Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่46 ภูเก็ต (3)

ชื่อตอน : บทที่46 ภูเก็ต (3)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 56.6k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2561 23:52 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่46 ภูเก็ต (3)
แบบอักษร

​หาดทรายสีขาวและคลื่นสีฟ้า อ้าๆๆๆๆๆ ฉันไม่เจอแบบนี้ตั้งนานแล้ว สบายจังเลย

“จะกินมั้ย!”

เสียงไมเคิลดังมาจากชายหาด ตอนนี้ฉันนอนเล่นอยู่ในน้ำ แช่น้ำเย็นๆและรับแสงแดดอุ่นๆ

หลังจากที่เราดำน้ำกันได้พักใหญ่ ฉันกับไมเคิลก็ขึ้นฝั่งมาหาที่นั่งเล่นและกินข้าวเที่ยงบนเกาะเล็กๆแห่งนี้

 “มาแล้ว!!” ฉันลุกขึ้นวิ่งกลับไปใต้ต้นไม้ริมชายหาดที่ฉันและไมเคิลปูผ้าไว้นั่งปิกนิกกัน

เกาะนี้เป็นเกาะเล็กๆที่ไม่มีอะไรเลย ไม่มีบ้านคน ไม่มีคนอยู่ ไม่มี ไม่มีอะไรเลย เกาะนี้เป็นเกาะเล็กๆที่มีเพียงชายหาดทอดยาว ต้นมะพร้าว และป่าด้านหลังที่ยังคงอุดมสมบูรณ์

ด้านในป่ามีแต่ต้นไม้ทึบ ไมเคิลบอกว่าป่านี้ปลอดภันถามไม่มีสัตว์ที่เป็นอันตรายจะมีก็แค่นกแล้วก็สัตว์ตัวเล็กๆอย่างพวกกระรอกเท่านั้น

ไมเคิลกำลังงวดอยู่กับการจัดของออกจากตะกร้าปิกนิกใบใหญ่ ทั้งอาหาร ขนม แล้วก็น้ำ

“หิวจุงเบยยยยย” ฉันนั่งรอและร้องหิวเหมือนเด็ก ก็วันนี้ฉันอารมณ์ดีนี่หน่า ได้มาทำผิวสีแทน ได้เที่ยว แถมนายไมเคิลยังดูแลฉันอย่างดีอีกต่างหาก ฉันว่าแผนฉันคืบหน้าไปเยอะแล้วนะ

“แฮม”

ไมเคิลเปิดฝากล่องอาหารใบแรกขึ้นมา มันเป็นแซนวิทแฮมชีส ชีสๆๆๆๆ ฉันชอบชีส

“โดนัท”

โดนัทโรยน้ำตาลและช็อกโกแลตตั้งหลายอันแหนะ ถ้ากินหมดนี่มีหวังมีพุงแน่เลย

“ไก่”

แถมยังมีไก่ทอดอีก หูว… ดูสีน้ำตาลนั่นสิ หนังมันต้องกรอบแน่เลย แถมเยอะจนเต็มกล่องเลยล่ะ

“ถ้าเธอกินหมดนี่เธออ้วนแน่”

“ฉันกินได้หมดเลยใช่มั้ยคะ”

“ถ้าหมดอะนะ”

ฉันและไมเคิลนั่งกินอาหารอยู่ใต้ต้นไม่ตรงนี้อยู่นาน ก่อนจะย้ายไปเล่นน้ำทะเลและนั่งชิงช้าที่อยู่ใกล้ๆ ฉันแอบมองเขาตั้งหลายรอบแหนะ

หน้าตาที่สดใสนั่น…ฉันแทบไม่เคยเห็นมาก่อน

การแต่งตัวที่ดูสบายๆ แค่เสื้อยืดกับกางเกงขาสั้นแบบนั้น…ทำไมดูดีจังเลยนะ

เราสองคนใช้เวลาอยู่บนชายหาดนานจนพระอาทิตย์เริ่มอ่อนแสงลง

“ฉันว่าเรากลับกันเถอะ เดี๋ยวมืดแล้วคลื่นจะแรงขับเรือลำบาก” ไมเคิลพูดขณะที่นั่งอยู่ข้างๆฉันที่ริมหาดทราย เขาลุกขึ้นก่อนที่จะยื่นมือมาที่ฉันเพื่อดึงให้ฉันลุกขึ้นยืน

“ค่ะ” ฉันเอื้อมมือไปจับมือเขาและลุกขึ้นยืน

เราสองคนช่วยกันเก็บของที่ริมชายหาดก่อนที่จะเดินกลับไปที่เรือซึ่งจอดอยู่ที่อีกฝั่งหนึ่งของหาด

“ทำไมเราไม่มาจอดตรงที่เรากินข้าวล่ะคะ” ฉันถามไมเคิลขณะที่เราเดินกันมาได้สิบห้านาทีแต่ก็ยังไม่ถึงเรือ

“น้ำมันตื้นมาก เรือเราใหญ่ เข้ามาไม่ได้”

“อ้อ”

“อีกนิดเดียวก็ถึงแล้ว”

“แดดหายไปหมดแล้วล่ะ” ฉันเงยหน้ามองท้องฟ้าเพราะรู้สึกว่าตอนนี้แดดมันหายไปหมดทั้งๆที่พึ่งเย็น ยังไม่มืดซะหน่อย

“เหมือนฝนจะตกน่ะ เราถึงต้องรีบกลับไง”

เราเดินมาจนถึงอีกฝั่งหนึ่งของหาด ชายหาดสีขาวที่ทอดยาวไกลจนสุดสายตา ตัดกับน้ำทะเลสีฟ้าที่ตอนนี้คลื่นเริ่มแรงอย่างที่ไมเคิลบอก ถ้ากลางคืนลมแรงกว่านี้ คลื่นก็จะสูงกว่านี้สินะ

ในที่สุดเราก็เดินกลับมาถึงเรือ ไมเคิลกระโดดขึ้นเรือเพื่อเตรียมตัวกลับบ้านและไปกินข้าวเย็นที่บ้านกัน ฉันขึ้นเรือและจัดวางตะกร้าให้เรียบร้อยก่อนจะเดินมานั่งที่นั่งด้านหน้าเรือข้างๆกัปตัน

แต็กๆๆๆๆๆ แต็กๆๆๆๆๆ

กริ๊ก แต็กๆๆๆๆๆ

“สตาร์ทไม่ติดหรอ” ฉันหันไปถามไมเคิล ที่พยายามสตาร์ทเครื่องหลายครั้งแล้ว

“บ้าเอ้ยยย น้ำมันหมด”

“อะไรนะ”

“น้ำมันหมด”

“น้ำมันหมด?”

“ใช่ไง น้ำมันหมด”

ความคิดเห็น