ฮิเมะซัง

ขอขอบคุณทุกการสนับสนุน ทั้ง เข้ามาอ่าน ไลค์ แชร์ คอมเมนท์ ให้ดาว ให้เหรียญ ให้กุญแจ ทุกๆ อย่างที่มอบให้ มันมีคุณค่ามากมายจริงๆ ค่ะ

EP.1 ความกังวล [1/2]

ชื่อตอน : EP.1 ความกังวล [1/2]

คำค้น : That's mom,คนเป็นแม่,เคะท้องได้,นิยายY,ฮิเมะซัง

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 8.1k

ความคิดเห็น : 14

ปรับปรุงล่าสุด : 23 ก.ย. 2561 11:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.1 ความกังวล [1/2]
แบบอักษร

มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


1

ความกังวล

​[1/2]

“ตื่นแล้วเหรอ”

ต้นกล้างัวเงียลุกขึ้นมาถามผมหลังจากที่เขารู้สึกตัวว่าผมกำลังจะขยับลงจากเตียง

“อืม...ตื่นแล้ว”

ผมตอบเขาพร้อมตั้งท่าจะลุกขึ้นยืน ทว่าก็ถูกต้นกล้าคว้าตัวเอาไว้

เขากอดเอวแล้วดึงตัวผมให้กลับลงไป ต้นกล้าใช้จมูกถูไถสีข้างแล้วหอมแผ่นหลังของผมฟอดใหญ่

ผมพยายามกลั้นใจไม่ให้เคลิ้มตามสัมผัสเหล่านั้น ผมไม่อยากให้ความหวั่นไหวทำให้ขาดสติเหมือนเมื่อคืนอีกแล้ว

“ปล่อยเถอะกล้า”

ผมแกะมือเขาออก แต่กล้าก็ไม่ยอม

“ทำไมกูต้องปล่อยด้วย มึงเป็นของกูแล้วนะ”

คำพูดของไอ้กล้าทำให้ผมฉุกคิดได้ว่า ที่มันยอมลงทุนเอากับผมเมื่อคืนก็เพื่อจะรั้งไม่ให้ผมหนีไปไหน ผมไม่สามารถทำใจยอมรับความจริงได้ ผมหันไปถามมันด้วยความกลัวจับใจ

อย่างน้อยๆ ถ้ามันตอบกลับมาว่าเมา ไม่รู้เรื่องว่าทำอะไรลงไป ผมจะได้เจ็บน้อยลง

“กล้า...”

“หืม?”

“นายรู้ตัวไหมว่าเมื่อคืนเอากับใคร”

“รู้” ต้นกล้าเงยหน้าขึ้นมายิ้มตาหยีให้

“รู้ว่าเป็นเราใช่ไหม”

“อืม...”

“แล้วทำแบบนั้นทำไม”

คำถามของผมทำให้รอยยิ้มของเขาจางลง สีหน้าของต้นกล้าจริงจังขึ้นราวกับคนถอดหน้ากากตัวตลกออก

“กูไม่อยากให้มึงไป...”

“นายเลยคิดว่าเอาเราแล้วจะทำให้เราอยู่กับนายต่อได้?”

“ขอโทษ...”

ผมรับคำพูดนั้นไม่ได้จึงเบือนหน้าหนีไป สุดท้ายแล้วความจริงที่ผมไม่อยากจะยอมรับก็ปรากฏขึ้นจนได้

คำว่าขอโทษที่มันพูดออกมาเป็นเครื่องยืนยันว่ามันตั้งใจจะเอาผมเพื่อรั้งตัวไว้

มันกล้าทำกับผมแบบนี้ได้ยังไง

กล้าเล่นกับความรู้สึกของคนอื่นได้ยังไง

อ๋อ เพราะผมไม่ใช่ผู้หญิงใช่ไหม

คิดว่าถึงเอาไปแล้ว ผมจะไปหรือไม่ไปก็ไม่ได้เสียหายอะไร

ไม่ต้องรับผิดชอบ ไม่ต้องคอยเอาใจ ไม่ต้องไปเจรจากับผู้ใหญ่ ก็เลยคิดว่าเอาๆ ไปไม่เห็นจะเป็นไร

มันกล้าทำกับผมได้ยังไง

เห็นผมเป็นของเล่นงั้นเหรอ!!

“มึงโกรธกูเหรอ”

ถามมาได้ว่าโกรธไหม

ลองเป็นเราไหม นายจะได้รู้ว่าเรารู้สึกยังไง!!

“กูขอโทษ...กูไม่ได้ตั้งใจ กูแค่คิดว่าวิธีนี้จะรั้งมึงได้”

ผมหันไปมองไอ้กล้าด้วยความรู้สึกเจ็บใจ

ผมอยากจะร้องไห้ แต่ก็ต้องกลั้นไว้

มันบอกว่าไม่ได้ตั้งใจ มันบอกว่าอยากรั้งผมไว้ แล้วมันเคยถามผมไหมว่าอยากกลายเป็นเมียมันเพียงเพราะความเห็นแก่ตัวของมันหรือเปล่า!!

“จำคำเราไว้นะกล้า เราไม่มีวันกลับไปเป็นเพื่อนกับนายอีก!!” ผมผลักมันออกแล้วลุกขึ้นไปหาเสื้อผ้ามาใส่

“ไอ้ข้าว!!” ทว่าไอ้กล้าก็รั้งผมไว้

“ปล่อย!!”

“กูขอโทษ กูไม่คิดว่ามึงจะโกรธขนาดนี้!”

“ขอโทษ? ขอโทษเพื่ออะไร!!”

“ก็มึงโกรธกูไง!!”

ผลัวะ!!

ผมทนฟังสิ่งที่มันพูดต่อไปไม่ไหว ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าผมทำลงไปตั้งแต่เมื่อไหร่ พอเห็นไอ้กล้ากลิ้งตกเตียงถึงได้เข้าใจว่าผมเผลอชกหน้ามันไป

“อะ ไอ้ข้าว...” ไอ้กล้าเองก็ตกใจ มันไม่คิดว่าจะถูกทำร้าย

“...” ผมไม่รู้จะทำตัวยังไง ตั้งแต่เกิดมา ผมไม่เคยใช้กำลังกับใคร พอเห็นว่าตัวเองถูกอารมณ์ครอบงำจนควบคุมสติไม่ได้ก็เลยรีบหยิบเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นมาสวมใส่

ผมอยู่ในห้องนี้ต่อไม่ได้

ถ้าผมยังอยู่ต่อ ผมต้องขาดสติทำร้ายมันจนปางตายแน่ๆ!!

“ดะ เดี๋ยวก่อนไอ้ข้าว!!” ไอ้กล้าเรียกผมไว้ในจังหวะที่ผมกำลังจะเปิดประตูออกห้องไป “กูขอโทษ เรื่องเมื่อคืนกูไม่ได้ตั้งใจ มึงยกโทษให้กูได้ไหม”

ผมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

“ที่เราชกนายถือว่าเจ๊ากับเรื่องที่นายเอาเราแล้วกัน”

ปัง!!

ผมเดินออกจากห้องโดยทิ้งประโยคนั้นเอาไว้ มันเป็นประโยคที่บอกให้เขารู้ว่าเราไม่มีอะไรติดค้างกันอีก เรื่องของผมกับไอ้กล้าควรจะจบลงตั้งแต่ตรงนี้ ทว่าอีกสองวันต่อมา ผมก็ต้องไปคลินิกของพี่หมอโอ๊ตเพื่อขอคำปรึกษาเกี่ยวกับความเสี่ยงจากโรคติดต่อทางเพศสัมพันธ์

ที่ผมเพิ่งจะมากระตือรือร้นเอาสองวันหลังจากมีอะไรกับไอ้กล้าก็เพราะได้อ่านข่าวเกี่ยวกับอันตรายที่จะได้รับหากมีเพศสัมพันธ์โดยไม่ป้องกัน

พี่หมอรับฟังแล้วพาผมไปตรวจเลือดโดยไม่บ่นสักคำ 

ผลในตอนนั้นออกมาเป็น...

​++++++++++++++++++++

ค้างงงงง!!!


มี E-BOOK ขายแล้วนะ

 ​(คลิกรูปไม่ไป ติดต่อเพจ ฮิเมะซัง)


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น