Kamui Yato

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 31 [ ไอร่า ]

ชื่อตอน : บทที่ 31 [ ไอร่า ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.2k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 07 พ.ค. 2561 10:47 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 31 [ ไอร่า ]
แบบอักษร

"อะ เอ๋ทำไมท่านด็อกเตอร์ถึงมาอยู่ตรงนี้ขอรับ ?"ชายชุดทหารยามประจำกองกำลังเรดริบบ้อนหน้าฐานห้องวิจัยถามหญิงสาวผมน้ำตาลในชุดกราวขาวด้วยความงุนงง เพราะไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ผู้หญิงคนนี้พึ้งเข้าไปในห้องวิจัยพร้อมดร.เกโร่อยู่เลย แล้วทำไม...

แต่ดูเหมือนหญิงสาวที่ถูกถามหรือไอร่าจะไม่สนใจ ปกติเธอก็สวยเชิดเริ่ดหยิ่งมากอยู่แล้วจึงไม่ค่อยเห็นใครอยู่ในสายตานอกจากครอบครัวและคนมีความสามารถด้านวิจัยอย่างแท้จริง เธอเดินเข้าไปที่เครื่องสแกนม่านตา ซึ่งผลสรุปเธอสามารถเข้าไปได้อย่างไม่มีปัญหา จึงทำให้เจ้าทหารยามที่พยายามขัดขวางถึงกับหยุดก้าวเท้า และหันกลับไปทำงานต่อด้วยความสับสน นี่หรือเป็นเขาเองที่ตาฝาด

"หรือเราจะตาฝาดไปเอง เฮ้อ... ไปทำงานต่อดีกว่า"ทหารยามเดินจากไปโดยไม่คิดจะสนใจหญิงสาวอีก

ส่วนไอร่านั้นก็ไม่สนใจเช่นกันเธอเดินเข้ามาในห้องวิจัยแลปผนังสีขาวที่กว้างใหญ่ มีห้องอยู่หลากหลายห้องหลายชนิด มีนักวิจัยมากหน้าหลายตาตั้งแต่วัยกลางคนจนถึงวัยชรา แต่เธอกับไม่สนใจและเดินไปยังห้องๆหนึ่งที่เธอคุ้นเคยเป็นอย่างดี นั่นก็คือห้องวิจัยของตัวเธอเองซึ่งมันอยู่ชั้นใต้ดิน ด้วยตัวเธอในอดีตเป็นนักวิจัยมากความสามารถ และมากกว่าดร.เกโร่เลยด้วยซ้ำนั่นจึงทำให้เธอนั้นมียศไม่ต่างจากรองผู้อำนวยการของที่นี่ ซึ่งผู้อำนวยการในตอนนั้นก็ไม่ใช่ใครอื่นนอกจาก ดร.เกโร่

"ช่างน่าคิดถึง แต่น่าเสียดายที่อีกไม่นานเกิน5-6ปี ที่นี่และกองกำลังเรดริบบ้อนทั้งหมดจะถูกซุนโกคูทำลาย"แม้เธอจะอยากสังหารซุนโกคูให้ตายด้วยมือตัวเอง แต่เธอก็ต้องหยุดความคิดเหล่านั้นไว้ชั่วคราว เนื่องจากการ์ลิคได้ร้องขอเธอไว้ให้ปล่อยมันไป แถมเขายังห้ามไม่ให้เธอเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับไทม์ไลน์นี้นอกจากจะได้รับอนุญาติจากเขา

ไอร่าเดินผ่านห้องวิจัยต่างๆ ห้องแล้วห้องเล่า จนมาถึงหน้าประตูลิฟท์สำหรับผู้บริหาร ซึ่งเธอก็ไม่รอช้ารีบใช้ลิฟท์ลงไปยังชั้นใต้ดินด้วยความคุ้นเคย ลิฟท์ค่อยๆเลื่อนลงจนมาถึงที่หมาย และทันทีที่ประตูลิฟท์ถูกเปิดออกก็เผยให้เห็นห้องวิจัยที่ล้ำสมัยภายในห้องนั้นมีหญิงสาวผมน้ำตาลไหม้ เธอมีรูปร่างและหน้าตาคล้ายไอร่าราวกับแกะ หญิงสาวผู้นี้กำลังสร้างมนุษย์ดัดแปลงที่ทำจากเครื่องจักรยกชุด ไอร่าตอนนี้ทำเพียงแค่คลี่ยิ้มบางๆก่อนจะใช้พลังบางอย่างยิงเข้าใส่ร่างของตัวเธอในไทม์ไลน์นี้แบบไม่ทันได้ตั้งตัว

"อย่าโทษกันเลยนะ อยู่ที่นี่เธอก็คงไม่หลงเหลือความสุขใดๆอีก"ไอร่ากล่าวด้วยรอยยิ้มเศร้าๆ

"นะ นี่มันเกิดอะไรขึ้น..."กระแสไฟฟ้าและออร่าสีชมพูค่อยๆปกคลุมร่างของหญิงสาวที่คล้ายไอร่า ร่างของเธอค่อยๆเรืองแสง วิบๆวับ ก่อนจะเกิดเสียงบางอย่างพร้อมกับร่างของหญิงสาวที่เปลี่ยนไปเป็นช็อคโกแลต

ปุ้งงง~

*ไอร่าที่ทำแผนการณ์สำเร็จก็ทำเพียงยกยิ้ม ก่อนจะเดินไปหยิบช็อคโกแลตที่ถูกเสกขึ้นมาโดยเธอมาใส่ปากเคี้ยวอย่างสบายอารมณ์ แม้จะรู้สึกเจ็บปวดที่ต้องทำเช่นนี้ แต่เพื่อให้ได้อยู่กับการ์ลิคในโลกแห่งนี้ต่อให้ต้องทำลายล้างจักรวาลทั้งหมดเธอก็จะทำ และในขณะที่เธอคิดอยู่นั่นเอง...*ปิ้งงง~ เสียงแจ้งเตือนจากหน้าลิฟท์ดังขึ้นทำให้ไอร่าที่กำลังอยู่ในห้วงแห่งภวังค์หันหลังไปอย่างฉับพลัน และก็ต้องหมวดคิ้วเมื่อเห็นหน้าคนคุ้นเคย

"ธะ เธอทำอะไรกับภรรยาของฉัน"ชายแก่ผมหงอกขาวโพลนมีใบหน้าเหี่ยวย่นหัวล้านกลางกระหม่อมที่ออกมาจากลิฟท์กล่าวพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เมื่อครู่ในขณะที่เขากำลังไปหาอุปกรณ์หลักสำคัญให้แก่ภรรยาและกำลังจะกลับมาถึงก็มาพบกับฉากที่ตกใจ หญิงสาวที่มีทุกอย่างคล้ายคลึงกับภรรยาทำให้ภรรยาของเขากลายเป็นช็อคโกแลตต่อหน้าต่อตา แถมแค่นั้นยังไม่พอเธอยังหยิบช็อคโกแลตที่น่าจะเป็นภรรยาของเขาขึ้นมากินด้วยรอยยิ้มอีกต่างหาก

"โอ้ ฉันไม่คิดว่าจะได้เจอคุณที่นี่เลย ดร.เกโร่"ไอร่าพูดด้วยรอยยิ้มเศร้าๆยามนึกถึงอดีตของตนที่ถูกสามีนำไปทดลอง จนกลายเป็นสิ่งมีชีวิตประหลาดแบบนี้

"เธอเป็นใคร ทำไม ทำไมต้องทำแบบนี้ด้วย เธอกำลังทำให้ทุกอย่างที่ฉันสร้างมากลายเป็นสูญเปล่า มันพังไม่เป็นท่า สุดยอดโปรเจคมนุษย์ดัดแปลงของฉันต้องใช้สมองโง่ๆของนังนั่น นี่เธอเข้าใจบ้างหรือเปล่า!!"

ชายแก่หัวล้านกลางกระหม่อมผมส่วนข้างและหลังขาวยาวถึงก้นตวาดเสียงดังลั่นไปทั่วห้องวิจัยลับ เขาค่อยๆคุกเข่าอย่างสิ้นแรง มือนำมากุมขมับอย่างสิ้นหวัง เพราะอีกเพียงไม่กี่ก้าวโปรเจคระดับสุดยอดของเขาจะอยู่ในระดับสมบูรณ์แบบ และการที่จะทำให้สำเร็จถึงขั้นนั้นต้องใช้ภรรยาน่าโง่ของเขา แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันจบแล้ว

ส่วนไอร่าที่ไม่ค่อยอยากเจอสามีเก่าเท่าไหร่นักเพราะเธอไม่ค่อยมีความจำเกี่ยวกับความรักที่ดร.เกโร่มอบให้เลย แต่เมื่อได้ฟังคำพูดเช่นนี้มีหรือเธอจะไม่เข้าใจ เธออยู่รู้แล้วว่าเขาพยายามหลอกใช้เธอเนื่องจากคำบอกเล่าของจิตมารในช่วงที่เธออยู่ในอนาคตหรือไทม์ไลน์ที่เธอจากมา


ช่วงนั้นเป็นช่วงที่เธอไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่เลย แม้จะน่าผิดหวังไปบ้างที่มาได้ยินความจริงจากปากของอดีตสามีเช่นนี้ก็ตาม แต่เธอก็ไม่ค่อยแคร์คำพูดของเขาเท่าไหร่แล้ว ตอนนี้เธอยังมีการ์ลิคที่กำลังคอยการกลับไปของเธออยู่ แค่นี้มันก็เกินพอแล้วละ

"หึ~ น่าเสียดายจริงๆ ถ้าที่รักไม่ตั้งข้อห้ามไว้ละก็ ฉันจะส่งคนแบบคุณลงไปในปรโลกเสีย"มันก็เป็นอย่างที่เธอพูดการ์ลิคนั้นรู้อยู่แล้วว่าเธออาจมาเจอคำพูดแบบนี้ จากนิมิตในอนาคตจึงห้ามปามไอร่าไว้ เพราะถ้าเรื่องนี้ไม่มีดร.เกโร่ การสร้างศัตรูแสนแสบในภาคเซลล์เกมส์ก็จะไม่เกิดขึ้น

ไอร่าเลิกสนใจในตัวเกโร่ที่พยายามจะทำร้ายเธอ ร่างบางเดินสะบัดก้นออกจากฐานวิจัยหลักด้วยรอยยิ้ม ตอนนี้เธอได้รับทั้งความสามารถและความทรงจำของตัวเธอในอดีตมาทั้งหมดแล้ว นั่นก็คือความสามารถในการคิดวิเคราะห์ที่เหนือนักวิจัยบนโลกไปมากโข การสร้างมนุษย์ดัดแปลง หรือแม้แต่ การโคลนนิ่งสิ่งมีชีวิตเทียม(โฮมุนครูส) สุดยอดการคำนวนระดับแนวหน้าของจักรวาล ความทรงจำเกี่ยวกับอดีตทั้งหมดซึ่งนั่นก็รวมถึงใบหน้าของลูกชายที่พึ่งเสียชีวิตไปได้ไม่นาน

"นี่ตัวเราจะโกงไปหรือเปล่านะ"

ไอร่าตอนนี้เธอรู้สึกว่าเธอกลายเป็นตัวตนแสนแปลกประหลาดไปเสียแล้ว เธอมีศักยภาพและความสามารถหลายอย่างที่ศัตรูของเธอยังต้องสยอง ทั้งแปลงร่างเพื่อเพิ่มพลังต่อสู้ได้ถึง 100 เท่า พลังต่อสู้ไม่มีวันหมด(อนันต์)ใช้ความสามารถของจอมมารบูได้ สามารถดูดพลังต่อสู้ของศัตรูมาเพิ่มให้ตนเอง กลืนร่างคนอื่นมาเพิ่มพลังและความสามารถของคนที่ถูกกลืนมาเสริมให้ตนเอง

สามารถคืนสภาพร่างกายได้ชั่วพริบตาแบบจอมมารบู(ฟื้นฟูระดับอะตอมถ้าเหลือแม้แต่เศษอะตอมเธอก็สามารถฟื้นคืนร่างได้ทุกส่วนอย่างไม่มีปัญหา) มีพลังและพรสวรรค์สูงเหมือนจักรพรรดิปีศาจฟรีเซอร์มีพลังและความสามารถของราชาปีศาจเซลล์ที่รวบรวมข้อมูลเซล์ของนักสู้ไว้ทั้งหมด ซึ่งนั่นก็รวมถึงเซลล์ของนักสู้ชาวไซย่าด้วย

"เฮ้อ ชักปวดหัวแฮะ ไปหาที่รักดีกว่า"ไอร่าที่ออกมาไกลจากจุดฐานวิจัยเตรียมสัมผัสพลังและเตรียมเคลื่อนย้ายไปหาการ์ลิคแต่ก็ต้องหยุดลง

"[ฮัลโหล ไอร่าเอ้ยข้าคือท่านเจ้าพิภพเหนือ ผู้ดูและปรภพทิศเหนือเป็นอาจารย์ของการ์ลิคและเหล่าน้องๆของเจ้า]"เสียงแหบๆดูทุ้มต่ำกล่าวขึ้นมาในสมองของเธอ เธอรู้สึกตื่นตกใจไม่น้อย แต่มันก็ไม่นานนัก เธอตั้งสติได้เมื่อเจ้าของเสียงบอกว่าตนเป็นอาจารย์ของการ์ลิค

"แล้วท่านเจ้าพิภพเหนืออาจารย์ของที่รัก มีอะไรกับฉันกัน ?"

"[เจ้าการ์ลิคฝากมาบอกให้เจ้าฝึกควบคุมจิตมารกับข้า หลังจากเมื่อเจ้าควบคุมจิตมารได้ข้าจะพาเจ้าไปส่งที่ที่การ์ลิคและครอบครัวของเขาให้]"

"ขออภัยด้วยท่านเจ้าพิภพที่ต้องทำให้ผิดหวัง จิตมารในตัวฉันไม่สามารถควบคุมได้ เธอในตอนนี้แยกจิตกับเราไปนานแล้ว ไม่มีทางรวมเข้าด้วยกันได้อีก จะบอกว่าตอนนี้เธอเป็นอีกหนึ่งตัวตนก็ไม่ผิดนัก"ไอร่ากล่าวออกมาด้วยน้ำเสียงดูเคารพเล็กน้อย เพราะเนื่องจากตัวท่านเจ้าพิภพก็เป็นถึงอาจารย์ของการ์ลิค เธอที่เป็นคนรักไม่เคารพคงจะดูไม่ดีเท่าไหร่

"[เช่นนั้นไม่แย่หรือไอร่าเอ้ย ?]"

"ตอนนี้ยังไม่ถึงขั้นนั้น เพราะจิตมารของเรายังสงบและหลับอยู่ เราสามารถปิดกลั้นการรับรู้ของเธอได้ แต่นั่นก็เพียงชั่วคราว..."หลังจากนั้นไอร่าก็กล่าวอธิบายเรื่องจิตมารในตัวให้เจ้าพิภพฟัง ทั้งคู่พูดคุยกันสักพัก แต่ก็น่าผิดหวังที่จิตมารในตัวไอร่าไม่สามารถควบคุมได้เช่นการ์ลิค

"[เฮ้อเอาเถอะ ไอร่าเจ้ารีบมาหาข้าที่ดาวเจ้าพิภพเหนือเลย]"

เมื่อจบการติดต่อร่างของไอร่าที่เข้าใจก็ค่อยๆสลายไปอย่างรวดเร็ว และค่อยๆโผล่ออกมาอยู่หน้าท่านเจ้าพิภพเพียงชั่วพริบตา นี่เป็นวิชาเคลื่อนย้ายแบบสมบูรณ์คล้ายคลึงกับเคลื่อนย้ายชั่วพริบตาของการ์ลิค การเคลื่อนย้ายของไอร่าถึงกับทำให้ท่านเจ้าพิภพล้มก้นจ้ำเบ้า

"เฮ้อ~พวกเจ้าแต่ละคนนี่น้า โผล่มากันดีๆไม่ได้เลยหรือไง ตอนนี้ก้นข้าระบมไปหมดแล้วอูยยย ~"เจ้าพิภพได้แต่บ่นพึมพรำ เพราะเมื่อช่วงที่การ์ลิคมาก็ทำแบบไอร่านี่แหละ ท่านจึงล้มจ้ำเบ้าเจ็บก้นระบมไปหมด

"ท่านคือท่านเจ้าพิภพสินะ แล้วการ์ลิคและคนอื่นๆไปไหนละ ?"ไอร่าที่ไม่ได้สนใจอาการเจ็บปวดของท่านเจ้าพิภพถามขึ้น เมื่อเธอไม่พบที่รักของเธอ

"เจ้านั่นไปรอเจ้าอยู่ที่สนามบินปรโลกแล้ว"

ไอร่าพยักหน้าเมื่อสัมผัสพลังของการ์ลิคได้แล้วก่อนจะเดินไปจับร่างของท่านเจ้าพิภพและร่างของทั้งคู่ก็หายไปราวกรีบเมฆ และมาโผล่อีกหนก็ตรงจุดที่พวกการ์ลิคอยู่พอดี ไอร่าตอนนี้จ้องมองสองสาวที่ดูน่ารักสมวัยและแต่งตัวต่างสไตล์ กับเด็กหญิงตัวน้อยแสนน่ารักที่ชายหนุ่มในชุดนักสู้แดงเหลืองกำลังอุ้มอยู่ ตอนนี้เธอรู้สึกเกร็งๆอย่างบอกไม่ถูก เนื่องจากตนพึ่งพบกับคู่หมั้นและครอบครัวตัวเป็นๆของการ์ลิคเป็นครั้งแรก

"มาไวจริงนะ ไอร่า"เสียงของชายหนุ่มที่รักปลุกเธอออกจากภวังค์ เธอยกยิ้มบางๆและก็ต้องตกใจเมื่อเด็กสาวในชุดนักสู้แดงเหลือง กำลังเดินวนใช้สายตาสำรวจรอบตัวเธอพร้อมกล่าวออกมาด้วยความไม่เข้าใจ

"นี่หรอพี่ไอร่า หืม~ ทำไมเราสัมผัสพลังของพี่ไม่ได้เลยอะ"

"เราเป็นมนุษย์ดัดแปลงจึงไร้สัมผัสพลัง ว่าแต่เธอชื่ออะไรสาวน้อย"ไอร่าที่หายเกร็งเมื่อเห็นการ์ลิคกำลังยกยิ้มให้พร้อมถามชื่อสาวน้อยขี้สงสัยนางนี้

"เราชื่อเบลล่า สาวผมบรอนทองนั่นชื่อไทด์ ส่วนเด็กหญิงคนนั้นชื่อโบรลี่ ยินดีที่ได้รู้จักพี่ไอร่า"เบลล่าที่เลิกสำรวจรอบตัวไอร่าก็หันมาแนะนำตัวเองและคนอื่นๆด้วยรอยยิ้มที่จริงใจ ผิดกับสายตาของเธอที่เต็มไปด้วยความกระหายในการต่อสู้อย่างไร้ที่สิ้นสุด ดูเหมือนเบลล่าจะอยากลองสู้กับไอร่ามาก

'เธออยากลองของนี่เอง ก็ดีน่าสนใจ โดยเฉพาะคนที่ชื่อไทด์ เธอมีพลังแปลกประหลาดที่เราไม่มีในข้อมูล'ไอร่ายกยิ้มอย่างตื่นเต้นดูเหมือนการมาอยู่กับพวกการ์ลิคจะมีหลายๆเรื่องให้เธอต้องค้นคว้า ภายในสมองนักวิจัยอย่างเธอมีหรือจะไม่ชอบเรื่องแปลกประหลาดพิศดารพวกนี้ และในขณะที่ครอบครัวของการ์ลิคกำลังทำความรู้จักกันก็มีหมาหัวเน่าที่ไร้คนสนใจยืนคอตกอยู่

"เฮ้อพวกเจ้าลืมข้ากันเลยสินะ ?" ท่านเจ้าพิภพได้แต่น้อยใจ เพราะตอนนี้ไม่มีใครสนใจตัวเขาเลย เขาจึงเดินคอตกไปหาสัตว์เลี้ยงของตนด้วยใบหน้าเศร้าๆ

______________________


คอมเครื่องเก่าบินไปแล้ว กล่องตัวจ่ายไฟ(Power Supply)ไหม้ ดีไฟไม่ไหม้บ้าน เป็นคราวเคาะห์ร้ายจริงๆ 

เลยไปซื้อคอมเครื่องใหม่มา เสียตังอีก เฮ้อ...พูดแล้วเศร้า

ความคิดเห็น