาเสียงจริงจัง


“ป๊าไม่ต้องจัดการหรอกครับ เดี๋ยวผมจัดการเอง อีกอย่าง ผมจำทะเบียนรถได้ ถ้ามันไม่สวมทะเบียน คิดว่าน่าจะตามหาตัวได้เร็วๆนี้” เดย์บอกออกมา เพราะไม่อยากให้พ่อของอิฐต้องมาเหนื่อยกับเรื่องนี้


“หึ แกนี่ยังหูตาไวเหมือนเดิมเลยนะ ก็ได้  แกจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดละกัน เราไม่รู้ว่านายศรมันจะนึกบ้าไร้สติทำอะไรขึ้นมาอีก ถ้ามีอะไรจะให้ป๊าช่วยก็บอกละกัน” พ่อของอิฐพูดขึ้น เพราะเขาไว้ใจเดย์ในทุกๆเรื่อง และเชื่อมั่นว่าเดย์จะต้องจัดการทุกอย่างได้


“ครับ” เดย์ตอบรับเสียงจริงจัง


“อ่อ เดี๋ยวเย็นนี้พาอิฐไปหาหมอด้วย เดี๋ยวป๊าจะโทรนัดอาหมอเค้าให้” พ่อของอิฐพูดถึงแพทย์ที่ดูแลอิฐในครั้งก่อน


“ได้ครับ งั้นผมขอไปหาอิฐก่อนนะครับ” เดย์พูดขอตัว พ่อของอิฐพยักหน้ารับ ก่อนที่เดย์จะเดินออกมา ส่วนพ่อของอิฐก็โทรนัดหมอให้


“พี่เดย์มาแล้ว” มีนพูดกับอิฐ เมื่อเห็นเดย์เดินกลับมา เดย์ก็มานั่งลงข้างๆอิฐเหมือนเดิม

“เดี๋ยวมีนขอตัวกลับก่อนนะคะ จะไปบ้านเพื่อนต่อด้วย” หญิงสาวขอตัวกลับ เพราะอยากให้อิฐพักผ่อน


“ขับรถกลับดีๆนะมีน อย่าขับเร็ว ขอโทษทีนะ ที่ทำให้เจอเรื่องตกใจแบบนี้” อิฐพูดกับหญิงสาวเสียงแผ่ว หน้าของอิฐยังคงซีดอยู่


“ไม่เป็นไร อิฐเองก็นอนพักซะนะ มันไม่มีอะไรแล้ว ม๊าคะ พี่เดย์คะ มีนขอตัวกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวยกมือไหว้แม่ของอิฐแล้วก็เดย์ ก่อนที่แม่ของอิฐจะลุกเดินไปส่งที่หน้าบ้าน


“เดี๋ยวขึ้นไปนอนพักบนห้องก่อนนะอิฐ ตอนเย็นจะพาไปหาอาหมอ” เดย์พูดกับอิฐเสียงนุ่ม อิฐเอียงหัวไปซบไหล่เดย์

“อย่าคิดมาก กูไม่ได้จะเป็นคนที่โดนชน มึงต่างหาก ที่จะโดนรถชน” เดย์บอกกลับไป


“กูรู้ แต่พอได้ยินเสียงรถ ภาพของมึงตอนที่อยู่ไอซียู มันก็ผ่านเข้ามาให้เห็นอีก กูรู้สึกเหมือนหัวใจจะวายเอาให้ได้เลย” อิฐพูดเสียงเอื่อยๆ แผ่วๆ เดย์ยกแขนไปกอดไหล่อิฐเอาไว้ พร้อมกับลูบไปมาเป็นการกล่อมให้อิฐคลายความกลัวลง

“ทำไมกูอ่อนแอแบบนี้วะ กูไม่ได้อยากเป็นแบบนี้เลยนะเดย์” อิฐพูดออกมาอย่างตัดพ้อในความรู้สึกและอาการของตัวเองในตอนนี้


“มึงไม่ได้อ่อนแอหรอกอิฐ กูเข้าใจความรู้สึกของมึง คนเราตอบสนองกับเรื่องสะเทือนใจต่างกัน” เดย์พูดขึ้น พอแม่ของอิฐเดินเข้ามา ก็บอกให้อิฐไปนอนพัก เดย์เลยพาอิฐเดินขึ้นไปบนห้องนอนห้องเดิมของอิฐ ที่แม่ของอิฐให้แม่บ้านทำความสะอาดให้เสมอๆ  อิฐล้มตัวลงนอนบนเตียง


“มึงอยู่กับกูก่อนนะเดย์ อย่าเพิ่งไปไหน” อิฐพูดอ้อนออกมา เดย์เลยขึ้นไปนั่งพิงหัวเตียงเอาไว้ โดยที่อิฐก็ยกหัวมาหนุนตักของเดย์ พร้อมกับยกแขนกอดเดย์เอาไว้ด้วย


“เย็นนี้อยากกินอะไร” เดย์ถามอิฐอย่างเอาใจ ส่วนหนึ่งอยากจะชวนอิฐคุยเรื่องอื่นที่ไม่เกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น


“อะไรก็ได้ นึกไม่ออก” อิฐตอบเสียงอู้อี้ เดย์นั่งลูบหัวลูบหลังของอิฐไปมา สักพักใหญ่ๆ ก็ได้ยินเสียงหายใจสม่ำเสมอของอิฐ ทำให้เดย์รู้ว่าอิฐหลับลงไปแล้ว


พรึ่บ..

“ชู่ววว” เดย์ส่งเสียงกล่อมอิฐ เมื่ออยู่ๆ อิฐก็นอนสะดุ้งผวาขึ้นมา เดย์คิดว่าอิฐยังคงตกใจอยู่เลยเก็บไปฝันจนผวา เดย์นั่งอีกสักพักให้มั่นใจว่าอิฐหลับสนิท เขาก็ขยับตัวลงจากเตียง วางหัวอิฐให้นอนดีๆ แล้วถึงจะเดินออกจากห้องนอนไป เพราะเขามีงานต้องทำต่อ เมื่อลงมาที่ชั้นล่าง พ่อของอิฐก็บอกว่านัดหมอไว้ให้แล้ว เดย์ตอบรับ ก่อนจะแยกไปที่ร้านเพื่อเข้าไปที่ห้องทำงาน เดย์หยิบมือถือออกมาโทรหาฉกาจ เพื่อเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้ให้ฉกาจฟัง พร้อมกับบอกเลขทะเบียนรถที่เขาจำได้ขึ้นใจ ให้ฉกาจไปสืบหาเจ้าของรถด้วย เมื่อคุยกับฉกาจเรียบร้อยแล้ว ก็โทรหานีลและนัน ให้มาหาเขาที่บ้านคืนนี้

..

..

แกร๊ก..

เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นในช่วงเย็น เดย์เงยหน้าขึ้นมองก็เห็นว่าเป็นอิฐเดินหน้าหงอยๆเข้ามา


“ตื่นนานแล้วรึยัง” เดย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงอบอุ่น อิฐเดินไปนั่งที่โซฟา แล้วเอนตัวพิงเหมือนคนหมดแรง


“สักพัก ล้างหน้าเสร็จก็เดินมาหามึงเลย เมื่อกี้กูตื่นมาไม่เจอมึง ใจก็เต้นแรงจนเหนื่อยเลยว่ะ” อิฐเล่าอาการให้เดย์ฟัง


“กูไม่ได้หายไปไหน ไม่เจอก็โทรหาสิ เดี๋ยวกูเคลียตรงนี้อีกนิด จะพาไปหาอาหมอ ป๊านัดอาหมอไว้ให้แล้ว” เดย์บอกกลับไป อิฐก็พยักหน้ารับ แล้วก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ อิฐนั่งเงียบๆ หงอยๆ ต่างจากทุกทีที่มักจะชวนเดย์คุยนั่นคุยนี่ตลอดเวลา เดย์เองก็เหลือบมองอิฐเป็นระยะ ด้วยความเป็นห่วง เขาเคลียงานเสร็จก็ลุกขึ้นยืน

“ไป เดี๋ยวหาอาหมอเสร็จจะแวะซื้อของไปทำกับข้าวด้วย วันนี้ว่าจะให้มึงเป็นลูกมือ จะได้สอนทำกับข้าวเพิ่มอีก” เดย์บอกออกมา


“วันนี้เหรอ” อิฐถามกลับ เดย์ก็พยักหน้ารับ


“หรือว่ายังไม่พร้อม”เดย์แกล้งถาม


“พร้อม” อิฐตอบกลับมา แต่เสียงเนือยๆ เดย์เดินไปกอดไหล่อิฐ แล้วพาออกจากห้องทำงานไป เดย์พาอิฐขึ้นไปนั่งรอบนรถ แล้วเขาไปสั่งงานในส่วนของออฟฟิศอีกเล็กน้อย ก่อนจะกลับมาขึ้นรถ เพื่อเตรียมพาอิฐไปหาหมอ

“เดย์ ขับช้าๆนะ” อิฐพูดขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ เอาจริงๆ การจราจรในตอนนี้ มันไม่สามารถขับเร็วได้อยู่แล้ว เพราะเส้นทางที่จะไปหาหมอมันค่อนข้างติด เดย์เปิดเพลงในรถแผ่วๆเพื่อเป็นการปรับอารมณ์ความรู้สึกของอิฐไปด้วย จนกระทั่งถึงโรงพยาบาล เดย์พาอิฐเดินเข้าไปด้านใน แจ้งชื่อเสร็จเรียบร้อย ก็ได้เข้าไปหาหมอเลย


“สวัสดีครับอาหมอ” ทั้งเดย์และอิฐยกมือไหว้ หมอเรืองฤทธิ์ซึ่งเป็นเพื่อนกับพ่อของอิฐ และเป็นหมอคนเดิมที่ดูแลเคสของอิฐก่อนหน้านี้ด้วย


“สวัสดี นั่งก่อนสิ เจอกันอีกแล้วนะอิฐ” อาหมอทักขึ้น อิฐก็ยิ้มเจื่อนๆไปให้


“ถ้าเจอกันเพราะเรื่องอื่น มันจะดีกว่านี้นะครับอาหมอ” อิฐบอกกลับไป อาหมอก็หัวเราะขำเบาๆ ก่อนจะมองหน้าอิฐนิ่งๆ


“เอาล่ะ ไหนเล่าให้อาฟังหน่อยสิ ว่าอาการมันกำเริบกลับมาได้ไง” อาหมอถามขึ้น ถึงแม้ว่าจะรู้เรื่องคร่าวๆจากพ่อของอิฐที่โทรมาบอกแล้วก็ตาม แต่เขาก็ต้องฟังจากปากของเจ้าตัวด้วย อิฐก็เล่าถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้ฟัง พร้อมกับความรู้สึกตอนนั้น ขณะที่เล่าไป หน้าของอิฐก็ซีดลง มือก็เย็นเฉียบ เดย์จึงต้องบีบมือของอิฐเบาๆเป็นระยะ

“อืม จริงๆอาการของอิฐมันยังไม่ได้หายขาด แค่มันดีขึ้น พอมาเจอเรื่องนี้มันเลยกำเริบขึ้นมาได้ง่าย ๆ เดี๋ยวอาขอทำการทดสอบอีกนิดนะ จะวัดอัตราการเต้นของหัวใจด้วย” อาหมอพูดขึ้น ก่อนจะทำการทดสอบอาการของอิฐเพิ่มเติม โดยมีเดย์อยู่ข้างๆตลอด เพราะเวลาเดย์จะขยับตัวไปทางไหน อิฐจะหันไปมองอยู่เสมอ จนกระทั่งตรวจเสร็จ หมอเรืองฤทธิ์จึงนั่งคุย เรื่องการทานยา การคุมตัวเองคร่าวๆ เพราะทุกอย่างมันขึ้นกับสภาพจิตใจของอิฐทั้งหมด ขึ้นอยู่กับตัวของอิฐเอง ว่าจะเอาชนะความกลัวนี้ไปได้หรือไม่ ยาที่ให้ไปกิน มันก็แค่ช่วยนิดๆหน่อยๆเท่านั้น


“ขอบคุณอาหมอมากนะครับ” อิฐกับเดย์ยกมือไหว้หมอเรืองฤทธิ์


“อาการแบบนี้มันไม่ใช่โรค ไม่ต้องไปกังวลว่ามันเป็นเรื่องผิดปกติ หรือกลัวว่าใครจะมองว่าเราประหลาด เรื่องแบบนี้มันละเอียดอ่อน เรามองแค่คนที่อยู่ข้างๆเราก็พอ เข้าใจใช่มั้ย” หมอเรืองฤทธิ์พูดบอกออกมาพร้อมรอยยิ้ม ทำให้อิฐรู้สึกสบายใจขึ้น

“ช่วงนี้อิฐอาจจะอ่อนไหวกับเดย์มากหน่อย เดย์อดทนหน่อยนะ เพราะสภาพจิตใจของอิฐ เค้ายึดติดกับเดย์มาก” อาหมอหันมาพูดกับเดย์  อิฐก็มองหน้าเดย์อย่างหงอยๆ


“ครับ” เดย์ตอบรับ ก่อนที่อาหมอจะให้ใบสั่งยา แล้วทั้งสองก็ลาอาหมอ เพื่อมารอรับยา


“เดย์” อิฐเรียกเดย์ขณะที่รอรับยา


“หืม” เดย์ขานรับแล้วหันไปมองอิฐ


“กูเป็นแบบนี้ มึงจะไม่เบื่อกูใช่มั้ย” อิฐถามเสียงแผ่ว


“อย่าคิดฟุ้งซ่านน่า เมื่อก่อน มึงงี่เง่ามากกว่านี้ กูยังไม่เบื่อมึงเลย อีกอย่าง การที่มึงยึดติดกับกูมันก็ดี เพราะมึงจะได้ไม่ต้องไปสนใจใครมากกว่ากู” เดย์บอกพร้อมกับยกยิ้มนิดๆ


“บ้า กูก็ไม่เคยสนใจใครนอกจากมึงซะหน่อย” อิฐรีบบอกกลับมา เดย์ก็ยกยิ้มนิดๆ


“แล้วคิดได้รึยัง ว่าอยากกินอะไร จะได้ทำให้กิน เดี๋ยวพวกไอ้นีลไอ้นันจะมากินเหล้าที่บ้านด้วย” เดย์บอกออกมา อิฐเลิกคิ้วนิดๆ ก่อนจะทำหน้านึก


“อยากกินลาบหมูสามชั้น” อิฐบอกออกมา เดย์พยักหน้ารับ พอดีเจ้าหน้าที่เรียกรับยา ทั้งสองก็ไปรับยาแล้วพากันกลับ แต่ก็แวะซื้อของสดที่ตลาดระหว่างทางกลับบ้าน

“เดย์ ซื้อผลไม้ไปฝากน้องกันต์ด้วยสิ” อิฐพูดขึ้นเมื่อหันไปเห็นร้านผลไม้


“อืม จะเอาอะไรล่ะ ไปเลือกสิ” เดย์ตอบกลับ อิฐยิ้มแห้งๆ


“เด็กๆ เขาต้องกินผลไม้อะไรอ่ะ” อิฐถามเสียงอ้อมแอ้ม เพราะไม่ค่อยรู้เรื่องเด็กเล็กเท่าไรนัก


“ได้หมดแหละ แต่เน้นพวกกล้วย มะละกอ แอ๊ปเปิ้ล ก็ได้ น้องกันต์ฟันขึ้นแล้วนี่” เดย์ตอบกลับ อิฐจึงเดินไปเลือกผลไม้ แล้วซื้อติดมาอย่างละหน่อย เพื่อเอาไปฝากเด็กน้อย


เอี๊ยดดดดดดด โครม..

เสียงรถชนกันที่หน้าตลาด ทำให้แม่ค้าและคนที่มาเลือกซื้อแตกตื่นกันยกใหญ่ รวมไปถึงอิฐ ที่ยืนตัวแข็งทื่อ หน้าซีดเผือด เดย์รีบเดินมาโอบเอวอิฐเอาไว้ทันที พร้อมกับเอามือลูบหลังอิฐไปด้วย

“อิฐ ใจเย็นๆ ไม่มีอะไร” เดย์พูดกล่อมอิฐทันที

“หายใจช้าๆ ค่อยๆ” เดย์บอกออกมาอีก อิฐก็ทำตาม


“พ่อหนุ่ม ไม่สบายเหรอ หน้าซีดเลย เอายาดมมั้ยลูก” แม่ค้าขายผลไม้ถามขึ้น ก่อนจะส่งยาดมที่ยังไม่ได้แกะมาให้อิฐ เดย์หันไปขอบคุณแล้วรับมาแกะให้อิฐดม


“กู..ไม่โอเคกับเสียงพวกนี้เลยว่ะเดย์” อิฐบอกออกมาเสียงอ่อยๆ เดย์มองหน้าอิฐอย่างเป็นห่วง


“เดี๋ยวมันก็ดีขึ้น” เดย์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงปกติเรียบนิ่ง แต่ในใจของเขาลุกเป็นไฟ เพราะโมโหคนที่ทำให้อาการของอิฐกำเริบขึ้นมาแบบนี้



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“ไปนั่งรอในรถก่อนมั้ย” เดย์ถามขึ้น เพราะอยากให้อิฐนั่งพัก แต่อิฐส่ายหน้าไปมา


“ไม่เอา กูอยากไปกับมึง” อิฐพูดเสียงแผ่ว เขาไม่อยากไปนั่งอยู่คนเดียวเงียบๆในรถ โดยไม่มีเดย์อยู่ในสายตา


“เดินไหวแน่นะ” เดย์ถามอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ อิฐก็พยักหน้ารับทันที เดย์เลยพาอิฐเดินซื้อของต่อ อิฐเองก็พยายามคุมอารมณ์ตัวเองเอาไว้ จนซื้อของสดทุกอย่างเสร็จเรียบร้อย เดย์ก็พาอิฐกลับบ้านทันที


“อิ อิ” เสียงเรียกของน้องกันต์ดังขึ้นทันที เมื่ออิฐลงจากรถ เพื่อมาเปิดประตูรั้วบ้านให้เดย์ เนื่องจากจันพาหลานเดินเล่นอยู่ในบริเวณบ้าน และเห็นอิฐจากในรั้ว พอได้ยินเสียงเด็กน้อย อิฐก็ยิ้มออกมา


“ครับน้องกันต์ เดี๋ยวน้าไปหานะ” อิฐร้องบอกกลับไปน้องกันต์ก็ยังเรียกหาอิฐอยู่ จันก็อุ้มหลานให้มาดูอิฐตรงรั้วบ้าน อิฐไปเปิดประตูให้เดย์ แล้วเดินมาทักทายเด็กน้อยตรงข้างรั้วนิดหน่อย


“อิ อุ้ม อิอุ้ม” น้องกันต์อ้าแขนจะหาอิฐ


“เดี๋ยวน้ามารับไปเล่นด้วยนะครับ น้าขอไปช่วยน้าเดย์ก่อนนะ” อิฐบอกเด็กน้อย


“ให้น้าอิฐไปพักผ่อนก่อนนะ เดี๋ยวเราไปอาบน้ำหอมๆก่อนเนอะ แล้วค่อยไปหาน้าอิฐกัน” จันก็หลอกล่อหลานเอาไว้ก่อน เพราะกันต์ดิ้นอยากจะไปหาอิฐ


“น้ำ อาบน้ำ” น้องกันต์หันไปพูดกับป้าตัวเองเพราะอยากอาบน้ำเร็วๆ เพื่อไปหาอิฐ ก่อนจะหันไปโบกมือให้กับอิฐ อิฐก็ยิ้มขำ ก่อนจะเดินเข้าไปในบ้านตัวเอง เพื่อไปช่วยเดย์ขนของที่ซื้อมาเข้าบ้าน


“ไปอาบน้ำนอนพักสักหน่อยก่อนมั้ย” เดย์ถามอย่างเป็นห่วง พร้อมกับเอาหลังมืออังหน้าฝากของอิฐ แต่อิฐส่ายหน้าไปมา


“กูไม่เป็นไร มึงบอกว่าอยากให้กูช่วยทำกับข้าวไม่ใช่เหรอ กูช่วยมึงก่อนดีกว่า” อิฐพูดขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับ แล้วพาอิฐเข้าไปในครัว เพื่อเตรียมทำอาหาร พอได้ช่วยเดย์เตรียมวัตถุดิบ อิฐก็พอจะลืมเรื่องในวันนี้ไปได้บ้าง เพราะตั้งใจฟังเดย์สอนทำลาบหมูสามชั้นที่ตนเองอยากจะกิน

“เดย์หั่นหมูเสร็จแล้ว” อิฐพูดขึ้นยิ้มๆ อย่างภูมิใจในการหั่นหมูสามชั้นต้มสุกของตนเอง เดย์หันมามองแล้วพยักหน้ารับยิ้มๆ

“ให้ทำอะไรต่อ” อิฐถามด้วยความอยากเรียนรู้ เดย์แบ่งหมูกับวัตถุดิบอื่นๆ ออกมาให้อิฐลองปรุงรสด้วยตัวเอง โดยที่เดย์จะบอกขั้นตอนไปคร่าวๆ แล้วปล่อยให้อิฐทำด้วยตัวเอง อิฐทำเสร็จก็รีบเอามาให้เดย์ชิม


“เปรี้ยวไปนิด เดี๋ยวใส่น้ำตาลลงไปอีกสักปลายช้อนก็โอเคแล้ว แต่ถ้าชอบกินเปรี้ยว แบบนี้ก็ได้แล้วล่ะ” เดย์บอกออกมา โดยไม่ได้เอาใจแต่อย่างไร เพราะอยากให้อิฐเรียนรู้ไปเยอะๆ


“อืม งั้นเดี๋ยวลองปรุงแบบที่มึงบอกเมื่อกี้ก่อนนะ ว่ารสมันจะออกมาเป็นยังไง” อิฐก็ใส่น้ำตาลลงไปนิดหน่อย แล้วลองชิมด้วยตัวเอง

“อื้ออ รสมันไม่เปรี้ยวโดดเหมือนเมื่อกี้แล้วล่ะ อร่อยแล้วด้วย” อิฐบอกออกมายิ้มๆ และตื่นเต้นกับอาหารที่ปรุงรสเอง เดย์พยักหน้ารับยิ้มๆ

“กูจะเก็บจานนี้ไว้ให้ไอ้นันมันชิมด้วย” อิฐบอกออกมา เพราะรู้ว่านันทำอาหารเก่งเหมือนกัน จึงอยากให้นันได้ลองติชมฝีมือของเขาดู


ออดดด

เสียงออดหน้าบ้านดังขึ้น อิฐจึงเดินไปชะโงกมองตรงประตูห้องครัว

“ไอ้นีลกับนิคมาละ กูไปเปิดประตูก่อนนะ” อิฐพูดบอกกับเดย์ แล้วเดินไปเปิดประตูรั้วให้เพื่อนทั้งสองของตนเองทันที ไม่นานทั้งสามคนก็เดินเข้ามาในครัว


“ทำอะไรกินวะ กูซื้อไก่อบน้ำผึ้งมากับเมี่ยงปลามาด้วย” นีลพูดขึ้น เพราะนิคอยากกินเลยไปหาซื้อเข้ามากินด้วยกันที่บ้านของเดย์


“อืม กูทำกับแกล้มอีก 2-3 อย่าง แล้วจะดื่มรึเปล่า” เดย์ถามกลับ นีลพยักหน้ารับ


“ไอ้นันมันโทรหากู บอกว่าเดี๋ยวซื้อเข้ามาเอง ให้เราเตรียมกับแกล้มพอ” นีลพูดขึ้น


“เดย์ๆ กูพาไอ้นิคไปหาน้องกันต์นะ จะเอาผลไม้ไปให้น้องกันต์ด้วย” อิฐพูดบอกออกมาเพราะเขาทำให้ส่วนของเขาแล้ว


“ไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนไป ทำกับข้าวเสร็จตัวเปื้อนอะไรบ้างไม่รู้ ไปอุ้มหลานเดี๋ยวก็แสบร้อนตาย” เดย์พูดเตือน อิฐทำหน้าเหมือนเพิ่งนึกได้


“จริงด้วย ไอ้นิค รอกูอาบน้ำแป๊บ เดี๋ยวพาไป” พูดจบอิฐก็รีบขึ้นไปบนห้องทันที เหลือเพียงเดย์ นีล นิค อยู่ในห้องครัว


“มึงจะบอกกูเลยหรือว่ารอไอ้นันก่อน” นีลถามขึ้น เพราะรู้ว่าที่เดย์โทรตามมาที่บ้าน ต้องมีเรื่องบางอย่างจะพูดแน่ๆ เดย์ยังไม่ตอบ แต่หันมาหานิค


“ไอ้นิค ถ้าไปบ้านพี่จัน มึงคอยๆดูอิฐให้กูหน่อย วันนี้อาการเดิมมันกำเริบ” เดย์บอกออกมา ซึ่งนีลกับนิคก็รู้ดีว่าอาการเดิมที่เดย์พูดถึง หมายถึงอะไร


“จริงดิ เกิดอะไรขึ้นวะ” นิคถามอย่างตกใจ


“วันนี้มีรถจะพุ่งชนมัน อิฐมันช็อคนิดหน่อย แล้วนึกถึงเรื่องกู กูเพิ่งพามันไปหาหมอมาด้วย ตอนนี้มันเหมือนไม่เป็นอะไร แต่กูก็ไม่อยากให้มันอยู่คนเดียว” เดย์พูดบอกออกมาคร่าวๆ นีลกับนิคหันมามองหน้ากันทันที


“มีเรื่องใช่มั้ยวะ” นีลถามต่อ เพราะการที่เดย์เรียกนันมาด้วย แปลว่าอาจจะเกิดเรื่องบางอย่าง ที่ไม่แช่แค่เกือบโดนรถชน เดย์พยักหน้ารับ


“รอไอ้นันมา กูจะบอกอีกที” เดย์ตอบกลับ


“เออ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวกูช่วยดูมันให้” นิคพูดเสียงจริงจัง เดย์พูดขอบคุณ ก่อนจะหันไปทำกับข้าวต่อ พออิฐลงมาก็พานิคเดินไปบ้านของจัน เพื่อเล่นกับน้องกันต์ เหลือนีลที่อยู่ช่วยเดย์ สักพักนันก็มาถึงพร้อมกับเครื่องดื่มครบ


“ไอ้แม็คกลับไปแล้วเหรอวะ” เดย์ถามขึ้นเพราะเห็นนันมาคนเดียว


“ครับเฮีย” นันตอบรับ แล้วก็ไปช่วยกันเตรียมสถานที่หน้าบ้าน และยกอาหารมาวาง เดย์จึงเดินไปบ้านของจันเพื่อนเรียกอิฐกับนิคให้กลับมากินข้าวก่อน


“พี่จันไปกินข้าวด้วยกันสิครับ” เดย์พูดชวนออกมา


“พี่กินข้าวเรียบร้อยแล้วล่ะจ่ะ เดย์กับเพื่อนๆกินตามสบายเลย” จันตอบกลับยิ้มๆ ก่อนจะทำหน้านึกอะไรบางอย่างได้

“อ่อ จริงสิ เมื่อคืนนี้เดย์ได้ยินเสียงหมาบ้านตรงข้ามเห่ารึเปล่า” จันถามขึ้น อิฐหันมามองหน้าเดย์ทันที


“ครับ” เดย์ตอบรับสั้นๆ


“พี่แอบเปิดผ้าม่านดู เห็นมีรถใครไม่รู้มาจอดเลยหน้าบ้านพี่ไปนิด มีผู้ชายลงมายืนสูบบุหรี่ด้วย พี่เห็นแสงบุหรี่น่ะ” จันบอกออกมา


“พี่จันพอจะเห็นทะเบียนรถมั้ยครับ” เดย์ถามกลับ แต่จันส่ายหน้าไปมา


“พี่มองจากในบ้านน่ะ มองไม่ชัดเท่าไร ไม่กล้าออกไป กลัวเป็นพวกโจรด้วยแหละ” จันตอบกลับ


“ตอนกลางคืนถ้ามีอะไรไม่ชอบมาพากล พี่จันโทรหาผมกับเดย์ได้เลยนะครับ” อิฐบอกออกมาเพราะบ้านของจันอยู่กันแค่สองป้าหลาน เดย์เองก็ไม่อยากบอกอะไรจันมากนัก เพราะไม่อยากให้จันกังวลไปด้วย


“จ่ะ พี่ว่าไปกินข้าวกันก่อนเถอะ” จันพูดยิ้มๆ ก่อนที่เดย์ อิฐ นิค จะเดินกลับมาที่บ้านพร้อมกัน ซึ่งนีลกับนันก็จัดโต๊ะเรียบร้อยแล้ว


“ไอ้นัน วันนี้กูลองทำลาบหมู มึงลองชิมดิว่าเป็นไงบ้าง” อิฐนำเสนอให้นันชิม


“แน่ใจรึเปล่าวะ ว่ากูจะไม่ท้องเสีย” นันแกล้งแซว แต่ก็ตักขึ้นมาชิม

“เออ ก็ดี ถ้าเผ็ดกว่านี้อีกนิดก็โอเคแล้ว มันเหมือนลาบเด็กๆไปหน่อย” นันพูดออกมาตรงๆ


“ก็กูไม่อยากกินเผ็ดมาก” อิฐตอบกลับไป นิคก็หัวเราะขำในคำแถของเพื่อนตนเอง ก่อนที่อิฐกับนิคจะนั่งกินข้าวไป ส่วนเดย์ นีล นัน ก็นั่งดื่มและกินกับแกล้มไปเรื่อยๆ


“เฮีย ไอ้กาจมันโทรบอกผมแล้ว” นันพูดเกริ่นขึ้นมาก่อนเลย เพราะรู้ว่าที่เดย์ให้เข้ามาหา คงต้องเป็นเรื่องนี้ อิฐชะงักไปนิดเมื่อได้ยิน เดย์ก็พยักหน้ารับ


“อืม วันนี้มีคนจะขับรถพุ่งเข้าชนอิฐ กูคิดว่ามันแปลกๆ ก็เลยโทรบอกเลขทะเบียนให้กาจมันช่วยตรวจสอบให้” เดย์บอกออกมา


“มึงเป็นอะไรรึเปล่าวะอิฐ” นันหันไปถามอิฐด้วยความเป็นห่วง อิฐยิ้มแหยๆ


“ร่างกายไม่ แต่ใจเป็นว่ะ” อิฐพูดเสียงแห้งๆ เขาไม่คิดจะปิดบังอะไรอยู่แล้ว เพราะพวกนันก็รู้เรื่องอาการของเขามาตั้งแต่แรกแล้วเหมือนกัน


“อาการเก่าเหรอวะ” นันถามต่อเสียงเครียด อิฐก็พยักหน้ารับ


“แต่ไม่เป็นไรมากหรอก ไปหาหมอมาแล้ว” อิฐพูดยิ้มๆ เพราะไม่อยากให้เพื่อนๆเป็นห่วง เดย์ก็นั่งมองอิฐเงียบๆ


“เฮียสงสัยว่ารถคันนั้นจะเป็นไอ้ศรเหรอ” นันหันไปถามเดย์ต่อ เดย์ก็พยักหน้ารับ


“กาจมันบอกว่าหมอนั่นหนีเข้ามาที่กรุงเทพฯ กูเลยอยากจะวานคนของมึง ช่วยตามสืบหาให้หน่อย” เดย์พูดออกมาเสียงจริงจัง


“ได้ครับเฮีย ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมประสานงานกับทางไอ้กาจให้เอง” นันตอบกลับเพราะอยากช่วยเดย์กับอิฐ


“ขอบใจมาก เออ ไอ้นีล ช่วงนี้กูอยากให้ไอ้นิคมาอยู่เป็นเพื่อนไอ้อิฐบ้าง ได้มั้ยวะ บางทีกูก็ต้องออกไปติดต่อเรื่องงาน กูไม่อยากให้มันอยู่บ้านคนเดียว” เดย์พูดขอนีลก่อน เพราะรู้ว่านีลเองก็คงห่วงนิคอยู่ด้วย


“ได้ ไม่มีปัญหา” นีลตอบกลับทันที


“อืม กูมาได้” นิคก็บอกออกมาอีกคน


“เดย์ ไม่เป็นไรหรอก รบกวนพวกมันเปล่าๆ” อิฐพูดอย่างเกรงใจ และรู้สึกไม่ดีเท่าไร ที่เรื่องอาการของตนเองมาทำให้เพื่อนๆต้องวุ่นวายไปด้วย


“มันไม่ได้เป็นการรบกวนอะไรเลยไอ้อิฐ มึงกับกูเป็นเพื่อนกันนะเว้ย มันก้าวข้ามคำว่าเกรงใจกันไปแล้ว เลิกคิดมากเหอะว่ะ เอาเป็นว่าวันไหนไม่ได้ออกไปร้านกับเดย์ โทรหากู เดี๋ยวกูมาอยู่เป็นเพื่อน ตกลงตามนี้ จบ กูหิว แดกกกกต่ออออ” นิคพูดออกมาอย่างขำๆ ทำเอาอิฐอดที่จะหัวเราะตามออกมาไม่ได้ อิฐรู้สึกดีใจ ที่เขามีเพื่อนที่ดีและจริงใจกับเขามากมายขนาดนี้ ยังไม่รวมพวกเกียร์ โฟร์ และคนอื่นๆอีก เดย์ นีล นัน นั่งคุยเรื่องของศรและดื่มเหล้าไปเรื่อยๆ รวมไปถึงเรื่องที่มีรถมาจอดเมื่อคืนด้วย นีลเสนอแนะว่าให้ไปขอดูกล้องวงจรปิดของทางป้อมยามหน้าหมู่บ้าน หมู่บ้านของเขาไม่ค่อยเคร่งเรื่องคนเข้าออกสักเท่าไร เพราะท้ายซอยทะลุไปหมู่บ้านอีกโครงการหนึ่งได้เหมือนกัน แต่ก็มี รปภ. คอยมาขับรถวนเวียนตรวจตอนกลางคืนเป็นระยะ


“เอออิฐ อาการมึงกลับมาแบบนี้ ลองไปขับรถที่สนามกูหน่อยมั้ยล่ะ ค่อยๆปรับสภาพจิตใจไปด้วย” นันเสนอขึ้น เพราะก่อนหน้านี้ เดย์ก็พาอิฐลองไปขับรถเพื่อสร้างความคุ้นชินกับความเร็วของรถให้มากขึ้น และผลออกมาก็ดีขึ้น อิฐหันไปมองหน้าเดย์


“อยากไปวันไหนก็บอก กูจะพาไป” เดย์ตอบกลับมา อิฐก็พยักหน้ารับ พอกินข้าวอิ่ม อิฐก็ไปหยิบยาที่หมอให้มา มากินทันที


“ไอ้นัน ถ้าขับรถกลับไม่ไหว นอนนี่ก็ได้นะมึง” อิฐหันไปพูดกับนัน


“เออ ขอนอนข้างเตียงมึงได้ป่ะ เผื่อจะได้จำท่วงท่าของเฮียไปใช้บ้าง” นันแกล้งถามกลับอย่างกวนๆ ส่วนหนึ่งอยากให้อิฐเลิกกังวลเรื่องอาการตัวเองด้วย


“สัด กลับไปนอนบ้านมึงเหอะ โน่น กว่าไอ้แม็คจะกลับมา มึงลืมท่าไปหมดแล้วมั้ง” อิฐก็ย้อนกลับอย่างไม่ยอมเช่นเดียวกัน นันก็หัวเราะขำออกมา  


“งั้นกูขออัดคลิปไปดู จะได้ไม่ลืม” นันยังกวนกลับมาต่อ


“ไอ้เลวววว” อิฐด่าพร้อมกับเอาถั่วฝักยาวปาใส่นัน นันก็หัวเราะขำที่แกล้งอิฐได้  อิฐนั่งคุยนั่งฟังพวกเดย์อยู่สักพักก็เริ่มหาว เพราะฤทธิ์ยาที่กินเข้าไป เนื่องจากมียาที่ทำให้นอนหลับอย่างผ่อนคลายมาด้วย


“ง่วงแล้วเหรอวะ” เดย์ถามขึ้น ถึงเขาจะนั่งคุยกับนีลและนัน แต่สายตาของเขา จะคอยมองอิฐเป็นระยะ อิฐพยักหน้ารับ พร้อมกับเอามือขยี้ตาเล็กน้อย เดย์ก็ไปจับออกไม่ให้ขยี้

“ง่วงก็ขึ้นไปนอนก่อน เดี๋ยวพวกกูเก็บของกันเอง” เดย์ตอบกลับ แต่อิฐทำหน้ามุ่ย


//...ย ให้..ด้วย// อิฐพูดบางอย่างเสียงอ้อมแอ้ม เดย์เลยยื่นหน้าเข้ามาหาใกล้ๆ


“มึงพูดอะไรนะ” เดย์ถามอีกครั้ง


“อยากให้มึงขึ้นไปอยู่ด้วย” อิฐบอกออกมาอีกถ้าเป็นก่อนหน้านี้ เดย์คงไล่ให้อิฐขึ้นนอนก่อนแล้ว และอิฐก็คงไม่อิดออดแบบนี้ แต่วันนี้เดย์รู้ว่าเพราะอะไร อิฐถึงอยากให้เดย์ขึ้นไปด้วย เดย์หันไปหานีล นิค นัน


“พวกมึงนั่งกินกันไปก่อนนะ กูพาอิฐมันไปนอนแป๊บ เดี๋ยวลงมาคุยด้วย” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะพาอิฐเดินเข้าบ้าน เพื่อพาไปนอนตามที่อิฐร้องขอ



+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ 100% +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con ++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ไม่มีอะไรมาอ้างอิงอาการของอิฐหรอกนะคะ

ยอนิมก็มโนไปตามเรื่องตามราว 

หวังว่าคงไม่ว่ากันนะคะ นิยายอ่ะนะ 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น