ippiue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : คำขอโทษ

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 332

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 05 พ.ค. 2561 18:09 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
คำขอโทษ
แบบอักษร

ณ เรือนหลินหรงหมิน

ร่างสูงประคองมือบางขึ้นมาวางไว้หน้าตักแกร่ง มือใหญ่บรรจงแตะยาแผลจากถ้วย นิ้วยาวทาวนอยู่รอบๆแผลเพื่อให้ตัวยาซึมลงไป เมื่อเสร็จสิ้นขั้นตอนทั้งหมดจึงปล่อยให้มือบางเป็นอิสระ จัดการเก็บยาเเละอุปกรณ์ไปวางไว้ที่โต๊ะ ขายาวก้าวกลับมานั่งลงที่เดิมข้างๆนาง 

“เจ็บมากหรือไม่”

“ไม่เจ็บแล้วเจ้าค่ะ”ใบหน้าเรียวก้มลงมองมือของตน ตอนนี้นางไม่มีความรู้สึกเจ็บแล้ว เพียงแต่ยังระบมอยู่เล็กน้อย

“ข้า..ขอโทษ”เสียงเอ่ยคำขอโทษแผ่วเบาดังออกมา เขาขยับตัวเข้าไปประชิดร่างบางที่นั่งอยู่บนตั่งไม้ราคาแพง แต่ร่างบางกลับขยับหนีเขาออกไปอีก เขาไม่ท้อถอยขยับตามนางไปเรื่อยจนชิดขอบตั่งไม้นี้

“ข้าขอโทษ”ร่างสูงขยับตัวเข้าใกล้ร่างบาง มือใหญ่ค่อยๆโอบอุ้มนางขึ้นมานั่งบนตักแกร่ง แขนแกร่งโอบกอดเอวบางไว้เอาหลวมๆ

“คะ คุณชายรอง!”

“อภัยให้ข้าได้หรือไม่”

“ท่านปล่อยข้าก่อน”

“เจ้าตอบข้าก่อน”

“ท่านอย่าขอโทษข้าเลย ข้าเป็นเพียงแค่บ่าวคนหนึ่ง ไม่สมควรได้รับคำขอโทษจากท่าน”ใบหน้าหวานก้มหน้าหลบสายตาเขา นางเป็นเพียงคนด่านในด่านเท่านั้นถึงแม้ไม่ได้รับใช้คุณชายรองที่เรือน เเต่นางก็เปรียบเหมือนบ่าวคนอื่นๆ

“ไม่ว่าเจ้าจะเป็นใครมาจากไหน ข้าไม่สนใจเพราะมันเป็นสิ่งที่สมควรทำ”พูดจบเขาก็กระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น มือบางยกขึ้นวางบนอกแกร่งที่ผ่านการออกกำลังกายอย่างสม่ำเสมอ ใบหน้าหวานซบลงตรงซอกคอหนา

อ้อมกอดแสนอบอุ่นของเขาทำให้นางรู้สึกคิดถึงแผ่นดินที่นางจากมา ในโลกปัจจุบันผู้คนกำลังทำอะไรอยู่ แล้วร่างของนางล่ะ ยังมีตัวตนอยู่ไหม นางโพล่มาที่นี้เพียงเพราะรับปากกับหญิงสาวคนหนึ่ง ถ้าหากไม่รับปากล่ะนางจะได้ใช้ชีวิตแบบคนยุคปัจจุบันต่อไปหรือไม่ นางอยากได้คำตอบสำหรับคำถามเหล่านี้ 

ยิ่งคิดมากเท่าไหร่ก็ยิ่งปวดหัว นางเองคงหมดหนทางที่จะกลับโลกปัจจุบันแล้วสินะ คงต้องใช้ชีวิตที่เหลือบนเเผ่นดินนี้ต่อไป 

"ข้าอยากกลับบ้าน"นางพูดออกมาเบาๆตามความรู้สึก เสียงของนางสั่นจนร่างสูงใจหาย

เขาทำได้เพียงยกมือหนาลูบลงบนเเผ่นหลังบางอย่างปลอบโยน นางคงไม่เคยจากจวนมานานขนาดนี้สินะ หรือเขาควรพานางกลับไปพบท่านเเม่เเละน้องสาวของนางบ้าง 

"ถ้าวันไหนเจ้าอยากกลับจวนไปเยี่ยมครอบครัว ข้าจะพาเจ้าไปเอง"

"เจ้าค่ะ"นางเอ่ยเสียงอ่อน จะว่าไปหลายวันมานี้นางวุ่นอยู่เเต่กับการทำชุดจนเหนื่อยล้าไปหมด หลังจากวันนี้ไปหวังว่านางจะได้พักผ่อนเสียที 


ตึกๆ

อ้ะ! เสียงเหมือนมีคนกำลังมา 

หลิงเจียรีบเด้งตัวลุกขึ้นจากตักเเกร่งทันที ขาเล็กๆก้าวรีบก้าวไปยืนข้างตั่งไม้ของเขา ภาพท่าทีของนางร้อนรนจนเขาหลุดยิ้มออกมาอย่างอดไม่ได้

"คารวะคุณชายรอง"ผู้มาใหม่รีบสาวเท้าเข้ามาในเรือนทันที

"เป็นเจ้านี้เอง อวี้หยางเฟิน" 

อวี้หยางเฟิน หรือองค์รักษ์คนสนิทของคุณชายรอง เขาพบกันตอนที่เดินทางไปทำภารกิจเเถวชายเเดน เดิมทีอวี้หยางเฟินเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดาที่ได้รับบาดเจ็บจากการลอบทำร้ายของโจรป่า ตอนนั้นหยางเฟินโดนทำร้ายบาดเจ็บปางตาย เเต่คุณชายรองเดินทางไปเเถวนั้นพอดีจึงได้พบกับอวี้หยางเฟิน เขาจึงอยู่รักษาอวี้หยางเฟินจนหายดี จากนั้นหยางเฟินจึงขอติดตามคุณชายรองมาตลอดจนกลายเป็นทั้งองค์รักษ์ที่เก่งกราดเเละสหายที่ดีในเวลาเดียวกัน

"ข้าน้อยตามหาท่านอยู่นาน โชคดีได้ทหารบริเวณลานจัดงานบอกว่าท่านกลับเข้าเรือน"

สายตาของอวี้หยางเฟินกวาดไปทั่วเรือนส่วนตัว ปกติเเล้วคุณชายเป็นคนที่หวงเรือนมาก ขนาดที่คนสนิทเเละรู้ใจอย่างเขาเอง เเถบไม่เคยได้เหยียบเรือนเเห่งนี้ถ้าไม่มีธุระสำคัญจริงๆ 

คิดไม่ถึงว่าวันนี้จะพบหญิงสาวในเรือนของคุณชายรอง 

หลายปีมานี้ มีคนสนใจยกลูกสาวให้คุณชายรองอยู่หลายครั้ง เเละทุกครั้งคุณชายรองจะปฏิเสธกลับไปทันทีเเบบไร้เยื่อใย คุณหนูบางคนก็เก็บอาการได้ดีมักจะไม่ค่อยมีปัญหาเท่าไหร่ เเต่บางคนที่ถูกเลี้ยงอย่างตามใจนี้สิ พวกนางร้องไห้ฟูมฟายปานจะขาดใจ คุกเข่าลงกอดขาอ้อนวอนต่อหน้าคุณชายรองจนคุณชายรองกับทหารทั้งหมดปวดหัวกันไปตามๆกัน 

"เจ้ารีบร้อนมาพบข้าถึงเรือน มีเรื่องอะไรรึ"

"ขอรับ คือ..."หยางเฟินหันไปมองหน้าหญิงสาวข้างกายคุณชายรอง 

"พูดมา"

"เมื่อครู่มีบ่าวจากตระกูลซวี่วิ่งเอาจดหมายให้กับมือข้า นางบอกข้าว่าเป็นจดหมายสำคัญให้ส่งถึงมือคุณชายรองเท่านั้น"หยางเฟินเดินถือจดหมายมาส่งให้กับคุณชายรอง ก่อนจะก้าวถอยหลังไปยืนที่เดิม

มือหนารับจดหมายจากหยางเฟินขึ้นมาเปิดอ่าน ตัวอักษรภายในกระดาษตวัดอย่างรีบร้อน คลายกับเพิ่งเขียนเเล้วส่งมาทันที เนื้อหาด้านในมีเเค่คำเชื้อเชิญให้ไปร่วมทานอาหาร เพื่อกระชับความสัมพันธ์ระหว่างตระกูล

"เชิญข้าไปร่วมทานอาหาร เจ้าคิดว่ามันสำคัญหรือไม่ล่ะ"

ยังไม่ทันสิ้นเสียง มือหนาก็โยนจดหมายในมือทิ้งอย่างไม่ใยดี นี้น่ะหรอ จดหมายสำคัญของตระกูลซวี่

"ข้าน้อยน้อมรับความผิด"หยางเฟินทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นทันที

"เอาล่ะๆ ครั้งนี้เป็นข้าเองที่อารมณ์เสียใส่เจ้า ลุกขึ้นเถอะ"ร่างสูงที่เผลอดุด่าไปถึงกับใจอ่อน หยางเฟินเป็นทั้งองค์รักษ์เเละสหายรักของเขา งานไหนที่เขามอบหมายให้หยางเฟินทำนั้นไม่เคยมีผิดพลาด ครั้งนี้ก็ถือว่าไม่ได้ร้ายเเรงอะไร

"อีกสามวันเจ้าเตรียมรถม้าให้พร้อม"

"รถม้า...?"

น้ำเสียงของหยางเฟินค่อนข้างตกใจ ตั้งเเต่เขาพบกับคุณชายครั้งเเรกจนถึงวันนี้ คุณชายไม่เคยใช้รถม้าในการเดินทางเเม้เเต่ครั้งเดียว ไม่ว่าจะใกล้หรือไกลคุณชายจะขี่ม้าด้วยตนเองเสมอ

"ข้าจะพานางไปด้วย"

คุณชายรองหันไปมองร่างบางที่ยืนอยู่ข้างตั่งไม้ เเม้ใบหน้าหวานจะก้มตามองพื้นอยู่ เเต่สีหน้าของนางก็มีอาการตกใจไม่เเตกต่างจากหยางเฟินเลยสักนิด

จากนั้นหยางเฟินกับคุณชายรองก็เริ่มคุยงานกันต่อ หลิงเจียที่เห็นว่าพวกเขาทั้งสองค่อนข้างเครียดเรื่องงานจึงไปยกน้ำชากับขนมว่างจากโรงครัวมาให้ชายทั้งสอง ก่อนจะขอกลับไปทำงานของตนต่อ เเต่มีหรือคุณชายรองจะยอมปล่อยนางไป วันนั้นทั้งวันนางจึงอยู่เเต่ในเรือนของคุณชายรอง คอยรินน้ำชาเเละฝนหมึกให้กับเขา เมื่อเขาอนุญาติให้กับเรือนก็มืดเสียเเล้ว หลิงเจียที่ไม่ได้คิดอะไรมาก นางเป็นบ่าวของเขา เมื่อเขาใช้ให้ทำอะไรก็ต้องทำ ฉะนั้นนี้ก็คงเป็นงานของนางเช่นกัน เมื่อถึงเรือนตนเองจึงจัดการอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเเล้วเข้านอนทันที  



"กรี้ดดดดดด ที่เจ้าพูดมาทั้งหมดเป็นความจริงหรือไม่!!!!"เสียงเเหลมกรีดร้องลั่นไปทั่วเรือน บ่าวรับใช้ทั้งหมดรีบหมอบตัวลงกลับพื้นด้วยความกลัว

"ขะ ข้าน้อยมิการพูดปลดหรอกเจ้าค่ะ สายสืบของเรายืนยันว่าเป็นความจริงเจ้าค่ะ"บ่าวคนสนิทรีบคลานเขาเข้ามาหมอบตรงหน้าคุณหนูของตน

"เป็นความจริง! ความจริงงั้นหรือ!!!!"

"กรี้ดดดดด เพล๊งง!!!"

กาน้ำชาราคาเเพงจากต่างเเดนถูกเขวี้ยงลงพื้นอย่างเเรง เศษกระเบื้องกระเด็นไปทั่วบริเวณ น้ำชาภายในกาที่กำลังร้อนกระเด็นโดนบ่าวหลายคนจนอดอุทานออกมาไม่ได้ คุณหนูของพวกนางนั้นนับว่าเป็นสตรีที่เพียบพร้อมคนหนึ่ง การเขียนเเละการอ่านหนังสือของคุณหนูไม่เป็นสองรองใคร ทั้งยังเรื่องการทำอาหาร ดนตรี การขับร้องที่ทำได้ดีเยี่ยม หากคุณหนูคนนี้ไม่มีนิสัยขี้โมโห เเต่เอาเเต่ใจเเบบนี้บ่าวในเรือนคงไม่ปวดหัวถึงขนาดนี้

"อ่ะ คุณหนู คุณหนูโปรดระงับอารมณ์เถอะเจ้าค่ะ"

"นังบ่าวชั้นต่ำนั้นออกจากเรือนคุณชายรองเสียมืดค่ำ เจ้าจะไม่ให้ข้าโกรธงั้นหรือ!!"

"บ่าวไม่กล้าเจ้าค่ะ บ่าวไม่กล้า"บ่าวรับใช้หลายคนรีบคลานเข้าไปกอดขาคุณหนูของพวกนางเอาไว้ ไม่ให้นางทำร้ายข้าวของไปมากกว่านี้ ส่วนอีกหลายคนก็รีบช่วยกันเก็บกวาดเศษกระเบื้องอย่างรวดเร็วโดยไม่รอให้ออกคำสั่ง ทุกคนในเรือนนี้รู้ดีว่า หากใครทำไม่ได้ดั่งใจ คุณหนูคนนี้จะขายออกจากจวนทันที ซึ่งพวกนางก็ไม่อยากโดนเหมือนกับหลายคนที่ผ่านมา

"มันเป็นเเค่บ่าวในด่าน ทำไมมันถึงเข้าไปในเรือนของคุณชายรองได้ มันเป็นใครมาไหนกันเเน่!!"

"นางเป็นลูกสาวเจ้าของร้านอาหารเจ้าค่ะ ร้านอยู่ตรงข้ามด่าน เเม่ของนางจึงสนิทสนมกับคุณชายทั้งสองเป็นอย่างดี  เเต่เศรษฐกิจช่วงนี้ไม่ค่อยดี เเม่ของนางจึงให้นางเข้าด่านมาเป็นคนงานเจ้าค่ะ"

บ่าวในด่านหลินหรงหมินรีบกล่าวทันที เเต่ก่อนนางเคยเป็นบ่าวในจวนนี้ เเต่เมื่อคุณหนูได้พบกับคุณชายรอง นางก็ถูกส่งตัวไปเป็นสายสืบที่ด่านทันที นับจากนั้นไม่ว่าเรื่องเล็กน้อยเเค่ไหน นางก็จะต้องเก็บกลับมารายงานให้คุณหนูฟังทุกสัปดาห์

"เเล้วไงต่อ"

"ข้าน้อยไม่คิดว่าคุณชายรองจะสนใจนาง ข้า ข้าน้อยจึงไม่รู้อะไรไม่มากกว่านี้เลยเจ้าค่ะ"

"ไม่รู้ ไม่รู้งั้นหรือ!!"ขาเรียวลุกจากเก้าอี้เดินตรงมาหาบ่าวช้าๆ ด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ 

เพี้ยะ!!!!

"ไปสืบมาให้ข้า เเล้วอย่าพูดคำว่าไม่รู้ให้ข้าได้ยินอีก ไม่งั้นเจ้าจะโดนมากกว่ามือข้า!!!"


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น