-[TAKE]-

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : 27 END

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.7k

ความคิดเห็น : 8

ปรับปรุงล่าสุด : 16 พ.ค. 2560 02:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 200
× 0
× 0
แชร์ :
27 END
แบบอักษร

1 ปี ผ่านไป

“ปา...ปา”

เสียงเล็กๆ ของลูกชายตัวแสบดังขึ้นพร้อมกับทำท่าทำทางจะให้ผมอุ้มให้ได้ ท่าทางน่ารักของเขาใครละจะปฏิเสธได้ลง...ก็ต้องอุ้มสิครับ ลูกผมทั้งทีนี่นา

“คร๊าบบ หืม...ว่าไง ตัวยุ่ง...ฟอดด”

อดไม่ได้หอมแก้มลูกสักทีละกัน...

“แหม น่าอิจฉาจริงแม่ลูกคู่นี้ รักกันจริงๆ เลย”

“พี่วรรณ”

ผมหันไปหาพยาบาลสาวที่เป็นพี่เลี้ยงของน้องนพด้วยรอยยิ้มกว้าง ตอนนี้พี่วรรณก็ยังช่วยผมเลี้ยงน้องนพอยู่นะครับ ไม่ได้ไปไหน...ส่วนผมนะเหรอก็ยังคงเรียนอยู่แหละครับ ชีวิตปกติดีทุกอย่าง ถึงแม้ว่าจะอายุมากกว่าเพื่อนในชั้นเกือบสองปีก็เถอะแต่ก็ไม่มีใครว่าอะไรในส่วนนั้นเลย แต่กลับกันกลับรักและดูแลผมซะดิบดีเชียว

“พี่หมอมาหานะจ๊ะ”

“เอ๋ พี่หมอมาเหรอ” พอพูดถึงพี่หมอก็ทำให้ผมตาโตเลยละ...ว่าแล้วก็รีบไปหาพี่หมอดีกว่า...พอมาถึงกลางบ้านผมก็เจอกับร่างสูงที่คุ้นเคยที่นั่งรออยู่ที่โซฟาอยู่แล้ว พี่หมอนี่หล่อขึ้นหรือเปล่านะ...

“พี่หมอ”

“น้องพี”

“เป็นไงมาไงแวะมาได้ละครับ แล้วพี่หมอสบายดีไหม”

“สบายดี ก็ไม่อะไรหรอก พอดีพี่ผ่านมาทางนี้เลยแวะมาเยี่ยมนะ แล้วน้องนพเป็นไงบ้าง”

“น้องนพก็ดื้อ ยิ่งโตยิ่งดื้อมากเลย”

“ฮ่าๆ จริงเหรอ ดื้อมากๆ ระวังป๊ะป๋าเหนื่อยนะ”

พี่หมอพูดไปพลางลูบหัวน้องนพไป...เรื่องของพี่หมอผมก็จบไปนานแล้วละ ตอนนี้พี่หมอก็ดูท่าว่าจะมีความสุขกับคนรักของเขา แล้วใครมันจะไปรู้ว่าคนที่เคยเขม่นผมตั้งแต่เข้าเรียนวันแรกจะเป็นเพื่อนกับผมได้ คงเพราะพวกเราเข้าใจกันแล้วเลยไม่มีปัญหาอะไรกัน

หลังจากนั้นพี่หมอก็ถามสุขทุกข์ดิบของผมไปเรื่อยก่อนที่จะขอตัวกลับไปเพราะมีธุระที่จะต้องไปเคลียร์ เห็นว่ากำลังง้อฮารุอยู่...ฮ่าๆ คู่นี้เขาน่ารักดีนะ อยากเห็นหน้าพี่หมอที่กำลังง้อเมียจริงๆ จะทำหน้ายังไงน้า~

“ป่ะ นพ...ไปหลังบ้านดีกว่าลูก”

“ได้จ้า”

ผมหันไปบอกลูกแล้วเดินไปที่หลังบ้าน...หลังบ้านที่เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย...แปลงทดอกทานตะวันที่คุณตรีปลูกเอาไว้ตอนนี้ก็เริ่มโตและออกดอกแล้วครับ มันเข้าช่วงหน้าร้อนพอดีเลยทำให้ออกดอกบานสะพรั่งเลย

สวบ...

“อุ้ย!”

ผมสะดุ้งเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงแรงโอบกอดจากทางด้านหลัง

“ออกมาทำไม มันร้อน...เดี๋ยวลูกไม่สบายนะ”

“พี่ตรี”

ผมหันไปยิ้มกับร่างสูงที่แอบมาสวมกอดผมจากทางด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคย รูปร่างกำยำที่เคยขาวกลับคล้ำไปด้วยแดด และผมที่เพิ่งเริ่มขึ้นหลังจากโกนมานาน

ใช่แล้วครับ...พี่ตรีลาสึกแล้ว แล้วตอนนี้เขาก็มาอยู่ที่บ้านผมเพื่อมารับช่วงต่อดูแลดอกทานตะวันและดูแลผมกับลูก...ตอนที่พี่ตรีบวชเป็นพระเขาใช่ว่าจะไม่ใส่ใจผมนะ ทั้งคุณท่าน คุณยี่หวา คุณเปรมต่างก็พากันดูแลผมเป็นอย่างดีแทบเรียกได้ว่าไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นก็มีคนมาประเคนมาถึงที่...จริงๆ มันก็ดีละนะ แต่มันจะทำให้ผมเสียนิสัยนะซิ มีแต่คนคอยเอาใจ

“ฟอดด...แก้มเมียหอมจัง”

“อุ้ย! พี่ตรีอะ”

พี่ตรีหอมแก้ผมแล้วเกยคางไว้บนไหล่ซ้ายพร้อมกับโอบเอวผมไปด้วย ส่วนมืออีกข้างที่ว่างก็เล่นกับลูกไป

“ทำไมละ ก็อยากหอมแก้มเมีย เนอะนพเนอะ”

“ปา ปา~ ป้อ...แกม...หอม...แกม คิกๆ”

บ้า!...คุณตรีพูดอะไรก็ไม่รู้ ผมเขินนะ...แล้วดูสิ น้องนพยังเหมือนรู้เห็นเป็นใจกับคุณตรีอย่างนั้นแหละ เชียร์ให้พี่ตรีหอมแก้มผมอีกอยู่ได้...

“นี่...ปล่อยได้แล้วมั้งครับ ไม่อายคนอื่นหรือไง” ผมหันไปถาม...

“ไม่เห็นอายเลย อยากมองก็มองไปสิ”

“คุณตรีอะ”

ร่างสูงไม่ฟังคำของผมเลย เขากอดผมไว้แน่นมากกว่าเดิมอีก...มันอึดอัดนะ แต่มันก็ทำให้ผมรู้สึกอบอุ่นดีจัง

“ขอบคุณนะพี...ขอบคุณที่ให้โอกาสพี่อีกครั้ง” คุณตรีพูดพลางซุกหน้าลงบนไหล่ผม

“คุณตรี...”

“พี่จะดูแลพีกับลูกให้ดีที่สุด เพื่อชดเชยในส่วนที่พี่เคยทำผิด ขอบคุณนะ...”

คำพูดของเขามันทำให้ผมรู้สึกตื้นตันในอกไม่น้อยเลย หลังจากที่คุณตรีศึกออกมาผมก็มาลองคิดๆ ดูแล้ว บางครั้งการที่เราวิ่งหนีความจริงมันคงจะช่วยอะไรไม่ได้... นพเองก็เป็นลูกของคุณตรี ส่วนเรื่องแม่ของผมกับคุณพ่อของคุณตรีมันเป็นความผิดพลาดที่เกิดขึ้นในอดีต มันเป็นบทเรียนสอนและให้เรียนรู้ไม่ใช่จมปลักอยู่ในความแค้น แล้วดูเหมือนว่าคุณตรีเองก็คงจะรู้ด้วยเช่นกัน...

“ปา~ ปา~”

นพยิ้มออกมาด้วยรอยยิ้มบริสุทธ์ของเด็กพยายามยื่นไม้ยื่นมือเพื่อคว้าพ่อของเขา

“ทำไมครับ หืม อยากเล่นกับพ่อเหรอลูก”

คุณตรีเปลี่ยนจากกอดผมมาเป็นอุ้มตานพแทนก่อนที่จะยกลูกชายตัวเองขึ้นสูงๆ เกือบสุดแขน ส่วนตานพก็หัวเราะคิกคักอย่างชอบใจ ผมมองภาพนั้นด้วยรอยยิ้ม ไม่คิดเลยจริงๆ ว่าจะมีวันนี้...วันพี่เราสามคนได้อยู่พร้อมหน้าพ่อแม่ลูก แล้วมันก็คงจะเป็นแบบนี้ตลอดไป

ครอบครัวของผม

THE END

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}