kkmamasung

ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านแล้วแวะเวียนมาค่ะ 🙏🙏🙏🙏 ทุกเรื่องอ่านฟรีจนจบ แต่งจบติดกุญเเจเด้อ

ตั้งใจหรือผิดพลาดต่อ 50%

ชื่อตอน : ตั้งใจหรือผิดพลาดต่อ 50%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.5k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 06 พ.ค. 2561 00:13 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตั้งใจหรือผิดพลาดต่อ 50%
แบบอักษร

​พลัก


ชิงชิงพลักบานประตูเข้าไปก็ต้องตกใจเมื่อเห็นองค์หญิงของนางกำลังดึงทึ้งเสื้อผ้าของตน


"องค์หญิงเกิดอะไรขึ้นเพคะรีบแต่งตัวให้เรียบร้อยท่านอ๋องกำลังมา"


หืมชิงชิงเปิดประตูมาเมื่อสักครู่นางว่าอะไรนะ


"ข้าไม่รู้ชิงชิงข้าเพียงดื่มชาที่ฮองเฮาพระราชทานมาก็เท่านั้น"


ใช่ข้าเพียงดื่มชานี่เท่านั้นแต่พอดื่มหมดกลับร้อนรุ่มและรู้สึกเต็มไปด้วยกำลัง


"แต่ชานั่นถ้าข้าจำไม่ผิดฮองเฮาประทานให้อ๋องเจ็ดนี่เพคะ"


ใช่ประทานให้อ๋องเจ็ดแต่ข้าว่าชาเลิศรสเช่นนี้ไม่ควรตกถึงท้องเด็กดื้อตั้งแต่ได้กลับมาในร่างมนุษย์นี่เป็นครั้งแรกที่ข้าได้ดื่มชาดีเช่นนี้


"ของดีๆแบบนี้เด็กบ้านั่นมาช้าไม่สมควรได้ดื่ม เพื่อลงโทษที่มาช้าปล่อยให้ข้ารอข้าเลยดื่มให้หมดเลย"


ข้าคิดว่าถ้าเขากลับมาต้องโมโหแน่ๆที่ข้าดื่มชาที่ท่านแม่เขาประทานมาจนหมด


แอ๊ด


ประตูถูกเปิดออกด้วยมือของบุรุษรูปงามที่สวมชุดาแดงเขาขมวดคิ้วจนยุ่งช่างน่าแกล้งนัก


"ชิงชิงวันนี้ขอบใจเจ้ามากไปพักเถิด"


ข้าไล่นางออกไปเมื่อนางออกไปพ้นประตูร่างสูงของเว่ยหลงก็เดินผ่านตัวข้าไป


"ข้าเข้าหอกับเจ้าใช่ว่าข้าชอบเจ้าข้าเพียงแค่สงสารแค่คืนนี้เท่านั้นที่ข้าจะนอนร่วมห้องกับเจ้า"


เขาพูดด้วยเสียงเย็นชาน่าแปลกที่ข้าฟังแล้วรู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมา


"ข้ารู้ๆแค่คืนนี้ท่านนอนข้างล่างข้านอนข้างบน"


ว่าแล้วข้าก็ยืนหมอนลงข้างล่างหนึ่งใบแน่นอนที่นอนของข้าคือบนเตียงเท่านั้น


"ข้าไม่นอนข้างล่าง"


เขาหันมาหาข้าและบีบข้อมือข้าอย่างแรงข้าไม่เข้าใจเขาจะโมโหอะไรนักหนา


"เจ้าจะมาโมโหอะไรข้าใช่ว่าข้าอยากแต่งกับเจ้า เป็นคนของเจ้าที่บงการทั้งสิ้น"


ข้าพูดอย่างเหลืออดเมื่อข้อมือบางของข้าถูกเขาบีบอย่างแรง


"แต่เจ้าไม่ปฏิเสธ ถ้าเจ้าปฏิเสธข้าคงไม่ต้องเอาชีวิตมาทิ้งไว้กับเจ้า"


"ข้ามีทางเลือกหรือ เว่ยหลงข้าขอถามเจ้าถ้าเจ้าเป็นข้า เจ้ามีทางเลือกหรือ"


น่าแปลกพอข้าได้จ้องดวงตาคู่นี้มันทำให้ข้ารู้สึกเจ็บปวดใจเหลือเกินดวงตาของเขาคล้ายกับบางคนที่ข้าเคยรักและภักดี


"สุดท้ายเจ้าก็แค่สครีที่มีค่าแค่บรรณาการ เจ้าก็แค่สตรีที่หวังพึ่งผลประโยชน์ข้าจะไม่มีวันให้เจ้าผูกมัดข้า"


"เจ้าพูดเรื่องอะไรผูกมัดอะไร"


ข้าภามอย่างสงสัยเจ้าเด็กบ้านี่จู่ก็หาว่าข้าต้องการผูกมัด คำแทนตัวก็เปลี่ยนปกติจะเรียกแทนตัวว่าเปิ่นหวางแต่เวลานี้ข้าเจ้าข้าเจ้า


"ดูเจ้าสิเป็นเจ้าสาวแบบใดกัน ถอดผ้าคลุมหน้าออกก่อนเจ้าบ่าวจะมา แถมถอดชุดออกจนเกือบหมดไม่ต้องการผูกมัดแล้วเจ้าทำเพื่ออะไร"


ที่แท้เขาคิดว่าข้าจะยั่วยวนเขาและผูกมัดเขาหรือคิดได้เช่นไรข้ายังไม่คิดด้วยซ้ำ


"ตลกเจ้าควรปล่อยมือจากข้าได้แล้วข้าเจ็บนะ ถ้าเจ้ารังเกียจก็อย่ามาใกล้ นอนพื้นไปเลยอย่ามานอนข้างข้า"ข้าพูดอย่างไม่ใส่ใจและสะบัดมือออก


เว่ยหลงมีท่าทีขัดใจและโมโหเขาเดินไปนั่งที่โต๊ะกลางห้องและรินกาน้ำชาใส่แก้วแต่แล้ว


"เพล้ง เจ้าดื่มชาของข้าจนหมดเลยหรือ"


"..."


"ตอบมา เย่วหลันเจ้าดื่มชาดอกไม้ที่ท่านแม่ประทานมาจนหมดใช่หรือไม่"


"แค่ชาเจ้าจะหวงอะไรนักหนาก็เจ้ามาช้าเอง"


ข้าตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วเอนกายลงนอนแต่ ร้อนทำไมอากาศร้อนเหลือเกินร้อนเหมือนมีไฟข้างในมันปั่นป่วนไปหมด 


"ถ้าข้าไม่ได้ดื่มข้าจะนอนไม่หลับเจ้าจะรับผิดชอบเช่นไร" 


"อย่าเข้ามานะเว่ยหลงอย่าเข้ามาใกล้ข้า"ร้อนข้าร้อนยิ่งพอมองเขาข้ายิ่งรู้สึกแปลกๆไม่อยากให้เขาเข้ามาสัญชาตญาณบอกข้าว่าเรื่องไม่ดีอาจเกิดขึ้นหากเขาเข้ามา


"หึเจ้ากลัวข้าแล้วหรือ"เขาก้าวเข้ามาแล้ว


"เด็กบ้าฟังข้าบ้างข้าบอกอย่าเข้ามา"


ข้าไม่ไหวแล้วชานั่นมันอะไรกันทำไมถึงทำให้กายของข้าร้อนรุ่มยิ่งนักหมับ


เขากระชากแขนของข้าอย่างแรงจนตัวข้าเซถลา ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ข้าคงหักเเขนเขาไปแล้วแต่ตอนนี้ข้าไม่มีแรงไม่มีสมาธิพอ


"เว่ยหลง"ข้าเรียกชื่อบุรุษตรงหน้าช้าๆด้วยเสียงหวาน


"เจ้าเป็นอะไรทำไมตัวร้อน"เขาเอามือมาอังบนหน้าผากข้าแต่ข้าส่ายหน้าช้าๆเพราะข้าก็ไม่รู้ว่าข้าเป็นอะไร


"ข้าเพียงดื่มชาชองเจ้าแล้วมันก็ร้อน เว่ยหลงข้าร้อนฮึก ฮือ~"

จู่ข้าก็ร้องไห้ออกมาข้าไม่รู้ว่าทำไมถึงเป็นเช่นนี้แต่มันเหมือนไม่ใช่ข้า


"อย่าร้องเจ้าห้ามร้อง ข้ารู้แล้วเจ้าเป็นอะไร"


"เว่ยหลงจ๋าเย่วหลันไม่รู้เป็นอะไรเว่ยหลงช่วยเย่วหลันที"


ข้าค่อยๆยกแขนขึ้นโอบคอเว่ยหลงจนร่างสูงเซล้มลงไปที่พื้น


"เย่วหลันเป็นอะไรก็ไม่รู้เว่ยหลงเด็กบ้าเยว่หลันบอกอย่าเข้ามาแล้วแท้ๆ"


"เย่วหลันเจ้าต้องมีสติเสด็จแม่คงวางแผนให้ข้ากับเจ้ามีองค์ชายน้อยเร็วๆเจ้าไม่น่าดื่มเลย หากเจ้าดื่มเจ้าจะแย่กว่าข้า"เขาว่าอะไรนะ แผนอะไรเด็กอะไร


"เด็กหรอเย่วหลันชอบเด็กเว่ยหลงจ๋าเสกเด็กให้เย่วหลันนะ"


ใช่ข้าชอบเด็ก เด็กน่ารักเว่ยหลงเวลานี้ก็น่ารักข้าอยากกอดเขาอยากให้เขาสัมผัสข้า


"ข้าเสกไม่ได้ทำเช่นนั้นถ้าเจ้ามีครรถ์ข้าคงเป็นไปตามพระประสงค์ท่านแม่ และเจ้าก็คงใช้เด็กมาต่อรองกับข้าข้าปล่อยให้เป็นแบบนั้นไม่ได้"


งืมเขาบ่นอะไรข้าไม่เข้าใจอือตัวของเว่ยหลงนุ่มนิ่มจัง


"เย่วหลันข้าไม่ชอบคนแก่"


"แก่กว่าสองปีเอง"


"วันเดียวข้าก็ไม่เอา"


"แต่ข้าจะเอา อึก"


ข้ายกตัวขึ้นคร่อมเขาและกดตัวเบียดเขาจนแน่น


"อือเย่วหลันลงไปเดี๋ยวนี้รู้หรือไม่เจ้าทำอะไร"


"รู้ ข้าก็จะทำให้เจ้ารู้ว่าข้ายังไม่แก่อึก"


ข้ายังไม่แก่นะข้ายังสาวยังสวยอยู่เลยเขากล้าดียังไงมาว่าข้าแก่ ข้าจึงยิ่งเบียดกายหาเขาและขยับเอวเบาๆ


มันเหมือนมีอะไรแข็งๆดุนท้องข้าอยู่ข้าจึงขยับให้ทันอยู่ตรงกับกายของข้าขยับไปมาช้าๆไม่ฟังคำพูดของร่างสูง ยิ่งขยับข้ายิ่งรู้สึกต้องการ

............💜💜💜💜💜💜...............





ความคิดเห็น