มอมิ้น

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Part39 END

คำค้น : END

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 43.3k

ความคิดเห็น : 80

ปรับปรุงล่าสุด : 20 ก.พ. 2558 18:58 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 100
× 0
× 0
แชร์ :
Part39 END
แบบอักษร

Part39

และหลังจากที่พูดคุยและถามสารถทุกข์สุขดิบกันอยู่นานนับครึ่งชั่วโมง รอยยิ้มของคนทั้งคู่ก็จำเป็นต้องชะงักลงไปทันทีเมื่อได้ฟังคำถามจากลูกชายของตน

“พ่อกับแม่หายไปไหนมาหรอครับ...” ร่างบางเอ่ยถามออกไปพร้อมๆกับดวงตากลมที่มองไปยังร่างสองร่างตรงหน้าด้วยแววตานึกสงสัย

“คือ..แม่กับพ่อเรายุ่งเรื่องงานกันน่ะ” ไฟพยักหน้ารับเบาๆก่อนที่ร่างบางจะส่งยิ้มกลับไปให้แม่ของตน ดวงตากลมมองไปยังคนสองคนตรงหน้าก่อนที่เสียงหวานๆจะเอ่ยบอกประโยคสั้นๆออกไป

“อยากหาเนมจังครับ”

“คนไหน” น้ำเสียงนิ่งๆหลุดดังออกมาจากชายร่างสูง ไฟหันมองพ่อตนเองก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยบอกกลับออกไป

“คนที่สวยๆ”

“แฟนหรอ..อยู่ไหนหละตอนนี้”

“งื้ออ..ใช่แฟนที่ไหนเล่า” คนตัวบางพึมพำออกมาเบาๆพร้อมๆกับร่างขาวบางที่ซุกหน้าลงกับหมอนใบโตด้วยรอยยิ้มเขินๆ

“ตอนนี้เขาอยู่ไหนซะหละ”

“อยู่ตรงหน้าห้องครับ”

“พ่อเห็นมีแต่ผู้ชาย” ไฟยิ้มเจื่อนๆออกมาก่อนที่ปากอิ่มจะเอ่ยตอบเสียงพึมพำ

“ก็เนมเป็นผู้ชายนี่หน่า...” และคำตอบที่ได้จากร่างตรงหน้าก็ทำเอาคนที่ขึ้นชื่อว่าผู้กำเนิดถึงกับต้องขมวดคิ้วเข้าหากันทันที

“หนูชอบผู้ชาย??”

“ไม่ได้ชอบ...”

“...”

“ชอบเนมแค่คนเดียว” ประโยคที่ไฟเอ่ยตอบออกมาทำเอาคนเป็นแม่ถึงกับต้องหันไปมองหน้าสามีของตนเองทันที

“ชอบแค่คนเดียวจริงๆนะครับ”

“หนูแน่ใจแล้วหรอ...”

“แม่ไม่ชอบที่ผมเป็นแบบนี้หรอ...” น้ำเสียงสั่นๆหลุดดังออกมาพร้อมๆกับดวงตากลมที่เงยสบไปยังดวงหน้าสะสวยของผู้เป็นแม่ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยคำถาม

“แม่ไม่ใช่ไม่ชอบ..แต่แค่...”

“เอาเถอะคุณ..ปล่อยให้ลูกได้เดินในทางที่มีความสุขเถอะ” น้ำเสียงทุ้มต่ำเอ่ยบอกออกมาพร้อมๆกับมือหนาของผู้เป็นพ่อที่ลูบลงไปบนศีรษะของไฟเบาๆ

“พ่อกับแม่..จะมาอยู่กับผมหรอครับ...” คำถามที่เอ่ยดังออกมานั้นทำเอาคนฟังถึงกับต้องนิ่งลงไปทันที มือบางดึงชายเสื้อของพ่อกับแม่ตนเองเบาๆเพื่อจะเรียกคำตอบของตน

“แม่กับพ่อต้องกลับไปทำงานที่เยอรมันนะ...”

“แล้วผมหละ...”

“ลูกก็บินไปหาเราสองคนได้ไง...หรือไม่เดี๋ยวว่างๆแม่จะกลับมาหาหนูนะ”

“ว่างๆตอนไหนหรอครับ??”

“ไฟ” และน้ำเสียงนิ่งๆจากผู้เป็นพ่อก็ทำเอาคนตัวบางถึงกับต้องปล่อยหยาดน้ำตาลงมาทันที

“ผมแค่..อยากอยู่กับพ่อกับแม่..นานๆ..”

“แม่ก็บอกอยู่นี่ไงคะ..ว่าถ้าหนูคิดถึงก็ไปหาได้ไง..เดี๋ยวจะทิ้งเบอร์ไว้ให้นะ”

“จะกลับตอนไหนหรอครับ”

“อีกซักสองสามวันน่ะ” คนตัวบางเบ้หน้าเล็กน้อยแต่ถึงกระนั้นไฟก็ยอมที่จะพยักหน้ารับเบาๆ

“อ่า..งั้นเดี๋ยวพ่อกับแม่ขอกลับไปจัดของก่อนแล้วกันนะ..วันนี้ลงเครื่องมาก็มาหาหนูเลย”

“พรุ่งนี้เช้าจะมาหานะครับ”

ร่างสองร่างเอ่ยลาทิ้งไว้พร้อมๆกับไม่ลืมที่จะจูบลงไปบนหน้าผากของไฟก่อนที่จะเดินออกไป

“เรียกเนมให้ด้วยนะครับ..เรียกเนมมาให้ผมด้วยนะ...!” เสียงหวานร้องตะโกนบอกไปยังร่างที่เพิ่งเดินออกไปและรอเพียงไม่นานมากนักคนที่เขากำลังรอก็เดินเข้ามาตามที่บอกจริงๆ

“ต๊ะเอ๋!!” เสียงแจ้นๆและร่างเล็กของเพื่อนสนิทหลุดดังออกมาพร้อมๆกับร่างของต้นตาลที่วิ่งแซงเนมและนิคเข้ามาหาไฟที่นั่งอยู่บนเตียง

“กูชื่ออะไร”

“ต้นตาล”

“ฮ้า!จำได้ด้วย”

..จุ้บ..

..จุ้บ..

และเมื่อคนตรงหน้าตอบถูก ต้นตาลก็จัดการจุ๊บลงไปบนปากเล็กๆของไฟเบาๆสองทีเป็นการให้รางวัล

“ไปหานิคละ” หลังจากที่กอดรัดฟัดเหวี่ยงไฟอยู่นาน คนตัวเล็กก็พูดประโยคสั้นๆออกมาก่อนที่ต้นตาลจะเดินย้อนไปนั่งลงข้างๆกับคนรักของตนเอง

“เนม...” เสียงหวานๆจากคนบนเตียงที่ดังขึ้นมาทำเอาเจ้าของชื่อที่กำลังนั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ถึงกับต้องเลิกคิ้วมองทันที

“มานี่...”

ร่างสูงยิ้มออกมาน้อยๆก่อนที่เด็กหนุ่มจะเดินไปนั่งลงบนเตียงของร่างบางตรงหน้า ไฟเอนตัวพิงอกของอีกร่างพร้อมๆกับดวงหน้าเนียนที่เงยขึ้นมองดวงหน้าของเนม

“หื้ม..มองทำไม”

“ก็มอง..สวย” เอ่ยบอกออกมาทั้งๆที่แก้มนั้นเริ่มจะขึ้นสีแดงเข้ม มือเรียวจิ้มลงไปบนแก้มของของคนตัวสูงเบาๆก่อนที่ร่างบางจะเอ่ยถามกลับไป

“กูหล่อมั้ย”

“มึงน่ะหรอ..”

“อื้อ!หล่อมั้ย”

“ไม่อะ..น่ารัก”

“หล่อมั้ย”

“เออ..หล่อก็หล่อ” ร่างสูงเอ่ยตอบออกมาพร้อมๆกับดวงตาคมที่มองไปยังคนที่กำลังยิ้มอยู่ตรงหน้าด้วยแววตาที่เริ่มเป็นประกาย

“ตู้ม..!” น้ำเสียงหวานๆของต้นตาลที่ดังขึ้นมาพร้อมๆกับเสียงหัวเราะทำเอาไฟถึงกับต้องหันไปมองเพื่อนของตนเองทันที

..ครืดด...

ไฟหันมองไปยังโทรศัพท์ของตนเองก่อนที่มือเรียวจะหยิบขึ้นมาเปิดดูการแจ้งเตือนบางอย่าง

“อ๊ะ!ไอ้ต้น!!มึงยิงเกาะกูทำไมอะ!!” เสียงโวยวายจากร่าบนเตียงทำเอาคนที่กำลังนอนหนุนตักร่างสูงของนิคถึงกับต้องยิ้มขำออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่

“ต้น!ยิงเกาะกูทำไมอ่า..!!

“เงินมึงตั้งเยอะ...ก็สร้างใหม่เด้”

“ก็มึงอะมายิง..แล้วก็..ฮือ!!ขโมยเงินกูอีก!!” ไฟร้องโวยวายออกมาด้วยท่าทีที่เหมือนจะร้องไห้อยู่เต็มแก่ คนตัวบางหันมองไปยังเพื่อนตัวเองด้วยแววตานิ่งๆก่อนที่ไปจะยื่นโทรศัพท์ส่งให้เนมดู

“เงินหายไปสามล้าน”

“....”

“ไอ้ต้นเอาไปหมดเลยอะ...”

“เล่นอะไรกัน” เสียงทุ้มเอ่ยบอกออกมาพร้อมๆกับมือหนาที่โยกหัวของคนในอ้อมแขนไปมาอย่างนึกหมั่นไส้

“เนม..”

“หื้ม?”

“อะไรสามเดือน” และคำถามที่หลุดดังออกมาจากคนในอ้อมแขนก็ทำเอาคนถูกถามถึงกับต้องะชงักลงไปทันที เด็กหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยตอบกลับไป

“ไม่มีอะไรหรอก”

“แล้วทำไมไม่ยอมพูด...”

“ก็มันไม่มีอะไร”

“ต้องมี”

“ไม่มี”

“มี...” น้ำเสียงอ่อนๆและดวงหน้าหงอยๆของคนตรงหน้าทำเอเนมถึงกับต้องหลุดถอนหายใจออกมาทันที

“อยากรู้หรอ”

“อื้อ” คนตัวขยับหน้าไปใกล้ใบหูของคนตัวเล็กก่อนที่ดวงหน้าของเด็กหนุ่มจะแปลเปลี่ยนเป็นเจ้าเลห์

“ที่บอกว่าสามเดือนน่ะ”

“...”

“ก็คือ...”

“....”

“คนที่เพิ่งจะผ่าตัดมา...จะต้อง”

“...”

“ห้ามมีเซกส์อย่างน้อยเป็นเวลาสามเดือน”

 .....

...แสงอาทิตย์ในยามเช้าเลือนหายไปพร้อมๆกับสัมผัสของอากาศเย็นเชียบที่พัดปลิวเข้ามา คนตัวบางที่นอนอยู่บนเตียงมองชะเง้อไปยังประตูห้องด้วยแววตาที่เหมือนกำลังนอนรอใครอีกคน

..แกร้กกก...

“ทำไมมาช้าอะ” และแทบจะทันทีที่ใครอีกคนก้าวเดินเข้ามาเจ้าของเสียงหวานๆก็รีบร้องถามออกไปทันที เนมมองคนที่นั่งหน้าเบ้อยู่บนเตียงด้วยแววตาไม่เข้าใจก่อนที่ร่างสูงจะหลุดขำออกมาเบาๆกับมือของคนตรงหน้าที่กำลังกวักให้เขาเข้าไปหา

“ว่าไง...หื้ม” ร่างสูงเดินเข้าไปหาอีกร่างพร้อมๆกับแขนแกร่งที่รั้งคนตรงหน้าเข้ามากอด คนตัวเล็กกว่าเงยหน้าขึ้นมองอีกคนก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะเอ่ยประโยคแผ่วๆออกมา

“มาช้า...”

“รอนานมากเลยหรอ”

“อื้อ!!” พยักหน้ารับออกมาพร้อมๆกับมือบางที่บิดแก้มของอีกร่างไปมา ไฟมองคนตรงหน้าเล็กน้อยก่อนที่ร่างขาวบางจะเอนตัวนอนลงไปบนเตียงอีกครั้ง

“เนม”

“หื้ม..”

“นอนตรงนี้” เสียงหวานเอ่ยบอกออกมาพร้อมๆกับมือเรียวที่ตีลงไปบนที่ว่างข้างตัวของตนเอง เนมยิ้มออกมาบางๆก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยประโยคต่อมา

“เขาห้ามคนไม่ป่วยขึ้นเตียงนะ..มันจะทำให้คนเจ็บไม่สบายตัว”

“แต่ว่าจะให้มึงมานอน...”

“กูก็จะนั่งอยู่ตรงนี้ไง...โอเคมั้ย”

“ฮึ..ไม่โอเค” ประโยคเอาแต่ใจหลุดดังออกมาพร้อมๆกับมือบางที่ทำท่าจะดึงคนตัวสูงให้ขึ้นมานอนอยู่บนเตียงเดียวกับตนเอง

“อยากให้มึงมานอนด้วย...”

“.....”

“มานอนตรงนี้นะ..ตรงนี้..” คนตัวสูงมองอีกร่างนิ่งๆเช่นเดียวกับมือหนาที่รั้งมือออกจากการเกาะกุมของอีกคน ร่างบางมองอีกร่างด้วยดวงตาที่เริ่มสั่นๆก่อนที่คนตัวบางจะเปล่งประโยคเดิมๆออกมาอีกครั้ง

“มานอนตรงนี้”

“..”

“มานอนสิเนม...”

“ถ้ายังเอาแต่ใจแบบนี้อีก..ไม่ต้องมาคุยกันแล้วนะ” น้ำเสียงนิ่งๆหลุดดังออกมาพร้อมๆกับดวงตาคมกริบที่จ้องมาอย่างตำหนิ ไฟหน้าถอดสีลงเล็กน้อยก่อนที่ริมฝีปากอิ่มจะเอ่ยประโยคแผ่วๆออกมา

“อยากให้มึงกอด...”

“.....”

“แค่อยากให้กอดเอง..” ไฟเอ่ยพึมพำออกมาพร้อมๆกับร่างบางที่ค่อยๆพลิกหันหลังให้อีกคน ดวงหน้าเนียนซุกลงกับหมอนเบาๆก่อนที่มือบางจะรั้งผ้าห่มขึ้นมานอนซุกอีกรอบ

“หันมานี่”

“...”

“เร็ว” คนตัวบางถอนหายใจฟึดฟัดออกมาแต่ถึงกระนั้นร่างบางก็ยอมที่จะพลิกตัวหันหน้ากลับเข้าไปหาร่างของเนม

“เป็นอะไร..ไม่พอใจอะไร..มาพูดกันดีๆก่อน”

“ก็มึงไม่มานอนตรงนี้อะ” เสียงหวานเอ่ยบอกออกมาพร้อมๆกับดวงหน้าเนียนที่ซุกลงไปบนไหล่ข้างซ้ายของอีกคน มือหนารั้งดวงหน้าของอีกร่างให้หันมามองตนก่อนที่ร่างสูงจะเอ่ยประโยคสั้นๆออกมา

“กูไม่ชอบคนเอาแต่ใจนะไฟ”

“ก็..ก็มึง..ไม่มานอน...”

“แล้วบอกเหตุผลไปหรือยัง” คนตัวบางนิ่งไปเล็กน้อยก่อนที่ไฟจะพยักหน้าเป็นคำตอบส่งไปให้อีกร่างเมื่อเห็นว่าร่างสูงเงียบไปคราวนี้ก็เป็นร่างบางเสียเองที่เป็นฝ่ายต้องหันไปสนใจอีกคน

“เนม...”

“ยังไม่พอใจอะไรอีกหรือเปล่า”

“ไม่..หายแล้ว..หายแล้ว”

“...”

“หายแล้วจริงๆนะ” คนตัวบางเอ่ยบอกออกมาพร้อมๆกับแขนเรียวที่เอื้อมไปกอดคออีกร่างเอาไว้ เจ้าของร่างสูงก้มมองคนในอ้อมแขนเล็กน้อยก่อนที่เสียงทุ้มจะเอ่ยออกมาอีกครั้ง

“เวลาทำผิดต้องทำยังไง”

“ขอโทษครับ...” น้ำเสียงแผ่วๆจากคนตรงหน้าทำเอาคนที่กลั้นยิ้มอยู่นานถึงกับต้องหลุดรอยยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“ง่วงยัง”

“มึงหายโกรธแล้วหรอ...” ไฟเอ่ยถามออกมาอีกครั้งพร้อมๆกับดวงตาคมที่จ้องมองไปยังร่างสูงตรงหน้าอย่างรอคำตอบ

“ยังไม่หาย”

“ทำไมถึงยังไม่หาย..”

“จูบก่อน” คนตัวบางขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนที่ร่างบางจะค่อยๆยื่นหน้าเข้าไปกดจูบเบาๆลงบนแก้มของคนตรงหน้า

“นี่หรอเรียกจูบ”

“จูบแก้มไง”

“ตรงปาก”

“กูง่วงแล้วแหละ..” เสียงหวานพูดบอกออกมาพร้อมๆกับร่างบางที่ทำท่าจะหลับตาลง แต่ยังไม่ทันที่จะได้ทำอะไรดวงหน้าเนียนก็ถูกอีกร่างรั้งเข้าไปกดจูบเสียแล้ว

“อื้อ..!” และเมื่อถูกถอนจูบออกร่างของคนที่ถูกขโมยจูบก็ถึงกับต้องหันมองไปยังร่างสูงตรงหน้าด้วยแววตาเขินๆทันที

“ถ้าหากกูออกจากโรงบาลเมื่อไหร่นะ..”

“ทำไมครับ”

“กูก็..ก็จะกดมึงคืน..!

“กลัวจังครับ..พี่ไฟ”

“คอยดูแล้วกัน..จะกดจริงๆแหละ..จะกดจริงๆด้วย!!

# # # # #

END

 

# # # # #

เจอกันในเล่มครับ สำหรับตอนพิเศษ-..-

 

 

 

 

 

 

 

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น