MADAM.T

ฝากเม้น ฝากไลค์เป็นกำลังใจให้หน่อยน้า : )

Chapter 4 : ภาพถ่าย 100%

ชื่อตอน : Chapter 4 : ภาพถ่าย 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.2k

ความคิดเห็น : 41

ปรับปรุงล่าสุด : 09 พ.ค. 2561 07:15 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Chapter 4 : ภาพถ่าย 100%
แบบอักษร

Chapter 4 : ภาพถ่าย

image

หลายวันผ่านไป

ร่างบางของเดือนหนึ่งนอนเล่นโทรศัพท์อยู่บนเตียงกับแขกที่ไม่ได้รับเชิญที่กำลังนั่งเล่นเกมส์ROVบนพื้นเอาหลังพิงเตียงสีหวานไว้

“แม่ง!! ตีป้อมกูหรอ! ได้!” องศาโวยวาย

ใช่แล้ว องศาไงจะใครละ เขามาที่นี่แทบทุกวัน ไม่เว้นวันหยุดราชการ จนพ่อกับแม่เธอไว้วางใจถึงขั้นให้ขึ้นมาบนห้องได้ยังไงละ

“จะตีป้อมหรือทำลายโทรศัพท์ยะ?” เดือนหนึ่งขัดองศา

“ยุ่งน่า...แม่ง แพ้เลย! โว๊ะ ไม่เล่นแหละ” พูดจบเขาก็กระโดดขึ้นมาบนเตียงของเธอ ซึ่งมันไม่ได้ใหญ่อะไรมาก นึกออกไหมคือเธอเกือบตกเตียง

“ไอ้บ้าองศา!!”

“ฮาๆๆๆ” องศาแกล้งเดือนหนึ่งโดยการค่อยๆเขยิบจนในที่สุดเธอตกจากเตียง

“ได้! จะเล่นอย่างนี้ใช่ไหม” ไม่พูดเปล่าเธอหยิบหมอนที่อยู่ใกล้ที่สุดมาฝาดที่ตัวองศาเต็มแรงทั้งสองเล่นกันอยู่สักพักก่อนจะหยุดเพราะเริ่มเหนื่อยเต็มที

“เดือนยืมโทรศัพท์หน่อยดิ” องศาที่หอบหายใจเหนื่อยกับการเล่นกับเดือนหนึ่งเมื่อกี้ล้มตัวลงนอนตามเดิม ก่อนจะขอยืมโทรศัพท์ของเดือนหนึ่ง

“เอาไปทำไร ไม่เอาอะแกชอบเล่นอะไรแผลงๆ” เดือนหนึ่งปฏิเสธ

“เอามาเหอะน่าาา”

“เออๆยุ่งจริงๆเลยแกเนี่ย” เดือนหนึ่งหยิบโทรศัพท์ส่งให้องศา

เธอไม่ได้สนใจอะไรมากนักที่องศาเอาโทรศัพท์เธอไป เพราะปกติไอ้บ้านี้ก็ชอบเล่นโทรศัพท์เธออยู่แล้ว แถมยังชอบแกล้งอีกจนตอนนี้เพื่อนๆเริ่มชินแหละถ้าเกิดเธอโพสต์รูปหรือข้อความอะไรแปลกๆ ไม่ต้องไปสืบที่ไหนเลย องศานั้นเอง

เธอละสายตาจากองศาพร้อมกับลุกขึ้นไปเปิดทีวีแทน ก่อนจะเดินกลับมานอนที่เตียงข้างๆองศาตามเดิม

อะๆ! อย่าคิดอะไรแปลกๆ

เธอกับองศาเป็นเพื่อนกันมานานแล้วข้อนี้ทุกคนรู้ดี ทั้งรู้ใส้รู้พุงจนไม่มีใครคิดอะไรเกินเลยต่อกัน สบายใจได้ แม้ว่าคนอื่นอาจไม่มองว่าเป็นแบบนั้น แต่ใครสน โนสนโนแคร์ ใครมองไงก็ช่าง แต่เธอรู้ว่าเธอทำอะไรและคนรอบข้างรู้ว่ามันคืออะไรก็พอ

“เดือน แกยังเก็บรูปนี้ไว้อีกหรอวะ” อยู่ๆองศาก็เอ่ยขึ้นมา

“ไหน?” เดือนหนึ่งหันหน้ามาทางองศา

“นี่ไง” องศายื่นโทรศัพท์มาให้เธอดู เธอชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ

“ก็...อืม”

“เก็บไว้ทำไม ฉันลบนะ” องศาทำท่าจะจิ้มลบรูป

“อย่านะองศา!” เธอเลยแย่งโทรศัพท์กับมา ลบไม่ได้ ไม่ได้เด็ดขาด เหลืออยู่รูปเดียวแล้วด้วย รูปอื่นเธอก็เผาทิ้งไปหมดแล้ว แถมรูปนี้เธอก็เป็นคนแอบถ่ายเองกับมือ ก็ตอนนั้นเขานั่งเรียนอยู่นี่นา และเธอรู้ว่าเขาเรียนห้องข้างๆ กว่าเธอจะขออาจารย์มาเข้าห้องน้ำได้แทบแย่

“อะไรของแก”

“ห้ามลบเด็ดขาด!”

“มันเกลียดแกขนาดนี้เนี่ยนะ?! วันๆไม่มีอะไรเอาแต่หาเรื่องแก รู้งี้ตอนนั้นน่าจะต่อยให้ตายๆไปซะ” องศายันตัวลุกขึ้นทำหน้าคุ้นคิด ก็คนมันไม่ถูกชะตานี่หว่า แถมยังชอบแกล้งเพื่อนเขาอีก จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้เลยถ้ามันไม่เข้าใจผิดคิดว่าเดือนไปยุให้มันกับแฟนเลิกกัน ทั้งๆที่แม่งไม่ใช่ ยัยเดือนอุตส่าห์หวังดีแต่มันเนี่ยดิคิดว่าเพื่อนเขาแกล้ง แม่งคิดได้ไงวะ โคตรควายเลย

“ใครกันแน่ที่จะตาย” เดือนหนึ่งพูดเบาๆเหมือนลมปากผ่านมาผ่านไป

“อะไรๆได้ยินนะเว้ย!” แต่องศาก็หูดีเกินขาด

“เปล๊า”

“...”

“...”

ความเงียบเข้าปกคลุม เหมือนองศาจะมีคำถามคาใจอยู่นิดหน่อย อืม..ไม่หน่อยสิ คาใจมาก ไหนจะวันนั้น วันที่เดือนหนึ่งออกไปไอ้อคิน เขาไม่อยากคาดคั้นเพราะรู้ว่าถ้าเดือนหนึ่งอยากบอกเธอจะบอกเอง

“ยังชอบมันอยู่หรือไง?”

“!!” เดือนหนึ่งหันมาทางองศาทันทีที่คำถามนั้นถูกพ่นออกมา

“จริงๆสินะ” เห็นท่าทางของเดือนหนึ่งเขาก็รู้ทันที เอาจริงๆไม่ต้องถามก็ได้มั้ง ของมันรู้ๆกันอยู่ เขาไม่ห้ามถ้าเพื่อนจะชอบใคร แต่ขอไม่ใช่ไอ้อคินได้ไหมวะ

“พูดบ้าๆ”

“หรือไม่จริง?”

“ไร้สาระน่า ใครจะไปชอบคนที่เกลียดตัวเอง แกนี่เพ้อเจ้อนะองศา” เดือนหนึ่งปัดมือไปมาเหมือนคำถามของเขามันไรสาระมากมาย ก่อนจะหันหน้าสนใจทีวีต่อ

“ใครก็ได้นะเดือน” เสียงพูดนิ่งๆขององศาเอ่ยขึ้น

“...” เดือนหนึ่งเงียบฟังสิ่งที่องศาจะพูดต่อ

“แต่ต้องไม่ใช่มัน อย่าลืม มันทำอะไรกับแกไว้บ้าง” ยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหเรื่องวันนั้น ถ้าตอนนั้นเขามาช้าอีกนิด เดือนหนึ่งจะเป็นยังไงก็ไม่รู้

“รู้แล้วน่า ฉันไม่กลับไปชอบไอ้ปีศาจนั้นแล้ว...แน่นอน” เธอตอบกลับ และพยายามไม่คิดเรื่องวันนั้นอีก วันที่ทำให้เธอรู้ว่าจริงๆแล้วอคินเป็นคนยังไง วันที่ทำให้เธอรู้ว่าจริงๆแล้วเธอมันโง่แค่ไหน

อย่าลืมสิเดือนหนึ่ง ตอนนั้นเธอเจ็บขนาดไหน อย่าลืม...


...ต่อ...

9ปีก่อน ณ โรงเรียนเอกชนชื่อดัง

“ทำไมทำแบบนี้!? ถ้าอคินรู้เขาจะเสียใจขนาดไหน!!” เดือนหนึ่งถามผู้หญิงตรงหน้าด้วยความโมโห

ใช่ คนที่เธอกำลังคุยด้วยคือแฟนของอคิน วันก่อนตอนเธอไปเดินห้างกะว่าจะไปซื้อของใช้ส่วนตัว ดันไปเจอฝ้ายแฟนของอคินกำลังเดินควงผู้ชายทั้งโอบไหลทั้งซุกอก ตอนแรกเธอว่าจะไม่สนใจอะไร ถ้าไม่ติดตรงที่ว่าฝ้ายยังคบกับอคินอยู่ เธอคิดแล้วคิดอีกว่าจะมาพูดกับฝ้ายดีไหม สุดท้ายก็เป็นแบบที่เห็น

“ถ้าเธอไม่บอก อคินก็ไม่รู้” ฝ้ายยืนมองเล็บทำท่าไม่สนใจเดือนหนึ่ง

“เราจะบอกอคิน”

“ห้ามบอกเด็ดขาด!!” จากที่ไม่สนใจ แต่พอเดือนหนึ่งบอกว่าจะบอกอคินเท่านั้นแหละ เธอก็ตาลุกวาวขึ้นมา

ใครไม่กลัวอคินก็บ้าแล้ว เห็นดูเป็นคุณชายแบบนี้แต่พอเขาโกรธนี่มันเหมือนระเบิดเวลาชัดๆเลยนะ ไม่มีใครกล้าเสี่ยงหรอก แม้แต่เธอที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นแฟนก็ตาม

“ถ้าเธอบอกเราเห็นดีกันแน่เดือนหนึ่ง!” ฝ้ายขู่

“เราถือว่าเราเตือนเธอแล้วนะฝ้าย”

“!!”

“หยุดทำแบบนี้ซะและไปขอโทษอคินด้วย” พูดจบ ร่างบางของเดือนหนึ่งเตรียมจะหันหลังเดินออกไปแต่...

“หรือว่าเธอชอบอคิน”

“!!”

“ดี! เราก็ถือว่าเราเตือนเธอแล้วเหมือนกันนะเดือนหนึ่ง รอสิ่งที่จะตามมาได้เลย!” ฝ้ายพูดจบก็เดินออกไป

เอาจริงๆ ที่เธอคบกับอคินก็มีไม่กี่ข้อหรอก ดัง รวย หล่อ เท่ เพียงเท่านี้ก็เป็นเหตุผลเพียงพอแล้วที่ทำให้เธอชอบเขา และเพียงไม่นานเธอและเขาก็คบกัน จนเป็นเวลา1ปีที่คบกันมา เธอก็อยากหาคนใหม่ๆเข้ามาคุย และเธอก็เริ่มเบื่ออคินแล้วเพราะเขาก็ดูเหมือนไม่ค่อยสนใจเธอเท่าไหร่ และก็เหมือนโชคช่วย ที่เดือนหนึ่งเข้ามาพอดี ก็ดี! เธอคิดอะไรดีๆออกพอดีเลย เพราะจริงๆแล้วมันยากเกินไปที่จะพูดความจริงกับอคิน ก็อย่างที่รู้ๆ อคินเป็นคนฆ่าได้แต่หยามไม่ได้ อย่าไปกระตุกหนวดเสือเขาเด็ดขาดไม่งั้นตายกับตาย

ตกเย็น

ฝ้ายเดินหน้าเศร้าเข้ามาอคินที่ยืนรออยู่ที่สวนหย่อม

“เป็นอะไรหรือเปล่า?” อคินถาม

“เราเลิกกันเถอะ”

“!?”

“เรารู้ว่าอคินมีคนอื่น ฮึก” ฝ้ายแทรงร้องไห้ อย่างที่เธอบอกว่าเธอคิดอะไรดีๆออก ช่วยไม่ได้นะเดือนหนึ่งเธอเข้ามาถูกจังหวะเอง และเธอก็ยังไม่อยากตายตอนอายุเพียงแค่สิบแปดหรอกนะ

“ใครบอก?”

“เดือนหนึ่ง ฮึก เดือนหนึ่งบอก”

“เดือนหนึ่ง?” ผู้หญิงคนที่ชอบแอบมองเขาอะนะ เหอะ อยู่ดีไม่ว่าดี เสือกอยากซวยก็ไม่บอก

จากนั้นฝ้ายก็กุเรื่องขึ้นมาเป็นฉากๆ ทั้งบอกว่าเดือนหนึ่งขู่ว่าถ้าไม่เลิกกับอคินเธอจะเดือดร้อน และเธอไม่อยากเสียใจเรื่องนี้อีก สุดท้ายฝ้ายก็บอกเลิกอคินและเดินจากไป อคินก็ไม่ได้มีทีท่าว่าขัดข้านอะไร

เพราะความจริงเขาก็ไม่ได้มีฝ้ายคนเดียวอย่างที่ยัยคนที่ชื่อเดือนหนึ่งบอกนั้นแหละ แต่ไม่คิดว่าจะมีคนมากระตุกหนวดเสืออย่างเขา จริงๆเขาก็เคยเห็นยัยนี้มาบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไร นี่คงอยากเปิดศึกสินะ ได้ แล้วเจอกัน

สงสัยไม่มีใครบอกว่าอย่า เสือก เรื่องของเขา

“ฮัลโหล พวกมึงไปหาเด็กมาสักสามสี่คนมาให้กูหน่อย...กูมีงานให้ทำ แค่นี้แหละ” อคินวางสายพร้อมกับเดินดุ่มๆไปทางตึกเรียน


“ไอ้บ้าองศาทำอะไรเนี่ย!” เดือนหนึ่งบ่นเมื่อองศายีหัวเธอ

“ลงโทษคนแอบโดดเรียน”

“ใครโดด ฉันแค่ไปเข้าห้องน้ำย่ะ”

“ขี้แตกหรอไปเป็นชั่วโมง” องศาเบ้ปากกับการแถไม่เก่งของเดือนหนึ่ง หนึ่งในข้อเสียของเดือนหนึ่งคือ แถได้ แถมาก เข้าใจใช่ไหม

“ไอ้...”

“พี่คะๆมีเรียกพี่หลังตึกอะคะ” อยู่ๆมีสาวน้อยน่ารักเดินเข้ามาสะกิดหลังเดือนหนึ่ง

“ใคร?” องศาถามแทนเดือนหนึ่ง ห้าโมงเย็นเนี่ยนะ แล้วยังนี่ก็ไม่มีเพื่อนที่ไหน

“องศาอาจารย์เรียก” เสียงตะโกนออกมาจากห้องเรียน

“แกไปหาอาจารย์เถอะ เดี๋ยวฉันคุยเอง”

“น้องบอกมาก่อนว่าใครเรียกยัยนี่”

“ไม่รู้อะคะหนูก็โดนสั่งมาอีกที หนูไปก่อนนะ” พูดจบเด็กสาวก็เดินออกไป

“เห้ยเดี๋ยว” องศาทำท่าจะตามไป

“องศาอาจารย์รอแกอยู่ เดี๋ยวทางนี้ฉันจัดการเองโอเค๊ เสร็จแล้วแกก็รีบตามมาแล้วกัน” ไม่รอองศาทักท้วงเดือนหนึ่งก็เดินไปหลังตึกทันที

ใครกันที่เรียกเธอนะ นี่ก็เย็นแล้วใครมามีธุระอะไรอีก จนเธอเดินถึงหลังตึกก็เจอเข้ากับร่างสูงคนที่เธอเคยแอบมองอยู่ตลอด

อคิน?!

“ไง” อคินยืนล้วงกระเป๋ากางเกงเอาหลังพิงกำแพง มองมาด้วยสายตานิ่งๆ

“อะ อคิน? เรียกเราหรอ?”

“อืม ใช่” อคินค่อยเดินตรงเข้ามา จนหยุดยืนตรงหน้าเดือนหนึ่ง

“มีอะไรหรอ?”

“ชอบเสือกเรื่องของคนอื่นหรอ?”

“หะ?”

“ว่างขนาดนั่นเลยหรือไงถึงได้ไปบอกฝ้ายว่าฉันมีคนอื่น”

“เดี๋ยวนะ ใครบอกฝ้ายว่านายมีคนอื่น?”

“ตอแหลเก่งวะ” อคินหัวเราะเยาะ

“นี่!”

“คงรู้ใช่ไหมว่าถ้ามาเสือกเรื่องฉันจะเจออะไร” อยู่ๆก็มีผู้ชายสามสี่คนเดินเข้ามาจากข้างๆ ที่หลังตึกนี้มันมืดและเปลี่ยวเสียด้วย

“อะ อคิน นี่นายจะทำไร”

“ก็อย่างที่เห็น คนเสือกต้องเจอแบบนี้ถูกปะ หึ”

“ไม่ใช่แบบที่นายคิดเลยนะ ฟังฉันก่อน ฉันไม่ได้พูดแบบนั้น ฉันแค่บอกฝ้ายว่าให้...ว๊าย” พูดไม่ทันจบก็มีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาล็อกแขนเธอ

“อย่าแก้ตัวเพราะกลัวตายเลย หนีไม่ได้หรอก”

“พี่อคินเอาเลยได้ปะ?” หนึ่งในสี่คนพูด

อคินยักไหล่ตอบพร้อมกับยืนกอดอกมองผลงานของตัวเอง

“หยุดนะ!!! ปล่อยฉัน!!” เดือนหนึ่งดิ้นเมื่อเธอถูกพลักให้นอนราบกับพื้น โดยมีผู้ชายหนึ่งคนคร่อมร่างเธออยู่ แถมยังซุกไซ้ซอกคอเธออย่าเมามัน

“ไม่ ฮึก!! หยุด! อคินนายบอกให้พวกนี้หยุดเดี๋ยวนี้!!” ทำไมมันเป็นแบบนี้ละ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ ได้โปรดใครก็ได้ช่วยเธอด้วย

“ไม่มีคนบอกหรอว่าอย่ามายุ่งเรื่องส่วนตัวของฉันถ้าไม่ได้รับอนุญาต หึ”

“ไอ้คนชั่ว!! กรี๊ดดด ไม่นะ!!” เสื้อนักเรียนของเธอถูกปลดกระดุมจนเกือบหมด สองคนจับแขนอีกครจับขา และอีกคนคร่อมร่างเธออยู่ เธอไปไหนไม่ได้เลย ขยับก็ไม่ได้ ทำไมเธอต้องมาเจออะไรแบบนี้ด้วย ทั้งๆที่เธอหวังดีแท้ๆ เธอไม่อยากเห็นเขาเสียใจแท้ๆ แต่ผลที่ได้มันทำให้เขาเข้าใจเธอผิด

ไม่อีกแล้ว ไม่เอาอีกแล้ว เกลียด เธอเกลียดอคิน เกลียดที่สุด คนสารเลวแบบนี้

“พอ! หยุด!” เสียงเข้มตะโกนบอกให้ชายสามสี่คนหยุดการกระทำนั้น ไม่นานชายสามสี่คนนี้ก็หยุดการกระทำอันแสนเลวทราม ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้เหมือนเป็นแผนที่วางไว้ เพียงแค่ให้เธอจำเอาไว้ จำไว้จนตาย

“ฮึกๆ” เดือนหนึ่งกำสาบเสื้อที่แยกออกจากกันจนแน่น ค่อยๆลุกขึ้นแต่ก็ทำไม่ได้ จนต้องนั่งร้องไห้ตัวโยงอย่าน่าสมเพช

“เป็นไง รู้สึกยังไง?” อคินย่อตัวถาม

“เลว ฮึก ไอ้คนสารเลว”

“นี่แค่สั่งสอน จะ...”

“มึงทำอะไรเดือนวะ!!!” องศาที่เห็นว่าเดือนหนึ่งยังไม่มารอหน้าตึกอีกเขาเลยรองเดินตามมา ก็มาเห็นเดือนหนึ่งร้องไห้สภาพเสื้อผ้าหลุดลุ่ย

ตุบ!!

เสียงหมัดประเคนเข้าหน้าอคินเต็มแรง

“ถุย!” อคินถุยน้ำลายที่ประกอบไปด้วยเลือดลงพื้น “หึ อยากให้กูอธิบายอะไร? ก็อย่างที่มึงเห็น”

“มึง!!”

ตุบ!

เสียงต่อยกลับไม่แพ้กันของอคินทำให้องศาถึงกลับเซไปหลายก้าว มึนไปหมด หมัดหนักซิบหาย

“ฮื่อๆ องศาพอ!” เดือนหนึ่งห้ามองศาที่กำลังเดือนเข้าไปหาเรื่องอคินอีก เธอไม่ได้กลัวว่าอคินจะเจ็บอีก แต่เธออยากออกไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด

“แต่มัน..”

“กลับ ฮึก กลับบ้าน พาเดือนกลับบ้าน ฮึก! นะ” เดือนหนึ่งอ่อนแอเป็นที่สุดในตอนนี้

“จำเอาไว้แล้วมึงจะเสียใจ”


ปัจจุบัน

เดือนหนึ่งตื่นจากพวังที่นั่งคิดเรื่องเก่าๆ ไม่! จะคิดเรื่องเลวทรามพวกนั้นอีกทำไม ไอ้บ้านั้นมันชั่วขนาดไหนเธอรู้ดี พอได้แล้วยัยเดือน

เธอจะต้องไม่เสียใจกับคนๆนี้อีก


เม้นๆไลค์ๆเป็นกำลังใจให้ไรท์หน่อยน้าาาา

ปล1 เอ๊ะๆๆยังไงๆ เรื่องนี้ต้องมีเงื่อนงำ55555 รอติดตามกันนะคะ เม้นเจิมรัวๆ 📲 เม้นเยอะลงถี่น้าา แฮร่😜

ปล2 ปมค่อยๆมาทีละนิดๆ อีอคินทำอะไรเดือนหนึ่งพอจะเดาออกกันไหมคะ55555 บอกได้เลยตอนต่อๆไปยิ่งเจ้มจ้น😂

ปล3 อคิ๊น!!!! ทำไมเลวอย่างเน๊ หะ!! 55555 สงสารน้องงงง 😭 อย่าทำน้อง😭

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น