สีเกศ

นักเขียนมือใหม่ขอกำลังใจด้วยนะคะ ..........😙😙😙😙😙

ตอนที่ 4 นางมารร้าย

ชื่อตอน : ตอนที่ 4 นางมารร้าย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รัก,โรแมนติค

คนเข้าชมทั้งหมด : 1.3k

ความคิดเห็น : 1

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2561 19:04 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 4 นางมารร้าย
แบบอักษร

​หลังจากที่มานิษากลับมาถึงบ้านพัก เธอสงบสติอารมณ์ด้วยการกินอีกเช่นเคย ยิ่งโมโหเธอก็ยิ่งกิน พอนึกถึงหน้าของชายหนุ่มเธอก็หยิบขนมที่กองอยู่บนเตียง หยิบใส่ปากไม่หยุด เธอยังคงกินขนมที่มีอยู่ในห้องเธอจนหมด ความโกรธ ความอายก็ยังคงไม่ลดลงสักที

มานิษาตัดสินใจว่าบ่ายนี้เธอนั่งรถไปเที่ยวตลาดใกล้ๆรีสอร์ต เธอจดใส่สมุดเล็กๆว่าเธอจะซื้ออะไรบ้าง เพื่อไม่ให้เหมือนครั้งก่อนที่เธอใจอ่อนซื้อตุ๊กตาหอยเม่นมาเกือบ50ตัว และที่ขาดไม่ได้ คือรายการขนมและของหวานที่เธออยากกิน เธอหาข้อมูลในอินเตอร์เน๊ต ว่ามีร้านเค้กร้านดังอยู่ใกล้ๆกับรีสอร์ตที่เธอพักอยู่ด้วย แล้วมีเหรอที่คนที่รักของหวานเป็นชีวิตจิตใจแบบเธอจะพลาด

มานิษาหยิบหมวก หยิบแว่นตา และกระเป๋าสะพายข้างใบใหญ่สีแดง พร้อมด้วยรองเท้าแตะคู่เดิมเดินออกจากบ้านพัก เธอเลี่ยงเดินไปอีกฝั่งเพื่อหลบปกณ์ เธอยังกระดากใจถ้าเธอต้องเจอหน้าปรณ์ตอนนี้ ประโยคสนทนาสั้นๆตอนเช้ายังวนเวียนในหัวเธอ  จีบ ใช่ เค้าเพิ่งขอจีบเธอ ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชอบ แต่เธอยังสับสน ว่าชายหนุ่มเลือกพูดแบบนั้นเพราะหยอกเธอเล่น หรือต้องการสานสัมพันธ์ต่อกับเธอจริงๆ มานิษาเดินมารอรถโดยสารหน้ารีสอร์ต 

ระหว่างนั้นเธอก็เห็นรถคันหนึ่งวิ่งมาจอดตรงทางเข้าประตูรีสอร์ต เป็นรถมินิสีเหลืองป้ายแดง มีสาวสวยคนหนึ่งก้าวขาลงจากรถ เธอดูสวยมากในสายตาของมานิษา ผมยาวดำสรวยรับกับใบหน้าเรียวยาวที่แต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางค์ชั้นดี ชุดเกาะอกสีแดงกับกางเกงรัดรูป เห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้ชัดเจน เข้ากันกับรองเท้าส้นจิกสีดำ ทำให้เจ้าของรถสวยยิ่งดูสง่า มานิษาจ้องมองส่วนเว้าโค้งนั้นของหญิงสาว สลับกับก้มลงมองรูปร่างของตัวเอง ส่วยหัว พร้อมลอบถอนหายใจออกมาดังๆ

"เห้อ.... เครียด" เธอหยิบช็อคโกแลตชิ้นเล็กออกมาจากกระเป๋า หยิบใส่ปาก หลังจากนั้นไม่นานนัก รถโดยสารก็มาเทียบท่า เธอก้าวขึ้นรถไป โดยแกะช็อคโกแลตใตมือกินจนหมดแท่ง

.............................................................

"หึ!เกะกะจริง " โรสสินทร์เดินชนพนักงานยกกระเป๋าที่กำลังลากกระเป๋าลูกค้าอยู่บริเวณนั้น 

"โอ้ยนี่!!ยัยแม่บ้าน กระเถิบไปเช็ดตรงโนั้นไป คนจะเดิน ไม่เห็นรึไง หลบไปไกลๆเลยนะ โสโครก" โรสสิรินทร์สบถคำหยาบคายออกมา เธอเดินมาหยุดที่เค้าเตอร์เพื่อถามประชาสัมพันธ์

"นี่ คุณแดเนียลอยู่ที่ห้องใช่ไหม " โรสสิรินทร์กำลังจะเดินไปในที่ที่คุ้นเคย

"คุณแดเนียลไม่อยู่ครับ " ปกรณ์ที่อยู่แถวนั้น และเห็นพฤติกรรมของเธอ  รีบมากักตัวเธอไว้ และสวนขึ้น

"โกหก" หญิงสาวไม่สนกับคำบอกกล่าวนั้น เดินตรงไปยังห้องทำงานของแดเนียล ปกรณ์เห็นท่าทางว่าเธอจะไม่มีวันหยุดเดิน เค้าจึงกระชากแขนเธออย่างแรงและลากเธอออกไปจากตรงนั้น โรสสิรินทร์กรีดร้อง ไม่ชอบใจในการกระทำของเค้า

"ผมบอกว่าคุณแดเนียลไม่อยู่ เชิญคุณกลับไปก่อน "

"คุณคิดว่าชั้นจะเชื่อคนอย่างคุณหรอ คุณผู้จัดการ ปล่อยมือสกปรกของคุณได้แล้ว" โรสสิรินทร์ยิ้มเยาะและพูดต่อ

"คุณควรจะทำตัวดีๆกับชั้นไว้นะ อย่าคิดว่าเป็นเพื่อนสนิทพี่แดน แล้วชั้นจะทำอะไรไม่ได้ คนอย่างโรสสิรินทร์ อยากได้อะไรก็ต้องได้ จำเอาไว้" 

โรสสิรินทร์ไม่สนคำพูดของปกรณ์ เธอสะบัดมือและเดินต่อจนไปถึงหน้าห้องทำงานของแดเนียล ถือวิสาสะเปิดประตูเข้าไป ปกรณ์วิ่งไล่ตามหลังมาร้องห้ามไม่ทัน

"ไฮ!! ดาลิ่ง โรสมาแล้วค่ะ........" โรสสิรินทร์ตกใจกับภาพที่เธอได้เห็น 

ผู้หญิงเปลือยอกนั่งคร่อมบนเก้าอี้ที่แดเนียลนั่งอยู่ กอดจูบลูบไล้กันอย่างนัวเนีย

"กรี๊ดดดดด....... "เธอไม่พูดเปล่าเดินตรงมายังหญิงสาวที่ยังคงนั่งคร่อมแดเนียลบนเก้าอี้ จิกผมเธอและลากเธอลงมาตบ หญิงสาวร่างเล็กคนดังกล่าวรีบดึงเสื้อขึ้นมาปิดหน้าอกอวบอิ่ม มือหนึ่งปัดป้องมือของโรสสิรินทร์ที่กำลังจะตบเธออีกฉาด 

"ออกไปเดี๋ยวนี้เลยนะนังแพศยา กล้าดียังไงมายุ่งกับแดเนียล .......เอาเสื้อผ้าราคาถูกสกปรกของแกอแกไปด้วย ไป"  

โรสสิรินทร์โกรธจัด เธอพร้อมจะทำร้ายสาวน้อยและฆ่าสาวน้อยให้ได้ สาวน้อยจัดการกับเครื่องแต่งตัวของตัวเองเสร็จ เธอลนลานและวิ่งออกไปจากห้องทันที ก่อนนี้ร่างของเธอจะน่วมเหมือนกระสอบทราย โดยมีปกรณ์เดินตามออกไปด้วยความเป็นห่วง 

โรสสิรินทร์หันมาจัดการคนที่นั่งไม่รู้สึกรู้สาตรงหน้า 

"นี่มันเกิดอะไรขึ้นคะ ทำไมพี่แดนทำแบบนี้คะ กี่ครั้งแล้วคะที่มั่วผู้หญิงไม่เลือก นั่งนั่นก็แรด มันให้ท่าพี่แดนใช่ไหมคะ ถึงได้ติดกับมัน จ่ายไปเท่าไหร่ล่ะคะครั้งนี้ ถึงได้พากันมาคั่วถึงในห้องทำงานแบบนี้ " หญิงสาวยังบ่นไม่เลิก ก่อนเธอจะสังเกตุเห็นสีหน้าความไม่พอใจของแดเนียล เธอยอมอ่อนลง และเปลี่ยนมาลูบไล้ครอเครียชายหนุ่มเป็นการเอาใจ

เธอจูบปากเค้าด้วยความเร่าร้อนและความต้องการ มือบางค่อยๆเลื่อนปลดกระดุมเม็ดเล็กที่คอเสื้อของเค้า ปากอิ่มลดต่ำลงมาจูบทั่วไปหน้า ประทับรอยไว้ตรงซอกคอและหน้าอกผายนั้นเป็นรอยแดงก่ำ ก่อนที่ชายหนุ่มจะเป็นฝ่ายประโลมจูบเธอแทน 

เขาช้อนอุ้มเธอวางลงบนโซฟาสีเบส ก่อนเดินไปปิดม่านและล็อคประตู 

มือหนาถอดเสื้อเชิ๊ตของตัวเองขึ้นคร่อมร่างหญิงสาว จุมพิศใบหน้างามอีกครั้งก่อนปลดเกาะอกแดงให้ลดลงต่ำ เห็นอกอวบอูมชูชัน ยิ่งสร้างความกระหายให้แก่เขา ความต้องการของสองหนุ่มสาวมากเกินกว่าสิ่งรอบตัวใดๆ สองคนยังบรรเลงเพลงรักกันอย่างเมามัน ความลุ่มหลง ความต้องการมีมากกว่าคำว่ารัก

.....................................................................

ด้านมานิษาเธอเพลิดเพลินกับการได้ชอปปิ้งซื้อของและทานของอร่อยๆ เธอลงจากรถตรงดิ่งไปยังร้านเค้กเลื่องชื่อที่เธอหาข้อมูลมา เธอสั่งเค้กมากิน2ชิ้น นั่งกินเค้กไป จิบน้ำหวานไป เธอก็ได้ไอเดียเขียนงาน เธอจึงเพลินกับการอยู่ร้านเค้กนานสองนาน ก่อนออกจากร้าน เธอก็ไม่ลืมซื้อเค้กเจ้าอร่อยติดมือกลับไปกินที่รีสอร์ตด้วย จนถึงเวลาตลุยตลาดตามจุดประสงค์แรกของการมาที่นี่

เธอเดินมาหยุดอยู่หน้าร้านขายพลอยร้านหนึ่ง ร้านนี้คนแน่นขนัด จึงเป็นที่ดึงดูดของลูกค้าและตัวเธอเช่นกัน ภายในร้านมีเครื่องประดับที่ทำจากพลอยมากมายหลายแบบ และยังมีสินค้าที่ทำจากหินธิเบต และลูกแก้ว หลากหลายสี ราคาก็ตามแบบและความยากง่าย  

เธอเหลือบไปเห็นสร้อยข้อมือที่ทำจากหินสีและลูกแก้วสีเขียว เป็นสร้อยเส้นเล็กๆ ร้อยสลับกัน ตรงปลายของสร้อยมีทับทิมสีน้ำเงินห้อยติดอยู่

"โอ๊ะ! ขอโทษค่ะ" มานิษาร้องอุทานกล่าวขอโทษ 

"อ่อ ไม่เป็นไรจ๊ะ หนูหยิบก่อน หนูเอาไปเถอะจ๊ะ" หญิงอาวุโสกว่ากล่าว

"ไม่เป็นไรค่ะ เชิญคุณป้าเลยค่ะ หนูแค่จะหยิบนั่นหยิบนี่ดูเฉยๆค่ะ"

คุณนายสุพรรณษายิ้มตอบและหยิบสร้อยข้อมือขึ้นมาดู เธอจับและดูรอยตำหนิบนสร้อย มานิษาอมยิ้มความรู้สึกเมื่อมองหญิงอาวุโส เธอช่างพิถีพิถันในการเลือกเครื่องประดับมากจริงๆ

มานิษายังคงอยู่ในร้านเครื่องประดับ สักพักก็มีกลุ่มคณะทัวร์เข้ามาอุดหนุนเต็มร้าน เธอจึงเลี่ยงควาาอึดอัดพยายามเดินออกจากร้าน ระหว่างที่เธอกำลังจะก้าวขาออกไปนั้น เธอสังเกตุเห็นเด็กหนุ่มคนหนึ่ง ท่าทางลับๆล่อๆอยู่ใกล้ๆหญิงอาวุโส เขาล้วงมีดคัดเตอร์ปลายแหลมออกมาจากกระเป๋ากางเกง พยายามกรีดด้านข้างของกระเป๋าหนังที่หญิงสูงวัยถืออยู่ โดยที่เจ้าของกระเป๋าไม่รู้สึกตัวเลยสักนิด 

"กรี๊ดดดดดด........."เธอกรี๊ดสุดเสียง ทุกคนที่อยู่ภายในร้านตกใจกับเสียงร้องของเธอ แม้กระทั่งเด็กหนุ่มคนดังกล่าวและคุณนายสุพรรณษา โจรหนุ่มดึงมีดกลับและเก็บเข้ากระเป๋าทำทีหัวเสียกับเสียงกรีดร้องของเธอ มานิษาไม่หยุดแค่นั้น เธอผู้รักความยุติธรรมเป็นที่หนึ่ง เดินตึงตังไปหยุดที่โจรหนุ่ม หยิบถุงเค้กที่ซื้อมาจากร้านดัง ระเรงบนหน้าและหัวของเค้า 

"นี่แน่ะ ทำไมเป็นคนแบบนี้ นิสัยไม่ดี อายุเท่าไหร่กันเชียว ทำไมหางานทำ ทำไมขี้ขโมย ห๊ะ" หญิงสาวมองชายตรงหน้าพร้อมตั้งคำถาม

"ผมเปล่านะ ผมเปล่า " เด็กหนุ่มหลบตา

หญิงสาวชี้ตรงรอยมีด บนกระเป๋าของคุณนายสุพรรณษา และค้นตัวเค้า พบมีดคัดเตอร์และกระเป๋าเงินหนังสีน้ำตาล1ใบ หญิงชาวจีนคนหนึ่งตะโกนบอก ว่านั่นคือกระเป๋าของเธอ เด็กหนุ่มรีบยกมือไหว้ขอโทษ ก้มหน้าก้มตาตอบด้วยความกลัว ว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจ  หญิงชาวจีนบ่นอุบพร้อมกับยกมือจะตีเด็กหนุ่ม มานิษาปกป้องและขอให้หญิงสาวชาวจีนยกโทษให้เค้า เธอหันไปถามหญิงสูงวัยว่าเธอจะเอาเรื่องเค้าหริอไม่

"แล้วหนูว่าชั้นต้องทำยังไงจ๊ะ"คุณนายสุพรรณษายิ้มอ่อนโยน ดูอบอุ่น ใจดี มีเมตตา

"หนูขอร้องให้คุณอย่าเอาเรื่องเค้าค่ะ ถึงเค้าจะเป็นขโมย แต่ก็เพราะความจำเป็น ดูจากลักษณะแล้ว ลึกๆเด็กคนนี้เค้าไม่ได้เลวร้ายอะไรเลยค่ะ ตอนเค้ากรีดกระเป๋าคุณ มือเค้ายังสั่นอยู่เลยนะคะ" เธอหันไปโวยใสโจรหนุ่มต่อ

"ต่อไปนี้อย่าทำแบบนี้อีก เข้าใจไหม มันบาป หางานที่สุจริตทำสิ มาเป็นขโมยแบบนี้มันไม่ดีรูเปล่า ถ้าครั้งหน้าพี่เห็นเธอทำแบบนี้อีก พี่จะส่งเธอเข้าคุก ให้ตำรวจจัดการ นอนในคุกน่ะสบายนะ มีข้าวให้กิน มีที่ให้นอน อยากไปไหมล่ะ " เด็กหนุ่มยกมือไหว้มานิษาที่ช่วยไม่ให้คนเอาเรื่องเค้า เธอหยิบถุงขนมที่เหลืออยู่ในมือให้เด็กหนุ่มจนหมด พร้อมควักเงินในกระเป๋าให้เขาอีกหนึ่งพันบาท จากนั้นเด็กหนุ่มก็วิ่งออกจากร้านไปโดยที่ไม่หันมามองอีกเลย

"ขอบคุณนะคะที่คุณป้าไม่เอาเรื่องเค้า คุณป้ามาเที่ยวคนเดียว ลูกหลานก็ไม่มาดูแล แบบนี้ ยิ่งต้องระวังตัวนะคะ .......เอ่ออ หมดเรื่องแล้ว หนูขอตัวก่อนนะคะคุณป้า "หญิงสาวยกมือไหว้หญิงสูงวัยและเดินออกจากร้านไปด้วยร้อยยิ้ม

"หึๆ เป็นเด็กที่แปลกจริงๆ " หญิงสูงวัยเอ่ยกับตัวเองขณะที่ตายังคงจ้องมองตามมานิษาที่เดินออกไปจนลับสายตา ส่วยหัวพร้อมขำออกมาเบาๆ เธอยังแปลกใจกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่ไม่หาย มันเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและจบอย่างรวดเร็ว หญิงสาวคนนี้คือคนที่ช่วยเธอและคือคนที่ช่วยโจรหนุ่ม หญิงสูงวัยยังงง กับเหตุการณ์เมื่อครู  คิดถึงขั้นถ้าเธอมีลูกสาวน่ารัก จิตใจดี แบบนี้ เธอคงมีความสุขไม่น้อย

หลังจากที่มานิษาเพลิดเพลินกับการกินและการซื้อของฝาก ถึงเวลาที่เธอต้องกลับที่พัก เธอเดินถือของพะรุงพะรังมากมาย  ยืนรอรถโดยสารเพื่อกลับที่พัก ระหว่างรอรถโดยสารเธอก็หยิบขนมในถุงแบ่งให้น้องหมาแถวนั้นทาน นั่งคุยกับน้องหมาอย่างสนุกสนาน

"เอ๊ะ!นั่น เด็กคนนั้นนี่ จอดกอดนายชัย " คุณนายสุพรรณษานั่งซึ่งอยู่ในรถอุทานออกมาพร้อมสั่งให้คนรถจอดรถ เธอนิ่งมองภาพหญิงสาวพูดคุยกับหมาจรจัด พรางหยิบขนมในถุงส่งให้น้องหมาทาน สลับกับใส่ปากเธอเอง เป็นภาพที่ดูน่ารักมาก หญิงสูงวัยเปิดประตูลงจากรถ และเดินไปทักทายหญิงสาว

"รอรถอยู่เหรอจ๊ะหนู หนูพักที่ไหนจ๊ะ ป้ากำลังจะกลับบ้าน กลับด้วยกันไหมจ๊ะ เดี๋ยวป้าไปส่ง" 

มานิษาเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงสวยที่เอ่ยทัก

"ไม่เป็นไรค่ะคุณป้า มันคนละทางกัน หนูเกรงใจค่ะ" เธอยิ้มแหยๆ บอกแก่หญิงสูงวัย

"หนูรู้เหรอว่าบ้านป้าอยู่ไหน ถึงบอกว่าคนละทาง ป่ะ ไปเถอะจ๊ะ ป้าจะไปส่ง ถือซะว่าเป็นการขอบคุณที่หนูช่วยป้าวันนี้" หญิงสูงวัยไม่พูดเปล่า ฉุดแขนหญิงสาวดันหลังเธอขึ้นรถไป 

คุณนายสุพรรณษาเป็นฝ่ายชวนคุยก่อน ด้วยความที่มานิษายังคงนั่งตัวเเข็ง ด้วยความเกรงใจเจ้าของรถคนหรู

เพียงครูเดียวเท่านั้น บรรยากาศอึมครึมก็สดใสขึ้นมาทันตา มานิษาเริ่มปรับตัวได้ ตลอดทางมีแต่เสียงพูดคุย และหัวเราะของสองสาวดังลั่นรถลีมูซีนคันสวย

รถเเล่นมาจอดถึงหน้ารีสอร์ต มานิษาต้องตกใจอีกครั้งกับการมาต้อนรับของพนักงานในรีสอร์ต ทุกคนยืนแถวยาวโค้งเคารพหญิงสูงวัย

" ที่นี่เค้าบริการดีจังนะคะคุณป้า ขนาดคุณป้าไม่ได้พักที่นี่ เค้ายังต้อนรับได้ดีขนาดนี้เลยค่ะ " มานิษาหันมายิ้มกับหญิงสูงวัย

พนักงานต้อนรับหญิงคนหนึ่งเดินถือถาดน้ำส้มตรงดิ่งมายังสองสาว " น้ำส้มคั้นค่ะ นายหญิง คุณแดเนียลอยู่ในห้องทำงานค่ะ"

มานิษานิ่งงัน ยังคงสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น

"สวัสดีครับคุณแม่ คุณแม่จะมาทำไมไม่บอกก่อนล่ะครับ ผมจะได้ให้คนเตรียมห้องไว้ให้ คืนนี้จะค้างที่นี่ไหมครับ" 

"สวัสดีค่ะคุณป้า" โรสสิรินทร์ยกมือทักทาย

"อ้าวหนูโรส.....ก็อยู่ที่นี่เหรอจ๊ะ พอดีแม่มาส่งหนูเมย์เค้าเฉยๆ ไม่ได้จะมาค้างที่นี่หรอก เนี่ยะกำลังจะกลับพอดี"เธอตอบลูกชายหัวแก้วหัวแหวน

"นี่รีสอร์ตของลูกชายป้าเองจ๊ะ เห็นไหมจ๊ะว่าเรามาทางเดียวกัน "

"เอ่อ.....ลูก" มานิษานิ่งงัน ตั้งแต่เธอมาอยู่ที่นี่มีแต่เรื่องให้ตกใจได้ทุกวี่ทุกวัน และนี่ก็เป็นอีกครั้ง

"งั้นป้ากลับก่อนนะจ๊ะหนูเมย์ ไว้พรุ่งนี้ป้าว่างถ้าหนูไม่ออกไปไหน ป้าจะมาเยี่ยมหนูอีกนะ คุยกับหนูแล้วทำคนแก่ติดลมเลยจ๊ะ .....ยังไงก็ขอบคุณสำหรับเรืรองวันนี้นะจ๊ะ" หญิงสูงวัยจับมือสองข้างของมานิษาบีบแน่นเป็นการขอบคุณ

"แม่ไปนะลูกตาแดน หนูโรส" มานิษามองตามหญิงสูงวัยก้าวขึ้นรถไปจนรถแล่นออกไป เธอหันหน้ามาเผชิญกับสายตาเป็นคำถามของแดเนียล และสายตาอิจฉาของโรสสิรินทร์

" ดิชั้นขอตัวก่อนนะคะ........" มานิษารีบเดินจ้ำอ้าวเข้าที่พัก เธอปิดประตูล็อคกลอนแน่นหนา กลัวประวัติศาสตร์ซ้ำรอยเดิม ละทิ้งเรื่องราววันนี้ออกจากหัว ทิ้งตัวแช่น่างเปลือยเปล่าลงในอ่างน้ำ ปลดเปลื้องความคิดต่างๆไปกับอโรมากลิ่นเดิม 

ทำไมโลกมันกลมขนาดนี้ ทำไมต้องเป็นตานี่ ทำไมไม่เป็นคนอื่น ทำไมชีวิตชั้นต้องวนเวียนอยู่แต่กับไอ้ฝรั่งบ้ากามคนนี้ด้วยเนี่ยะ ทำไมๆๆ






แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}