แอบเอ๋อ
Instagram-icon

พี่เซย์ & น้องปลาวาฬ ตอนแรกอาจจะรุนแรงไปนิดนึง แต่ตอนจบมุ้งมิ้งแน่นอน #แอบเอ๋อ

EPISODE 6 : ตอน ความรู้สึกคือมันแปลกๆ

ชื่อตอน : EPISODE 6 : ตอน ความรู้สึกคือมันแปลกๆ

คำค้น : เซย์ ปลาวาฬ รุ่นพี่ รุ่นน้อง โหด จีบ หื่น NC 18+

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.4k

ความคิดเห็น : 6

ปรับปรุงล่าสุด : 10 มี.ค. 2562 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EPISODE 6 : ตอน ความรู้สึกคือมันแปลกๆ
แบบอักษร

​EPISODE 6

​.......................................................................

​---เซย์---

​1 อาทิตย์ผ่านไป...

​หนึ่งอาทิตย์ที่ไม่มียัยเด็กปลาวาฬมาตามตื๊อเหมือนอย่างเคย...

เอาตรงๆนะ มันก็รู้สึกแปลกๆอ่ะแหละ มันรู้สึกเหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง แต่ก็คงเป็นเพราะว่ายัยนั่นเล่นมาดักรอผมสะทุกเช้าเลยมั้ง เวลามามหาลัยมันเลยรู้สึกแปลกๆไป

แต่ว่าผมไม่ได้คิดอะไรกับยัยนั่นหรอกนะ แค่นึกถึงยังหงุดหงิดเลย...

"ไอ้สัสเซย์!"

"....."

"ไอ้ห่ารากเซย์!!"

"....."

"ไอ้เหี้ยเซย์โว้ย!!!"

"หะ..ห้ะ! ไอ้สัสเกมส์ มึงจะตะโกนทำห่าอะไรวะเนี่ย!? อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง"

ผมหลุดออกจากภวังค์ทันควัน เมื่อได้ยินเสียงอันแสบแก้วหูของไอ้เกมส์ที่ตะโกนใส่หูผมสะดังลั่นเลย

โว๊ะ!!! หูกูนี่แทบแตก

"เออ! กว่าจะได้ยิน กูเรียกมึงตั้งนานแล้ว มึงอ่ะเป็นห่าไรมัวแต่เหม่ออยู่ได้"

"อย่ามัวเหอะ กูไม่ได้เหม่อสักหน่อย..."

ไม่มีทาง!!! มึงมันจอมโกหก ลวงโลก กะล่อน ปลิ้นปล้อน ไม่มีกาลเทศะ วาจาพิกลพิการฟังไม่รู้ความ จิตใจหยาบกระด้าง... เห้ย! ไม่ใช่แล้วไอ้สัส

"ตอแหลไม่เนียนไอ้สัส!"

"เออ! แล้วมึงมีไร เรียกกูเพื่อ?"

"กูจะชวนมึงไปแดกข้าวเนี่ย จะไปมั้ย?"

"อืม ไปๆ"

ว่าจบ ผมกับมันก็เดินออกจากห้องเรียน แล้วเดินตรงไปที่โรงอาหารของคณะ

พอเดินมาถึงโรงอาหารตีน... เอ้ย! เท้านี่ก็หยุดชะงักเลย คนแม่งเยอะชิบหายเลยอ่ะ

พวกมึงไม่เคยกินข้าวกันรึไงวะ!? สัส... ถามตัวเองด้วย

"งั้นนั่งตรงนั้นละกันมึง ยังพอมีโต๊ะว่างอยู่"

"....."

ผมไม่ได้ตอบอะไรมันไป ทำเพียงแค่พยักหน้าให้มันเบาๆ พวกเราสองคนก็เลยเดินไปนั่งยังโต๊ะที่ว่างอยู่

ปึก!!! ตุบ!!!

"โอ๊ะ!!!"

"สัส!!!"

แม่งเอ้ย! เดินแม่งไม่ใช่ตามองทางเลยหรือไงวะ!?

ยังไม่ทันที่ผมกับไอ้เกมส์จะเดินไปถึงที่โต๊ะ อยู่ๆก็มีใครไม่รู้เดินมาชนเข้ากับผมเต็มๆ เธอคนนั้นล้มพับไปกองกับพื้นแล้ว ส่วนผมก็แค่เซนิดหน่อย...

"แกเป็นไรหรือเปล่า?"

เพื่อนผู้หญิงของเธอเอ่ยถาม แล้วก็ช่วยพยุงผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าผมให้ลุกขึ้น

"ไม่เป็นไรอ่ะ ขอโทษนะคะ ฉันไม่ได้ตั้งจะ..."

เธอหันไปบอกกับเพื่อนของเธอ แล้วก็หันมาพูดกับผม แต่ดูเหมือนกับว่าคนตรงหน้าผมจะอึ้งไม่น้อยเลยที่ได้เจอผมจนได้

ก็ทั้งอาทิตย์ที่ผ่านมาเธอเล่นหลบหน้าผมตลอดเลยนี่ คงจะตกใจมากอยู่หรอก ถึงได้ทำตาโตเท่าไข่ห่านขนาดนั้นอ่ะ ...หึ! ตลก

"ซุ่มซ่าม! หัดเดินดูทางบ้างก็ดีนะ"

"ขอโทษ!!! ไปเถอะนับ"

ว่าจบก็ชักสีหน้าใส่ผม แล้วก็หันกลับไปคว้าข้อมือเพื่อนของเธอเดินผ่านผมไป อย่างกับว่าผมเป็นธาตุอากาศ ธาตุลมที่ไม่มีชีวิตอย่างงั้นแหละ...

คิดว่าทำตัวแบบนี้แล้วฉันจะสนใจเธอขึ้นมาหรือไงยัยเด็กบ๊อง! บอกตรงๆเลยว่า ...ไม่!!!

"นี่มึงไปทำห่าไรให้น้องเค้าโกรธหรือเปล่าวะ? ดูสายตาที่น้องเค้ามองมึงนี่แม่งโครตจะแตกต่างจากตอนที่ตื๊อมึงเลยว่ะ..."

ไอ้เกมส์ที่ยืนอยู่ข้างๆผมถามขึ้น ...ขี้เสือกตลอดเลยนะมึงอ่ะ

"กูไม่ได้ทำอะไร แล้วยัยนั่นจะหน้าห่าเหวอะไรก็เรื่องของแม่งเหอะ ไม่เกี่ยวกับกู!"

"โอเคครับๆ งั้นไปแดกข้าวกันได้ละ กูหิวไส้จะขาดอยู่แล้วเนี่ย"

มันว่าแล้วลูบท้องตัวเองไปมา

มึงคิดว่ามึงน่ารักมากไง๊? สัส... เห็นแล้วแม่งขนลุก

"....."

ผมไม่ได้ตอบอะไรกลับไปเหมือนเดิม ทำเพียงแค่พยักหน้าให้มันเบาๆ แล้วก็เดินไปซื้อข้าวมากิน

​...หลังเลิกเรียน

​"มึงจะไปไหนต่อป่ะ?"

ไอ้เกมส์ถามขึ้นขณะที่เราสองคนกำลังเดินออกมาจากห้องเรียน

"ไม่อ่ะ มึงล่ะ?"

"ก็เหมือนเดิมอ่ะไปรับยัยกานต์ที่โรงเรียน"

มันว่าแล้วทำหน้าเบื่อโลกแบบสุดๆ น่าสงสารจริงๆเพื่อนกู...

"อืม งั้นกูกลับละ"

"เออๆ ไว้เจอกันมึง"

พอพูดจบมันก็รีบวิ่งไปขึ้นรถอย่างรวดเร็ว แล้วก็รีบขับออกไป เพราะฝนมันก็เริ่มที่จะตกแล้วด้วย

"ไม่ต้องเป็นห่วงค้าคุณพ่อเตอร์ กำลังจะเดินไปเรียกแท็กซี่แล้วเนี่ย"

ผมที่กำลังเดินตรงไปที่รถของตัวเองเป็นอันต้องหยุดชะงัก เพราะเสียงอันแสนจะสุ้นเคยที่ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ...เด็กบ๊องปลาวาฬ

"กำลังเดินไปหน้ามอแล้ว แค่นี้แหละ พาแม่นับกลับบ้านไปได้แล้ว"

อะไรคือการคุยโทรศัพท์แล้วก็เดินยิ้มไปด้วย เด็กบ้า!

"อื้ม เดี๋ยวถึงคอนโดแล้วจะไลน์ไปบอก"

ไม่นานเธอก็เก็บโทรศัพท์ลงไปในกระเป๋าสะพาย แล้วเงยหน้าขึ้นมามองตรง

ทำไมวะ? เจอหน้าผมแค่นี้เองนะ ทำไมจะต้องทำหน้าตกใจอะไรยิ่งใหญ่ขนาดนั้นด้วย

"ขอทางด้วยค่ะ"

โอ้โห... น้ำเสียงนี่เปลี่ยนไปเยอะเลยแหะ จะแข็งไปไหนยัยบ๊อง!

เธอที่ตั้งใจจะเดินผ่านผมไปให้ได้ สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนแล้วเงยหน้าขึ้นมามองผมอย่างเคืองๆ

สัส... มันแปลกจริงๆว่ะ เพราะตั้งแต่ได้รู้จักเธอ แม่คนนี้ก็ไม่เคยแสดงสายตาแบบนี้ให้ผมเห็นเลยสักครั้งเดียว

"พี่ต้องการอะไร?"

เธอถามขึ้น แล้วจ้องมาที่ผมอย่างต้องการคำตอบ

"สนุก แค่นั้นแหละ..."

"สนุกพอหรือยัง ถ้าสนุกพอแล้วก็ถอยไป"

ไม่ว่าเปล่า เธอใช้แรงที่โครตจะเท่ามดผลักผมให้ออกจากทางเดิน

แต่คิดว่าคนอย่างผมจะสะเทือนหรือไง คำตอบก็คือ ...ไม่!

​-------------------------------------

​ง่าาา ทำไมพี่เซย์ถึงได้เป็นคนแบบนี้...

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น