614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : Special 4 ลองเชิง

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.6k

ความคิดเห็น : 10

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 21:00 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special 4 ลองเชิง
แบบอักษร

​4


“หมอขอแสดงความยินดีด้วยนะคะ คุณแม่ตั้งครรภ์ได้สี่สัปดาห์แล้วค่ะ” คุณหมอสาวสวยบอกก่อนจะส่งยิ้มให้ฉันกับไพเรท ก่อนจะบอกวิธีดูแลตัวเองหรือเรื่องต่างๆที่จำเป็นสำหรับคนท้อง ซึ่งดูเหมือนว่าไพเรทจะตั้งใจฟังเป็นอย่างดีโดยเฉพาะเรื่องบนเตียงน่ะนะ เหอะๆ

“งั้นวันนี้ไปบริษัทกัน” ไพเรทบอกขณะที่ขับรถออกมาจากโรงพยาบาล

“ไปทำไมเดี๋ยวก็ไปวุ่นวายเขาทำงานกัน”

“ใครบอกว่าวุ่นวาย ดีซะอีกจะได้มีกำลังใจทำงาน”

“ขี้เกียจไปเจอลูกค้าสาวๆของนาย”

“ไม่มีหรอก วันนี้ให้เลขาจัดการให้แล้ว”

“ให้มันจริงเถอะ”


..........................................................


ตอนนี้ฉันจึงมาอยู่ที่บริษัทของไพเรทอย่างช่วยไม่ได้ ก่อนเขาจะพาฉันไปที่ห้องทำงานของเขาซึ่งมีเลขานั่งอยู่ตรงหน้าห้อง เมื่อเธอเห็นฉันจึงลุกขั้นทักทายทันที

“สวัสดีค่ะคุณซิดนีย์ วันนี้มาทำงานกับท่านประธานหรอคะ”

“ใช่แล้ว”

“มาก็ดีแล้วค่ะ ท่านประทานจะได้มีกำลังใจทำงาน จริงสิแซนวิชตอนนั้นอร่อยมากเลยนะคะ ขอบคุณมากเลยค่ะ”

“งั้นหรอ ไว้ถ้าทำอีกจะฝากไพเรทเอามาให้นะ”

“เข้าไปกันได้แล้ว”

“จริงสิ” เลขาหน้าห้องของไพเรทพูดขึ้น

“มีอะไร”

“คือว่าท่านคะ คือ”

“ก็อะไรล่ะ รีบๆพูดมาสิ”

“คุณริกะอยู่ข้างในค่ะท่าน ดิฉันห้ามยังไงก็ไม่ฟัง” เธอพูดอย่างจำใจเพราะเธอเป็นถึงลูกสาวผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่ทำธุรกิจร่วมกับเจ้านายของเธอ

“อยู่ข้างใน?” ปกติก็ชอบทำอะไรผลีผลามอยู่แล้ว เห็นเขาไม่ว่าอะไรเพราะเป็นเรื่องของธุรกิจเลยอยากจะทำอะไรก็ทำอย่างนั้นหรอ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เธอทำแบบนั้น สงสัยต้องทำอะไรสักอย่างแล้วล่ะ

“ไม่เป็นไร ทำงานของคุณไปเดี๋ยวผมจัดการเอง”



....................................................


แอดดดดดดดดดด

“มาแล้วหรอคะไพเรท” หญิงสาวลูกครึ่งญี่ปุ่นที่นั่งเก้าอี้ตรงข้ามกับเก้าอี้ผู้บริหารหันหน้ามาทางผู้มาใหม่ที่เปิดประตูเข้ามา

“ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่”

“ริกะแวะมาชวนคุณไปทานอาหารน่ะค่ะ แล้วนี่” หยุดพูดพร้อมกับมองมาทางหญิงสาวที่อยู่ข้างไพเรท

“อ๋อ นี่ซิดนีย์ ภรรยาผมเอง”

“ว้าว นี่คุณแต่งงานแล้วรอคะเนี่ย ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ ฉันริกะค่ะ”

“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ  ส่วนชื่อของฉันสามีฉันแนะนำไปแล้ว คงจะจำได้นะคะ”

“จำได้ค่ะ”

“แสดงว่าระบบประมวลผลยังใช้ได้ดีอยู่”

“แน่นอนค่ะ”

“งั้นเดี๋ยวผมมานะ ไปจัดการเอกสารหน้าห้องที่เลขาก่อน”

“ไพเรท อยากกินน้ำผลไม้อ่ะ ฝากคนเอามาให้ด้วยนะ” ว่าที่คุณแม่มือใหม่พูดขึ้น

“อือ เดี๋ยวเอามาให้”

“แล้วก็ ฝากเอา ‘น้ำส้ม’ มาให้คุณริกะด้วยนะ เพราะเธอคงจะชอบดื่มมันมาก”


..................................................................



“คุณซิดนีย์เนี่ยดูเป็นคนมีน้ำใจนะคะ ดูสิสั่งน้ำผลไม้ไปก็ยังเผื่อแผ่มาให้ฉันด้วย”

“คิดว่าอย่างนั้นหรอคะ”

“แน่นอนสิคะ แล้วไม่คิดจะเผื่อแผ่อย่างอื่นบ้างหรอคะ”

“อย่างอื่นเนี่ย มันใช่ที่ฉันคิดเอาไว้หรือเปล่าคะ”

“ตายจริง นี่คุณซิดนีย์เดาใจดิฉันออกด้วยหรอคะ”

“แค่คุณอ้าปากพูดดิฉันก็เห็นทะลุปุโปร่งแล้วค่ะ คุณนี่ก็เป็นคนเดาออก ‘ง่าย’ เหมือนกันนะคะ”

“งั้นก็ตรงๆได้เลยสินะ” นั่น สลัดคราบผู้ดีออกแล้วสินะ ทำมาทำกลับ ซิดนีย์ไม่โกงอยู่เล้ว

“ก็ไม่ชอบอ้อมค้อมเหมือนกัน”

“ดูท่าทางจะรักกันดีนะ”

“ถ้าสายตายังดีอยู่ก็จะรู้อ่ะว่ารักกันขนาดไหน หึ”

“ที่เค้าบอกว่าเอาไพเรทอยู่หมัดเนี่ยคงจะไม่ใช่เล่นๆสินะ”

“ก็ดีพอตัวที่จะทำให้เขาไม่ไปมีเล็กมีน้อยอ่ะนะ”

“มั่นใจขนาดนั้นเลย”

“ถ้าจะให้ตอบจริงๆก็ใช่” เธอพูดออกมาพร้อมกับส่งยิ้ม

“อยากจะรู้จังหน้าของเธอจะยิ้มได้แบบนี้อีกนานไหม”

“ก็ดีกว่าหน้าหนาๆที่อยู่ตรงหน้าฉันแล้วกัน คิดดูสิอยู่ตั้งไกลแต่ยังวิ่งโร่บินมาหาเขาถึงที่ คงต้องหนาพอสมควร ว่างั้นไหมล่ะ”

 “ดูสิ จะยิ้มได้อีกนานไหม”

เพี๊ยะ

เสียงฝ่ามือกระทบลงใบหน้าสวยของคุณแม่มือใหม่จนหันไปตามแรงตบ ก่อนใบหน้าสวยจะค่อยๆหันมาพร้อมกับมองคนตรงหน้าด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป

“ตายจริง ฉันจะถือว่าคุณเริ่มก่อนนะคะ เพราะถ้าไพเรทถามฉันจะได้บอกว่าทำอะไรลงไปเพราะป้องกันตัวเอง”

“แกจะทำอะไรฉันได้”

“กลัวหรอ”

“ไม่เลยสักนิด”

“งั้นก็ไม่มีอะไรต้องพูด”

เพี๊ยะ

เสียงฝ่ามือที่กระทบใบหน้าดังขึ้นอีกครั้งแต่คราวนี้เป็นอีกฝ่ายที่สวนกลับบ้าง เพียงแค่ครั้งแรกที่ฟาดมือลงไปใบหน้าของอีกฝ่ายก็ขึ้นเป็นรอยฝ่ามือพร้อมกับมุมปากที่มีเลือดซึมออกมา

“นี่แกกล้าตบฉันหรอนังซิดนีย์” เสียงของอีกฝ่ายตะโกนกร้าว

“ก็ตบไปแล้ว แล้วก็กำลังจะตบอีกด้วย” ว่าแล้วเธอก็ฟาดฝ่ามือลงไปบนหน้าอีกฝ่ายอีกครั้งจนอีกฝ่ายเซเล็กน้อย

เพี๊ยะ

“หน้าหนาขนาดนี้ไม่แปลกใจแล้วหล่ะว่าทำไมถึงวิ่งโร่มาหาเขาถึงที่” เธอพูดพร้อมกับขยับฝ่ามือข้างที่ตบอีกฝ่ายไปมา

“แก” อีกฝ่ายเรียกพร้อมกับทำท่าจะขยับเข้ามา

“เข้ามาสิ แต่ฉันไม่รับรองนะว่ารอบนี้จะแค่มือหรือเปล่า”

“นี่แกขู่ฉันหรอห้ะ”

“ไม่ชอบขู่ใคร แต่ถ้าไม่เชื่อก็ลองเข้ามา”

“คิดว่าฉันจะกลัวแกงั้นหรอ”

“หรือจะให้ฉันเข้าไป” เธอว่าพร้อมกับก้าวเข้าไปหาอีกฝ่ายช้าๆ

“กะ แกจะทำอะไรน่ะ” เธอพูดเมื่ออีกฝ่ายหยิบมีดปลอกผลไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะใกล้ๆออกมาก่อนจะเดินตรงมาหาเธอเรื่อยๆ

“มีดนี่น่ะ มันคมนะ ว่ามั้ย”

“ยะ อย่าเข้ามานะ”

“อยากรู้จังว่าหน้าเธอเนี่ย มีดเล่มนี้มันจะกรีดเข้าไปได้สักกี่เซนกัน”

“แกไม่กล้าทำหรอก”

“ก็บอกว่าไม่ชอบขู่ แต่ชอบลงมือทำเลย”

 “แก ขยับออกไปเลยนะ”

“คมขนาดนี้ น่าจะลงไปได้สักสองสามเซน จริงสิตอนเด็กๆฉันก็มีความฝันอยากจะเป็นหมอผ่าตัดนี่นา จะได้ลองทำแล้วหรอเนี่ย” เธอพูดพร้อมกับขยับมีดในมือไปมา

“แกมันปีศาจ”

“แต่สำหรับสามี ฉันเนี่ยนางฟ้าเลยนะ ว่าแต่เธอไม่อยากลองสัมผัสมันหน่อยหรอมีดเล่มนี่น่ะ”

“คะ ใครจะไปอยากกัน”

“แต่ฉันทนรอที่จะกรีดมันลงบนเนื้อของเธอไม่ไหวแล้วนะ”

“กรี้ดดด อิบ้า อย่าเข้ามาใกลฉันนะ”

“สักหน่อยสิ”

“กรี้ดดดดดด ออกไป”


แอดดดดดด

เสียงประตูที่เปิดเข้ามาก่อนจะตามด้วยร่างสูงของเจ้าของห้อง เขามองเหตุการณ์ตรงหน้าด้วยความงุนงง ก่อนจะพบกับว่าที่คุณแม่กำลังถือของมีคมอยู่ ร่างสูงไม่รอช้ารีบปรี่เข้าไปหาร่างเล็กพร้อมทันที

“ซิดนีย์ ไม่เอา ไม่ถือมีดแบบนี้ดิ มันอันตราย”

“ไพเรท แค่จะปลอกผลไม้กิน ใช่ไหมคะคุณริกะ”

“อะ เอ่อ”

“แล้วนี่เล่นอะไรกันอยู่วะเนี่ย” เขาพูดเมื่อสำรวจร่างกายของภรรยาตรงหน้า ก่อนจะพบรอยฝ่ามือจางๆตรงแก้มขาว ก่อนร่างสูงจะหันหลังกลับไปมองอีกฝ่ายที่มีรอยฝ่ามือบนใบหน้าเหมือนกัน มิหนำซ้ำยังมีเลือดซึมตรงมุมปากอีก ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าใครเป็นคนทำ

“ก็จะปลอกผลไม้อ่ะ ฉันหิว ลูกก็หิว”

“ไม่ต้องเลย เดี๋ยวทำให้”

“งะ งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ”

“อ้าว คุณริกะไม่อยู่ทานผลไม้กันก่อนหรอคะ ฉันปลอกให้ก็ได้”

“เรื่องไรจะให้ทำเอง ก็บอกเดี๋ยวจะทำให้”

“มะ ไม่ดีกว่าค่ะ พอดีไม่ค่อยหิว”

“แล้วนั่น จะกลับแล้วหรอคะ”

“ชะ ใช่ค่ะ พอดีว่ามีธุระต่อน่ะค่ะ”

“ตายจริง งั้นเดินทางปลอดภัยนะคะ ไว้โอกาสหน้าเชิญมาเที่ยวไหมนะคะ”

“เอ่อ คะ ค่ะ ถ้าอย่างนั้นริกะขอตัวก่อนนะคะ”

 “ครับ/ค่ะ^^”


...........................................................



“เจ็บไหม” เมื่ออีกคนออกไปจากห้องแล้ว ร่างสูงจึงพาภรรยานั่งลงตรงโซฟานุ่มมือหนาเอื้อมมาลูบแก้มข้างที่โดนตบเบาๆพลางถามด้วยความเป็นห่วง

“นิดหน่อยอ่ะ แต่เจ็บมือมากกว่า”

“ใส่เต็มแรงเลยหรอวะ เอามือมาดูดิ๊”

“ก็ทีแรกกะว่าจะให้เลือดกลบปาก”

“นั่นก็ไม่น้อยแล้ว โดนไปกี่ทีวะ”

“ทีนึง แต่ตบคืนไปสอง”

“ทำไมต้องสอง”

“ให้ลูกด้วย”

“5555555เมียใครวะเนี่ย โหดจัง”

“แล้วรักมั้ยล่ะ”

“รักครับ รักทั้งคุณแม่แล้วก็คุณลูกเลย”

“อยากกอด” เธอว่าพร้อมกับสวมกอดร่างสูงตรงหน้าแน่น

“ที่หมอบอกอารมณ์คนท้องไม่ปกติคงจะจริงสินะ” ร่างสูงว่าพร้อมกับกอดตอบร่างเล็กของว่าที่คุณแม่ขี้อ้อน ก่อนจะก้มลงสูดกลิ่นหอมของเรือนผมนุ่ม

“คุณป๊าจะรำคาญเราสองแม่ลูกไหมอ่ะ”

“ไม่เลยสักนิด”

“ง่วงแล้วอ่ะ”

“งั้นนอนนะ เดี๋ยวพาไปนอนในห้อง” เขาว่าพร้อมกับช้อนตัวร่างเล็กขึ้นมาแนบอกก่อนจะพาไปยังห้องนอนที่อยู่ภายในห้องทำงานที่เมื่อก่อนเขาใช้พักผ่อนเวลาทำงานแล้วต้องอยู่จนดึกดื่น

“รอจนหลับก่อนนะ” เธอร้องขอก่อนร่างสูงจะยิ้มเอ็นดูพลางล้มตัวลงนอนข้างๆก่อนจะดึงร่างเล็กเข้ามากอดแน่น

“พักผ่อนเยอะๆนะครับคนเก่ง ไว้จะเข้ามาปลุกแล้วออกไปหาอะไรกินกัน”

“อื้อ”

“ฝันดีนะครับที่รักของไพเรททั้งสองคน” เขาพูดพร้อมกับจุมพิตที่หน้าผากเล็กและเลื่อนลงมาจุมพิตที่หน้าท้องแบนราบ ก่อนจะมองร่างตรงหน้าด้วยสายตารักใคร่ มองผู้ที่เปรียบเสมือนหัวใจของเขาทั้งสองคน






มาเเล้วค่าาาาทุกคน ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ อย่าลืมให้กำลังใจเค้าด้วยนะตัวเอง รักกกกรีดเดอร์ทุกคนค่าาาาา สำหรับคืนนี้ฝันดีนะคะทุกคน

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น