ippiue

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

เเล้วพบกันที่งานประจำปี

ชื่อตอน : เเล้วพบกันที่งานประจำปี

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย จีน

คนเข้าชมทั้งหมด : 258

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2561 18:11 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เเล้วพบกันที่งานประจำปี
แบบอักษร

ณ เรือน หลินหรงหมิน

“หลิงเจียแอบออกไปเที่ยวนอกด่าน..”ร่างบางเอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ดังอีก”

“หลิงเจียแอบออกไปเที่ยวนอกด่าน”นางเพิ่มระดับเสียงขึ้นมาอีก

“ข้าไม่ได้ยิน”คุณชายรองยืนกอดอกแล้วพิงประตูเรือนอย่ายิ้มๆ

“ท่านแกล้งข้า!”

“ข้าเปล่า”

เขาแก้ตัวหน้าตาเฉย ดูสิ จงใจแกล้งข้าชัดๆ

หลิงเจียที่ตอนนี้นั่งคุกเข่าอยู่กลางโถงเงยหน้ามองคุณชายรอง หลังจากที่ลากข้าออกมาจากสนามฝึก จนถึงตอนนี้ เขาก็สั่งให้ข้าพูดแต่ประโยคเดิมซ้ำๆ

“แอบออกไปเที่ยวเล่นนอกด่าน เจ้ารู้หรือไม่ เจ้ากำลังทำผิดกฏ”

“ข้าไม่ได้ออกไปเที่ยวเล่น”

หลิงเจียก้มหน้าลงทันที นางพูดความจริงนี่ นางแค่ออกไปซื้อม้วนผ้าเพื่อจะใช้ในงานแสดงเท่านั้นเอง หากไม่มัวแต่เดินเล่นที่ตลาดก็คงไม่โดนจับได้แบบนี้แน่ๆ

“แล้วเหตุใดต้องออกไปนอกด่าน”

“ข้าเพียงแค่อยากได้ผ้าสีอื่นเพิ่มเติม ที่เรือนปักเย็บมีเพียงไม่กี่สีนี่น่า”นางคิดว่า ผ้าในเรือนปักเย็บมีไม่เพียงพอ ถ้าเทียบกับรูปแบบที่นางได้ร่างไว้ในหัวแล้ว มีอีกหลายอย่างที่ต้องซื้อเพิ่ม

คุณชายรองขยับตัวยืนตรง แล้วก้าวขายาวเดินมาหานาง ร่างบอบบางที่นั่งคุกเข่าอยู่ที่พื้นถึงกลับรีบก้มหน้าลงมากกว่าเดิม

“เงยหน้ามองข้า”เสียงนุ่มทุ้มเอ่ยทักนาง เขาไม่ชอบเลย เวลาเห็นนางไม่ยอมเงยหน้าคุยกับเขาดีๆ ในใจเขาร้อนรนเสมอ เวลาที่นางทำท่าทางกลัวเขาแบบนี้

หลิงเจียที่ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมองคุณชายรอง  ใบหน้าเรียวเม้มปากแน่นด้วยความกลัว

“วันหลังถ้าเจ้าอยากได้อะไรเพิ่มให้มาบอกข้า”ร่างสูงนั่งลงกับพื้นให้อยู่ระดับเดียวกับนาง สบตากับร่างบางอย่างจริงจัง มือหนาลูบใบหน้าเรียวอย่างอ่อนโยน เหตุใดนางถึงไม่ยอมมาขอเขาออกไปนอกด่านด้วยตนเอง

หลิงเจียเอื้อมไปหยิบย่ามของตนมาวางไว้บนตัก นางคว้าม้วนผ้าออกมาแล้วยื่นให้คุณชายรอง

“ข้าซื้อมาจากตลาดเจ้าค่ะ”

คุณชายรองรับม้วนผ้าจากมือบางมา แต่สายตาก็คงมองไปที่ย่ามของนาง  หลิงเจียเมื่อเห็นคุณชายรองยังคงมองย่ามของนางอยู่ นางจึงตัดสินใจส่งย่ามไปให้กับร่างสูง

คุณชายรองกวาดสายตามองของที่เหลือในย่าม มือหนาหยิบตำราเรียนขึ้นมาพลิกหน้าพลิกหลัง มุมปากยกยิ้มบางๆ

นี่นางซื้อตำราเรียนมางั้นหรือ ?

“วันหลังอยากได้อะไรให้มาบอกข้า”เขาจัดการเก็บของทุกอย่างลงในย่ามดังเดิม ร่างสูงค่อยๆพยุงหลิงเจียลุกขึ้นยืน มือหนาลูบหัวนางเล่นอย่างหยอกล้อ

“ข้าจะพาไปซื้อเอง”เสียงทุ้มนุ่มถูกส่งออกมาจากร่างสูง เหตุใดเขาถึงได้เอ็นดูนางขนาดนี้

หลิงเจียไม่ได้ตอบอะไรคุณชาย นางเพียงพยักหน้าเบาๆ เพื่อบอกให้เขารับรู้ 


วันต่อมา

หลังจากเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อวาน คุณชายรองก็เดินมาส่งข้าที่เรือน แล้วจึงเดินกลับเรือนตนเองไป ในตอนแรกที่ข้าถูกพาไปที่เรือนของเขา ข้าก็นึกว่าข้าจะโดนโบยสักสิบไม้เสียแล้ว

แต่สุดท้ายเขากลับลงโทษข้าโดยการให้คุกเข่าพูดความผิดอยู่เกือบชั่วยาม แม้การลงโทษของคุณชายรองจะไม่แรงมากอย่างที่ข้าคิด แต่ก็ใช่ว่าจะไม่ปวดขาเลย

ส่วนตอนนี้ข้ากำลังไปที่เรือนปักเย็บเช่นทุกวัน ข้าถือกระดาษติดมือออกมาด้วย เมื่อคืนหลังจากที่ถึงเรือนแล้ว ข้าได้นั่งร่างแบบชุดที่จะใช้แสดงผลงานเอาไว้หลายแผ่น  วันนี้คิดว่าจะเอาไปให้มู่ฟางและท่านหัวหน้าช่วยเลือกอยู่พอดี

ขาเล็กก้าวเข้ามาในเรือน ท่านหัวหน้ากำลังนั่งดื่มชาอยู่กับมู่ฟางถึงกับเบิกตากว้างเมื่อเห็นข้า

“หลิงเจียมาแล้ว!”มู่ฟางรีบเข้ามาพยุงข้าทันที สายตาของนางกวาดไปทั่วร่างของข้า คล้ายกับมองหาอะไรสักอย่าง

“เจ้าโดนโบยหรือไม่ เจ้าเจ็บหรือเปล่า”ท่านหัวหน้าที่เดินตามมาที่หลังจับตัวข้าหมุนไปมา

“มะ ไม่เจ้าค่ะ ข้าไม่โดน”ข้าเงยหน้าสบตาพวกนางทั้งสอง

“อย่างนั้นก็ดีแล้ว”

“เจ้าค่ะ”

รอยยิ้มจากร่างบางส่งให้กับทุกคน นางทำให้ทุกคนเป็นห่วงหรือ

“อ้อ เมื่อคืนข้าร่างแบบชุดไว้แล้ว มาช่วยกันเลือกแบบกันเถอะเจ้าค่ะ”

หลิงเจียเดินนำทุกคนเข้าไปในเรือน นางเรียงแบบร่างไว้บนโต๊ะ เพื่อให้ท่านหัวหน้ากับมู่ฟางได้เห็นชัดๆ ตอนนี้ท่านหัวหน้ากับมู่ฟางกำลังพิจารณาแบบร่างของข้าอยู่

“ข้าว่าแบบแรกสวยกว่านะเจ้าคะ”มู่ฟางหยิบกระดาษใบแรกขึ้นมา

“แต่ข้าว่ามันยังไม่ดึงดูดพอ”ท่านหัวหน้าดึงกระดาษออกจากมือมู่ฟาง แล้ววางลงที่เดิม


สองเค่อผ่านไป

ตอนนี้แบบที่ท่านหัวหน้าและมู่ฟางถูกใจที่สุดได้อยู่บนมือข้าแล้ว พวกเราตัดสินใจว่าจะทำเสื้อคลุมกัน ส่วนสาเหตุที่เลือกทำเสื้อคลุมก็เพราะมันสามารถใส่ได้ในทุกโอกาสไงล่ะ

ส่วนสัดส่วนที่พวกเราใช้ทำเสื้อคลุม ก็คือสัดส่วนของคุณชายทั้งสองแห่งด่านหลิงหรงหมินนั้นเอง ซึ่งท่านหัวหน้าที่เป็นคนเก่าแก่ของที่นี้ก็เคยปักชุดให้คุณชายมาบ้าง จึงจำสัดส่วนของพวกเขาได้ดี

ความโชคดีอีกอย่างก็คือ สัดส่วนของคุณชายใหญ่และคุณชายรองนั้น ไม่ได้แตกต่างกันมากเท่าไหร่ งานนี้จึงถือว่าง่ายสำหรับพวกเรา

มู่ฟางกำลังนั่งตัดผ้าตามขนาดที่ท่านหัวหน้าจดไว้ให้อยู่ ส่วนท่านหัวหน้าจะเป็นคนเย็บให้เข้ารูป ส่วนข้ารับอาสาปักลายลงบนเสื้อคลุม ท่านหัวหน้าเเบ่งงานตามความสามารถของเเต่ละคนได้ดี 

ข้าเองก็หวังว่าผลงานชิ้นนี้จะออกมาดี

หลิงเจียตอนนี้กำลังบรรจงปักลายดอกไม้ลงบนสายคาดเอว สีผ้าที่ใช้เป็นสีดำ ส่วนด้ายที่ใช้ปักเป็นสีขาว เเละทอง  นางเลือกปักดอกไม้ให้เป็นดอกไม้ลายไทย ด้วยสีทองเเซมกับสีขาวนิดๆ ดูมีลูกเล่นไม่น่าเบื่อ 

ใช้เวลานานพอสมควรกว่าจะปักลายดอกไม้ที่สายคาดเอวเสร็จ มู่ฟางที่ทำหน้าที่ของตนเสร็จเรียบร้อยจึงอาสาช่วยปักเก็บลายละเอียดให้หลิงเจีย เมื่อเห็นดังนั้นหลิงเจียจึงให้มู่ฟางเป็นคนปักสีขาวเเซมกับสีทองเเทน ส่วนองค์ประกอบหลักๆ นางจะเป็นคนปักด้วยตัวเอง

เมื่อขั้นตอนการปักสายคาดเอวเสร็จเรียบร้อย จึงส่งต่อให้กับท่านหัวหน้าเป็นผู้นำไปประกอบเข้ากับชุด นางรับสายคาดเอวที่มู่ฟางเพิ่งปักเสร็จมาก่อนจะเริ่มลงมือทำในส่วนของตน

หลิงเจียเริ่มลงมือปักตามขอบของเสื้อคลุมต่อ อาทิเช่น ตรงปกคอยาวมาจนถึงชายเเขนเสื้อ นางค่อยๆบรรจงปักดอกไม้ลายไทยไปเรื่อยๆอย่างไม่รีบร้อน เพราะพื้นผ้าที่เลือกใช้เป็นสีดำ การปักจึงต้องเน้นความชำนาญเเละละเอียดรอบคอบอย่างสูง


เวลาผ่านไปเรื่อยๆจนบ่ายคล้อย หญิงสาวในเรือนทั้งสามคนจึงวางมือจากการทำงานครั้งนี้ เพราะรายละเอียดที่ค่อนข้างมาก ทำให้วันนี้ทั้งสามคนไม่ได้ก้าวออกจากเรือนไปไหนเเม้เเต่ก้าวเดียว 

เเต่อย่างน้อยเสื้อคลุมตัวเเรกของเราก็เสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อย!

ถือว่าการทำงานในวันประสบความสำเร็จไปอีกหนึ่งขั้น 

ตอนนี้พวกเราสามคน ได้มานั่งประชุมเกี่ยวกับเสื้อคลุมชุดต่อไป สาเหตุก็เพราะ..

"วันที่พวกเจ้าออกไปออกด่านกัน คุณชายใหญ่ได้ประกาศเรื่อง งานเเสดงผลงานประจำปีเเล้ว"ท่านหัวหน้าพูดไปพลางรินน้ำชาให้พวกเรา

"ว่าอย่างไรหรือเจ้าคะ"

"เนื่องจากปีที่เเล้ว งานเเสดงผลงานของด่านเราโด่งดังไปทั่วเเคว้น  ทำให้ปีนี้มีผู้สนใจมาร่วมเเสดงอย่างล้นหลาม"

นางยกน้ำชาขึ้นดื่มก่อนจะพูดต่อ

"คุณชายใหญ่จึงอยากให้ที่ด่านของเรานั้น นอกจากเปิดเเสดงผลงานเเล้ว ท่านยังอยากให้ทำออกมาขายด้วย"

"ขาย?"

"ใช่ ให้เเต่ละเรือนทำผลงานเเยกไว้สองอย่าง หนึ่งใช้เข้าประกวด สองใช้สำหรับขาย เพื่อเป็นการหารายได้เข้าเรือนของตน"ใบหน้าหญิงอาวุโสเริ่มเคร่งเครียดขึ้นจากเดิม คิ้วเรียวของนางขมวดเข้าหากัน 

"เเต่เรือนของเรา เเค่ปักเสื้อให้กับทหารเเล้ว พวกเราก็เเถบไม่มีเวลาว่างเลยนะเจ้าคะ"มู่ฟางสบตาก็ท่านหัวหน้าอย่างใช้ความคิด

"นั่นเเหละคือปัญหาของพวกเรา ตอนนี้เวลาก็บีบเข้ามาเรื่อยๆเเล้ว"

"ชุดที่ใช้ประกวดของเราก็เพิ่งเสร็จไปเเค่ตัวเดียวเอง"

"ข้าว่าเราต้องใช้เวลาในช่วงกลางคืนทำชุดให้เสร็จเจ้าค่ะ"หลิงเจียที่นั่งเงียบมานานเอ่ยขึ้น

"อย่างวันนี้ท่านหัวหน้าก็ทั้งทำงานของด่าน ทั้งทำชุดเพื่อประกวด ข้าว่าเวลาว่างช่วงกลางคืนน่าจะใช้ให้เกิดประโยชน์เจ้าค่ะ"มู่ฟางพยักหน้าอย่างเห็นด้วยกับความคิดของหลิงเจีย ท่านหัวหน้าเองก็มีสีหน้าสบายใจขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

"เเม้ว่าตอนนี้เราจะทำเสร็จไปเพียงชุดเดียว เเต่ช่วงกลางคืนพวกเราก็ยังมีเวลาทำอีกมากนะเจ้าคะ"ข้าคว้ามือทั้งทั้งคู่มากุมไว้

"ตอนนี้ข้าว่าพวกเราควรพักผ่อนก่อนดีกว่า คืนนี้ค่อยลงมือทำต่อ"

มือบางยกถ้วยน้ำชาของตนขึ้น เชิญชวนให้ทุกคนดื่มตาม เมื่อเห็นดังนั้นท่านหัวหน้ากับมู่ฟางจึงดื่มตามมารยาททันที 

เราสามคนนั่งคุยกันจนได้ข้อสรุปเเล้ว จึงเเยกย้ายกันกลับไปพักผ่อนที่เรือนของตนเอง เพื่อที่จะเริ่มลงมือทำชุดกันต่อในช่วงค่ำคืนนี้ 


ช่วงค่ำ

ณ เรือนของหลิงเจีย

ตอนนี้ทุกคนเริ่มลงมือทำหน้าที่เดิมของตนเองที่วางไว้ในช่วงเช้าอย่างตั้งใจ โต๊ะที่เคยใช้เขียนหนังสือตอนนี้ถูกท่านหัวหน้ายึดเป็นที่ของตนเเล้ว ส่วนข้ากับมู่ฟางที่นั่งทำกับพื้น 

เรือนของหลิงเจียจึงต้องถูกเเปรสภาพให้พอที่จะนอนได้สามคน มู่ฟางที่ได้เเบกเครื่องนอนจากเรือนตนเเละของท่านหัวหน้ามาไว้ที่เรือนของหลิงเจียเป็นที่เรียบร้อย​ เตียงที่เคยเป็นที่นอนของหลิงเจียก็ยกให้ผู้อาวุโสที่สุดได้นอน ส่วนนางกับมู่ฟางจะนอนที่พื้นข้างเตียง

พวกเราเริ่มลงมือทำชุดตัวที่สองเเล้ว โดยเริ่มทำจากชุดที่ใช้ประกวดก่อน ท่านหัวหน้าที่ตัดผ้าตามสัดส่วนของคุณชายถึงหลายชุด จึงเริ่มตัดตามขนาดที่หลิงเจียบอก นางใช้ความรู้ในยุคปัจจุบันผสมรวมกันกับยุคนี้  หลิงเจียจึงออกเเบบเสื้อคลุมให้เป็นฟรีไซส์ ไม่ให้เล็กเกินเเละใหญ่จนเกินไป ทั้งของผู้ชายเเละผู้หญิง

มู่ฟางที่นั่งดูข้าปักลาย เเละข้าเองก็ได้สอนวิธีปักให้กับนางไปบางส่วน เริ่มจากการให้นางปักลายที่สายคาดเอว หรือเย็บเเถบสี จนนางชำนาญ นั้นก็เป็นเพราะมู่ฟางเองตั้งใจเเละเรียนรู้จากข้าได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อมู่ฟางเริ่มปักได้ตามเเบบข้าเเล้ว จึงปล่อยให้นางเป็นคนเย็บส่วนสายคาดเอวเเทน ส่วนข้าจะปักชุดที่มีรายละเอียดเยอะเช่น เสื้อคลุมปักลายใบไผ่ทั้งชุด เเม้จะปักลายทั้งตัวเเต่ก็ไม่เยอะจนรกตา 

ในค่ำคืนนี้ พวกเราจึงปักเสร็จไปเกือบสามตัว เพราะความชำนาญของพวกเราบวกกับความตั้งใจ ทำให้ชุดที่เสร็จเเล้วออกมาสวยงามอย่างไม่น่าเชื่อ ซึ่งท่านหัวหน้าเองก็ถึงกับนั่งดูทุกซอกทุกมุม หากตรงไหนปักไม่ดีท่านก็สั่งให้เเก้ทันที ไม่ปล่อยผ่านเเม้เเต่จุดเดียว


เสียงพูดคุยเเละเสียงหัวเราะดังไปทั่วบริเวณ  เเสงไฟที่เล็ดลอดผ่านตามช่องประตูบ่งบอกว่า เจ้าของเรือนยังไม่นอน ท่ามกลางอากาศที่ค่อนข้างเย็นในช่วงกลางคืน มีชายร่างสูงยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอย่างเงียบๆ ปรากฏรอยยิ้มจางๆบนใบหน้าคม จนเมื่อไม่มีเเสงไฟส่องสว่างเฉกเช่นตอนเเรก พร้อมกับเสียงที่เงียบลงไป เจ้าของร่างสูงจึงเดินหายไปในความมืด


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น