แมวขี้อ้อน

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -27- ...เจ้าจะมีลูกให้พวกข้าได้มั้ย...

ชื่อตอน : Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -27- ...เจ้าจะมีลูกให้พวกข้าได้มั้ย...

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 29.5k

ความคิดเห็น : 23

ปรับปรุงล่าสุด : 21 ก.พ. 2558 18:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Vampire Yaoi Boy's Love (3P) -27- ...เจ้าจะมีลูกให้พวกข้าได้มั้ย...
แบบอักษร

Vampire Yaoi Boy’s Love (3P)

อันตรายรักร้ายฉบับนายแวมไพร์ตัวแสบ

 

 

ตอนที่ 27

...เจ้าจะมีลูกให้พวกข้าได้มั้ย

 

 

 

            “อะ..อืม..”ไอเดียครางแผ่วเมื่อรับรู้ถึงลิ้นชื้นๆของใครบางคนกำลังลากเลียไปทั่ว ลำคอของตน ไอเดียค่อยๆลืมตาขึ้นก่อนจะเห็นลูซก้มๆเงยๆที่ลำคอของตน

 

 

 

            “ข้าทำให้เจ้าตื่นหรอ” ลูซพูดเสียงพร่า ไอเดียจึงส่ายหน้าไปมาแทนคำตอบเพราะยังคงงัวเงียอยู่

 

 

 

            “อืมม...” ไอเดียครางแผ่วเมื่อลูซก้มลงไปดูดเม้มซอกคอของตน

 

 

 

            “ไอเดีย”

 

 

 

            “ครับ”

 

 

 

            “หิว..” ลูซพูดบอกไอเดียระบายยิ้มเล็กน้อยเพราะน้ำเสียงที่ลูซบอกมันดูออดอ้อนแปลกๆ

 

 

 

            “หิวก็กินสิครับ ผมไม่ได้ว่าอะไรสักหน่อย” ไอเดียพูดบอกลูซจึงแยกเขี้ยวออกก่อนจะฝังเขี้ยวลงไปที่ซอกคอของไอเดีย

 

 

 

 

            “กัดผมบ่อยแบบนี้ ผมจะไม่เป็นเลือดจางตายหรอครับ” ไอเดียแกล้งพูดว่า ลูซจึงถอนเขี้ยวออกมา

 

 

 

            “งั้นเจ้าก็กัดข้าสิ...กัดแรงๆ...แล้วดื่มเลือดข้าไปเยอะๆ” (แอบโรคจิต >ขี้อ้อน) ลูซพูดบอกแล้วก้มลงไปเลียรอบแผลของไอเดียเล่นจนแผลปิด

 

 

 

            แกร๊ก

 

 

 

            “ตื่นแล้วหรอ” ดาร์คพูดขึ้นหลังเปิดประตูเข้ามาเห็นไอเดียนอนกอดลูซที่ขึ้นคร่อมอยู่บนร่างเล็กๆ

 

 

 

            “อ่า...ครับ...” ไอเดียพูดตอบกลับ

 

 

 

            “วันนี้เจ้าต้องไปยังปราสาทนะไอเดีย” ดาร์คพูดบอก

 

 

 

            “ไปทำไมหรอครับ”

 

 

 

            “ถ้าหากเจ้าอยู่ในโลกมนุษย์อยู่อย่างนี้อีกนานกว่าธาตุของเจ้าจะปะทุถ้าหากเจ้าได้ไปอยู่ในสภาพแวดล้อมของมิติแวมไพร์ละก็ธาตุของเจ้าคงจะปะทุเร็วๆนี้แน่” ดาร์คพูดอธิบายให้ไอเดียฟัง

 

 

 

            “ทำไมต้องรีบละครับ” ไอเดียพูดถาม ลูซจึงลุกขึ้นมานั่งข้างๆไอเดียดีๆพร้อมกับมองหน้าดาร์คราวกับกำลังสื่ออะไรบางอย่าง

 

 

 

            “เรามีพิธี 2 พิธี ที่เจ้าจะต้องทำนะ” ดาร์คเดินเข้ามานั่งบนเตียงกับไอเดีย

 

 

 

            “ถ้าหากธาตุของเจ้าเข้าที่แล้วเราจะให้เจ้าเลือกสัตว์พิทักษ์นะ” ลูซพูดบอก

 

 

 

            “แล้วอีกพิธีละครับ”

 

 

 

            “พิธีนี้ข้าต้องการความสมัคใจจากเจ้านะไอเดีย” ดาร์คพูดกับไอเดียด้วยน้ำเสียงจริงจังจนไอเดียเองก็หวั่นใจเล็กน้อยว่ามันอาจจะเป็นเรื่องร้ายแรงอะไรรึเปล่า

 

 

 

            “พิธีนี้เจ้าจะมีโอกาสรอดเพียง 30% / 100” ลูซพูดเสริม

 

 

 

            “หมายความว่ายังไงกัน” ไอเดียพูดถามด้วยความไม่เข้าใจ

 

 

 

            “ข้าอยากจะอุ้มลูกของเรา...” ลูซพูดบอกไอเดียนิ่งไปนิดราวกับช็อคกับสิ่งที่ได้ยิน

 

 

 

            “ลูก ?” ไอเดียทวนคำ

 

 

 

            “ใช่ พิธีนี้เป็นพิธีโบราณสืบทอดกันมาตั้งแต่ราชาแห่งเหล่าแวมไพร์ทั้งมวลได้สร้างมิตินี้ขึ้นมา มันเป็นพิธีศักสิทธิ์ที่จะสามารถทำให้แวมไพร์ที่เป็นผู้ชายท้องได้นะ” ดาร์คพูดอะธิบาย

 

 

 

 

            “ข้าขอโทษที่ไม่ได้บอกเจ้าล่วงหน้าเอาแต่จัดการกันเองโดยไม่ถามความสมัคใจของเจ้า ข้าขอโทษจริงๆ” ลูซพูดบอกเมื่อเห็นไอเดียนิ่งอึ้ง

 

 

 

            “ไอเดีย เจ้าโกรธพวกข้าหรอ” ดาร์คพูดถามใบหน้าหวานสะบัดหน้าๆปมาช้าๆก่อนจะเงยหน้าขึ้นมามองลูซและดาร์คอย่างไม่เข้าใจ

 

 

 

            “ผมไม่เข้าใจว่าถ้าพวกคุณอยากได้ลูกทำไมถึงไม่ไปหาผู้หญิงละครับ ผมเป็นผู้ชายนะครับ” ไอเดียมองลูซและดาร์คด้วยความไม่เข้าใจตอนนี้ในใจและความคิดตีกันวุ่นไปหมด

 

 

 

            “เพราะพวกข้าไม่สามารถเลือกรักใครได้ยังไงละ พวกข้ารักเจ้ามาก นั้นเป็นสิ่งที่ทำให้ข้าอยากจะมีลูกกับเจ้าได้เห็นเจ้ากับลูกนั่งเล่นกันได้เห็นเจ้าเลี้ยงลูกของพวกข้า และพวกเราจะได้อยู่ด้วยกันตลอดยังไงละ” ลูซพูดบอกเสียงนุ่ม

 

 

 

            “พวกข้ารักเจ้า พวกข้าอยากมีลูกกับเจ้า พวกข้าไปแตะใครอื่นไม่ได้นอกจากเจ้า เจ้าคือคนที่พวกข้ารักและอยากปกป้อง เจ้าคือคนที่ข้าอยากจะอยู่ด้วยกันไปชั่วนิจนิรันดร์” ดาร์คพูดเสริม

 

 

 

            “ผมเข้าใจแล้ว แต่ที่ผมไม่เข้าใจก็คือ ผู้ชายอุ้มท้องนี้มัน??”

 

 

 

            “หึหึ เจ้าคงไม่คิดว่าจะต้องอุ้มท้องโตๆหรอกนะ” ดาร์คหัวเราะในลำคอ

 

 

 

            “ก็ต้องคิดสิครับ ไม่งั้นจะเรียกว่าท้องรึไง”

 

 

 

 

            “มันไม่ใช่อย่างที่เจ้าคิด มันจะเป็นเพียงแค่สัญลักษณ์อยู่ที่หน้าท้องเท่านั้นแต่หน้าท้องก็ยืดออกมาเล็กน้อยนั้นแหละเพราะมีเด็กอยู่แต่ไม่โตเหมือนพวกผู้หญิงที่สำคัญเจ้าจะโดนแดดไม่ได้เป็นเวลา 2 เดือน” ลูซพูดบอก ไอเดียนิ่งเงียบใจหนึ่งก็กลัวว่าถ้าหากตนได้ตั้งท้องขึ้นมาจริงๆละก็คงจะลำบากเพราะไอเดียไม่ใช่ผู้หญิงเป็นแค่เพียงผู้ชายร่างเล็กเท่านั้นและไอเดียก็อาจจะทำโน้นนี้นั้นจนกระทบกระเทือนถึงลูกก็ได้ ยิ่งคิดไอเดียก็ยิ่งกลัวที่จะท้องอีกอย่างมันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อมากๆที่ผู้ชายจะท้องได้

 

 

 

 

            “เจ้าจะมีลูกให้พวกข้าได้มั้ย” ลูซพูดถามขึ้นด้วยน้ำเสียงจริงจังจนไอเดียเองก็รู้สึกกดดัน

 

 

 

            “ผมไม่แน่ใจ...”

 

 

 

            “เอาเถอะยังเหลือเวลาคิดอยู่ เจ้าก็อย่าไปคาดคันไอเดียมากเดียวขวัญอ่อนกันพอดี” ดาร์คพูดบอกและลูบหัวไอเดียเบาๆเป็นการปลอบโยน

 

 

 

            “ขอโทษนะครับ ผมขอเวลาอีกสักหน่อย เพราะผมก็เป็นผู้ชายคนหนึ่งที่ไม่คิดว่าชีวิตนี้จะท้องเหมือนกับผู้หญิง มันเป็นอะไรที่น่าเหลือเชื่อจนเกินไปจริงๆ” ไอเดียก้มหน้างุด

 

 

 

            “ข้าไม่รีบ แต่ตอนนี้เจ้าไปอาบน้ำเถอะเดียวพวกข้าจะได้อาบตามทีหลัง จะได้ไปมิติแวมไพร์สักที” ลูซพูดบอกไอเดียจึงลุกเดินเข้าห้องน้ำไป

 

 

 

            “ข้ากลัวว่าไอเดียจะไม่ต้องการลูก” ลูซพูดบอกและมองหน้าดาร์คนิ่งๆ

 

 

 

            “ทำไมเจ้าคิดแบบนั้นละ” ดาร์คพูดถามลูซ

 

 

 

            “ก็พอเราพูดเรื่องลูกเมื่อกี้ไอเดียทั้งนิ่งเงียบราวกับกังวลหรือกดดันกับคำพูดของพวกเราไง” ลูซพูดตอบด้วยสีหน้ากังวล

 

 

 

            “การตัดสินใจครั้งนี้ขึ้นอยู่กับไอเดีย ถึงไอเดียจะไม่อยากมีลูกข้าก็ยังจะรักไอเดียไม่เปลี่ยนอยู่แล้ว” ดาร์คพูดบอกและล้มตัวลงนอนบนเตียงถึงแม้ว่าเขาจะตอบไปว่าขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของไอเดียแต่ใจของดาร์คก็อดหวั่นไม่ได้ จริงอยู่ที่ลูซและดาร์คนั้นสามารถไปหาผู้หญิงคนไหนก็ได้ที่สามารถคลอดลูกของเขาได้ แต่เขาไม่อยากจะทำแบบนั้นเพราะเขารักและห่วงไอเดียมากจนไม่สามารถไม่ยุ่งเกี่ยวกับใครอื่นได้เลยนอกจากไอเดีย แล้วอีกอย่างลูซและดาร์คก็คิดเหมือนกันว่าถ้าหากมีลูกกับคนที่ไม่ใช่คนรักของตัวเองมันก็ไม่มีความสุขหรอก

 

 

 

            หลังจากที่ไอเดียอาบน้ำเสร็จ ลูซก็อาบต่อไปดาร์คเป็นคนสุดท้ายที่อาบ ก่อนที่ทั้ง 3 จะมายังมิติแวมไพร์ตลอดทางไอเดียนิ่งเงียบไปปริปากพูดอะไรออกมานอกจากที่ดาร์คหรือลูซจะทัก แต่พอทักไอเดียก็ตอบมาราวกับว่าเหมอลอยตลอดเวลาจนลูซและดาร์คเริ่มกังวล

 

 

 

            ทั้ง 3 มาถึงปราสาทก็พากันเข้าไปในห้องที่ถูกจัดเตรียมเอาไว้เพื่อ ลีโอเน่เข้ามาคุยกับทั้ง 3 เพียงแป๊บเดียวก็ออกไปเพาะต้องไปยังโลกมนุษย์ไอเดียกัดฟันแน่นนั่งมองของเหลวสีแดงที่ถูกใส่แก้วไว้ตั้งอยุ๋บนหัวเตียง

 

 

 

            “อดทนเอาไว้ก่อนแล้วกัน ข้ารู้ว่ากลิ่นเลือดมันเย้ายวนแต่เจ้าต้องรออีก 3 ชั่วโมงเพื่อที่จะดื่มมัน” ดาร์คพูดบอก เพราะของเหลวสีแดงในแก้วนั้นคือเลือดของลีโอเน่นั้นเองแต่ต้องรอเวลาเสียหน่อยถึงจะดื่มได้เพราะธาตุของไอเดียนั้นมันไม่แน่ใจว่าจะสายฟ้าหรือน้ำแข็งกันแน่

 

 

 

            “กลิ่นมันหอมจริงๆนะ กลิ่นที่หาไม่ได้ในโลกมนุษย์” ไอเดียพูดบอกและพยายามไม่มองเลือดที่อยู่บนหัวเตียง

 

 

 

            “เลือดของสายเลือดอันเข้มข้นก็อย่างนี้ละ” ลูซพูดว่าอย่างไม่ใส่ใจทั้งๆที่ในใจก็กระหายเช่นเดียวกันแต่ก็ยังยับยั้งตัวเองเอาไว้ได้เพราะลูซและดาร์คเป็นแวมไพร์ชั้นสูงสามรถอดทนกับกลิ่นเลือดได้อยู่แล้ว ส่วนไอเดียเป็นแวมไพร์เกิดใหม่อาจจะยังควบคุมไม่ได้มากเสียเท่าไหร่ลูซและดาร์คจึงจับมือของไอเดียไว้คนละข้าง

 

 

 

            “ไอเดียข้าคิดดูแล้วนะ” ลูซพูดขึ้นขณะที่ไอเดียพยายามนับ 1-100 เพื่อให้หยุดกระหายเลือดสักที

 

 

 

            “คิดอะไรงั้นหรอครับ”

 

 

 

            “ถ้าหากว่าเจ้าไม่ต้องการที่จะมีลูกละก็....พวกข้าก็ไม่...” ลูซพูดบอกแต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงไปเมื่อไอเดียสวนขึ้นมา

 

 

 

            “ไม่ใช่ว่าผมไม่อยากมีนะครับ! พวกคุณก็รู้ว่าผมเป็นผู้ชายคนหนึ่งผมไม่ได้เป็นผู้หญิงที่สามารถอดทนอุ้ม 1 ชีวิตเอาไว้ในร่างกายโดยที่ไม่ทำอะไรกระทบกระเทือนต่อลูกในท้องเลย ผมไม่กลัวหรอกครับว่าผมมีโอกาสรอดเท่าไหร่ แต่ผมกลัวว่าผมจะเผลอทำอะไรที่ทำให้ลูกในท้องได้รับผลกระทบกระเทือนก็ได้”

 

 

 

            “เจ้าไม่ต้องคิดมากเรื่องนี้หรอกไอเดีย” ดาร์คพูดบอกยิ้มๆหลังจากได้ฟังที่ไอเดียพูดเขาก็มีแรงขึ้นมาโข

 

 

 

            “คุณก็พูดได้สิครับ คุณไม่ได้แบกอีก 1 ชีวิตไว้ในร่างกายนิ”

 

 

 

            “สรุปแล้วเจ้าจะมีลูกให้พวกข้าใช่มั้ยไอเดีย” ลูซพูดถามอย่างดีใจ

 

 

 

            “ครับ...ถ้ามันสามารถทำให้คุณมีความสุขได้ผมก็จะทำ”  ไอเดียพูดบอกยิ้มๆ แม้ภายในใจจของไอเดียจะกลัว แต่ถ้าหากมีรอยยิ้มของลูซและดาร์คอยู่ข้างๆไอเดียก็ไม่หวั่นแม้ว่าโอกาสรอดจะมีเพียงน้อยนิด ไอเดียก็ไม่หวั่น

 

 

 

            “ไอเดีย...” ลูซพึมพำเสียงแผ่วก่อนจะจับใบหน้าหวานสวยมาประกบริมฝีปากอย่างนุ่มนวล ส่วนดาร์คก็พรมจูบทั่วลำคอขาว

 

 

 

            “อืม...” ลูซครางแผ่วในลำคออย่างพอใจที่ไอเดียใช้ลิ้นเล็กเกี่ยวพันตอบกลับลูซ

 

 

 

            /เจ้าคิดดีแล้วหรอ...คิดดีแล้วหรอไอเดีย.../

 

 

 

            จู่ๆเสียงในของรีคอนก็แว๊บเข้ามาในหัวของไอเดีย ลูซค่อยๆถอนริมฝีปากออกจากริมฝีปากของไอเดียและกอดรัดร่างเล็กของไอเดียเอาไว้

 

 

 

            ...ผมคิดดีแล้วครับ...ผมไม่มีวันเสียใจเด็ดขาด...เพราะผมรักพวกเขา...พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดชั่วนิจนิรันดร์...

 

 

 

++++++++++!!จบตอนที่ยี่สิบเจ็ด!!++++++++++

มั่วโครตตต

โครตมั่ววว

5555+ ขอโทษที่มาช้าครับ

ผมเอาคู่หลักมาเสริฟแล้ว J

 

 

ความคิดเห็น