YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

ชื่อตอน : [คนโปรด : 12.2]

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 11.7k

ความคิดเห็น : 70

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2561 05:34 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 12.2]
แบบอักษร

คนโปรด 12.2

"ไปเปลี่ยนเสื้อ กางเกงด้วย"ลูคัสพูดเสียงดุๆเมื่อเห็นสมิธใส่กล้ามสีดำและกางเกงขาสั้นเลยเข่าสีครีมเดินออกจากห้อง

สมิธขมวดคิ้วด้วยความไม่พอใจแต่ก็ไม่ได้เดินกลับไปเปลี่ยนตามที่ลูคัสบอก

"ทำไม?"

มันน่ารักเกินไป...

"พี่ไม่ชอบ"

"กูไม่เปลี่ยน มึงจะทำไม?"สมิธแสยะยิ้มยียวน ลูคัสกัดฟันกรอดเดินตรงไปกระชากแขนเด็กหนุ่มเข้าห้อง

"ปล่อย!!มึงอย่ามาบังคับกูจะได้ไหม!"สมิธพยายามดิ้นให้หลุดจากการเกาะกุมของอีกฝ่าย

"ก็ฟังที่พี่พูดบ้างสิ!"

"ไม่!!!"

"มิทตี้!"

"มาเที่ยวทะเลมึงจะให้กูใส่กางเกงยีนส์กับเสื้อโค๊ทเล่นน้ำหรอห๊า!"

"อย่ามาประชดพี่"ลูคัสกดเสียงเข้ม จ้องตาสมิธอย่างดุดัน เด็กหนุ่มตัวสั่นนิดๆแต่ก็ยังดื้อดึงเถียงอย่างไม่ยอมแพ้

"กูใส่ชุดนี้มันผิดตรงไหน?ใครๆเขาก็ใส่กัน ทีมึงยังใส่ได้เลย!"สมิธมองลูคัสที่ใส่เสื้อกล้ามสีขาวทับด้วยเชิ๊ตแขนสั้นสีฟ้าอ่อนและกางเกงขาสั้นเนื้อดีประมาณเข่า

"มันโป๊ เป็นผู้ชายโชว์เนื้อหนังมันน่าเกลียด"

"ไม่มีใครเขาคิดเหมือนมึงหรอก"สมิธกำหมัดแน่นด้วยความโกรธที่ถูกลูคัสว่าด้วยคำพูดแบบนั้น

"พี่ไม่สน เปลี่ยนเดี๋ยวนี้"ลูคัสลากสมิธไปที่ตู้เสื้อผ้า หยิบเสื้อแขนยาวตัวบางและกางเกงขาสามส่วนให้สมิธ "ใส่!"ลูคัสสั่ง

"ไม่!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ไม่ต้องไป!"ลูคัสสะบัดแขนสมิธออกอย่างแรงจนร่างบางแทบล้ม เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากอิ่มตัวเองแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึกน้อยใจที่ตีตื้นขึ้นมา

"แล้วแต่มึง"สมิธเอ่ยเสียงเรียบ ขยับตัวขึ้นนอนบนเตียงเงียบๆแล้วหันหลังให้ชายหนุ่ม

ลูคัสถอนหายใจหนักเมื่อเห็นท่าทางสมิธก็รู้สึกผิดขึ้นมา ชายหนุ่มยืนเก้กังอย่างไม่รู้จะขยับตัวไปทางไหน สุดท้ายชายหนุ่มจึงทรุดตัวลงนั่งบนเตียง เอื้อมมือไปจับแขนเล็กแต่ก็ถูกอีกคนปัดออก ลูคัสจึงโน้มตัวลงไปกอดร่างบางไว้ทั้งตัว ริมฝีปากได้รูปจูบขมับเล็กและพวงแก้มใสราวกับจะขอโทษ

"พี่หวง ไม่อยากให้ใครเห็น"น้ำเสียงลูคัสอ่อนลงกว่าเดิม

"..."สมิธเงียบ

"เปลี่ยนแค่เสื้อก็ได้...นะ"ฟอดดด ลูคัสหอมแก้มเนียนอีกฟอดใหญ่

"..."

"มิทตี้"

"ก็ลุกออกไปสิ กูจะได้เปลี่ยน"สมิธพูดห้วนๆ ลูคัสยิ้ม ดึงตัวสมิธให้ลุกขึ้นตามก่อนจะกดจูบริมฝีปากอิ่มของอีกคนเร็วๆ สมิธหน้าบึ้งขึ้นไปอีก ลูคัสจึงเดินไปหยิบเสื้อยืดแขนยาวคอกลมอีกตัวในตู้เสื้อผ้ายื่นให้สมิธ สมิธรับมาแต่ยังไม่ยอมขยับตัวเปลี่ยนเสื้อ ชายหนุ่มจึงเลิกคิ้วถามสมิธอย่างไม่เข้าใจ

"มึงออกไปดิ๊ กูจะเปลี่ยนเสื้อ"

"หึ จะอายอะไร?พี่เห็นจนจำได้ทุกส่วน"ลูคัสกระตุกยิ้มหล่อ

"กูไม่ได้หน้าหนาเหมือนมึง"

"อยากเดินขาถ่างก่อนไปดูปะการังไหม?"ลูคัสถามยิ้มๆ แต่แววตาที่ฉายออกมาทำให้สมิธกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

"กูหิวแล้ว"

"ไม่เนียน"ลูคัสพูดอย่างลูทันที่สมิธเปลี่ยนเรื่อง สมิธกัดปากตัวเองนิดๆแล้วถอดเสื้อกล้ามบนตัวออกเปลี่ยนไปใส่เสื้อแขนยาวอย่างรีบๆ

"ก็แค่เนี้ย"

"จิ๊!"สมิธสบถในลำคอเบาๆด้วยความขัดใจก่อนจะเดินลงจากเตียงด้วยสีหน้าเหวี่ยงๆที่แทบจะเป็นสีหน้าประจำของสมิธในช่วงนี้แล้ว

จังหวะที่สมิธเดินผ่านชายหนุ่ม ลูคัสก็คว้าเอวบางไว้ แล้วกดจมูกหอมแก้มใสแรงๆด้วยความหมั่นเขี้ยว

ฟอดดด

สมิธถลึงตามองลูคัสอย่างไม่พอใจ แต่ก็ได้แต่กัดฟันกรอดๆอย่างอดทนปล่อยให้มือแกร่งจับจูงเดินออกจากห้อง

ขืนดื้อเกินไป...วันนี้ได้นอนซมคาเตียงอีกแน่ๆ

+++++++++++++++

"มิทตี้เวียนหัวรึเปล่า?"ลูคัสเอ่ยถามเด็กด้วยความเป็นห่วง สมิธส่ายศีรษะปฏิเสธทั้งๆที่หน้าตาย่ำแย่เข้าไปทุกที

อยากอาเจียนมากๆ แต่กลัวถูกพากลับ

"เมาเรือใช่ไหม?...จิมไปเอายามา"ลูคัสวางแก้วไวน์ลงแล้วขยับตัวไปนั่งใกล้ๆร่างเล็ก

"กูไหวน่ะ"เด็กหนุ่มพยายามทำเก่ง ปัดมือเรียวที่ลูบผมตัวเองออก

"ถ้าไม่ดีขึ้นก็อด"ลูคัสชี้หน้าสมิธดุๆ

"ไม่เอา! อุ๊บ!"สมิธรีบเอามือปิดปากเพราะรู้สึกอาหารเช้าที่พึ่งทานไปก่อนหน้านี้กำลังจะขย้อนออกมา

ลูคัสรีบหยิบถังขยะที่อยู่ใกล้ๆมาให้สมิธทันที

อึ่ก!อ้วก!

"ยาได้แล้วครับนาย"ลูคัสรับจากจากจิมมี่ไว้ รอจนสมิธอาเจียนจนเสร็จเขาก็ให้เด็กน้อยบ้วนปากแล้วกินยา

สมิธรับยามากินอย่างไม่อิดออด อาการเวียนหัวยังไม่ทุเลาลงเท่าไหร่ ลูคัสจึงอุ้มสมิธขึ้นย้ายเด็กน้อยจากห้องรับรองไปนอนพักผ่อนในมาสเตอร์รูมสุดหรูภายในเรือยอร์ชลำนี้

ลูคัสวางสมิธที่ไร้การขัดขืนลงบนเตียงหลังใหญ่ ชายหนุ่มเกลี่ยปอยผมออกจากหน้าผากมนแล้วก้มจูบปากเล็กเบาๆ

"นอนพักก่อน ดีขึ้นแล้วค่อยไปเล่น"ลูคัสเอ่ยบอกเมื่อเห็นหน้าที่พยายามฝืนไว้ของสมิธ

ชายหนุ่มพาสมิธขึ้นเรือยอร์ชจากลาดีกเพื่อมาดูประการังน้ำตื่นอีกเกาะหนึ่งของเซเชลส์ อีกสักครึ่งชั่วโมงก็น่าจะถึง ให้นอนพักสักหน่อยอาการคงจะดีขึ้น

"ถึงแล้วปลุกด้วยนะ"สมิธเอ่ยย้ำเพราะกลัวจะไม่ได้ดูปะการังอย่างที่ตั้งใจไว้

"ครับๆที่รัก"ลูคัสเอ่ยยิ้มๆ

สมิธที่ได้ยินคำเรียกนั้นก็ใจสั่นขึ้นมารีบหลับตาหนีอีกคนทันที

.

.

.

"คุณสมิธลองฝึกหายใจทางปากดูก่อนนะครับแล้วเดี๋ยวผมต่อท่อให้ลองหายใจ ส่วนวิธีเอาน้ำออกถ้าน้ำเข้าหน้ากากต้องทำแบบนี้..."ลูคัสนั่งมองสมิธที่ตั้งหน้าตั้งตาฟังเจ้าหน้าที่สอนใช้อุปกรณ์ดำน้ำด้วยความตั้งใจ

ชายหนุ่มยกแก้วไวน์ขึ้นจิบเงียบๆ พร้อมนั่งมองสมิธไปเพลินๆ สมิธที่รู้สึกว่ามีใครจ้องพาหันไปมองว่าเป็นใครก็ได้แต่ถลึงตาดุๆใส่

"ข้อควรระวังคือต้องหายใจเข้าออกยาวๆด้วยนะครับ...ที่สำคัญอาจมีเม่นทะเล ตัวดำๆมีหนามแหลมๆตามแนวปะการังบ้าง ระวังอย่าให้หนามมันโดนตัวเชียวนะครับ ไม่อย่างนั้นจะปวดมาก"สมิธพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ แต่อีกคนที่ฟังอยู่ถึงกับขมวดคิ้วทันที

"อันตรายมากรึเปล่า ผมไม่ต้องการให้คนของผมเสี่ยงแม้แต่นิดเดียว"ลูคัสพูดเสียงเข้ม สมิธหน้าซีดลงในทันใด เพราะกลัวลูคัสจะไม่ให้ไป

"แถวนี้มีน้อยจนแทบไม่มีครับแต่ผมเตือนให้คุณสมิธระวังไว้ถ้าเจอจะได้ระวัง"เจ้าหน้าที่เอ่ยอธิบาย แต่ลูคัสก็ยังไม่คลายปมคิ้วที่ขมวดไว้เลย

"มึงอย่าเยอะ กูดูแลตัวเองได้"สมิธเอ่ยขึ้นบ้าง

"พี่เป็นห่วง"

"กูดูแลตัวเองได้"

"มิทตี้เป็นอะไรไปพี่จะหาจากไหนได้อีกอีก หืม?"

"ก็มีอยู่ไม่ใช่หรอ?"สมิธพูดเสียงหยันจ้องตาลูคัสอย่างไม่ยอมแพ้ ชายหนุ่มถึงกับพูดไม่ออกเพราะไม่คิดว่าสมิธจะรู้สึกตัวเร็วขนาดนี้

"..."

"กูอยู่หรือตายก็มีค่าเท่ากัน"

"มิทตี้!"ลูคัสปรามเสียงเข้ม เสียงรอบๆตัวเงียบลงทันใด

"อืม ผมว่านี่ก็สายมากแล้ว ถ้าไม่รีบลงตอนนี้แดดจะแรงเอานะครับ"โยฮันเนสที่เห็นบรรยากาศมาคุระหว่างเจ้านายและเด็กกิตติมศักดิ์จึงเอ่ยขัดขึ้น สมิธร้องหึในลำคอก่อนจะหันไปให้จิมช่วยใส่ชูชีพโดยไม่สนใจลูคัสอีก

ลูคัสตีหน้าขรึมทำเอาลูกน้องเข้าหน้าไม่ติดไปใหญ่

"จิมตามเขาลงไปด้วย ดูแลให้ดี"ลูคัสเอ่ยสั่งนิ่งๆก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในเคบินเรือโดยไม่พูดอะไรอีก

"นายโกรธแล้วนะครับ คุณสมิธไม่น่าไปพูดอย่างนั้นเลย"จิมมี่เอ่ยขึ้นขณะเช็คความเรียบร้อยชูชีพของสมิธ

"เรื่องของมันดิ หรือที่ผมพูดมันไม่จริง?คนที่โกรธควรเป็นผมด้วยซ้ำ"สมิธเอ่ยอย่างไม่แยแสความรู้สึกของอีกคน ในใจของเด็กหนุ่มมันเจ็บแปลบทุกครั้งที่นึกถึงเรื่องนี้

สมิธเพิ่งมาคิดได้เมื่อส่องกระจกดูตัวเองชัดๆ

ไม่รู้หรอกว่าใครเหมือนใคร...แต่โคตรไม่ชอบเลย ให้ตายสิ!

"ผมว่านายโกรธที่คุณสมิธพูดเรื่องตายมากกว่า"

"ไม่รู้สิ ก็ผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ"เด็กน้อยพูดเสียงเศร้า หัวใจดวงน้อยๆปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

++++++++++++++

"จิมไปทางนั้นกัน"สมิธเลิกหน้ากากดำน้ำขึ้นเพื่อเอ่ยเรียกจิมมี่

"แต่ตรงนั้นเม่นทะเลเยอะนะครับอย่าไปเลย"จิมมี่เอ่ยห้ามเมื่อว่ายน้ำเข้าไปใกล้สมิธ เจ้าหน้าที่ที่ว่ายอยู่ใกล้ๆก็พยักหน้าเห็นด้วยกับบอดี้การ์ดหนุ่ม

"ก็ปะการังตรงนั้นมันสวยนี่ ปลาก็เยอะ"สมิธพูดอย่างเอาแต่ใจ แต่จิมมี่ก็ส่ายหน้าห้ามอย่างเดียว

"ถ้าไม่ไปผมไปเอง"พูดจบสมิธก็ใสหน้ากากและคาบท่อหายใจว่ายน้ำไปทางที่ตนเองต้องการทันที

จิมมี่เอ่ยห้ามก็ไม่ทันแล้ว เลยได้แต่ว่ายน้ำไปด้วยความเป็นห่วง

ขออย่าให้เกิดเรื่องเลย

"โอ๊ย!"

...และมันก็เกิดเรื่องจริงๆ

จิมมี่และเจ้าหน้าที่ที่ลูคัสจ้างมารีบตรงปรี่ไปหาสมิธทันทีที่ได้ยินเสียงร้องของสมิธ เด็กหนุ่มมีสีหน้าเจ็บปวดอย่างชัดเจน

"คุณสมิธเป็นอะไรครับ?"จิมมี่เอ่ยถามด้วยความร้อนรน

"ไม่รู้ เมื่อกี้เผลอปล่อยเท้าแปบเดียวอยู่ก็รู้สึกเหมือนมีอะไรทิ่มแล้วมันก็ปวดขึ้นมาเลย"สมิธพูดเสียงสั่นเพราะความปวดที่หลังเท้า เจ้าหน้าที่รีบมุดหน้าลงไปดูเท้าของสมิธ เห็นจุดดำๆที่หลังเท้าเด็กหนุ่มก็รู้สาเหตุได้ทันที

"โดนหนามเม่นทะเลน่ะครับ ผมว่าขึ่นเรือกันเถอะ"จิมมี่พยักหน้ารับเจ้าหน้าที่ บอดี้การ์ดหนุ่มให้สมิธเกาะคอตัวเองไว้แล้วพาว่ายกลับขึ้นเรือ

"เกิดอะไรขึ้น?"ลูคัสเดินออกมาที่ท้ายเรือเมื่อได้ยินเสียงเอะอะจากลูกน้อง

"คุณสมิธโดนหนามเม่นทะเลตำเท้าครับนาย"โยฮันเนสเอ่ยรายงาน ขณะที่เกเบียลกำลังรับสมิธขึ้นเรือจากจิมมี่

สีหน้าลูคัสทะมึนยิ่งกว่าพายุเข้าทันทีที่ได้ยิน

"ผมบอกว่าให้ดูแลคนของผมให้ดีไม่ใช่หรือไง!"เสียงลูคัสตะคอกออกมาด้วยความเดือดดาลราวกับฟ้าฝ่า สมิธตัวสั่นในอ้อมแขนเกเบียล รู้สึกว่าเขาจะนำความซวยมาสู่จิมอีกแล้ว

"ผมผิดเองครับนาย"จิมมี่ที่ขึ้นเรือมาก้มหน้ายอมรับความผิดกับผู้เป็นนาย

"สองครั้งแล้วจิม กูไม่มีครั้งที่สามสำหรับคนที่ทำงานพลาด"ลูคัสเอ่ยเสียงเย็นจนติดลบ

"โอ้ย!"สมิธร้องออกมาด้วยความเจ็บทำให้ลูคัสละความสนใจจากจิมมี่ไปหาสมิธทันที

ชายหนุ่มรับตัวสมิธมาอุ้มไว้เอง เขาสั่งออกเรือกลับที่พักแล้วเอ่ยเรียกเจ้าหน้าที่ ก่อนจะรีบพาร่างบางเดินเข้าเคบินเรือไปโซนรับรองทันที

"ปฐมพยาบาลเบื้องต้นยังไง?"ลูคัสเอ่ยถามเจ้าหน้าที่

"คุณสมิธโดนหนามใหญ่ ไม่มีพิษแต่ทำให้ปวดครับ รอให้หนามสลายไปเองก็หายปวดแล้ว แต่ถ้าอยากหายปวดเร็วก็ต้องทุบตรงที่โดนทิ่ม"

"ไม่เอา"สมิธงอแงส่ายหน้ากับอกลูคัสทันที(ตอนนี้กำลังนั่งบนตักลูคัสอยู่)

"ไม่ทุบ"ลูคัสยืนยันเสียงแข็ง เขาจะยอมให้คนอื่นมาทำรุนแรงขนาดนั้นกับสมิธได้ยังไง

"ถ้าอย่างนั้นก็มะนาว ไม่ก็น้ำส้มสายชูก็ได้ครับ พอบรรเทาไปได้บ้าง"เจ้าหน้าที่เอ่ยบอกอย่างเกรงๆ

ลูคัสเอ่ยเรียกลูกน้องให้ไปหาตามที่เจ้าหน้าที่บอกทันที โชคดีที่มีมะนาวติดครัว อาการปวดของสมิธจึงเบาเทาขึ้นบ้าง แต่เท้าเล็กๆก็ยังบวมแดงอยู่

"ไปเรียกจิมมี่เข้ามา"สมิธตัวเกร็งขึ้นทันทีที่ลูคัสเอ่ยตามจิมมี่

"ครับนาย"

ไม่นานจิมมี่ก็ปรากฏกายต่อหน้าลูคัสและสมิธ ส่วนเจ้าหน้าที่ขอออกไปรอด้านนอก

"คุณรู้ความผิดดีนะจิม"

"ครับ"

"สิ่งที่คุณพลาดมันไม่น่าอภัยได้เลยสักครั้ง ถ้าคนของผมเป็นอะไรขึ้นมาคุณจะชดใช้ให้ผมได้ไหม?"

"ไม่ครับ"จิมมี่ก้มหน้าลงนิดๆอย่างสำนึกผิด

"คุณซื่อสัตย์และภักดีนั่นคือข้อดีของคุณ เพราะฉะนั้นจบทริปนี้คุณก็ไปตามทางของคุณซะ"

"ไม่นะ!"สมิธประท้วงขึ้นมาทันที

"ครั้งนี้พี่ไม่ตามใจนายอีกแล้วสมิธ"ลูคัสเอ่ยเรียกชื่อจริงของสมิธเพื่อให้อีกคนรู้ว่าเขายังโกรธอยู่

"จิมมี่ไม่ผิด กูไม่ฟังจิมเอง...กูดื้อ"ท้ายประโยคสมิธพูดเสียงแผ่วแต่ลูคัสก็ยังได้ยิน

"รู้ตัวด้วยหรอ? เห็นรึยังว่าการที่นายดื้อนอกจากนายจะเจ็บตัวแล้วยังทำคนอื่นเขาเดือดร้อนตามไปด้วย"

สมิธกัดปากอย่างไม่สบอารมณ์เพราะเถียงไม่ออก

"ก็ยอมรับผิดแล้วไง อย่าไล่จิมออกนะ"แม้ประโยคจะดูเหมือนขอร้องแต่น้ำเสียงขอสมิธก็ยังดูห้วนกระด้างอยู่ดี

"ไม่ได้หรอก พี่พูดออกไปแล้ว กลับคำไปมาก็เสียการปกครองสิ"

"จะอะไรนักหนา ทีกับกูมึงยังกลับกรอกไม่หยุด"

"มิทตี้!"ลูคัสบีบเอวเล็กอย่างแรงด้วยควสมไม่รู้ตัว สมิธเบ้หน้านิดๆด้วยความเจ็บแต่ไม่ยอมร้อง

"มึงต้องการอะไรว่ามาเลย แลกกับไม่ต้องไล่จิมออก"

"ที่พูดออกมาคิดว่าตัวเองจะให้ได้หรือไง?"

"ก็พูดมาก่อนสิ"

"ได้!ถ้านายยอมออรัลให้พี่ด้วยตรงนี้ของนาย จุ๊บ! พี่จะยอมละเว้นจิมมี่สักครั้งก็ได้"ลูคัสกระซิบข้างหูขาวแล้วย้ายริมฝีปากไปดูดปากอิ่มแรงๆหนึ่งทีอย่างสื่อความหมายว่า 'ตรงนี้' ของเขาคืออะไร

สมิธอ้าปากค้างแก้มใสแดงเป็นริ้วบางๆ แม้จะเคยทำมาแล้วครั้งหนึ่งแต่มันก็นานมาแล้ว และตอนนั้นสมิธก็เต็มใจทำด้วยความรัก

"มะ...ก็ได้"คราแรกสมิธอยากเอ่ยปฏิเสธ แต่เมื่อเห็นหน้าจิมมี่แล้วก็รู้สึกผิด กลั้นใจยอมๆทำให้มันซะจะได้จบๆไป

ลูคัสเลิกคิ้วอย่างแปลกใจที่สมิธยอมตอบตกลงง่ายๆ แต่ในวินาทีต่อมาชายหนุ่มก็นึกขึ้นได้ว่าสมิธยอมทำเพื่อใคร ความโกรธ ไม่พอใจ และหลายๆอย่างตีรวนอยู่ในอกแกร่ง

เห็นคนอื่นดีกว่าผัวอีกแล้ว!

ลูคัสรั้งท้ายทอยเล็กไว้แน่น ก่อนจะก้มลงประกบปากจูบริมฝีปากอิ่มทันที สมิธก็ยังงงๆเพราะอยู่ๆก็ถูกจับจูบซะอย่างนั้น ต่อหน้าคนอื่นอีกแล้ว!

ชายหนุ่มยังตะโบมละเลงริมฝีปากขบเม้มดูดดึงปากอิ่มไม่หยุดเล่นเอาซะเด็กน้อยเริ่มหายใจไม่ทัน ลิ้นร้อนสอดเข้าไปในโพรงปากเล็ก เกี่ยวชิมน้ำหวานไม่รู้พอ

กว่าริมฝีปากได้รูปจะยอมผละออกก็เล่นเอากลีบปากเล็กเจ่อบวมน่าขยี้อีกรอบ สมิธหอบหายใจแฮ่กๆไม่มีแรงจะด่า

"มึงไปได้แล้วจิม ครั้งนี้มึงรอดตัวไปเพราะเมียกูเขายอมออกหน้าแทนหรอกนะ" ลูคัสพูดเสียงเรียบ แต่สายตาเข้มจัดราวกับจะยิงจิมมี่ให้ตายตรงนั้น

"ขอบคุณครับนาย" จิมมี่ขอบคุณเจ้านายแล้วก็รีบเผ่นออกจากบริเวณนั้นทันที

รู้สึกว่าเขาจะโดนหมายหัวอีกแล้ว...คุณสมิธอย่าทรมานผมด้วยวิธีนี้เลยนะครับ!

++++++++++++

ขอโทษที่ให้รอนานน้าาา หลังพรีเซนต์เสร็จเปรมต้องแก้รายงาน กระซิกTT

เรื่องนี้เปรมสงสารจิมมี่ที่สุดแล้ว ฮ่าาา ตอนหน้าคุณพร้อมรึยัง?...อย่าสาปแช่งพระเอกเปรมมากนะ ขี้เกียจหาผัวใหม่ให้มิทตี้ อิอิ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น