Kroekkiat

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : วุ่นวาย

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 55

ความคิดเห็น : 0

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 15:57 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
วุ่นวาย
แบบอักษร

 "สวัสดีคะ ดิฉันชื่อ รินเด็กสาวม.ปลายหน้าที่ธรรมดาชอบและหูแมวสุดสูง165 ซ.ม. มีเพื่อนสนิทชื่อ ชิน เขานั้นหล่อเหลาสูง 187 ซ.ม. ใครๆก็ชื่นชอบเขาด้วยความที่ภายนอกดูสุขุมเรียบร้อย แต่ที่จริงหมอนี่เป็นคนบ้าตารางเวลาและติ๊งต๊องสุดๆเลยค๊าาาา และเราเรียนอยู่ชั้น ม.4ในโรงเรียนแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยคนไม่เต็มบาท ซึ่งเปิดเทอมได้ 1 อาทิตย์แล้ว และในวันจันทร์ของสัปดาห์ เราสองคนก็ได้ถูกรับเลือกให้เป็นตัวแทนของห้อง ไปประกวศดาวเดือน แบบไม่เต็มใจ

ณ หน้าห้องเรียน       ตอนนี้ฉันและชิน จู่ๆก็ได้เป็นตัวแทนห้องในการประกวศดาวเดือน หรือว่าเพราะเราสองคนอยู่ห้องพยาบาลเราเลยไม่ได้ประชุมทำให้ไม่ได้ปฏิเสธสินะ แย่แล้ว

     รินผู้ปฏิเสธคนไม่เป็น

     จากนั้นเวลา 9.30น. ณ ห้องเรียนขนาดใหญ่ที่บรรจุนักเรียนได้กว่า 40คน และทั้งสองคน ชินและริน ได้นั่งหน้าห้อง โดยที่สายตาของนักเรียนในห้องจดจ้องมาที่เขาสองคน โดยที่ชินนั้นนั่งด้วยท่าทางเรียบเฉย ในหัวคิดแต่เรื่องตารางเวลาควรแก้ยังไงดี แล้วการประกวศนี่ใช้เวลาเท่าไหร่ควรแก้ตรงไหนวันไหนยังไงดี ส่วน ริน นั่งตัวสั่นเข่าชิดกัน มือทั้งสองข้างกำไว้แล้ววางบนขาทั้งสองข้าง และก้มหน้าที่แดงก่ำด้วยความเขินอาย

     "นี่ๆ ชินนายทำอะไรซักอย่างสิ" ฉันกระซิบบอกชินด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ      

"นั้นสิ ถ้าไม่ทำอะไรสักอย่าง ตารางเวลาฉันผิดพลาดแน่ๆ" ชินกระซิบตอบด้วยสีหน้าเรียบเฉย      

"มันใช่เรื่องนั้นซะที่ไหนละ ปฏิเสธสิยะ" ฉันกระซิบบอกชินให้ปฏิเสธ และดูเหมือนชินจะเห็นด้วย      

"อาจารย์ครับผมมีเรื่อ......." ชินได้ยกมือเพื่อที่จะปฏิเสธ แต่ทว่าชินยังไม่ทันจะพูดจบ อาจารย์ก็พูดแทรกขึ้นมา

     "ปีนี้ห้องเรามีดาวน่ารักกับเดือนที่หล่อเหลา แบบนี้ห้องเราได้รางวัลชนะเลิศแน่ๆเลย ว่าไหมทุกคน" อาจารย์เอียงคอนิดหน่อย ก่อนที่จะพูดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

     "ใช่ครับอาจารย์เห็นด้วยๆ" นักเรียนในห้องพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง      

"คู่นี้เหมาะสมที่สุดแล้วคะ" นักเรียนในห้องพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง           

"ไม่มีใครเหมาะเท่าคู่นี้แล้วละคะ" นักเรียนในห้องพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง

     ท่าทางทุกคนจะคาดหวังกับเราสองคนมากเลย แต่ว่านะทุกคนต้องขอโทษด้วย เราสองคนแบกรับมันไม่ไหวหรอก เพราะงั้น ปฏิเสธไปเลยชิน จากนั้นฉันก็ชำเลืองมองไปทางชิน ตอนนี้ชินนั้นหน้าถอดสีและดูเหมือนจะแข็งเป็นหินไปสะแล้ว

     "อ้าวเฮ้ยชินตั้งสติหน่อย" ฉันกระซิบเตือนสติชินที่แข็งเป็นหินไปแล้ว ซึ่งฉันไม่รู้ว่าทำไมหมอนั้นถึงแข็งเป็นหิน จากคำพูดที่ฉันเตือนสติ ชินก็ค่อยๆหันมาหาฉันเหมือนกับหุ่นยนต์      

"ฉะ-ฉะ-ฉันปฏิเสธมะ-มะไม่ลง" อ้าวเฮ้ย!!! จากนั้นอาจารย์ก็เริ่มสัมภาษณ์เราสองคน โดยที่เริ่มจากชิน

     "ชินจะของที่ชอบคืออะไรหรอจะ?" อาจารย์ได้หันมาถามชินด้วยสีหน้ายิ้มแย้มมีความสุข      

"ตารางเวลาครับ" ชินได้กลับมาหน้านิ่งเหมือนเดิมอย่างรวดเร็ว ก่อนที่จะตอบอาจารย์ไปแบบนิ่มๆ ทำให้ อาจารย์ช๊อคนิดหน่อย      

"อะ-อะ-อ่าแล้วงานงานอดิเรกละจะ?" อาจารย์พยายามถามชินต่อ      

"ทำตารางเวลาครับ"       

"แล้วอะไรสำคัญที่สุดรองจากพ่อแม่ละจะชิน"     

 "ตารางเวลาครับ"     

 "อะ!เอ๊ะ!!แล้วทำไมต้องตารางเวลาละจะ?" อาจารย์เริ่มตกใจในคำตอบของชินพร้อมกับเหงื่อที่เริ่มไหลออกมาตรงหน้าผาก      

"เพราะในตารางเวลาผมมีรินอยู่ครับ"     

 "เฮ๊ะ!!มะ-มะ-มีฉันหรออย่ามาล้อเล่นน่า" จากคำตอบของชินทำให้ฉันหน้าแดงขึ้นมาอีกแล้ว และทำให้ฉันพูดกระตุก      

"เฮ!ทำไมละริน ในตารางชีวิตของฉันจะขอมีเธออยู่ในนั้นไม่ได้หรือไง" ชินพูดด้วยสีหน้าออดอ้อนเหมือนเด็กที่ขอขนม พร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ฉันเรื่่อยๆ       

"เอ๋ๆๆๆ!!" ตอนนี้ฉันตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก     

 "ได้ไหม?" ชินยังทำหน้าออดอ้อนและเข้าใกล้ฉันเรื่อยๆ      

"ก็แล้วแต่นายสิ" ฉันตอบไปแบบส่งๆ ด้วยใบหน้าที่แดงก่ำ      

"ชิ นึกว่าจะตอบด้วยท่าทางเขินอายมากกว่านี่สะอีก" ชินพูดออกมาอย่างเซ็งๆ ขณะที่ใบ้หน้าของเขาอีกไม่กี่เซ็นติเมตรก็จะถึงฉันแล้ว      

"ใครเขินกันยะ!!!" ถึงจะพูดไปแบบนั้น แต่ทุกครั้งที่หมอนั้นทำแบบนี้ ทำไมใจฉันต้องเต้นแรงเหมือนจะระเบิดออกมา และหน้าแดงทุกครั้งกันนะ ไม่เข้าใจเลย      

"อะแฮ่ม นี้เธอสองคนตอนนี้ยังเป็นเวลาเรียนอยู่นะ" อาจารย์ได้พูดขัดขึ้นมา 

"แล้วเธอละรินชอบอะไรหรอจะ?" อาจารย์ได้หันมาถามฉันด้วยสีหน้าเขินเล็กน้อย เหมือนจะเขินแทนฉัน                        "หูแมวคะ"       

"แล้วงานอดิเรกละจะ?"      

"เอาหูแมวให้มีนใส่คะ"      

"อะ-อะ-เออแล้วความสามารถพิเศษละจะ?"      

"เป็นแมวคะ" พูดด้วยใบหน้าสดใสเต็มไปด้วยดวงดาว      

"จะ-จะ-จะ" อาจารย์ตอบแบบปลงๆ      

"นี่ เธอไม่ชอบฉันบ้างหรือไง?" ชินหันมาถามฉันด้วยท่าทางออดอ้อนเหมือนเด็กๆขอความรักจากพ่อแม่      

"ห๊า!!เราแค่เพื่อนกันนะ ก็ไม่ได้เกลียดหรอก" ฉันตอบชินไปแบบปกติ เพราะก่อนหน้านี้หมอนี่ถามฉันแบบนี้หลายครั้งแล้ว แต่ว่าครั้งนี่มันรู้สึก เจ็บหรอ? ไม่ไม่ไม่           

"ปึง!!!" จากที่ฉันตอบคำถามชินไป จู่ๆก็เกิดเสียงดังจากการทุบโต๊ะเกิดขึ้น ก่อนที่จะมีเสียงเด็กหนุ่มตะโกนด้วยความตกใจว่า      

"ห่ะ!!!แล้วที่ถอดเสื้อกอดกันในห้องพยาบาลละครับ ไม่ใช่ลูกพี่กับรินคบกันอยู่หรอ?" อ้าวเฮ้ย!!! มีนลุกขึ้นทุบโต๊ะและตะโกนออกมาด้วยความตกใจและด้วยความที่เป็นคนใสสื่อ ทำให้สิ่งที่มีนเห็นในห้องพยาบาลนั้นหลุดปากออกมาหมดเลย      "ว่าไงน๊า!!!!" ทุกคนในห้องเรียนตะโกนเป็นเสียงเดียวกัน ก่อนที่จะกรูกันมาถามพวกเราสองคน และเปลี่ยนห้องเรียนกลายเป็นการจราจลทันที แม้แต่อาจารย์เองก็หยุดไม่ได้แล้ว      

"นี้ๆทั้งสองคนไปถึงไหนแล้ว?"      

"จริงเปล่าใครเริ่มก่อนอะ?"      

"นี่ตอนนั้นรู้สึกยังไงหรอ?"      

"จริงเปล่าๆ?"      

"ไม่ใช่นะทุกคนฟังฉันอธิบายก่อน" แต่ด้วยในความวุ่นวายทำให้ไม่มีใครฟังฉันเลยสักคน      

"หยุดเดี๋ยวนี้นะ มันไม่ได้เป็นอย่างที่ทุกคนคิด" ชินตะโกนขึ้นด้วยสีหน้าจริงจัง ทำให้ตอนนี้ดูเหมือนทุกคนจะหยุดแล้วหันมาฟังชิน      

"มันไม่ใช่อย่างที่ทุกคนคิด คนที่ถอดเสื้อนะมีฉันแค่คนเดียวเท่านั้น" เอิ่ม!!จากนั้นความวุ่นวายก็เริ่มขึ้นอีกครั้ง                    "ขอโทษนะครับริน" มีนก้มหน้าเอามือทั้งสองปิดหน้าไว้และพูดขอโทษรินแบบเบาๆ แต่ก่อนจะขอโทษมาช่วยหยุดความวุ่นวายนี้ก่อนเซ๊!!!

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น