kkmamasung

ติดตามและเป็นกำลังใจให้กันได้ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านแล้วแวะเวียนมาค่ะ 🙏🙏🙏🙏 ทุกเรื่องอ่านฟรีจนจบ แต่งจบติดกุญเเจเด้อ

ตั้งใจหรือผิดพลาด 25%

ชื่อตอน : ตั้งใจหรือผิดพลาด 25%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.4k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2561 23:59 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตั้งใจหรือผิดพลาด 25%
แบบอักษร

​"คำนับฟ้าดิน"


กงกงของแคว้นเปล่งเสียงออกมาให้บ่าวสาวที่อยู่ในชุดแดงสีมงคล คำนับฟ้าดินตามประเพณี เจ้าสาวในวันนี้คือองค์หญิงบรรณาการแคว้นเพื่อนบ้าน 'ไป๋เย่วหลัน'


"คำนับกันและกัน"


เมื่อกงกงบอกว่าคำนับซึ่งกันและกัน บ่าวสาวจึงหันหน้าหากันและโค้งตัวคำนับแต่ด้วยระยะที่ใกล้เกินไปทำให้ศรีษะของคนทั้งสองชนกันเข้าอย่างแรง


โป๊ก!


"โอ๊ย เย่วหลันเจ้าหัวเจ้าชนข้าเก็บหัวบ้างสิ"


ฝูเว่ยหลงหรืออ๋องเจ็ดเจ้าบ่าวของวันนี้เอ่ยขึ้นเบาๆอย่างไม่สบอารมณ์


"เจ้าเด็กบ้า เจ้าควรจะขอโทษข้าด้วยซ้ำเป็นเจ้าที่เข้ามาใกล้ข้า"


เย่วหลันเอ่ยอย่างหัวเสีย นางใช่คนผิดซะที่ไหนเขาต่างหากที่ผิดเอาหัวมาโขกนางแท้ๆยังโทษคนอื่น เด็กนี่นี่มัน


"เสร็จพิธีเจ้าสาวเข้าห้องหอ"


สิ้นคำกงกง ชิงชิงก็เดินเข้ามาประคองนายสาวทันที 


"องค์หญิงเพคะวันนี้องค์หญิงสง่างามมากเพคะ"ชิงชิงเอ่ยอย่างชื่นชม


"ชิงชิงเดี๋ยวข้าเข้าห้องหอออกมาข้างนอกไม่ได้เจ้าช่วยเป็นหูเป็นตาให้ข้า จับตาดูว่าเด็กน้อยของข้าซุกซนหรือเล่นไม่ซื่อกับข้าหรือไม่"


เย่วหลันปรายตามองไปข้างหน้าซึ่งก็คือว่าที่เจ้าบ่าวของตนที่ตอนนี้กำลังสนทนาพูดคุยกับขุนนางมากมายด้วยใบหน้าสนุกสนาน นางไม่ไว้ใจเขา เขายังเด็กนักหากไม่นับอายุร่างกายนี้นางห่างกับเขายี่สิบปีหรืออาจมากกว่ายี่สิบปีด้วยซ้ำ และนางดูออกว่าเขาคิดอะไรคงไม่พ้นการหนีการเข้าหอในคืนนี้แน่และแน่นอนนางไม่มีวันยอมให้เป็นแบบนั้น นางจะไม่มีทางยอมให้เขาหยามเกียรติร่างนี้เป็นครั้งที่สอง


"เด็กน้อยหรือเพคะเด็กที่ไหนกัน"ชิงชิงเอียงคอถามอย่างสงสัย


"ก็อ๋องเจ็ดอย่างไรเล่าเด็กน้อยของข้า"


"อ้อเข้าใจแล้วเพคะแต่ถ้าอ๋องเจ็ดคิดหลบหนีการเข้าหอจริงข้าจะทำอะไรได้ อีกอย่างอ๋องเจ็ดมีองครักษณ์เงาป้องกันมากมาย"ชิงชิงมีท่าทีหวาดกลัวเมื่อพูดถึงมือสังหารที่รายล้อมรอบตัวอ๋องเจ็ด


"ชิงชิงไม่ว่าจะด้วยวิธีกลใดเจ้าต้องช่วยข้าให้ได้หากค่ำคืนนี้อ๋องเจ็ดไม่เข้าห้องหอกับข้า ทุกคนคงเวทนาข้ามากกว่านี้ ข้าจะไม่ยอมให้มันเป็นเช่นนั้นอีก"


"เพคะองค์หญิงชิงชิงจะทำทุกทางเเม้ต้องแลกด้วยชีวิต"


"ชิงชิงเจ้าเป็นสาวงามพวกนั้นไม่ใจดำฆ่าเจ้าหรอกเพราะหากเขาจะฆ่าเจ้าจริงๆเจ้าคงไม่มายืนอยู่ตรงนี้ถึงวันนี้เชื่อข้า ข้ารักเจ้าดั่งน้องสาวข้าไม่มีทางส่งเจ้าไปตาย"


"ชิงชิงจะทำทุกวิถีทางเพคะตอนนี้ถึงเวลาแล้วองค์หญิงทรงไปรอในห้องหอก่อน"


เย่วหลันและชิงชิงเดินหายเข้าไปในตพหนักแล้ว บุรุษรูปงามในชุดแดงที่ตอนแรกนั้นทำทีไม่สนใจเจ้าสาวของตน เขาปลีกตัวออกจากวงสนทนาและเดินหามุมสงบของตน


"ท่านอ๋อง คืนนี้อย่าเสด็จไปไหนเลยพะยะคะ"องครักษณ์คู่ใจเอ่ยขึ้น 


"คืนนี้ข้าข้าจะไปเที่ยวหอกิ่งเหมยเจ้าไปเตรียมม้า"


ฝูเว่ยหลงสั่งโดนไม่ฟังคำห้ามปรามของซันเฉิน


"จากวันก่อนที่ข้าฟังจากที่ท่านเล่ามา องค์หญิงแคว้นเป่ยพระองค์นี้ไม่ใช่คนที่พระองค์จะทำตามอำเภอใจได้อีกอย่างองค์หญิงทรงขู่พระองค์เอาไว้ว่าหากพระองค์หลบหนีจะ.."


"เปิ่นหวางก็แต่งให้แล้วนี่ไง"


"แต่ว่าเจ้าไปเตรียมม้า"


"ขอรับข้าจะไปเตรียมม้า"


หวงซันเฉินเมื่อรู้ว่าห้ามไม่ได้ตึงเลือกที่จะเดินออกมา ระหว่างทางเขาได้พบสตรีนางหนึ่งซึ่งเป็นคนเดียวกับวันก่อนที่เขาเคยเจอหน้าห้องท่านอ๋อง


"เจ้ามาแอบฟังท่านอ๋อง"


ซันเฉินก้าวเข้าหานางช้าๆสตรีตรงหน้ามีสีหน้าตกใจแต่แล้วนางก็เก็บความตกใจของนางและแทนที่ด้วยรอยยิ้มหวานหยดย้อย


"พี่ชายท่านจะไปเตรียมม้าให้องชายจริงหรือ"


"เกี่ยวอะไรกับเจ้า"


"ข้าไม่อยากให้ท่านอ๋องลำบากและไม่อยากให้องค์หญิงข้าต้องเหนื่อยออกแรง ท่านคงเป็นองครักษณ์เงาของท่านอ๋อง ข้าชื่อชิงชิงข้าเป็นนางกำนัลคนสนิทขององค์หญิงเย่วหลัน"


"องค์หญิงของเจ้าเป็นคนเช่นใดกันแน่"


หวงซันเฉินค่อยๆก้าวหานางตอนแรกชิงชิงทำท่าเหมือนจะถอยแต่แล้วนางก็หยุดเมื่อนึกถึงคำเย่วหลันได้ ไม่ว่าด้วยกลใดต้องใช้มันเพื่อช่วยองค์หญิงให้ได้ ท่องไว้ชิงชิงเจ้าเป็นสาวงาม องค์หญิงเชื่อใจเจ้าไว้ใจเจ้าต้องทำให้ได้


"พี่ชายอย่าทำหน้าเครียดเลย องค์หญิงข้าแท้จริงนางอ่อนโยนไม่มีพิษภัยข้าเพียงแกล้งท่านเล่น เราสองจากบ้านเมืองมาไกล หวังพึ่งความเมตตาจากแคว้นเว่ยที่ยิ่งใหญ่ หากคนนี้ท่านอ๋องไม่เข้าห้องหอคนคงลือกันทั่วว่าพระองค์เป็นชายตัดแขนเสื้อจริงๆ จะเป็นไม่เป็นข้าหาสนใจไม่เพียงแต่องค์หญิงของข้านางช่างน่าสงสารอย่าให้ผู้คนต้องมองนางอย่างเวทนาอีกเลย พี่ชายท่านเป็นคนดีข้าพูดเพียงเท่านี้หวังว่าท่านจะเข้าใจ"ชิงชิงเอ่ยพร้แมทำหน้าเศร้าๆ


"ได้อะไร?"


"พี่ชายหมายถึงอะไรกัน"


"ข้าถามว่าถ้าข้าช่วยเจ้าได้อะไร"


"ได้ทุกอย่างที่ข้าหาให้ท่านได้ขอแค่คืนนี้เท่านั้นขอบคุณพี่ชายที่เมตตา"ว่าแล้วนางก็กลับหลังหันทันที


"ข้าต้องการตัวเจ้าข้าจะช่วยเจ้า"


"เอ๋"


หวงซันเฉินพูดและกลับหลังหันเดินกลับไปชิงชิงได้ยินที่เขาพูดไม่ถนัดจึงไม่ได้ใส่ใจมากแต่เมื่อเห็นหวงซันเฉินเดินกลับไปหาอ๋องเจ็ดนางจึงเข้าใจได้ในทันทีว่าบุคคลเมื่อครู่ตกลงช่วยนางแล้ว เวลานี้นางต้องรีบกลับไปบอกองค์หญิงให้ทราบ

.............................................รอชมตอนต่อไป...

💜💜💜💜💜💜💜















ความคิดเห็น