จันทร์อรุณ ณรัช

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 41 ฮอร์โมนส์ที่แปรปรวน

ชื่อตอน : ตอนที่ 41 ฮอร์โมนส์ที่แปรปรวน

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 183

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2561 19:46 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 41 ฮอร์โมนส์ที่แปรปรวน
แบบอักษร


ชิลลี่เวลานี้ขวางหูขวางตากับทุกเรื่อง..

อยากกินข้าวต้มปลา..แต่พอนีนี่ซื้อมาให้ใส่ชามยกเสริฟ..ก็รู้สึกเหม็นกลิ่นปลาจะอ้วก..กินไม่ได้..ถึงกับแผดด่าและปัดข้าวต้มหกเลอะเทอะ..

นีนี่ใจเย็น..กวาดเช็ดถู..ก่อนจะปลอบโยนอย่างอ่อนหวาน..

แต่ชิลลี่ก็ของขึ้น..หงุดหงิดอย่างไม่ทราบสาเหตุ..ถึงกับตบตี..ด่านีนี่..และด่าถึงขนาดที่ว่าไม่น่าจะคบและแต่งงานด้วยเลย..ไม่อยากจะเป็นตัวประหลาดที่ท้องกับผู้หญิงด้วยกัน..

จะด่าว่าอะไรนีนี่ก็ไม่ถือสา..แต่ถึงกับบอกว่าไม่น่าคบและแต่งด้วย..ทำให้นีนี่ก็น้อยใจอย่างบอกไม่ถูก..

“..ฉันขอโทษนะที่ทำให้คุณเป็นตัวประหลาด..ฉันไม่เคยตั้งใจจะให้เป็นแบบนั้น..”.นีนี่พูดเสียงแผ่วต่ำ.. “..ถ้าย้อนเวลากลับได้..ฉันก็คงไม่แต่งงานกับคุณตามที่คุณต้องการ..”

นีนี่ส่ายหน้า..

“..ถ้าอารมณ์ดีแล้วเรียกฉันก็แล้วกันนะ..”

พูดจบก็หันหลังเดินออกไปจากห้อง..

ชิลลี่ใจหาย..อารมณ์ที่ขัดแย้ง..ทำให้ชิลลี่ร้องไห้..

เสียงร้องไห้ทำให้นีนี่ชะงัก..ก่อนจะหันกลับ..พบกับสายตาแดง ๆ ที่จ้องมองอย่างรักเหลือประมาณ..

“..คุณนีนี่..คุณคงรำคาญฉันแล้วใช่ไหม..ขอโทษ..ฉันคุมตัวเองไม่ได้จริง.ๆ.ฉันไม่อยากจะเป็นแบบนี้เลย..”

เพียงแค่ชิลลี่ทำท่านี้..นีนี่ก็ใจอ่อน..ที่น้อยใจก็หายไปหมด..

รีบเข้ามากอด..และหอมที่ศีรษะ..

ชิลลี่กอดอีกฝ่ายไว้..

“..ขอโทษนะ..ไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้..”

“..ไม่เป็นไรหรอก..พี่หมอแคทบอกแล้วนี่..ว่าฮอร์โมนของคุณ..จะสวิงและแตกต่างจากคนท้องท่ัวไป..ให้ฉันอดทนให้มาก..”นีนี่พูดเพื่อให้สบายใจ..”

“..อย่าทิ้งฉันนะคุณนีนี่..ไม่ว่าฉันจะงี่เง่าร้ายกาจขนาดไหน..”ชิลลี่ร้องไห้อีก.. “ฉันกลัว..แต่ฉันก็ห้ามตัวเองไม่ได้จริง.ๆ..”

นีนี่พยักหน้า..

“..ถ้าจะต้องห้ามอะไรให้ได้..ฉันขอคุณเรื่องเดียวเท่านั้น..”

ชิลลี่พยักหน้าน้ำตารื้น..

“..คำนั้นใช่ไหม..”เหมือนตัวเองก็รู้ว่าคำไหนที่ทำให้นีนี่เจ็บ..

“..คุณรู้..แปลว่า..”นีนี่หอมอีก.. “..คุณก็รักฉันเหมือนกันนะคุณชิล..”

“..รักสิ..รักมากด้วย..เป็นพ่อของลูกฉันทั้งคนนี่นา..”

“..ไม่ว่าคุณจะด่าฉันยังไง..หาว่าฉันเป็นสัตว์ประหลาด..ฉันก็ไม่โกรธ..แต่สำหรับคำนั้น..ฉันรับไม่ได้จริง ๆ นะคุณชิล..คำที่คุณบอกว่า..ไม่น่าคบและแต่งงานด้วย..”

ชิลลี่พยักหน้า..เข้าใจดีว่าทำไม..

คำเหล่านี้แสดงถึงความรู้สึกว่ารัก..หรือไม่รัก..

และนีนี่จะยอมฟังสิ่งที่แสดงให้เห็นว่า..ชิลลี่ไม่รักเธอไม่ได้เลย..

ชิลลี่ซบหน้ากับนีนี่...

นีนี่ที่แสนดี..อดทนกับอารมณ์ร้ายที่เธอควบคุมไม่ได้..ยิ่งนีนี่เอาใจเธอ..ก็ยิ่งทำให้ชิลลี่กลัว..

ไม่มีอะไรจะน่ากลัวไปกว่าคุณนีนี่จะทนเราไม่ได้..และทิ้งเราไป..

ชิลลี่ยอมรับว่า..เรื่องราวแบบนั้น..เธอคงทนไม่ได้เด็ดขาด...

น้ำตาชิลลี่ไหล..

ไม่อยากเป็นแบบนี้เลย..คุณนีนี่..ฮอร์โมนที่สวิงมากมายผิดธรรมดาทำให้ฉันรู้สึกแย่ที่สุด..ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้แม้แต่น้อย...

อย่าทิ้งฉันนะคุณนีนี่..

อย่า...

เหมือนอีกฝ่ายจะรับรู้ความรู้สึกในใจ..

นีนี่โอบกระชับร่างของชิลลี่..หอมเบา ๆ ..หอมครั้งแล้วครั้งเล่า..หอมจนชิลลี่แทบบ้า..และมีความรู้สึกที่ประหลาด..

แบบนี้..น่าจะมีลูกอีกคนนะคุณนีนี่..

การหอมแบบทะนุถนอมใส่ใจ..ทำให้ชิลลี่อารมณ์ดีขึ้น...

“..รักคุณมากเลย..คุณชิล..”นีนี่พูดแผ่วเบา..กระซิบข้างหู..เหมือนให้รู้เฉพาะชิลลี่เท่านั้น..

“..ต่อให้คุณฆ่าฉัน..ฉันก็ไม่ทิ้งคุณนะคุณชิล..ฉันไม่เคยรู้สึกว่าต้องอดทนคุณแม้แต่น้อย..เพราะทุกอย่างที่ฉันทำให้คุณ..ฉันทำเพราะฉันรักคุณจริง ๆ ..รักมาก..รักที่สุด..”

ชิลลี่เคลิบเคลิ้มกับความรัก..หลับตาพริ้ม..

“..ขอเพียงแค่..การกระทำหรือคำพูดที่ดูว่าไม่รักฉันเท่านั้นแหละ..ที่ฉันทนไม่ได้..นอกนั้น..ฉันรับมันได้หมด..ไม่ว่าคุณจะอารมณ์สวิงไปอย่างไร..ฉันจะไม่มีวันที่จะเบื่อหรือรำคาญคุณ..คุณชิล..”

ชิลลี่น้ำตาคลอ...

ไม่มีใครที่ฉันจะรักมากไปกว่านี้แล้วนะ..คุณนีนี่..

ต่างฝ่ายต่างผละออก..ชิลลี่นำ้ตารื้น..พูดขึ้นว่า..

“..ฉันไม่อยากจะปัดชามข้าวต้มให้มันเลอะร่วงไปอย่างนั้นเลยนะคุณนีนี่..”

“..อยากจะกินอีกไหมล่ะ..”นีนี่ยิ้ม..

“..ไม่หรอก..ฉันรู้สึกไม่ดีเลยที่คุณต้องไปหาซื้อให้ฉันอีก..”

“..ใครว่าล่ะ..ฉันซื้อมาให้คุณสองถุง..”

“..หือ..”ชิลลี่ตาโต..

“..เผอิญได้คุยกับมิ้มระหว่างไปซื้อ..มิ้มบอกว่าถ้าไม่เหลือบ่ากว่าแรง..ก็ซื้อสองถุงนะ..คุณก็รู้นะคุณชิล..ว่าเพื่อนคุณเตือนหรือบอกอะไร..เราจะไม่เชื่อก็ไม่ได้..”

ชิลลี่หัวเราะทั้งน้ำตา..

“..เดี๋ยวนี้มิ้มมันโทรหาคุณโดยไม่ผ่านฉันแล้ว..”

“..คุณหนูยูมิของเค้าอยากรู้เรื่องที่เกิดขึ้น..ก็เลยต่อสายให้..แล้วก็ได้คุยกับยูมินิดหน่อย..จากนั้นก็จบที่มิ้มเตือนเรื่องข้าวต้มนี่แหละ..”

นีนี่ลูบศีรษะภรรยา..

“..เดี๋ยวฉันจะเทข้าวต้มในชามใหม่ให้..และจะป้อนให้คุณเอง.. ถ้าเหม็นหรือคลื่นไส้ก็บอกได้นะ..จะสลับให้กินพวกผลไม้..คุณจะได้รู้สึกดีขึ้น..”นีนี่ยิ้มอย่างน่ารัก..

ชิลลี่แทบจะตายไปตรงนั้น..นิ่ง..พร้อมกับป้ายน้ำตา..

นีนี่เช็ดน้ำตาให้..

“..ทำไมภรรยาของฉันถึงขี้แยอย่างนี้ล่ะ..”

“..คุณ..คุณดีกับฉันเหลือเกิน..คุณนีนี่..”

“..แค่รักฉันก็พอแล้ว..คุณชิล..”นีนี่หอมอีกครั้ง..

ชิลลี่แม้จะอารมณ์สวิงมากมายขนาดไหน..แต่เจอไม้นี้เข้าไป..แทบจะระทวยตรงนั้น..อยากจะซุกร่างในอ้อมกอดสามีและอ่อนแอให้เต็มที่..

คุณไม่ต้องห่วงหรอกนะคุณนีนี่..ฉันจะรักคุณจนตายนั่นแหละ..คุณนีนี่ของฉัน..

.....

ยูมิอดแปลกใจไม่ได้เมื่อสองฝาแฝดจีเนียสอย่างแคทกับออยมาหาเธอถึงบ้านเด็กปีศาจ ..จริงอยู่..แม้ว่าบ้านไม่ได้ห่างกันนัก..แต่ก็ยากที่แคทกับออยจะมาพร้อมกันแบบนี้.ดีเหมือนกัน..กำลังคิดถึงอยู่พอดี ...

แคทจิบเครื่องดื่มที่บัวแม่บ้านของเด็กปีศาจนำมาเสริฟ..ออยก็เช่นกัน..

“..ฉันอยากจะเจอแกพอดีเลยแคท..”ยูมิทักทาย..

สาวเกรียนเบี้ยนอัจฉริยะได้แต่ยิ้มแย้มร่าเริงตามนิสัย..

“..น่าจะรู้นะว่าฉันกับออยมาหาแกทำไม..”

“..ไม่ต้องใช้นางฟ้าตาทิพย์อย่างมิ้ม..ก็พอจะรู้หรอกน่า..”ยูมิยิ้ม “..จะว่าไป..ฉันก็แปลกใจเรื่องที่เกิดขึ้นกับชิลลี่เหมือนกัน..”

ยูมิไม่ได้อยู่คนเดียว..ในห้องทำงานส่วนตัว..มิ้มก็ยังอยู่เคียงข้าง..

และมิ้มก็พูดขึ้นว่า..

“..พี่หมอแคทคงไม่ใช่แค่มาคุยเรื่องอิชิลกับผัวมันแค่นั้นหรอกใช่ไหมคะ..”

แคทหันมาทางน้องสาวฝาแฝด ฉายา ออยอมพะนำ

ซึ่งออยตอนนี้ก็ไม่ได้อมพะนำ แต่ก็ก้มหน้ากับแทบเลตจนเหมือนจะเป็นคาแรคเตอร์ส่วนตัวไปแล้ว

“..ฉันต้องการความช่วยเหลือจากเธอ..ยูมิ..”ออยพูด.. “..การไล่ตามหาใครที่แฮคเซิร์ฟเวอร์ที่บันทึกข้อมูลของชิลลี่กับนีนี่..ที่โรงพยาบาลทวิธร..เอไอเมดูซ่าของฉันตามไม่เจอ..ไม่ต้องพูดถึงพัลลัสของแคทเลยนะ ..เพราะของฉันว่าน่าจะพัฒนากว่า..”

แคทลูบหัว.ก่อนจะหัวเราะ..

“..ตลกล่ะออย..นี่มาบลัพกันได้ไง ..”

ออยอมยิ้ม..

“..ก็ลองใช้แล้วไม่ใช่หรือ..”

ยูมิถอนหายใจ...

“..นี่จะใช้คฑานางฟ้าใช่ไหม..”

“..มีแต่โปรแกรมไอริสหรือที่เรียกว่าคฑาแห่งนางฟ้าของเธอเท่านั้นแหละ..ที่สามารถประสานกับเมดูซ่า จนหาตัวคนเจาะระบบได้..”

ยูมินิ่งคิด..

“..คนเจาะระบบมีความสำคัญยังไงที่เธอต้องไล่ล่าล่ะออย..”

“..ฉันว่าเราต้องเปลี่ยนมุมมองนะยูมิ ..เธออาจจะมองว่าช่างมัน..แต่สำหรับฉัน..คิดต่างจากเธอ..สำคัญที่สุดคือ..ทำไมถึงต้องการเจาะระบบ..ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแน่นอน..แต่มันเหมือนกับว่า..คน ๆ นี้..เฝ้าดูนีนี่หรืออดีตคือเอวีส..และคาดการณ์ได้ว่า จะต้องมีเรื่องนี้เกิดขึ้น..เรื่องที่นีนี่ทำให้ผู้หญิงท้องได้..”

ออยแตะที่แทบเลต..

“..เมดูซ่าคำนวณความเป็นไปได้ออกมาหลายทาง..แต่..ทางหนึ่งที่ฉันว่าน่าสนใจ..คือ..คนที่เจาะระบบ..เหมือนจะวางเงื่อนไขทางพันธุกรรมในตัวนีนี่..และต้องการคำตอบ..ลูกของนีนี่กับเอวีส..จะคือคำตอบที่คน ๆ นี้ต้องการ..”

แคทขมวดคิ้ว..

“..นี่หมายความว่ายังไง..”

“..แคท..คน ๆ นี้..ออยสันนิษฐานว่า..ต้องรู้เรื่องราวที่องค์กร108สร้างสุดยอดนักฆ่าขึ้นมาโดยกรรมวิธีทางวิทยาศาสตร์..เท่านั้นยังไม่พอ..ควรรู้เห็นเกี่ยวกับการสร้างเอวีสขึ้นมาให้ผิดแปลกกว่าคนทั่วไปด้วย..รู้ถึงกระทั่งแผนปรับเปลี่ยนกระบวนการสร้างเอวีสของท่านดาวดึงส์เพื่อเอาไว้ทรยศองค์กรในภายหลัง...แต่พอองค์กรล่มสลาย..ท่านดาวดึงส์วางแผนให้เอวีสตายกลายมาเป็นนีนี่..ก็ยังรู้เรื่องราวนี้..”

ยูมินิ่งคิด..

“..หรือท่านดาวดึงส์จะสั่งใครสักคนให้ทำ..”

“..ท่านไม่จำเป็นต้องทำแบบนี้..”ออยพูด.. “..เธอก็ทราบนี่..แคท..ยูมิ..ท่านเวลานี้เหมือนเป็นพ่อของนีนี่..และหากท่านออกปาก..แคทก็ต้องให้ความร่วมมือทุกอย่างอยู่แล้ว..ไม่จำเป็นต้องมาแฮคระบบเพื่อขโมยข้อมูลไปหรอก..”

ออยวางแทบเลต..

“..คน ๆ นี้..ต้องมีความเกี่ยวพันกับท่านดาวดึงส์..และเกี่ยวพันกับเอวีสหรือนีนี่ด้วย..อาจจะรู้เห็นความลับบางอย่างซึ่งแม้แต่นีนี่ไม่รู้เเกี่ยวกับตัวเอง..และความลับนั้นส่วนหนึ่งก็คือการมีลูกของนีนี่..แต่หากถึงขนาดต้องแฮคระบบกันแบบนี้..แปลว่า..เวลานี้..คน ๆ นี้..อาจจะไม่ได้เกี่ยวข้องกับท่านดาวดึงส์แล้ว..”

ยูมิพยักหน้า..

“..ลูกของนีนี่กับชิลลี่มีความสำคัญมากขนาดไหนกันนะ..”

“..คงไม่ได้เกิดมาแล้วเป็นเอกซ์เมนหรอกน่า..”แคทยังคงอารมณ์ดี..

ออยถอนหายใจ..

“..ไม่แน่นะแคท..”

“..หือ..”แคทสะดุด.. “..จะบ้าแล้วหรือออย..จะมีมนุษย์กลายพันธ์ุแบบเอ็กซ์เมนได้ยังไงมันเป็นหนังฮีโร่นะ ..”

“..ขนาดนีนี่..ตอนเป็นเอวีส..ยังสามารถรักษาตัวเองได้แบบวูฟเวอร์รีนหรือเดดพูล..แคทว่าลูกของนีนี่จะมีความสามารถประมาณไหนล่ะ..”

แบบนี้ก็ไปไม่เป็นเลยเหมือนกัน..

ยูมิพยักหน้าให้มิ้ม..นางฟ้าตาทิพย์หายไปจากห้องสักพัก..ก็กลับมาพร้อมกับโน้ตบุ๊คของยูมิ...

ยูมิเปิดโปรแกรมในเครื่อง..

“..ฉันทำระบบใส่รหัสออนไลน์ไว้..ซึ่งต้องใช้รหัสผ่านจากเด็กปีศาจทั้งสิบ..และแกสองคนนะแคทออย..ถึงจะเปิดไอริสได้..อาจจะยุ่งยากหน่อย..แต่มันก็ปลอดภัยที่สุด..”

ยูมิคีย์ข้อมูลลงไป..คลิกที่ระบบการป้อนพาสเวิร์ดออนไลน์..

เครื่องจะส่งแมสเสจให้เด็กปีศาจทุกคนรวมทั้งแคทออย..เพื่อป้อนรหัสส่วนตัวที่วางไว้สิบสองชุด..

แคทหยิบมือถือที่สัญญาณเรียกดังขึ้น..และป้อนรหัสผ่านที่ตนเก็บไว้..

ออยก็เช่นกัน..

ยูมิ..มิ้ม..ก็ส่งรหัสทางมือถือเป็นที่เรียบร้อย..

รอจนเด็กปีศาจแต่ละคนค่อย ๆ ป้อนรหัสในส่วนของตนเข้ามาในเครื่อง..

ยูมิมองที่จอ..

“..อิแบทมันไปทำอะไรอยู่..ขาดแต่รหัสในส่วนของมันคนเดียว..”

มิ้มหัวเราะ..

ก่อนจะตั้งผังสัตตะนวภพในหัว..

แล้วตัวเองก็เปิดแชทส่งไลน์แมสเสจไปหาแบท..

ยูมิดูจะสงสัยใจ..

“..มีอะไรหรือมิ้ม..”

“..พี่แบทเอ่อ..กำลัง..”มิ้มหัวเราะ.. “..เรียกว่าอะไรดีคะ..กินพี่กล้วยอยู่อะค่ะ..”

แคทหัวเราะบ้าง..

“..ค้างคาวกินกล้วยอีกแล้ว..”

ออยเองก็ยิ้มออกมา..ยูมิครางเฮ้อ..

“..อิแบทนี่มันจะหื่นเมียไปถึงไหนวะเนี่ย..บ้าชะมัดเลย..”

“..เห็นว่าไม่ได้เจอกันมาเป็นอาทิตย์น่ะค่ะ..”มิ้มรายงาน..

“..อ่อ..นาน่าบินไปจีนสินะ..เจรจาเรื่องส่งสินค้าผลไม้แปรรูปกับตลาดที่จีน..”ยูมิส่ายหน้า.. “..ห่างแค่อาทิตย์เดียว..ทำเป็นจะเป็นจะตาย..หมั่นไส้นัก.อิแบทนี่..”

แคทออยขำออกมา..

แต่มีเสียงกริ๊ง..แปลว่า..แบทใส่พาสเวิร์ดในส่วนของตนเองเรียบร้อยแล้ว..

เสียงดังขึ้นจากคอมพิวเตอร์..

“..ไอริสออนไลน์..นี่คือคฑานางฟ้า..ยินดีต้อนรับค่ะ..คุณหนูยูมิ..”

“..เอไอที่สุดยอดพอ ๆ กับเมดูซ่า..”ออยพึมพำ..ก่อนจะแตะแทบเลต..เรียกเอไอเมดูซ่าของตนเองด้วย.

มิ้มกับแคทสบตากัน..

“..งั้นลองดูซิว่า..”แคทยิ้มให้มิ้ม.. “..เอไอสุดยอดอย่างเมดูซ่าและไอริสที่เก่งเรื่องการป้องกันการเจาะระบบ..สืบค้น..และตามหา..แฮคได้ทุกอย่าง..จะเหนือกว่านางฟ้าตาทิพย์หรือเปล่า..มิ้ม..ไม่ลองใช้สัตตนวภพหน่อยหรือ..”

มิ้มเองก็หัวเราะ..เปิดมือถือ..ตั้งผังสัตตนวภพเช่นกัน..

“..สัตตนวภพได้แต่ระบุสิ่งที่ต้องการ..แต่การสืบค้น..หากไม่มีอะไรเป็นเป้าหมายเทียบเคียง..ก็จะกว้างจนไม่อาจจะระบุอะไรได้นะคะ..ต้องใช้เอไออย่างไอริสหรือเมดูซ่านี่แหละค่ะ..ถูกต้องแล้ว..”

ยูมินั่งลงหน้าโน้ตบุ๊ค..ในขณะที่ออยวางมือลงกับแทบเลต..

และทั้งสองก็ให้เอไอของตัวเองประสานช่วยกันทำในสิ่งที่ต้องการ...

....

นีนี่จอดมอร์เตอร์ไซด์ที่หน้าร้านสะดวกซื้อ..การขับรถไปซื้อของจุกจิกเพื่อเอาใจชิลลี่..เป็นสิ่งที่นีนี่ทำเป็นปรกติ

เดินไปเลือกของจนครบก็ถือตะกร้ามาที่เคาท์เตอร์..

ระหว่างนั้น..มีใครบางคนเดินมาด้านหลัง..

และพูดเสียงแผ่ว..

“..เอวีส..อย่าคิดว่าเธอจะหลบพ้น..”

นีนี่ชะงัก..

เอวีสหรือ..

นี่คือชื่อที่เลิกใช้ไปแล้ว..นับตั้งแต่ถล่มองค์กร108 จนราบ

นีนี่หันขวับ..

แต่ก็ไม่มีใคร..เด็กน้อยคนหนึ่งรอจ่ายเงินซื้อขนมอยู่..

แต่..คงไม่ใช่เด็กคนนี้แน่ที่พูดเหมือนกระซิบข้างหูเธอ..

แล้วใครบางคนคนนั้นไปไหน..

นีนี่มึนงงจนมีเสียงเรียกจากพนักงานขาย..

“..สองร้อยแปดสิบสี่บาทค่า..”

นีนี่เม้มปาก..หยิบเงินส่งให้พนักงานและรอเงินทอน..

เสียงมาจากไหนนะ..

ผีหรือ..บ้าน่า..โลกนี้จะมีผีได้ยังไง..

ตัวเองเคยเป็นมือดีขององค์กรหนึ่งร้อยแปด..แม้จะเป็นผี..ก็ไม่เคยกลัว..

แต่จะรู้ได้ยังไงกันว่าเกิดอะไรขึ้น..

น่าจะมีทางเดียวแหละ..

นีนี่รับถุงใส่ข้าวของที่ซื้อ..เดินออกจากร้านสะดวกซื้อ..และวางของใต้เบาะมอร์เตอร์ไซด์ที่บ้านของชิลลี่ใช้ขับซื้อของในระยะใกล้ ๆ ..

และหยิบมือถือ..

“..ฮัลโหล..มิ้ม..”นีนี่ทักคนที่เพิ่งโทรหา.. “..ช่วยฉันหน่อยได้ไหม..”

มีแต่สัตตนวภพของมิ้มเท่านั้นที่อาจจะบอกอะไรได้บ้าง..

เพียงแต่เสียงลึกลับเหมือนดังขึ้นอีก..

“..มีลูกเมียแล้ว..ก็อย่าคิดว่าหนีพ้น..”

นีนี่ชะงัก..หันไปรอบ ๆ ..ไม่มีอะไร..

หูฝาดหรือ..ไม่น่าจะใช่..

เสียงมิ้มดังจากโทรศัพท์..

“..นีนี่..มีอะไรหรือเปล่า..โทษทีที่รับช้า..กำลังง่วงว่ะ..”

“..แกบอกได้ไหมว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับฉัน..”นีนี่พูดเสียงเรียบ..

“..เหอ..แกว่าอะไรนะ..”

“..เกิดอะไรขึ้นกับฉัน..”นีนี่ยังคงถามประโยคเดิม..

“..ถามอะไรของแกวะนีนี่..”

“..ใช้สัตตนวภพของแก..มิ้ม..”

มิ้มเหมือนจะนิ่งไปเพราะกำลังตั้งผังสัตตนวภพในหัว..

และในที่สุด..ก็พูดขึ้นว่า..

“..นีนี่..แกรีบกลับบ้านด่วน..”

นีนี่ขมวดคิ้ว..

“..มีอะไรวะ..”

“..เมียแก..เมียแก..”

นีนี่รีบคร่อมรถมอร์เตอร์ไซด์..และขับออกไปอย่างรวดเร็ว..

...

ในขณะเดียวกัน..

ชิลลี่นั่งอ่านหนังสือเกี่ยวกับคู่มือแม่และเด็ก..เวลานี้..หนังสือเกี่ยวกับเรื่องนี้เต็มบ้านไปหมด..

ก่อนจะเหลือบมองนาฬิกา..

ไม่อยากให้คุณนีนี่ห่างไปนาน ๆ เลย..

ก่อนจะวางหนังสือ..

อ่านถึงตอนที่..หมอบอกให้ออกกำลังกายบ้างแบบที่ไม่เป็นอันตรายต่อเด็ก..มันเป็นผลดีต่อสุขภาพและครรภ์

ชิลลี่ลุกจากเก้าอี้..ตามหลักก็น่าจะเป็นอย่างนั้น..แต่ดูเหมือนคุณนีนี่จะพยายามให้เธออยู่เฉย ๆ ..บ้าชะมัด..รู้แล้วว่ารัก.ไม่อยากให้ทำอะไรมาก.แต่ก็ควรจะรู้นะว่าอะไรคือสิ่งที่ถูกต้อง..

มีอะไรบางอย่างทำให้ชิลลี่สังหรณ์แปลก ๆ ..

เหมือนไม่ได้อยู่คนเดียวในห้องนี้..

ใครกำลังมองเราอยู่..

ชิลลี่หันไปรอบ ๆ ..

ไม่มีอะไร..หรือคิดมากไปเอง..

บ้าน่า..

“..ลูกของเธอคือปีศาจ..”

เสียงที่ชิลลี่ได้ยินถนัดดังขึ้น..

ชิลลี่ใจหาย..หันไปรอบ ๆ ..ไม่มีอะไร..

นี่มันอะไรกัน..เสียงมาจากไหน..

ชิลลี่รู้สึกกลัว..

หูแว่วหรือ..ไม่นะ..มันดังชัดขนาดนั้น..

รีบควานหามือถือ..

และต่อสาย..

“..คุณนีนี่..คุณอยู่ไหน..”

ไม่ได้รับสาย..

ทำไมถึงไม่รับสาย..

ชิลลี่เหลียวมองไปรอบ ๆ ..

“..แม่คะ..พ่อ..”ชิลลี่เริ่มกลัวที่จะอยู่คนเดียว..

“..ปีศาจที่เกิดจากปีศาจ..”เสียงดังขึ้นอีก..

ชิลลี่อุดหู..เหลียวซ้ายแลขวา..

ไม่ไหวแล้ว..

เธอกำลังจะบ้า..

“...และปีศาจเลือกใช้ร่างเธอเป็นแม่ของปีศาจอีกตัวหนึ่ง..”

เสียงบ้าอะไรกัน..เสียงบ้าอะไร..

ชิลลี่วิ่งออกจากห้อง..

ไม่เคยกลัวอะไรแบบนี้..

ผี..ผีชัด ๆ ..

ห้องชิลลี่อยู่ด้านบน..และอารามตกใจ..จึงสะดุดเท้า..

และเสียการทรงตัวตรงขอบบรรได..

ให้ตาย.นี่ต้องร่วงตกบรรไดหรือนี่..

เพียงแต่..ร่างของชิลลี่ไม่ได้กระแทกให้เจ็บ..

เพราะมีใครบางคนรีบมารับร่างได้ทัน..

ร่างที่นิ่ง..มั่นคง..

แถมยังยืนหยัดมั่นแม้จะมีที่ว่างยืนไม่มากนัก..

“..คุณชิล..”เสียงนีนี่ร้อง.. “..เกิดอะไรขึ้น..”

“..คุณนีนี่..ฉันกลัว..”ชิลลี่ร้อง..น้ำตาไหล..

“..มีอะไร..ไม่ต้องกลัว..ฉันอยู่นี่..”

“..มันมีเสียงประหลาด..เสียงที่ฉันได้ยินได้ยังไงก็ไม่รู้..เสียงบอกว่า..ลูกของฉันคือปีศาจ..”

นีนี่ขมวดคิ้ว..

“..เสียง..”

“..ใช่..เสียง..”

นีนี่รีบประคองชิลลี่เดินกลับไปที่ห้อง..

เมื่ออยู่กับนีนี่..ชิลลี่แม้จะกลัว..แต่ยังอุ่นใจได้..

เพราะนีนี่คอยปกป้องเธออยู่..

นีนี่ประคองชิลลี่นั่งที่เก้าอี้..

และหยิบมือถือขึ้น..

“..มิ้ม.ขอบคุณมาก..ชิลลี่เกือบตกบรรได..โชคดีที่ฉันมารับได้ทัน..”

ชิลลี่ขมวดคิ้ว..

“..นี่คุณคุยกับมิ้มอยู่..”

“..มิ้มบอกให้ฉันรีบกลับมาหาคุณ..เพราะคุณกำลังมีอันตราย..”

“..คุณจะว่าฉันบ้าก็ได้นะ..แต่ฉันได้ยินเสียงน่ากลัวนั่นจริง ๆ ..”ชิลลี่กลัวจนตัวสั่น.. “..คุณไม่หาว่าฉันบ้าใช่ไหม..”

“..ไม่หรอก..เพราะฉันก็ได้ยิน..”

ชิลลี่ชะงัก..

“..คุณก็ได้ยิน...”.

“..นี่มันบ้าอะไรกันวะมิ้ม..แกรู้ไหม..”นีนี่แทบตะโกนลงโทรศัพท์..

“..นีนี่..ใจเย็น..”เสียงอีกเสียงดังขึ้น..ไม่ใช่เสียงมิ้ม..

เพราะเหมือนมิ้มยื่นโทรศัพท์ให้ใครบางคนที่อยู่ด้วยกัน..

“..มันไม่ใช่ผี..ไม่ใช่เรื่องเร้นลับ..แต่แกต้องทำเป็นกลัวไว้..”

“..เอ๋..”

เสียงนั้น..นีนี่จำได้ดี..เพราะเป็นเสียงของหมอแคท..

“..พอดีใครบางคนอยู่ใกล้ ๆ ..ฉันสั่งให้เขาไปจัดการ..แกต้องทำให้พวกมันตายใจ..”

“..พี่หมอแคท..”นีนี่พึมพำ..

“..พวกมันไม่รู้ว่าฉันพูดอะไรกับเธอ..แต่อย่าให้ผิดสังเกต.มันจับเสียงของเธอได้..”

“..พี่หมอแคท..ตกลงอะไรกัน..”

“..มีใครบางคนอยู่ในละแวกบ้านของแก..นีนี่..แต่ถ้าแกกระโตกกระตาก..หรือทำอะไรที่ผิดสังเกต..มันจะหนี..และเราจะไม่รู้ว่าพวกมันเป็นใคร..ดีที่สุดคือทำให้มันรู้สึกว่าตายใจ..ตอนนี้ฟ้ากับมิกะอยู่ใกล้บ้านชิลลี่..ฉันบอกให้สองคนนั้นไปจัดการแล้ว..ล่าตัวมันให้ได้..”

“..ค่ะ..”นีนี่รับคำ.. “..หวังว่า..”

“..พวกมันกำลังจะทำให้เธอประสาทเสีย..แต่รับรองว่าพวกมันไม่ใช่ผี..”

“..ค่ะ..”

“..รอนะ..”

“.ค่ะ..”

หมอแคทวางสาย..นีนี่ก็วางสายเช่นกัน..กอดชิลลี่แน่นขึ้น..

“..คุณนีนี่..”เสียงชิลลี่เรียกอย่างหวาดกลัว.. “..ตกลงมันอะไรกันแน่..”

“..เราอาจจะหูฝาดนะ..อารมณ์อาจจะแปรปรวนเพราะฮอร์โมน..”

“..ถ้าฉันก็อาจจะใช่.แต่คุณล่ะ..”

“..ระดับฮอร์โมนฉันก็อาจจะขึ้น ๆ ลง ๆ เหมือนคุณก็ได้..เคยได้ยินคำว่าแพ้ท้องแทนเมียหรือเปล่า..บางทีมันอาจจะเป็นผลมาจากอะไรสักอย่าง..ทำให้ฮอร์โมนของฉันเป็นแบบนั้น..ฉันก็ไม่รู้นะ..”

เหมือนพูดปลอบโดยที่อ้างโน่นนี่ไปเรื่อย..แต่นีนี่ก็ยังคงมีน้ำเสียงอบอุ่น..แววตาที่ใส่ใจเสมอ..

“..กอดฉันได้ไหมคุณนีนี่..”ชิลลี่เหมือนกลัว..แต่ก็อ้อนในที..

นีนี่กอด..ใบหน้าของชิลลี่ซบกับหน้าอกของเธอ..

สายตาเหมือนมองไปยังร่างที่เหมือนจะต้องการพึ่งพิง.ต้องการการปกป้องจากคนที่รัก..จูบหน้าผากและศีรษะอย่างทะนุถนอม..

ก่อนจะรู้สึกว่า..สายตาจะกระทบกับอะไรบางอย่าง..

นีนี่ยิ้มที่มุมปาก..

เข้าใจแล้ว..เข้าใจแล้ว..

มิน่าล่ะที่พี่หมอแคทบอกว่า..มันไม่ใช่ผี..

พริบตานั้น..นีนี่เข้าใจเรื่องราวทั้งหมดอย่างง่ายดาย..

ถ้าแบบนี้..ก็ต้องเล่นละครต่อไป..

พี่ฟ้ากับพี่มิกะน่าจะจัดการได้แน่..

อยากรู้นัก..พวกมันเป็นใครกัน..

พวกเดียวกับที่แฮคระบบของโรงพยาบาลทวิธรขโมยข้อมูลการตั้งครรภ์ของคุณชิลแน่นอน...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น