เจ้าหญิงราตรี

ขอขอบพระคุณสำหรับการสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ค่ะ ขอให้มีความสุขและเพลิดเพลินไปกับการอ่านนะคะ ^.^

4. แฟน (ปลอม) :: NC ::

ชื่อตอน : 4. แฟน (ปลอม) :: NC ::

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 104.7k

ความคิดเห็น : 21

ปรับปรุงล่าสุด : 24 ก.พ. 2558 22:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
4. แฟน (ปลอม) :: NC ::
แบบอักษร

 4

แฟน (ปลอม)
 
 


       ภายในห้องโถงกว้าง โซฟาตัวยาวสุดหรูถูกใช้แทนเตียงนุ่มชั่วขณะ ร่างบางถูกอุ้มโยนลงบนโซฟาสีน้ำตาลก่อนจะถูกทาบทับด้วยร่างกำยำ เคลย์ใช่มือหนาสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดผ้าคอตตอนเนื้อดีของคนตัวเล็กก่อนจะมุ่งตรงไปปลดตระขอบราชุดชั้นในอย่างคล่องเเคล่ว ริมฝีปากหนาได้รูปก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่ลำคอขาวเนียน เขาเลือกที่จะไม่ฝากรอยใดๆ ทิ้งไว้เพราะในค่ำคืนนี้เธอยังต้องไปร่วมงานสำคัญกับเขา
" กลัวหรอ ? " เคลย์เลื่อนใบหน้าขึ้นมาสบตาภาดา ครั้งนี้เขาเอ่ยถามเธอด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แขนแกร่งคลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยในสาวเจ้าตัวเล็กได้หายใจโล่งขึ้น
" ถ้าฉันตอบว่าใช่...แล้วคุณจะหยุดมั้ย " ภาดาสบตากับร่างที่กำลังคร่อมเธออยู่ เสียงเงียบงันจนแทบเผยเสียงจังหวะหัวใจของตนออกมาให้อีกฝ่ายได้ยิน. เธอรู้สึกหวาดกลัวเหลือเกิน
" คำตอบคือไม่ " 
     จบประโยคบทรักร้อนแรงก็ค่อยๆเริ่มต้นขึ้นอีกครั้ง ภาดาปิดเปลือกตาลงรับความรู้สึกเสียวซ่านและทรมานทั้งหมด เธอภาวนาให้เรื่องนี้เป็นแค่ฝันร้าย แต่เมื่อเปิดเปลือกตาขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าทั้งหมดคือเรื่องจริง เคลย์ใช้ลิ้นร้อนวนไปมาที่เนินอกขาวสะอาดก่อนจะไล่ต่ำลงมาเรื่อย
" อะ..อ๊าาา " ภาดาเผลอคลางออกมาด้วยอารมณ์ที่เปี่ยมล้น เธอกำลังถูกปลุกเร้าอย่างนัก ริมฝีปากเล็กแดงจัดการเม้มกัดเพื่อสกัดกั้นเสียง ดวงหน้าร้อนผ่าวเมื่อบัดหนีใบหน้าหล่อเหลาได้ไปจดจ่ออยู่กับบริเวณกลีบกุหลาบแดงของเธอ กางเกงขาสั้นรวมทั้งกางเกงในลายลูกไม้สีดำที่เคยอยู่บนตัวเธอบัดนี้มันลลไปนอนกองบนพื้นพรมเรียบร้อยเสียแล้ว ภาดาพยายามหนีบเรียวขายาวเข้าหากันแต่สุดท้ายก็ถูกชายหนุ่มจอมเผด็จการลุกล้ำเข้ามาได้อย่าง่ายดาย นิ้วเรียวยาวกรีดไล้ไปตามรอยแยกกลีบกุหลาบสีสด ก่อนจะสอดมันเข้าไปสัมผัสความอบอุ่นและคับแน่นด้านใน น้ำหวานใสที่เริ่มปรากฏออกมาทำให้เคลย์รู้สึกดียิ่งนัก การจะปลุกเร้าร่างบางจอมพยศตรงหน้ามันช่างง่ายดายเสียเหลือเกิน
       ขณะเดียวกันสะโพกมนก็พยายามขยับหนีห่างออกจากการลุกล้ำ จากหนึ่งเพิ่มเป็นสอง ภาดารู้สึกเสียวจนแทบทนไม่ไหว และดูเหมือนทุกอย่างจะพึ่งเริ่มต้นเท่านั้นเมื่อใบหน้าหล่อเหลาก้มลงดูดซับน้ำหวานจากกลีบกุหลาบของเธอจนสมใจ ยิ่งภาดาพยายามขยับหนีก็ยิ่งถูกดึงให้เข้าไปแนบชิดมากขึ้นเท่านั้น
"อา..." ยากที่จะอดกลั้นเสียงร้องไว้ได้ ภาดารู้สึกเหมือนกำลังจะล่องลอยเสมือนปุยนุ่นกับบทรักที่เคลย์มอบให้อย่างต่อเนื่อง
" ร้องออกมาซะสิภาดา ผมรู้ว่าคุณก็กำลังต้องการผมเช่นกัน " เคลย์สัมผัสได้เสมอว่าคนตัวเล็กใต้ร่างเขาพยายามสะกดอารมณ์ไว้มากเพียงใด ชายหนุ่มเลื่อนใบหน้าขึ้นมากดจูบลงบนเนินอกตูมอีกระลอกก่อนจะแทรกท่อนล่างเข้าระหว่างกลางและใช้แขนแกร่งยกขาเรียวของร่างบางขึ้นสี่สิบห้าองศา เขาจัดแจงกับตนเองแล้วรีบงัดแกนกายความเป็นชายที่พร้อมจะลุกเข้าไปในตัวเธอเลื่อนขึ้นมาจ่ออยู่ตรงปากทางกลีบกุหลายสีสดวนไปมาอยู่ซักพักก่อนที่เคลย์จะกดมันเข้าไปร่องลึกด้านในอย่างช้า ๆ 
" อ๊ะ!... คุณเคลย์ ฉัน ..เจ็บ..." ครั้งที่สองในชีวิตของเธอกับบทรักสวาทและกับชายใจร้ายคนเดิม ความเจ็บปวดไม่แตกต่างจากคร้ังแรกเลยซักนิด ภาดารู้สึกเหมือนร่างกายจะฉีกขาดเป็นเสี่ยงๆ
" อ๊าา...อดทนอีกนิด ผมกำลังจะเข้าไปสุดแล้ว " เคลย์ขยับสะโพกเข้าออกอย่างช้าๆ และในที่สุดร่างบางก็กลืนแกนกายของเขาจนมิดชิด ร่างหนารู้สึกสุขสมและเสียวซ่านกับช่องแคบที่ตอดรัดเขาอยู่ตลอดเวลาก็จนห้ามตัวเองให้ไม่รุนแรงต่อเธอไม่ไหว ยิ่งคิดถึงว่าความจริงแล้วภาดาเป็นใคร เขาก็ยิ่งบอกกับตนเองว่าไม่จำเป็นต้องอ่อนโยนต่อผู้หญิงคนนี้หรอก 
           เคล์ยประกบปากลงกับริมฝีปากเรียวเล็กอีกครั้ง มือหนาก็ทำหน้าที่กอบกุมดอกบัวตูมทั้งสองและบีบเค้นอย่างเพลิดเพลิน ในขณะเดียวกันสะโพกหนาก็ขยับขึ้นลงไปมาอย่างต่อเนื่องโดยไม่สนใจว่าหญิงสาวใต้ร่างตนจะเจ็บปวดเพียงใด
" อ๊า...ได้โปรด ฉันเจ็บ จะทนไม่ไหวแล้ว " ร่างบางร้องครวญคราง มือเล็กก็จิกลงบนท่อนแขนแกร่งของชายเหนือร่างหวังระบายความรู้สึก 
" อาาา..." เคลย์ทำเสมือนไม่ได้ยินคำร้องขอของหญิงสาวเมื่อครู่ เขาดึงสะโพกของหลอนเข้าแนบลำตัวมากขึ้นและยังคงเดินหน้าเต็มกำลัง เสียงกายกระทบกายดังลั่นห้องโถ่งกว้าง จังหวะลมหายใจเข้าออกที่แทบรวมเป็นหนึ่งเดียวและในที่สุดร่างทั้งคู่ก็กระตุกเกร็งพร้อมกับกับน้ำอุ่นๆสีขาวขุ่นที่เอ่อร้นออกมาถึงปากทางกุหลาบแดงของคนตัวเล็ก เคลย์ถอนแกนกายออกก่อนจะทิ้งตัวลงนอนข้าง ๆ ร่างบาง และกระชับเธอเข้ามาในอ้อมอก ภาดาไร้เรี้ยวเเรงที่จะขัดขืนเธอยอมให้เขาได้กกกอดสมใจและเผลอหลับไปในที่สุด
 
 
         เนิ่นนานกว่าสามชั่วโมงที่เธอเผลอหลับไหลไป ภาดาเปิดเปลือกตาขึ้นพบว่าตนกำลังนอนอยู่บนเตียงกว้างแสนนุ่ม โดยมีผ้านวมผืนหนาปกคลุมร่างกายเปลือยเปล่าไว้อยู่ ดวงตากลมคู่สวยกวาดสายตามองไปรอบๆห้องแต่ก็ไม่พบคนที่ทำให้เธออยู่ในสภาพเปลือยเปล่าและอ่อนแรงจนแทบลุกจากเตียงไม่ไหวเช่นนี้ และถ้าจำไม่ผิดตั้งแต่เมื่อวานเย็นจนถึงบ่ายวันนี้ยังไม่มีข้าวตกถึงท้องเธอเลยสักเม็ดด้วยซ้ำ
" ตื่นแล้วหรอ " เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นระหว่างที่ภาดาพยายามพยุงร่างตนเองลุกขึ้นนั่ง เธอมองไปยังต้นเสียงและคงจะเป็นใครอื่นไม่ได้นอกจากชายใจร้ายคนนั้น  เคลย์ตื่นก่อนหน้าเธอเมื่อชั่วโมงที่แล้ว เขาจัดแจงอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดสูทสีขาวสะอาด ทั้งหน้าผมถูกจัดแต่งเซ็ตจนเนี้ยบระดับนายแบบชั้นนำ ในสายตาภาดาเขาดูดีจนเกินกว่าจะมาเป็นผู้บริหารเสียอีก " รีบลุกไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าซะ  อีกหนึ่งชั่วโมงจะมีช่างแต่งหน้าทำผมเข้ามาช่วยคุณ อ่อ! ส่วนเรื่องชุดผมให้คนเตรียมไว้ให้ในห้องแต่งตัวเรียบร้อยแล้ว " 
" เดี๋ยวนะ นี่คุณจะพาฉันไปไหนคะ "
" ก็พาไปพบพี่ชายสุดที่รักของคุณไง " พูดจบรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าอันหล่อเหลาของเคลย์อีกครั้ง ก่อนเจ้าตัวจะเดินออกจากห้องนอนไปหน้าตาเฉย
 
         
            ลีมูซีนคันหรูแล่นด้วยความเร็วสูงตลอดระยะทางที่ร่างบางไม่รู้จักเลยแม้แต่น้อย เธอทำได้แค่นั่งเงียบๆพลางมองออกไปนอกหน้าต่าง มือเล็กกุมเข้าหากันตลอดเวลาด้วยความกังวล อีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอจะต้องเผชิญอะไรอีกบ้างก็ไม่รู้...
" เอานี่ รับไปซะ..." จู่ๆเคลย์ที่นั่งฝั่งตรงข้ามเธอก็หยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลก่อนจะส่งมันให้กับเธอ " ได้ยินจากไมล์นอลมาว่าวันนี้คุณตื่นสาย ยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่ผมไปถึงห้อง แถมผมก็ยังเล่นบทสวาทกับ.. "
" พอเถอะค่ะ ขอบคุณนะคะ แต่ฉันไม่หิว " ภาดาเอ่ยเสียงนิ่งก่อนจะหันไปสนใจกับวิวนอกหน้าต่างต่อ 
" ผมไม่อนุญาติให้คุณปฏิเสธ รีบๆ รับไปซะ ! " เคลย์ว่าเสียงดุ ก่อนจะยัดถุงกระดาษที่มีเเซนวิสรสชาติเลิศเข้าไปในมือเล็กๆของคนตรงหน้า
" คุณกำลังพาฉันไปไหนกันแน่ แล้วทำไมต้องให้ฉันแต่งตัวแบบนี้ด้วย " ภาดาเอ่ยถามด้วยความสงสัย ไม่ใช่แค่หน้าผมที่ถูกเนรมิตรจนเธอสวยราวกับนางฟ้า อีกทั้งยังมีชุดเดรสเกาะอกสีขาวสะอาดตาตัดเย็บด้วยเนื้อผ้าสุดหรูราคาแพงที่เธอกำลังสวมใส่ แถมด้วยเครื่องประดับเพร็ชน้ำงามบนคอของเธออีก ทำอย่างกับคนที่กำลังไปร่วมงานราตรีอะไรซักอย่าง และที่บอกว่าวันนี้เธอจะได้เจอพี่ชายของตนนั่นหมายความว่ายังไงกัน
" ถึงที่หมายเดี๋ยวคุณก็รู้เอง แต่ตอนนี้สิ่งที่คุณต้องจำใส่สมองไว้คือ เมื่อเจอพี่ชายของคุณหรือบรรดาคนในตระกูลคุณไม่ว่าใครก็ตาม คุณต้องทำเสมือนคุณหลงรักผมหัวปลักหัวปลำ ทำยังไงก็ได้ให้คนพวกนั้นเชื่อ ถ้าคุณทำไม่ได้ ข้อตกลงที่เราตกลงกันไว้ในวันนี้จะถือเป็นโมฆะ  หวังว่าคุณจะเข้าใจที่ผมพูด " 
" ค่ะ... " ภาดาได้แต่ตอบรับคำสั้นๆ ในหัวสมองเธอตอนนี้เต็มเปี่ยมไปด้วยความสับสน เธอควรจัดการอย่างได้เกี่ยวกับเรื่องนี้ ถ้าทำตามที่เคลย์สั่ง อีกไม่กี่ชั่วโมงถัดไปพ่อของเธอต้องรับรู้เรื่องความสัมพันธ์(จอมปลอม)ระหว่างเธอเเละเคลย์แน่นอนและเมื่อถึงเวลานั้นพ่อและแม่ของเธอคงจะเป็นกังวลมากซึ่งนั่นไม่เป็นผลดีต่อร่างกายท่านแน่ ๆ ร่างบางคิดไม่ตกกับปัญหานี้จนกระทั่งรถยนต์จอดสนิท 
" อย่าลืมที่ผมบอกล่ะ หวังว่าคุณจะแสดงละครเก่ง ! "  ประตูรถหรูถูกเปิดออก ภาดาและเคลย์ก้าวลงจากรถก่อนชายหนุ่มในชุดสูทขาวรจะเดินเข้ามาโอบเอวเธอย่างแนบชิดเสมือนคู่รัก เบื้องหน้าคือโรงแรมสุดหรูแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยบรรดาเจ้าของธุรกิจสายการบินชั้นนำทั่วโลกกำลังรวมตัวกันอยู่ในห้องจัดเลี้ยงชั้นเกือบบนสุดของโรงแรมแห่งนี้
       
 
       บรรยากาศในงานไม่ต่างจากครั้งเยาว์วัยที่เธอเคยเข้าร่วมงานเช่นนี้กับครอบครัวและนั่นก็คือครั้งแรกที่ภาดาได้พบครอบครัวของเคลย์เช่นกัน  ทุกคนในงานนี้ต่างคือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในอสังหาริมทรัพย์เกี่ยวกับการบินและท่าอากาศยาน 
" นั่นไงพี่ชายของคุณ " เข้ามาถึงในงานได้ไม่ถึงห้านาทีสายตาเหยี่ยวของเคลย์ก็ควานพบเป้าหมายทันที เขาไม่รีรอที่จะโอบรัดร่างบางเข้ามาแนบกายและพาเธอพุ่งตรงไปยังเป้าหมาย
" คุณเคลย์ ดะ..เดี๋ยวค่ะ..." 
" ไม่มีเดี๋ยว! เข้าไปทักทายพี่ชายคุณเดี๋ยวนี้ แล้วอย่าลืมแนะนำผมด้วยล่ะ " เขาเอ่ยเสียงหนักแกมบังคับก่อนจะดันเธอนำหน้าเข้าไปหาเป้าหมาย
" พี่แมนตัน "
" ยัยดา ! ในที่สุดก็มาซักที แล้วโทรศัพท์มีไว้โทรนะไม่ใช่จะส่งแต่เมจเสจ พี่เป็นห่วงแทบแย่ที่คุณลุงบิลสันบอกว่าไม่เจอดาที่สนามบิน พี่ก็รีบเคลียร์งานที่ไทยและบินตรงมานี่ทันที ไม่งั้นพ่อรู้เรื่องมีหวังเล่นงานพี่เละแน่ " ผู้เป็นพี่ชายร่ายยาวด้วยความเป็นห่วงน้องสาว 
" เมสเสจหรอคะ? "
" ก็เราน่ะส่งเมจเสจมาว่าจะมางานนี้ ให้มาเจอกันที่นี่เลย ว่าแต่นี่ไปนอนไหนมาเนี่ย เช่าโรงแรมรึไง แล้วรู้ได้ยังไงว่าจะมีงานรวมผู้บริหารที่นี่ "
" เอ่อ... คือ..."
" สวัสดีครับ ขอโทษที่เข้ามาขัดจังหวะนะครับ พอดีผมอยากพาแฟนผมไปทานอาหารอร่อยๆทางด้านนู้นหน่อยน่ะครับ " เคลย์เอ่ยแทรกทักทายอีกฝ่ายด้วยภาษาอังกฤษ เมื่อเห็นว่าสาวเจ้าไม่ยอมแนะนำเขาเสียที
" แฟนงั้นหรอ !? " แมนตันเผยสีหน้างุนงงพร้อมหันหน้าไปหาผู้เป็นน้องสาวเสมือนต้องการคำอธิบาย 
" เอ่อ...นี่คือคุณเคลย์ค่ะ เขาช่วยเหลือดาไว้ตลอดเมื่อวานนี้ เพราะดาบังเอิญถูกรถเชี่ยวขณะเดินออกสนามบินน่ะค่ะและเขาก็เข้ามาช่วยดาพาไปหาหมอ และที่สำคัญตอนนั้นเอกสารการเดินทางรวมทั้งกระเป๋าสตางค์ดาก็หาย คุณเคลย์ก็เลยอาศาช่วยเหลือดาน่ะค่ะ ถ้าไม่ได้เขาดาคงแย่แน่ ๆ ดารู้สึกได้ว่าเขาเป็นคนดีมากคนนึง เขาเองก็รู้สึกแบบเดียวกับดา เราก็เลยตกลงจะดูใจกันไปเรื่อย ๆ น่ะค่ะ "
" แค่วันเดียวที่รู้จักกันเนี่ยนะ ? "
" คุณเคลย์คะ นี่พี่แมนตัน พี่ชายแท้ ๆ ของภาดาค่ะ "
" อ้าว! คุณเป็นพี่ชายของภาดาหรอกหรอครับ ขอโทษที่เสียมรรยาทใส่นะครับ ผมคิดว่าชายที่ไหนจะมาอ่อยภาดาน่ะครับเลยรีบแสดงตัวเป็นเจ้าของไปหน่อย ต้องขอโทษทั้งภาดาและคุณแมนตันด้วยนะครับ " เคลย์แสร้งทำเป็นไม่รู้จักชายตรงหน้าทั้งๆที่จริงๆแล้วเค้ารู้ทุกอย่างเกี่ยวกับแมนตัน
" อ่อ ยินดีที่ได้รู้จักครับ ว่าแต่คุณมาร่วมงานนี้ด้วยก็คงจะเป็น..."
" จริงด้วย! ผมลืมแนะนำหน้าที่การงานไปเลย ผมเป็นเจ้าของธุรกิจในเครือเคลย์กรุ๊ปทั้งหมดน่ะครับ "
" เคลย์กรุ๊ปงั้นหรอ ! " ครั้งแรกที่แมนตันได้เห็นโฉมหน้าผู้บริหารใหญ่ของบริษัทคู่แข่งที่ยาวนานมานับสมัยรุ่นพ่อของเขา ที่ผ่านมาได้ยินเพียงแค่ฝีมือในการบริหารงานที่สามารถกอบกู้บริษัทที่เคยล้มลงให้กลับมาประสบความสำเร็จโดยใช้ระยะเวลาเพียงสั้นๆ นั่นนับว่าคู่แข่งของตนแท้จริงแล้วช่างน่ากลัวยิ่งนัก 
" ครับ คุณคงจะพอคุ้นหูมาบ้าง  "
" แน่นอนครับ นาทีนี้คงไม่มีใครไม่รู้จักบริษัทเคลย์กรุ๊ป ผู้ประกอบการธุรกิจการบินและโรงแรมอันดับต้นๆในทวีปเอเชียและยุโรปหรอกผมว่า "
" คุณแมนตันก็พูดเกินไป ไม่ขนาดนั้นหรอกครับ "
" คุณนี่นอกจากจะเก่งแล้วยังชอบถ่อมตัวด้วยนะครับ เอ่อ!! จะว่าไปแล้วผมพึ่งนึกขึ้นได้ว่ามีเรื่องสำคัญต้องคุยกับภาดา ถ้ายังไงผมขอตัวภาดาซักครู่นะครับ " สิ้นประโยคผู้เป็นพี่ชายก็จูงมือผู้เป็นน้องสาวในชุดราตรีแสนสวยเดินหายออกไปจากห้องอาหารที่เต็มไปด้วยผู้บริหารหญิงชายระดับเฟริสคลาสมากหน้าหลายตา
" ภาดา  เธอเป็นแฟนกับไอ้หมอนั่นจริง ๆ งั้นหรอ ไม่รู้รึไงว่าตระกูลเรากับตระกูลมันไม่ใช่อะไรที่จะมาลงรอยกันได้ " แมนตันเอ่ยเสียงเข็ง
" แต่ภาดา...ภาดาชอบเขา " เธอกัดฟันพูดเพื่อให้การแสดงตามคำสั่งของคนเผด็จการนั้นเสร็จสมบูรณ์และดูเหมือนว่าเธอจะทำมันได้เเนบเนียนเสียด้วย 
" ถ้าคุณพ่อรู้เรื่องนี้เข้าท่านคงไม่สบายใจและไม่พอใจอย่างมากในนี้นักข่าวเต็มไปหมด ไม่เกินพรุ่งนี้ภาพข่าวคงหลุดออกไปขึ้นหลาบนหน้าหนังสือพิมพ์ "
" ไม่นะคะ !! คุณพ่อจะรู้เรื่องนี้ไม่ได้นะคะ พี่แมนตันก็รู้ "
" งั้นทำตามที่พี่บอก แล้วพี่จะช่วยปิดบังเรื่องนี้ให้... " แผนการชั่วร้ายปรากฏขึ้นในความคิดชายร่างสูง เขาเผยยิ้มอย่างพอใจ ไม่คิดว่าสวรรค์จะเป็นใจขนาดให้น้องสาวของตนได้มาเป็นสะพานเชื่อมไปสู่สิ่งที่ต้องการ ต่อจากนี้อะไรๆ คงง่ายขึ้นอีกเยอะสำหรับเขา...
 
 
 
------------ โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ --------------
***** คอมเม้น + โหวตของนักอ่านคือกำลังใจสำคัญในการสร้างสรรค์ผลงานเขียนนะคะ *****
ความคิดเห็น