wickedwish_

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มายาที่ 17 : ช่างหวานละมุนอบอุ่นข้างในหัวใจ

ชื่อตอน : มายาที่ 17 : ช่างหวานละมุนอบอุ่นข้างในหัวใจ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.9k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2561 22:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มายาที่ 17 : ช่างหวานละมุนอบอุ่นข้างในหัวใจ
แบบอักษร

มายาที่ 17





เสียงดนตรีสดคละเคล้าฤทธิ์แอลกอฮอล์ถือเป็นสองสิ่งล้ำค่าที่เหล่านักท่องราตรีใฝ่หา สติสัมปชัญญะที่ขาดหายไปบางห้วงก็นับเป็นความสุขชั่วคราวรูปแบบหนึ่งที่ผู้คนต่างชอบลิ้มลอง


เหมือนกับเขาในตอนนี้ที่นั่งอยู่บนโซฟาตัวใหญ่ภายใต้งานเลี้ยงฉลองฝ่ายสวัสดิการฟุตบอลของคณะ ทิวส์เดย์เป็นร้านประจำของหมอกับวิศวะเรา แต่ถ้าอยากหาดูอะไรงามๆก็คงต้องฟรายเดย์ที่เป็นร้านประจำของพวกสายศิลป์เช่นนิติหรือมนุษย์ มันควรจะเป็นอย่างนั้นถ้าไม่มีใครยกฟรายเดย์มาไว้ที่นี่


“เสื้อมึงคว้านลึกไปไหม”

“ปกติก็ใส่อย่างนี้ไปร้านเหล้าป่ะ”

“ไปเปลี่ยน”

“คุณหึงไม่เข้าเรื่องว่ะ”

“ไม่ได้หึง...แต่ถ้าไม่เปลี่ยนก็ไม่ต้องไป”

“นี่คุณ! คิดว่าเป็นแฟนกันแล้วจะสั่งอะไรก็ได้หรอ

“ดีเหมือนกัน กูขี้เกียจเที่ยวด้วยคืนนี้”

“เออ! เปลี่ยนก็ได้ ฮึ่ยยย


เกรทนั่งมองคนตัวขาวที่กำลังดิ้นเร่าอยู่หน้าเวที ตอนนี้เจ้าตัวเปลี่ยนมาใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนกับกางเกงยีนส์สีดำขาดที่เข่า ตอนแรกบอกจะขอปลดกระดุมสามเม็ดเพื่อระบายความร้อนแต่เขาไม่อนุญาต ถ้าจะมาก็ต้องติดให้มิด นี่เว้นเม็ดบนสุดให้ก็ดีแค่ไหนแล้ว


ไม่ได้หึงเลยเว้ย...ก็แค่กลัวว่าถ้าพวกชายฉกรรจ์ได้เห็นเรือนร่างของไอ้ลูกแกะตัวร้ายเข้าแล้วจะหน้ามืดพาลจับเจ้าตัวไปปล้ำ และพอถึงตอนนั้นก็คงเป็นเขาที่ต้องลำบากไปช่วย ใช่! เขาไม่อยากมีเรื่อง...ก็แค่ห่วงสวัสดิการความปลอดภัยของตัวเอง...แค่นั้นจริงๆ


“เกรท มึงไม่ไปเต้นกับน้องเฟยหรอวะ”


“ไม่ดีกว่า...ผมไม่ชอบเต้น”


“เออ กูก็ไม่ชอบ...แต่แค่ได้เห็นลวดลายของนางฟ้าเท่านี้ชีวิตกูก็คอมพลีทละ”


เกรทแสยะยิ้มตอบรับในท่าทีฟินราวขึ้นสวรรค์ของพี่โด้ จริงๆถ้าไม่มีไอ้บลูกับพวกไอ้ปาล์มไอ้ฟาร์มที่คอยประกบเด็กตัวขาวแจก็คงเป็นเขาที่ไปยืนดิ้นเร่าอยู่ตรงนั้นแทน เห้ย! ไม่ได้หวงนะ...ก็แค่กลัวว่าเสน่ห์อันร้ายกาจของใครบางคนจะดึงดูดดงตีนเข้ามาต่างหาก...


เป็นตอนนั้นเองที่สายตาของคนทั้งสองเผลอสบประสานกันโดยบังเอิญ และก็ไม่รู้ว่าอะไรที่ทำให้เขากระดิกนิ้วเรียกคนตัวขาวเป็นเชิงว่า ‘กลับมานั่งได้แล้ว’ และก็ไม่รู้เหมือนกันว่าอะไรที่ทำให้อีกฝ่ายเบ้ปากมุ่ยหน้านิดๆ ก่อนจะเดินอย่างจำใจมาทิ้งตัวลงข้างๆ...ไม่ได้บังคับเลยนะ


“เต้นอะไรนักหนา”


“ก็อยากเต้นนี่” ลูกแกะตัวร้ายว่าพร้อมซบหน้าไปที่ลาดไหล่อันคุ้นเคย “แต่ไม่เต้นแล้วก็ด้าย”


“ลุกไปน่า...เกรงใจพี่โด้” เกรทเอ็ดเสียงแผ่ว พอเห็นเขาไม่ดุหน่อยเรื่องที่ชอบทำตัวออเซาะก็เลยได้ใจทำอยู่เรื่อย สงสัยต้องลงโทษขั้นเด็ดขาดซะแล้ว อื้ม...พูดไปงั้นแหละ คิดว่าทำได้มั้ยล่ะเกรท


“ซบพี่ก็ได้นะครับน้องเฟย” คนพี่อมยิ้มเชิญชวน ถึงจะได้ยินแค่เบาๆแต่ก็พอจะจับใจความได้ว่าน้องเฟยอยากซบไอ้เกรทแต่ไอ้เกรทไม่ยอมให้ซบ แม่งโง่ชิบหาย...มันไม่ให้ซบก็มาซบพี่นี่มาลูก ฮือออออ


“เฟยเกรงใจอ่ะครับ” หันมาส่งสายตาออดอ้อน “ให้เฟยซบเกรทนะครับ”


แทนตัวเองว่าเฟย 


แทนตัวเองว่าเฟย

        แทนตัวเองว่าเฟยยยยยยยยยยยยย 

อ๊ากกกกกก กูตายยย...กูตายยยแล้ว ไอ้เชี่ยเกรททำบุญด้วยอะไร สร้างวัดสร้างสะพานหรอไอ้เหี้ยยยย เจ้าของกัปตันทีมฟุตบอลยกมือกุมที่หน้าอกด้านซ้ายก่อนจะล้มพับลงไปกองยังโซฟาอีกด้าน...ฮือออ ชีวิตทาสของน้องนางฟ้า T^T


“คุณ...ชงให้ผมหน่อย” เด็กหนุ่มว่าพลางคลอเคลียไปมาที่ซอกคอแกร่ง


“พอแล้ว”


“จะกิน” เอื้อมหยิบแก้วของพ่อพระเอกตรงหน้า


เกรทรีบยื้อแย่งแก้วที่ว่าจากเจ้าของฝ่ามือเล็กในทันที “หน้าแดงหมดแล้ว”  ทั้งเต้นทั้งกิน ทำเหมือนไม่เคยมาร้านเหล้าไปได้...


แต่พอเพ่งมองดูดีๆ ไอ้แก้มขาวที่กำลังขึ้นสีแดงตุ่นๆจากฤทธิ์แอลกอฮอล์นั่นทำเอาคนเห็นอยากจะฟัดแรงๆชะมัด ฟัด..? ฟัดอะไร! ไม่ฟัดนะ หยุดคิดนะเกรททท!!


“เขินคุณนั่นแหละ”


“ขะ...เขินบ้าอะไรล่ะ” เกรทตอบเลิ่กลัก เอ้ออ...เวรกรรม! ทำไมถึงยังไม่ชินกับการอ้อล้อของไอ้หมอนี่ซักทีวะ เกรท หายใจเข้าลึกๆไว้ ฮู่ววว นั่นแหละ calm down อยู่ดีๆศัพท์ที่บางคนสอนก็วิ่งเข้ามาในหัว


“คุณรู้มั้ย” นิ้วเรียวจิ้มไปที่แก้มคุณหมอนส่วนตัวพร้อมกับเปรยตามองจนหน้าของทั้งคู่ห่างกันเพียงแค่ช่วงลมหายใจ “วันนี้คุณโคตรหล่อเลย


ไอ้สัสสสสสสสสสสส ยิ่งเมายิ่งอ้อน สงสารใจกูบ้างได้มั้ยไอ้ลูกแกะ!! “พะ...พอเลย!” จับใบหน้าคนพูดมากให้แนบชิดกับผิวเนื้อตนเอง “จะซบก็ซบเงียบๆ”


แม่งงง อยู่ดีๆก็มาชมว่าเขาหล่อ หล่อตรงไหนวะ...หน้าตาก็ปกติ ส่วนการแต่งตัวก็ใส่แค่เสื้อฮาวายสีดำลายสับปะรดที่กำลังฮิตเกลื่อน กางเกงก็ยีนส์สีอ่อนขาดที่หัวเข่า ส่วนรองเท้าก็ NMD สีขาวเหมือนเจ้าตัว ใช่! มันไม่มีอะไรพิเศษเลย แต่ไอ้แววตาฉ่ำปรือเย้ายวนแบบนั้นมันหมายความว่ายังไง ไอ้ตัวร้ายเอ๊ย!


“อยากกินเฟรนฟราย”


“ก็สั่งซี่”


“สั่งให้หน่อย” เงยหน้ามองแววตาคู่คม “นะ...”


ก็นั่นแหละ....ถ้าคิดว่าเขาจะสั่งให้กดหนึ่ง ถ้าคิดว่าไม่กดสอง มาโหวตกันครับว่าท่านเกรทผู้นี้จะพ่ายแพ้ให้กับไอ้นางฟ้าซาตานหรือเปล่า อื้ม...ยังต้องถามอีกหรอ!


“กลับมั้ย?” ถามคนขี้เฟียที่ตอนนี้กินเฟรนฟรายไปแค่สามชิ้น สั่งมาก็กินเท่าแมวดม เสียของจริงๆเลย ส่วนพวกองค์รักษ์ทั้งหลายตอนนี้ดูเหมือนจะติดลมอยู่หน้าฟอร์แบบกู่ไม่กลับ ทั้งโต๊ะเลยเหลือแค่เขากับไอ้ลูกแกะสองคน เอ๊ะ! ว่าแต่พี่โด้ไปไหนนะ


“ยังไม่อยากกาบ”


“มึงเมา”


“วันนี้จาดื้อ”


เกรทพรูลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ทุกวันนี้ยังดื้อไม่พออีกรึไง  จริงๆเขาจะกลับก่อนก็ได้ แต่เพราะไอ้ตัวขาวนี่เป็นเมทไงถึงได้อยู่รอ เห้ออออ เอาเถอะ เขาก็แค่อยากประหยัดพลังงานโดยการกลับทางเดียวกันก็เท่านั้นแหละ…จริงๆ


ในขณะที่ปล่อยให้ลูกแกะตัวน้อยเลื้อยไปมาอยู่ข้างๆ ผู้ปกครองหน้าคมก็สะดุดสายตาเข้ากับชายหนุ่มร่างสูงอันคุ้นเคย  “ไอ้อุ่น!” เกรทกล่าวทักคนที่ใส่เสื้อฮาวายลายสัปปะรดเหมือนกัน เกลื่อนจริงๆนั่นแหละ นี่ถ้าทั้งร้านมีคนซักหนึ่งพันคน 980คนก็คงจะเป็นคนที่ใส่เสื้อลายนี้ไปเสียหมดแล้ว


“ไงไอ้ตี๋ ไม่ได้เจอกันนาน” เจ้าของชื่อเดินเข้ามาโบกไม้โบกมือพร้อมกับกระเตงเด็กชายตัวเล็กที่ผิวขาวนวลไม่ต่างจากไอ้เฟยมาด้วย “แฟนมึงหรอวะนั่น” อุ่นชี้ไปที่นางฟ้าขี้เมาที่เงยมองคนมาใหม่ด้วยรอยยิ้มหวานเยิ้ม


“ไม่ใช่! นี่รูมเมทกู”


“มึงนี่นะมีรูมเมท” อุ่นเลิกคิ้วอยากแปลกใจ เพื่อนทั้งแก๊งค์มัธยมต่างก็รู้กันดีว่าคนอย่างไอ้เกรทเนี่ยน่ะหรอจะอยู่กับคนอื่นได้ แม้ว่าตั้งแต่ขึ้นมหาลัยมาจะไม่ได้แฮงค์เอาท์กันบ่อย แต่เขาก็รู้นิสัยไอ้เพื่อนคนนี้ดี


“เออน่ะ...” เกรทโคลงหัวเปลี่ยนเรื่อง “ว่าแต่มึงมาเที่ยว?”


“อืมใช่  กูมา...”


“ปล่อยกูซักที!!” เป็นเสียงของคนตัวน้อยหน้าตาจิ้มลิ้มที่สะบัดแขนไอ้อุ่นออกจนสุดแรงก่อนจะตบเท้าปึงปังออกไป  


“ฮ่ะฮ่ะ กูต้องไปละ เดี๋ยวค่อยคุยกัน” อุ่นพยักเพยิดหน้า  “เด็กมันงอแง”


เกรทผงกหัวรับเพราะเขาก็ไม่ได้กะจะดึงเช็งให้เพื่อนรักอยู่นานนักหรอก จริงๆเขากับไอ้อุ่นก็นับว่าสนิทกันในระดับนึงเหมือนไอ้บลู แต่อาจเป็นเพราะอยู่คนละคณะจึงไม่ค่อยได้มีเวลาคุยกันเท่าไหร่


ว่าแต่ว่า...ไอ้คนตัวเล็กที่มากับไอ้อุ่นนี่...เดือนสัตตะปีที่แล้วไม่ใช่หรอวะ? อื้ม...ช่างมันเถอะ


“ใครหรอคุณ” ลูกแกะตัวร้ายเอ่ยถามหากแต่จมูกดมฟุดฟิดอยู่บนตัวเขาไม่เลิก


“ไอ้อุ่น...พี่ไอ้อ้ายไง”


“หรอ” เอียงหัวทำท่าทางครุ่นคิด “หล่อเนอะ” แต่ไม่ทันจะได้เปิดโอกาสให้พ่อหวานใจพูด เฟยก็รีบตัดหน้าชิงพูดก่อนทันที “แต่สำหรับผม...คุณหล่อที่สุดเลยน้า” เกลี่ยนิ้วที่แก้มอีกฝ่ายไปมา


แล้วไป... แล้วไปเหี้ยไรเกรท! มันจะชมใครก็เรื่องของมันซี่ เป็นเอามากนะเดี๋ยวนี้ “อ๊ะ...พอเลย” ดึงแก้วที่สิบแปดออกจากฝ่ามือขาว พอเห็นเขาละความสนใจเข้าหน่อยก็กระดกไม่เลิกเชียว ลำยองเอ๊ย!!


“อยากกิน จากิน” ซุกหน้าเข้ามาใกล้จนปลายจมูกรั้นแทบจะแตะแก้มเขา


“ไม่ให้กินแล้ว” ส่งสายตาดุ


“คุณใจร้าย...นี่แหนะ!” กำปั้นเล็กทุบซ้ำๆไปที่แผ่นอกกำยำ


โว้ยยยย ไอ้ติ๊งต๊อง อะไรไม่ได้ดั่งใจก็อ้อน แม่มม อย่าไปยอมมันเชียวนะเกรท ใจต้องแข็ง!


“ถ้าไม่เลิกงอแงจะทิ้งไว้นี่”


คนฟังได้ยินก็หยุดทุบก่อนจะเปลี่ยนเป็นเด้งตัวขึ้นมานั่งนิ่งแล้วเป้ปากแสนงอน โถถถ ไอ้ลูกแกะ “ไป...กลับได้แล้ว” ว่าพร้อมจัดทรงผมที่ชี้ฟูของอีกคนให้เข้าทรง แต่เมื่อรู้ตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ก็รีบชักมือออกทันที

บ้าไปแล้วเกรท! เผลอไม่ได้เลยนะมึงเนี่ย


“ไม่กลับ” กอดอกทำแก้มพองลม


“งั้นก็กลับเองละกัน”


“ถ้าคุณกลับ” ชี้ไปที่กลุ่มคนชุดดำในมุมร้าน “ผมจะเรียกให้ผู้ชายพวกนั้นมาปล้ำ”


“ไอ้เฟย!!” โอ้โหขึ้นเลยครับ มิติใหม่ของการต่อรองหรอ ทำไมถึงเป็นคนเอาแต่ใจขนาดนี้นะ แม่งง! แล้วทำไมเขาต้องดิ้นพล่านตามมันด้วยเนี่ยยย! โว้ยยยยยยยยยยย!! ใจเย็นๆไว้เกรท สูดลมหายใจเข้าลึกๆ...ฮู่ววว “มึงจะเอาอะไร”


เคาะนิ้วไปที่กลีบปากสีพีช “จูบ


นั่นไงเอากับเขาซี่...พี่ลูกแกะเจ้าเล่ห์ในเวอร์ชั่นขี้เมา ถ้าเจอในเวอร์ชั่นนี้ก็เตรียมตัวรับความปวดหัวคูณร้อยไปเลยครับ  “ง...งั้น ไปห้องน้ำ” เกรทเม้มปากแน่น


หมับ!

เฟยจับข้อมือคนที่กำลังจะลุกออกจากโซฟา “จูบตรงนี้”


“หะ...หาาา ? มึงจะบ้าหรอ...คนเยอะ” เกรทว่าพร้อมสอดส่ายสายตาดูรอบๆ


“ไม่มีใครสนใจหรอก นี่มานผับน้าคุณ” เลื่อนหน้าเข้าไปใกล้


กรอดดดดด!เกรทกำหมัดกร้าวอย่างสะกดกั้น อย่าให้ถึงทีเขาบ้างนะ จะเอาคืนให้ร้องไห้เลย!


“เอาแบบ เบบี้คิสก็ได้”


เกรทหรี่ตามองอย่างจับผิด “แค่เบบี้คิสนะ”


“อื้อ”


จุ๊บ!


เป็นการจูบแบบปุ๊ปปั๊ปสายฟ้าแลบ ราวกับแค่แตะริมฝีปากให้ได้พอสัมผัสกันแล้วจึงไถ่ถอนความนุ่มนิ่มนั้นออกทันที ก็แหม...นี่มันที่สาธารณะนี่นา ถึงเขาจะเป็นผู้ชาย เขาก็อายเป็นเหมือนกันนะ... แต่จะว่าไป...การจูบแบบนี้ก็กลับทำให้ฟันเฟืองที่อกด้านซ้ายหมุนเคลื่อนแปลกๆชอบกล เห้ยย! หยุดคิดนะเกรท


“คิก คิก” เฟยกลั้นขำแทบไม่ไหวก่อนจะลุกขึ้นแล้วดึงมืออีกคน “ป่ะ...กลับกันครับ”


บางทีเขาก็เริ่มแน่ใจเหมือนกันนะว่าไอ้อาการเมาแล้วง้องแง้งงอแงของไอ้ลูกแกะเนี่ย แท้จริงแล้วเจ้าตัวมันได้เมาจริงๆหรือเปล่า ฮึ่มมม! เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า อย่าไว้ใจทางอย่าวางใจลูกแกะเชียว!


























































เฟยนั่งเลือกหนังที่จะดูกับพ่อพระเอกระหว่างรอเวลาให้บลูเบอรี่ชีสเค้กที่แช่ไว้ในตู้เย็นเซ็ตตัว จริงๆหลังอบเสร็จก็สามารถกินได้เลยแหละ แต่ได้กินเนื้อเค้กติดความเย็นนิดๆมันรู้สึกฟินกว่านี่นา


แถมไอ้สูตรขนมหวานนี้ ตอนแรกก็ไม่ได้กะจะลักมาหรอก แต่เพราะช่วง semester break ตอนเกรดสิบเอ็ด เขาได้มีโอกาสไปเที่ยวบ้านกล้าหาญที่เปิดร้านขนมเลยได้ลองชิมเค้กสูตรพิเศษนี้ดู และด้วยความที่มันอร่อยตั้งแต่เนื้อครีมบลูเบอรี่สัมผัสปลายลิ้นเขาเลยอ้อนขอให้คุณแม่ไอ้กล้าสอนให้ซะเลย


เหลือเวลาอีกสี่วันสำหรับการมัดใจผู้ชายที่เขาตามหามาตลอดสองปี เขาไม่รู้หรอกว่าแผนการทั้งหมดที่ทำมามันสัมฤทธิ์ผลมากพอที่จะกักขังให้เกรทเป็นของเขาแต่เพียงผู้เดียวหรือยัง... เขารู้แค่ว่า ต่อให้ผ่านไปกี่วันกี่เดือนกี่ปี หัวใจเขาก็ยังคงรักผู้ชายคนนี้เหมือนเดิม...


“คุณ…ล้างเสร็จยัง” ถามคนที่กำลังยืนขะมักขะเม้นขัดถูจานชามอยู่ในครัว อาหารเย็นวันนี้พวกเขาสั่งซีฟู้ดสำเร็จรูปมากินกัน ตอนแรกก็จะทำเองนั่นแหละ แต่ด้วยความที่วางแผนจะทำของหวานอยู่แล้วด้วย เลยเลือกสั่งเอาดีกว่า ไม่งั้นคงอีกนานกว่าจะเสร็จ


“ใกล้แล้ว”


“แล้วท่องศัพท์รึยัง?”


“ท่องแล้วน่า” เกรทหันมามุ่ยหน้า ตั้งแต่ที่ฝ่ายนั้นติวอังกฤษให้ก็ดูเหมือนเรื่องจะไม่จบง่ายๆ เพราะวันต่อมาโพสอิทหลากสีก็ถูกแปะไว้ทั่วห้องพร้อมกับคำศัพท์หมวดหมู่ต่างๆตั้งแต่ขั้นเบสิกจนไปถึงแอดวานซ์ และที่สำคัญคือเจ้าตัวขยันเปลี่ยนแผ่นกระดาษพวกนั้นด้วยนะ อื้ม...ครับคุณชายลูกแกะ!


“คุณ...รีบมาเร็ว ผมอยากดูหนัง”


“แปปนึงซี่” สลัดมือพลางเช็ดลวกๆไปที่ผ้าขี้ริ้วก่อนจะเดินไปทิ้งตัวลงข้างใครบางคนที่เกยคางกับพนักโซฟามองมาทางเขาไม่หยุด ต้องจ้องอะไรขนาดนั้นน้า...


เฟยพยายามจะพรีเซนท์หนังที่ตัวเองเลือกวันนี้ให้เกรทดู แต่พออีกฝ่ายรู้ว่าเขายังไม่ได้อาบน้ำก็ไล่ตะเพิดแทบจะทันที ‘ไปอาบน้ำแปรงฟันให้เรียบร้อยแล้วจะทำอะไรก็ค่อยทำ’ อื้ม...ครับคุณชายสะอาด!


“ยังจะกินอีกหรอไอ้เค้กบลูเบอรี่เนี่ย” มองคนที่กำลังแบ่งก้อนครีมสีขาวปนม่วงด้วยช้อนส้อมอย่างพิถีพิถัน หลังจากที่เจ้าตัวอาบน้ำออกมาพร้อมกับกลิ่นหอมละมุนของแชมพู


“กินสิ” ตักขนมหวานเข้าปากพร้อมทำท่าฟินสุดๆ ถึงรสชาติจะไม่เหมือนที่คุณแม่กล้าหาญทำ แต่ก็ใกล้เคียงละวะ “นี่คุณ...อ้าม” จ่อช้อนส้อมไปที่ปากพ่อพระเอก


“ไม่กิน” เบือนหน้าหนี


“ผมอุตส่าห์ทำ” เด็กหนุ่มทำหน้าหงอ


“แปรงฟันแล้ว” เกรทว่านิ่งๆ เขาเป็นคนที่ถ้าแปรงฟันแล้วจะไม่แตะอาหารอะไรเลย แต่พอเห็นไอ้ลูกแกะเบ้ปากไม่หยุดใจก็เริ่มหวั่น เห้อออออ ใจอ่อนอีกแล้วนะเกรท!  “เออๆ...กินก็ได้แม่ง” อ้าปากให้อีกคนป้อน


“อร่อยไหม?”


“อร่อย”


“งื้อออออ คุณชมว่าอร่อย เขินมากเลยอ่า”


ไอ้ตัวขาวบิดไปบิดมาจนคนมองรู้สึกหมั่นไส้ นี่คิดถูกหรือคิดผิดที่ชมกันแน่ จริงๆก็ไม่ได้ชมหรอก เขาก็แค่พูดไปตามเนื้อผ้า “มึงอย่าเว่อร์”


“ไม่เว่อร์...นี่คุณชมผมครั้งแรกเลยนะ” กระพริบตาปริบๆ


หน้าตาออดอ้อนแบบนั้นทำเอาเขาเห็นแล้วรู้สึกหมั่นเขี้ยวจนต้องดีดหน้าผากไปหนึ่งที เห้ย! ไม่ใช่หมั่นเขี้ยวโว้ย ต้องหมั่นไส้สิ ใช่! หมั่นไส้...ใช้คำให้ถูกหน่อยเกรท ดีนะที่ไม่พูดออกไป...


หนังที่ไอ้ลูกแกะเลือกในวันนี้คือ Fifty shade darker อื้ม...จั่วหัวมาก็ทำเอาคิดดีไม่ได้แล้ว ไม่ต้องสืบเลยว่าหลังจบเรื่องนี้จะเกิดเหตุการณ์อะไรขึ้น


“มึงพากูดูอะไรเนี่ย”


“ชู่ววว” ไอ้ตัวขาวเงยหน้าขึ้นมาปรามให้เขาเงียบ ใช่ครับ ตอนนี้อีกฝ่ายกำลังนอนอยู่บนตักเขาโดยมีหมอนหนุนศีรษะอีกชั้น ไม่รู้เหมือนกันว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่การดูหนังโดยมีใครบางคนคอยหนุนนอนนั้นกลายเป็นเรื่องปกติสำหรับเขาไปเสียแล้ว


แต่ก็ยังดีที่มีหมอน เพราะถ้านอนบนตักตรงๆเจ้าตัวก็คงต้องรู้สึกได้ถึงอะไรบางอย่างที่กำลัง... เชี่ยยย! เขาไม่ผิดซะหน่อยก็หนังมันเรทขนาดนี้ ไม่รู้สึกก็ตายด้านแล้ว


มันเป็นตอนที่มิสเตอร์เกรย์จับแอนัสเตเชียปิดตาและมัดข้อมือรวบไว้เหนือศีรษะ ของเหลวสีใสที่เขาเดาว่าเป็นเหล้าถูกเปิดออกจากขวดขนาดเล็ก เธอส่งเสียงครางเล็กน้อยเมื่อของเหลวดังกล่าวถูกเทราดรดลงบนเรือนร่าง


ฝ่ามือหนาของพระเอกมาโซคิสม์ค่อยๆลากไล้ไปตามผิวกายของหญิงสาวอย่างหื่นกระหายก่อนจะจบด้วยการบรรเลงบทรักโดยที่ชายหนุ่มยืนสวนสะโพกเข้าออกไม่หยุดหย่อนใส่คนที่นอนหันหลังตะแคงข้าง ทุกท่วงท่านั้นมันช่างเรียลเหลือเกิน เสียงเนื้อกระทบ... เสียงลมหายใจแหบพร่า... มันเรียลซะจน...


“คุณ...” ลูกแกะตัวร้ายกดพอสหนังที่ดำเนินไปได้ประมาณสามในสี่ของเรื่อง ใบหน้าสวยช้อนมองชายอันเป็นที่รักด้วยแววตาที่สื่อถึงความนัยบางอย่าง แววตาแบบนั้น “ผมแฉะแล้วว่ะ...”


อาจเป็นความชั่วร้ายในจิตใจที่เติบโตเหนือด้านสว่างอันอ่อนแอจึงทำให้เขาตอบกลับในทิศทางที่ “อื้ม...เหมือนกัน” เป็นความชั่วร้ายที่กำลังสุกงอมอย่างเต็มที่


เขาไม่รู้หรอกว่าระหว่างเขากับอีกฝ่ายความสัมพันธ์นี้มันหยั่งรากลึกลงไปขนาดไหน เขารู้แค่ว่าเมื่อถึงจุดที่ห้วงอารมณ์ถูกชักนำเข้าสู่ความต้องการอยากครอบครอง เมื่อนั้นความกระดากอายทุกอย่างก็ถูกปลดเปลื้องออกเสียสิ้น


เกรทเคยคิดว่าตัวเองเป็นดั่งน้ำแข็งที่เยือกเย็นต่อเปลวไฟร้อน เขาพร้อมที่จะแช่เปลวไฟเหล่านั้นให้มอดดับได้ด้วยความสุขุม แต่เมื่อพบเฟย...เขากลับค้นพบว่าทุกอย่างที่ตัวเองเชื่อล้วนผิด


เขาไม่ใช่น้ำแข็ง หากแต่คือน้ำมัน...น้ำมันที่พรั่งพร้อมต่อการจุดฉนวนให้เกิดการลุกไหม้อันร้ายกาจ และเป็นเขาเองเสียด้วยสิที่ยอมให้เกิดการโหมลุกไหม้ตลอดมา...


“อื๊ออ”


แม้การลุกไหม้นั้นจะแผดเผาตนเองไปด้วยก็ตาม...


กลีบปากสีพีชสดถูกบดเบียดอย่างเอาแต่ใจจนเจ้าของร่างต้องผละตัวตนออกมาสูดอากาศ ร่างบางถูกจับให้นั่งอยู่บนหน้าตักของคนตัวโตกว่าในท่าประจำที่ต่างฝ่ายต่างหันหน้าเข้าหากัน เขาไม่รู้หรอกว่าทำไมถึงชอบนั่งบนตักเกรท รู้แค่ว่าเขาแค่อยากกอด อยากสัมผัส อยากได้รับไออุ่น...


“อ๊าาา” ยอดอกสีสวยถูกโน้มดูดเม้มจนเจ้าของร่างต้องร้องกระเส่า มือหนาของเกรทโอบรอบแผ่นหลังเนียน ในขณะที่มืออีกข้างก็นวดคลึงอยู่ที่สะโพกมนไม่ผละคลาย


“พอแล้วคุณ...ผมเสียว อื๊อ” เฟยร้องเร่าเมื่อเกรทง่วนอยู่กับการขบกัดเม็ดเชอรี่ไม่หยุดหย่อน เสียว...ยิ่งทำกัน เกรทก็ยิ่งรู้จุดอ่อนของเขามากขึ้นเรื่อยๆ


เนื้อกายสีขาวบริสุทธิ์ถูกประทับรอยรักตั้งแต่แผ่นอกลามจนถึงไหปลาร้า “อ๊า...คอห้ามไงครับ คุณ อื๊อ” แต่เกรทไม่ฟัง ซ้ำยังแกล้งเขาโดยการดูดแรงๆที่ช่วงรอยต่อระหว่างกลางใจจนไปถึงลำคอระหงส์


เฟยอาศัยช่วงที่เกรทเล้าโลมอย่างไม่มีสติผลักเจ้าตัวให้นอนราบกับโซฟาที่พนักพิงถูกปรับเอนให้กลายเป็นเตียงยาว เขาไม่รู้หรอกว่าเสื้อผ้าอาภรณ์ที่ใส่นั้นหลุดลุ่ยไปตั้งแต่เมื่อไหร่ รู้เพียงแค่ว่าตอนนี้...ทั้งร่างกายของเขาและอีกฝ่ายต่างก็เปลือยเปล่าไปหมดเสียแล้ว


“จะทำอะไรหืม?” เกรทเหยียดยิ้มเจ้าเล่ห์ เป็นยิ้มที่ไม่ค่อยจะได้เห็นจากเขาคนนี้นัก


“ทำให้คุณมีความสุขไงครับ” เฟยรวบรวมเรี่ยวแรงที่ไม่ค่อยจะมีจากการถูกสูบกลืนโดยเจ้าของเรือนผมสีดำขลับใต้ร่าง ให้สะโพกมนค่อยๆเลื่อนวางทับแผ่วเบาบนร่างกายของเกรท


ก่อนจะขยับช่องทางด้านหลังให้ถูไถกับโคนดาบร้อนไปมาจนชายหนุ่มกัดปากกรอด “อะ..ไอ้เฟย แบบนี้มัน” เขากำผ้าปูที่นอนแน่น นี่ขนาดกิจกรรมที่เขาเป็นฝ่ายเป็นต่อ เจ้าตัวก็ยังหาเรื่องให้เขาแทบคลั่งได้ทุกทีสิน่า “รีบทำ...กูไม่ไหวแล้วนะเฟย”


“รู้แล้ว...อึก!” ร่างบางร้องกระเส่าเมื่อเขาค่อยๆเบิกปากถ้ำให้รองรับความใหญ่โตที่ส่วนปลายฉ่ำเยิ้มไปด้วยความครุกครุ่น “อ๊ะ!...กะ...เกรท อื๊ออ” เฟยกัดปากกรอดเมื่อส่วนนั้นรุกล้ำมาได้เกินครึ่ง


“เจ็บหรอ” เกรทถามด้วยน้ำเสียงที่เจือความห่วงใย


“อะ..อื้อ แต่ทนได้ อึก!” เด็กหนุ่มค่อยๆลดสะโพกต่ำลงอย่างเชื่องช้าจนสุดท้ายเขาก็รับตัวตนของเกรทเข้าไปจนหมด “แฮ่กๆ” อาจเพราะเพิ่งเคยออนท็อปครั้งแรกเลยทำให้กะน้ำหนักไม่ค่อยถูก แต่เขาก็อยากทำให้เกรทบ้าง


“ซี้ด...เฟย” เป็นเกรทที่เริ่มร้องครางเมื่อคนบนร่างเริ่มขยับจังหวะขึ้นลง


“อื๊อ...อ๊า” ในขณะที่เฟยก็ร้องเร่าไม่แพ้กันเมื่อท่วงทำนองการขับควบเริ่มเข้าที่ เป็นครั้งแรกที่เขาเปลี่ยนมาเป็นฝ่ายคุมเกมส์บ้างและดันทำให้รู้สึกว่า แบบนี้แม่งก็....เสียวสุดๆไปเลย


“อื๊ออ...คุณครับ” ลูกแกะตัวขาวร้องซี้ดเมื่อถูกกระแทกรับจากคนใต้ร่าง ใช่! เพราะเกรทไม่สามารถนอนเฉยๆให้เฟยทำแบบนั้นได้คนเดียวอีกต่อไป มันไม่ใช่ความเห็นแก่ตัวที่อยากจะแทงอย่างเดียวหรอก หากแต่เป็นความต้องการทางกามรมย์ที่กระตุ้นให้ร่างกายตอบรับความปรารถนาของอีกฝ่ายโดยอัตโนมัติ


มือหนาบีบประคองสะโพกมนให้คล้อยไปตามการขยับของอีกฝ่าย “อึก! เกรท อ๊า” เด็กหนุ่มร้องลั่นเมื่อเขาเผลอกระทั้นรับเข้าจุดกระสันพอดี เขาอยากจะบ้าตาย ร่างกายตอนนี้เหมือนกำลังจะระเบิดออกให้ได้เพราะไอ้ลูกแกะตอดรัดเขาหนักหน่วงเหลือเกิน ทั้งๆที่ก็ทำกันมาตั้งหลายคราแต่ร่างกายก็ไม่เคยชินเสียที


“เร็วอีกเฟย...เร็วอีก” เขาแทบจะตอบรับทุกการขึ้นลงของอีกฝ่าย หน้าตาเย้ายวนแบบนั้นนี่มันอะไรกัน ทำไม...ทำไมผิวกายสีขาวที่ถูกแต่งแต้มไปด้วยรอยแดงจ้ำบนร่างนั่นถึงได้สวยขนาดนี้


“คุณ...ผมเสียว อย่า...อ๊าา” เฟยว่าพร้อมชักรูดที่ส่วนอ่อนไหวของตนไปพร้อมกับการปรนเปรอชายหนุ่มด้วยช่องทางด้านหลัง มันเสียว...เสียวจนแข้งขาสั่นไปหมด


“เฟย กูจะถึงแล้ว อาห์”


“เหมือนกันครับ จะออกแล้ว อื๊อ”


สิ้นเสียงเฟยก็กระตุกพ่นน้ำแห่งความสุขออกมาเลอะหน้าท้องที่เป็นลอนกล้ามเต็มไปหมด ในขณะที่แท่งดาบยักษ์ด้านในก็ฉีดพ่นเชื้อพันธุ์อุ่นร้อนทำเอาคนได้รับหลับตาพริ้มไปพร้อมกับห้วงสมองที่ขาวโพลน


ใบหน้าซวยโน้มอิงซบลงที่แผ่นออกหนาทั้งๆที่ความใหญ่โตยังค้างคาอยู่ในผนังอ่อนนุ่ม แม้จะเปรอะเลอะไปด้วยความเหนอะหนะที่หน้าท้องแต่เขาก็ไม่ใส่ใจอีกต่อไปแล้ว เพราะตอนนี้ร่างกายอ่อนระทวยไปหมด


“หมดท่าเลยสิ” เกรทยกมือโอบรัดแผ่นหลังขาว ในเวลาเดียวกันกลุ่มผมสีน้ำตาลอ่อนก็ถูกลูบไล้ไปมาอย่างนุ่มนวล ยิ่งดมใกล้ๆก็ยิ่งรู้สึกว่า...ทำไมผมของไอ้ลูกแกะถึงหอมขนาดนี้นะ


“อื้ม...” เฟยว่าพลางหอบแฮ่ก “โคตรดีอ่ะคุณ...อ๊ะ!”


ยังไม่ทันได้พักยก ร่างบางก็ถูกพลิกให้กลายเป็นฝ่ายอยู่ด้านล่างบ้าง เรียวขาสวยทั้งสองถูกจับขึ้นพาดบ่าพร้อมกับใครบางคนที่พยายามแทรกกายเข้ามา “ระ...รอบเดียวไม่ได้หรอ?”


“ก็รู้ว่ามันจะไม่จบแค่รอบเดียวแล้วเริ่มทำไมหืม?”


ก็เพราะอยากให้คุณหลงใหลยังไงเล่า ใช่! เขาอยากให้เกรทเสพติดจิตวิญญาณดวงนี้ แต่เหมือนจะกลายเป็นเขาเสียเองที่เสพติดในตัวเกรท เขาชอบอ้อมกอดอุ่นของเกรท ชอบมืออุ่นๆของเกรท และก็ชอบไออุ่นร้อนจากร่างกายเกรทที่ส่งผ่านเข้ามาในร่างกายเขา


“ครับ...อ๊า...ตามใจคุณเลย”


เขาไม่รู้หรอกว่าเมล็ดพันธุ์ที่เขาได้หว่านไว้ในใจผู้ชายคนนี้มันเริ่มเติบโตขึ้นแล้วหรือยัง แต่สำหรับเขา...เมล็ดพันธุ์ที่เกรทได้แอบเข้ามาหว่านไว้ในใจโดยที่อีกฝ่ายไม่รู้ตัว มันกำลังเติบโต...ไม่สิ


มันเติบโตจนผลิบานตั้งนานแล้ว...













TBC

=================================================================================

เอ๊ะ...ทำไมหลังๆเธอดูชอบเรื่องอะไรแบบนี้จังเลยเกรท ตาคนทะลึ่งงง


ปล. ถ้าชอบก็ช่วยคอมเม้นติชมหรือติดแท็ก #มายาดวงดาว เพื่อเป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยเน้อ

ทุกคอมเม้นทุกกำลังใจของทุกคน make my day มากๆน้าาา❤❤❤

ปล2. ถ้าเห็นคำผิดบอกเค้าได้น้า ลงดึกๆแล้วเบลออ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น