yamyam_1
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ตอนที่ 7 อะไรใหม่ๆ(แก้ไขคำผิด)

ชื่อตอน : ตอนที่ 7 อะไรใหม่ๆ(แก้ไขคำผิด)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.4k

ความคิดเห็น : 5

ปรับปรุงล่าสุด : 13 ก.พ. 2563 09:54 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
ตอนที่ 7 อะไรใหม่ๆ(แก้ไขคำผิด)
แบบอักษร

ตอนที่ 7 อะไรใหม่ๆ 

"ก็สิทธิ์ความเป็นผัวของนายยังไงล่ะติน" 

"!!!! " 

ผมพูดไม่ออกเลยครับเมื่อคุณภพเขาพูดออกมาแบบนั้น ซึ่งมันก็เป็นอย่างที่เขาว่าเพราะผมก็ตกลงไปแล้วจะปฏิเสธหน้าด้าน ๆ มันก็ยังไงอยู่ 

"ถ้ายังจะดื้อกับฉันนายก็เตรียมตัวเตรียมใจไว้เลยเพราะนายจะเดินไม่ได้ไปอีกหลายวัน"คุณภพพูดดอกมาอย่างหน้าตาเฉย คนบ้าอะไรจะทำแต่เรื่องอย่างว่ากัน 

"คุณนี่มัน" ผมไม่มีอะไรจะพูดแล้วครับ 

"เก็บเสื้อข้าวของให้เรียบร้อยฉันให้เวลา15นาที" ห้ะ?? เก็บเสื้อผ้า?? ทำไมต้องเก็บกันล่ะ ก็นี่บ้านผมนี่นา 

"เก็บเสื้อผ้า จะให้ผมเก็บไปไหนกันล่ะ" 

"ก็ไปอยู่กับฉันไงก็นายเป็นเมียฉัน ผัวกับเมียก็ต้องอยู่ด้วยกันสิถามแปลกๆ" โอเคครับผมไม่ต้องพูดอะไรมากให้เสียเวลา 

ผมขี้เกียจต่อล้อต่อเถียงกับคุณภพเขาแล้วครับถ้าไม่หยุดคงจะกินเวลายาวและไม่รู้ว่ามันจะจบตอนไหนเหนื่อยตายพอดีผมว่า ผมเก็บเสื้อผ้ากับของใช้ของผมมาเก็บใส่กระเป๋าให้เรียบร้อย ถ้าไม่ทำเวลาเดี๋ยวเขาก็คงจะดุผมอีก 

เมื่อทุกอย่างเรียบร้อยแล้วผมก็ต้องไปจากบ้านของผมแล้ว รู้สึกเศร้านิดๆ เพราะผมอยู่ที่นี่มานานพอสมควรเลยแหละ 

รถยนต์ที่คุณภพเป็นคนขับค่อย ๆ เคลื่อนเข้าไปในบ้าน บ้านที่ผมเคยมาส่งขนมเมื่อหลายวันก่อน ผมลงรถตามคุณภพเข้าไปในบ้าน บ้านหลังไม่เล็กไม่ใหญ่มาก รอบ บ้านมีต้นไม้นานาชนิด ดูร่มรื่น เงียบสงบดีครับ 

"มากันแล้วหรอคะ" เสียงของใครดังขึ้นมาพร้อมกับเจ้าของเสียง 

"สะ..สวัสดีครับ.." ผมยกมือไหว้คนที่มาใหม่ ทำไมต้องเสียงสั่นด้วยนะ... จะไม่ให้สั่นได้ยังกันเพราะนี่คือน้านิดลูกค้าประจำร้านเบเกอรี่ที่ผมทำงานอยู่ และดูเหมือนว่าน้านิดจะไม่ตื่นตกใจอะไร มีแค่ผมเท่านั้นที่ตกใจ 

"สวัสดีจ้ะ" น้านิดตอบพร้อมกับส่งยิ้มมาให้ ว่าแต่น้าเขารู้ไหมนะว่าผมมาอยู่ในฐานะอะไร... 

"ผมฝากด้วยนะครับ ผมต้องไปเคลียร์งานก่อนขอตัวครับ" ว่าแล้วคุณภพก็เดินลิ่วไปยังชั้นบนของบ้านเรียบร้อย ตอนนี้ก็เหลือแค่ผมกับน้านิดสองคน 

"มาน้าพาเอาของไปเก็บ" 

"ครับ" ผมเดินตามหลังน้านิดขึ้นไปยังชั้นบน การตกแต่งบ้านนี่ถือว่าดีมากครับลงตัวมากเลยผมชอบ 

"นี่ห้องทำงานของคุณภพนะคะ" ผมพยักหน้ารับเล็กน้อย ตอนนี้เขาคงจะนั่งทำงานของเขาแหละครับ 

"นี่ห้องนอนของหนูตินนะ" 

"ขอบคุณครับ" ผมเปิดประตูเข้าไปในห้องนี่ตกแต่งด้วยสีเทา แต่ก็ไม่ถึงกับรู้สึกว่ามันมืดมนเลยแม้แต่น้อย 

"หนูตินนอนกับคุณภพเขานะคะ" 

"...ครับ" ทำไมต้องให้ผมนอนห้องนี้ล่ะ..หรือน้านิดจะรู้?  

"งั้นน้าขอตัวนะคะ มีอะไรขาดเหลือก็บอกน้าได้นะคะ" 

"เดี๋ยวครับ คือน้านิดรู้ด้วยหรอว่าผม..." 

"เป็น 'เมีย' คุณภพค่ะ" น้านิดยิ้มให้ผมก่อนจะลงไปด้านล่างปล่อยให้ผมยืนนิ่งอยู่คนเดียว.. 

ผมส่ายหน้าเรียกสติตัวเองให้กลับมา น้านิดพูดมาขนาดนี้แล้วคงจะรู้เรื่องของผมแล้วล่ะครับ และไอ้คำว่า เมีย มันทำให้ผมรู้สึกแปลก ๆ ยังไงก็ไม่รู้สิ 

ผมวางกระเป๋าก่อนจะเอาเสื้อผ้าได้จัดไว้ในตู้ ข้าวของเครื่องใช้ก็วางในที่ของมันให้เป็นระเบียบที่สุด ใช้เวลาไม่นานนักทุกอย่างก็เรียบร้อย ผมเก็บกระเป๋าไว้ในชั้นล่างของตู้เสื้อผ้าก็เป็นอันเสร็จ 

ตุ้บ 

ผมทิ้งตัวลงนอนไปกับเตียงนอนขนาดคิงไซส์     มันเป็นเตียงที่นุ่มมากครับเด้งได้ด้วยถ้าได้นอนนี่คงจะหลับสบายตลอดคืนเลยครับ 

ผมลุกขึ้นจากเตียงแล้วออกไปนอกห้องลงไปยังชั้นล่างของบ้าน ขอสำรวจบ้านหน่อยก็แล้วกัน ผมเริ่มจากสำรวจด้านในตัวบ้านก่อน มีห้องนั่งเล่น ห้องรับแขก ซึ่งผมชอบการตกแต่งมากเลยล่ะ ห้องครัวกว้างขวางดีครับอุปกรณ์ทำครัวนี่ครบครันกว่าบ้านของผมเยอะเลย ตู้เย็นนี่ใหญ่มากอาหาร ผักต่าง ๆ นี่เต็มเลยรับรองว่าจะไม่มีวันอดตาย... 

เมื่อสำรวจภายในบ้านจนพอใจแล้วสถานที่ต่อไปคือรอบ ๆ บ้านนั่นเอง ซึ่งผมก็ชอบอีกแล้ว นี่มันบ้านในฝันผมชัด ๆ เลย มีทั้งไม้ประดับ ไม้ยืนต้น เขียวร่มรื่นดีครับ มีศาลาให้นั่งเล่นด้วย ไม่คิดว่าคนแบบนั้นจะมีสไตล์แบบนี้ 

โฮ่ง!! โฮ่ง!!  

หือ?  

โฮ่งงง!!!  

"ว๊ากกกก" 

ตุ้บ!!!  

โฮ่ง!!  

"ใจเย็นนนน" 

แผล่บ 

"เห้ยหยุดนะ ลุกออกไปเถอะะ" 

แผล่บ แผล่บ 

จู่ ๆ ก็มีหมาตัวใหญ่เหมือนหมีขั้วโลกมาก ตัวโต ๆ ขนฟู สีน้ำตาลขาว หมายักษ์หรือยังไงกันนะ คล้ายกับไซบีเรียนฮัสกี้ตัวใหญ่เลย มันวิ่งเข้ามาหาผมแล้วกระโจนใส่จนผมล้มลงไปนอนกับพื้น แล้วมันก็เลียหน้าผมไปมา ผมไม่ได้รังเกียจหรอกแต่น้ำลายมันเลอะหน้าผมไปหมดแล้ว 

"ถอยออกมาเลยหมี" 

หมี??  

โฮ่ง!!  

หมาอะไรชื่อหมี... ตอนตั้งชื่อสับสนอะไรหรือเปล่า นี่มันหมานะสุนัขอ่ะ เจ้าหมีรีบถอยออกจากผมแล้วไปคลอเคลียขาคุณภพเขา เชื่อฟังดีจังเลยนะ น่ารักก 

"กระโจนใส่ตกใจแทบแย่"ผมยันตัวลุกขึ้นปัดเศษหญ้าออกจากตัวก่อนจะเดินไปที่ก๊อกน้ำเพื่อล้างน้ำลายเจ้าหมีออกจากหน้า 

"ไม่ต้องมาอ้อนเลยนะ" 

หงิง~ 

ดูเจ้าหมีมันอ้อนสิ ผมมองดูแล้วทำไมมันน่ารักอย่างนี้นะถึงจะขัดกับตัวมันก็เถอะ ตัวใหญ่แล้วไงแต่หัวใจเขาคิตตี้นะครับ คิดแล้วก็ขำ 

ผมเดินไปหาเจ้าหมีที่กำลังอ้อนคุณภพอยู่ที่หน้าบ้าน ดู ๆ ไปเจ้าหมีมันก็น่าฟัดเหมือนกันนะครับหน้าหมั่นเขี้ยวสุด ๆ 

"คล้ายกับไซบีเรียนฮัสกี้เลยนะครับ"ผมย่อตัวลงแล้วลูบหัวเจ้าหมีไปมาขนนี่นุ่มมากเลย 

"ไจแอนท์อลาสกันมาลามิวท์น่ะ ตอนนี้1ขวบแล้วล่ะ"เป็น1ขวบที่ใหญ่มากเลยล่ะตัวโตยิ่งกว่าเด็ก10ขวบซะอีกนะ 

"คนส่วนมากเขาเลี้ยงพันธุ์โหด ๆ กันทำไมคุณถึงได้มาเลี้ยงพันธุ์นี้ได้ล่ะครับ" อย่างลอตไวเลอร์ไรงี้ ไม่ก็พวกเสือ แต่แบบนี้ก็น่ารักไปอีกแบบ 

"แม่ซื้อมาให้เลยต้องเลี้ยงไว้ ไม่เลี้ยงไว้ก็ยังไง ๆ อยู่" 

"น่าจะหาเพื่อนให้มันสักตัวนะครับ"เจ้าหมีคงจะเหงาแย่เลยครับ 

"แค่นี้ก็ป่วนไปทั่วแล้ว ถ้ามีอีกตัวฉันคงจะปวดหัวแน่ ๆ" 

"ผมก็ว่างั้นแหละครับ"ผมเกาคางเจ้าหมีจนมันเคลิ้มเลยครับ สบายจริงนะแกน่ะ 

"เดี๋ยวฉันไปหาของว่างกินก่อนละกัน" 

"ผมไปด้วยสิครับ"ผมหยุดเกาคางเจ้าหมีก่อนจะตามคุณภพไปที่ห้องครัว 

"น้านิดของว่างมีอะไรบ้างครับ" 

"วันนี้น้าทำของหวานค่ะ ทับทิมกรอบ" 

"น่าอร่อยจังครับ"ผมเดินไปข้าง ๆ น้านิดที่กำลังคนน้ำกะทิอยู่กลิ่นหอมใบเตยด้วยสิ 

"ไปล้างมือก่อน เมื่อกี้เกาคางไอ้หมีมันมานี่" 

"ครับ"ผมไปล้างมือตามที่คุณภพเขาบอก ไม่งั้นผมคงจะอดกินทับทิมกรอบแน่ ๆ เลย 

ผมล้างมือเสร็จน้านิดก็ตักใส่ชามวางไว้ให้แล้ว ส่วนคุณภพนั้นก็นั่งกินก่อนผมไปแล้ว ผมนั่งลงที่เก้าอี้แล้วลงมือกิน มันอร่อยมากเลยครับ ไม่หวานเกินไป กลมกล่อมมากทำขายนี่น่าจะรุ่งมากเลยล่ะ 

"ที่ทำงานพิเศษนายก็เลิกทำซะ" 

"ห้ะ ทำไมล่ะครับ"อะไรของเขากันผมทำงานที่นั่นก็ไม่ได้มีอะไรเสียหายสักหน่อยนี่ 

"ฉันบอกให้เลิกทำก็เลิกไง"นี่มันบังคับกันชัด ๆ เลย 

"ก็ผมอยา..." 

"เมียคนเดียวฉันเลี้ยงได้"ผมรู้แล้วว่าเป็น...จะย้ำทำไม... 

"แล้วงานที่บริษัทล่ะครับ"หวังว่าคงจะไม่ห้ามผมหรอกใช่ไหม 

"ทำได้" 

"ครับ" 

สักพักเขาก็ลุกขึ้นแล้วออกจากห้องครัวไป กินเร็วจังหรือว่ากินนิดเดียวจนผมต้องชะโงกหน้าไปดูชามของเขา เกลี้ยงเลย 

"คุณภพเธอทานไปเยอะเลยค่ะ"น้านิดส่งยิ้มมาให้ผม ผมก็ได้แต่ยิ้มตอบแล้วรีบกินให้หมด 

ผมช่วยน้านิดล้างถ้วยชามกับอุปกรณ์เครื่องครัวต่าง ๆ เราสองคนพูดจาได้ถูกคอกันมาก น้านิดสอนเคล็ดลับทำอาหารผมมาเยอะเลย รวมทั้งเรื่องต่าง ๆ ภายในบ้านด้วยถือว่าผมได้เรียนรู้หลาย ๆ อย่าง 

Rrrrrr 

"ว่าไง"โทรศัพท์ในกระเป๋ากางเกงผมสั่น เนมเป็นคนโทรมา 

[ติน ตินหายป่วยหรือยัง] หือเนมรู้ได้ยังไงว่าผมไม่สบาย 

"ก็ดีขึ้นแล้วล่ะ"เออออห่อหมกไปก่อนละกันนะ 

[หรอ เราว่าจะไปเยี่ยมสักหน่อย]  

"ไม่เป็นไรพรุ่งนี้เราก็ไปทำงานแล้วล่ะ" 

[เอางั้นก็ได้ แค่นี้นะบาย]  

"บาย" 

สงสัยคุณภพเขาต้องบอกเนมแน่ ๆ เลย แต่ก็ดีแล้วแหละ ยิ่งถ้าเนมมารู้เรื่องสาเหตุที่แท้จริงจะเป็นยังไงนะ เรื่องของผมกับคุณภพอีก ข้อตกลงนั่นด้วย... 

ผมนี่นึกภาพไม่ออกเลยจริง ๆ ว่าเนมจะโกรธผมหรือคุณภพเขา เห็นอย่างนั้นบางทีก็เอาเรื่องน่าดูเลยล่ะ 

.

 

.

2BC.  

ความคิดเห็น