star_ss

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

EP.22 ช่วยกันคิด【ทิว❤มิน】

ชื่อตอน : EP.22 ช่วยกันคิด【ทิว❤มิน】

คำค้น : EP.22 ทิวมิน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 25

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2561 15:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
EP.22 ช่วยกันคิด【ทิว❤มิน】
แบบอักษร

​Update on 01.05.2018

【EP.22 ช่วยกันคิด​】​



เมื่อได้สติกลับมาผมดีดตัวขึ้นจากโซฟาทันที ไอ้ห่า!! เมื่อคืนคือกูนอนที่ร้าน มินหนีกลับไปนอนบ้าน อ้าว!! แล้วไอ้เด็กนั่นล่ะวะ กุทิ้งมันไว้ที่ห้องคนเดียวทั้งคืนเนี้ยะนะ!! 



หลังจากไอ้ปูกลับไปผมก็ซัดเหล้าเพรียวๆ ต่อคนเดียวจนเมาหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่รู้แค่ว่าตอนนี้บ่ายโมงกว่าแล้ว ฉิบหายหนักเลยงานนี้ เอาไงดีวะ รีบกลับห้องก่อนหรือยังไง โทรหามินก่อนเผื่อมันจะเปิดเครื่อง 



ท่านกำลังเข้าสู่บริการรับฝากข้อความ... 



มันยังไม่เปิดเครื่องอีก แม่งไม่รู้จะโกรธกูนานแค่ไหน กูเริ่มงอนมึงแล้วนะมิน เฮ้ออ... เรื่องนี้เอาไว้ก่อนแล้วกันเพราะเมื่อคืนคุยกับแม่ยายแล้ว ท่านบอกว่าให้โอกาสน้องได้มีเวลาคิดสักหน่อย ท่านจะช่วยพูดให้ เฮ้อ... กูถอนหายใจครั้งที่เท่าไหร่แล้ววะทำไมมันเหนื่อยอย่างนี้วะ



ผมลุกขึ้นจากโซฟาเดินเข้าไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น มองหน้าตัวเองในกระจกก็คิดไปต่างๆ นาๆ เรื่องแบบนี้กูไม่น่าพลาดง่ายๆ แบบนี้ เป็นไปได้ยังไงวะ กูเนี่ยะนะทำผู้หญิงท้อง โอ๊ย!! ปวดหัวสัส!!




ก๊อกๆๆ



"เข้ามา" ผมเดินเช็ดหน้าออกมาจากห้องน้ำ  


"นายครับ กุญแจคอนโดครับนาย" 



เมื่อเช้าผมสั่งให้ลูกน้องไปเอากุญแจสำรองที่เจ้าหน้าที่ดูแลคอนโด ผมโทรไปแจ้งทางคอนโดว่าผมลืมเอากุญแจออกมาจากห้อง ดีนะที่ผมอยู่มานานคุ้นเคยกับคนที่ดูแลอยู่ที่นั้นไม่งั้นผมคงต้องเข้าไปติดต่อเองเพราะที่นี่ระบบความปลอดภัยค่อนข้างดี 



"เออ... เอาวางไว้ตรงนั้นแหละ" 


"เอ่อ... นายครับ ทางคอนโดแจ้งว่า..." 


"ว่าอะไร?" ผมถาม 


"ทางคอนโดแจ้งว่าห้องนายมีเสียงแปลกๆ ดังออกมาจากในห้องครับ เหมือนเสียงเด็กร้องไห้" 


"แล้วไงต่อ?" 


"ผมก็ไม่ได้พูดอะไรต่อครับ ผมแค่บอกว่าจะมาแจ้งนายให้อ่ะครับ" 


"เออ... ดีแล้ว เดี๋ยวมึงไปเตรียมรถให้กูด้วย" 


"ได้ครับนาย"








ผมขับรถออกมาจากร้านมุ่งหน้าไปยังคอนโด ตอนแรกกะว่าจะไปรอรับมินกลับด้วยกัน พอคิดถึงเรื่องเมื่อคืนผมก็คิดว่าผมควรให้เวลามันคิดอย่างที่แม่ยายผมบอก คิดกลับกันถ้ามีคนเอาเด็กมาทิ้งไว้แล้วบอกว่าเป็นลูกมันผมก็คงเสียใจไม่แพ้กัน ความคิดแรกคงงโกรธมันมากเหมือนที่มันโกรรธผมนั่นแหละ เพราะก่อนหน้าที่ผมกับมันจะมาเจอกันเราสองคนต่างผ่านเรื่องพวกนี้มาเยอะ ผมเองยังยอมรับว่าเรื่องนอนกับผู้หญิงไม่ซ้ำหน้าผมก็ไม่เป็นสองรองใครแต่ผมป้องกันทุกครั้งไง ผมเลยออกจะอึ้งแดกกับเรื่องเมื่อคืน พลาดตอนไหนอะไรยังไงผมจับต้นชนปลายไม่ถูกเลยว่ะ ส่วนมินเองก่อนมันจะเจอผมก็ไม่เบาเหมือนกัน ขนาดผมได้มันเป็นเมียแล้วยังไม่วายมีแฟนเก่าสาวใหม่มาตามติดตลอด แม่ง!! ปวดหัวฉิบหาย




ครืดด... ครืดด...



"เออ... ว่าไง?" "มึงอยู่ไหนวะ?" 


"กูกำลังขับรถกลับคอนโด" ผมตอบไอ้ฟิว 


"แล้วนี่น้องมันคุยกับมึงยัง?" 


"หึ! คุยเหี้ยอะไรล่ะ มันปิดเครื่องหนีกูตั้งแต่เมื่อคืน" 


"มึงใจเย็นๆ ไอ้สัส! ให้เวลาน้องมันหน่อยมันคงตกใจ" 


"เออ!! กูไม่ตกใจเลยว่างั้น ไอ้ห่า!! อยู่ดีๆ ก็มีเด็กตัวเป็นๆ นอนดูดขวดนมอยู่หน้าห้องแล้วบอกว่าเป็นลูกกู เซอร์ไพรส์สัสเลย!!" 


"เออๆ นั่นแหละมึงก็ใจเย็นๆ ก่อน มีอะไรให้พวกกูช่วยก็บอกแล้วกัน" 


"เออ... ขอบใจว่ะเพื่อน เดี๋ยวกูถึงคอนโดก่อนว่าจะโทรหามินมันอีกที ตอนนี้กูจะบ้าตายอยู่แล้วมันไม่ยอมรับโทรศัพท์กูเลยว่ะ" 


"เออ... มึงมีอะไรให้ช่วยก็บอกแล้วกัน เดี๋ยวคืนนี้กูกับไอ้เนย์จะเข้าไปหา" 


"อืม... เดี๋ยวกูโทรหาพวกมึงอีกที" "โอเค... บายเพื่อน"




ผมใช้เวลาขับรถต่อสักพักก็กลับมาถึงคอนโด พนักงานต้อนรับมองผมแล้วยิ้มให้แปลกๆ เกิดอะไรขึ้นวะ หรือว่าเรื่องเสียงเด็กร้องไห้ ถ้าคนนอกคงคิดว่าห้องนี้มีผีแน่นอนเพราะตั้งแต่อยู่คอนโดนี้มาไม่มีเด็กคนไหนได้เข้ามาอยู่ห้องผมเลยนอกจากมิกกี้กับเจได เด็กสองคนนี้ไม่มีร้องงอแงแน่นอนเพราะเป็นเด็กที่โคตรอารมณ์ดีมีแต่เสียงหัวเราะ เฮ้อ... แล้วกูจะทำยังไงต่อดีวะ




ผมคิดไปเรื่อยจนเดินมาหยุดอยู่หน้าหัองของตัวเอง เอาจริงๆ ผมทำตัวไม่ถูกว่ะ มันแปลกๆ ถึงผมจะเคยเล่นกับหลานมาบ้าง เลี้ยงเจไดมาบ้างแต่ผมก็ยังไม่ชิน กูตายยย!!! 




ผมหยุดยืนอยู่หน้าห้อง ขยับเข้าไปชิดประตูห้องตัวเองแล้วเอาหูแนบประตู




"เงียบว่ะ" ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น  


"เอาไงดีวะ"  ผมยืนตั้งสติต่ออีกนิดก็ตัดสินใจเปิดประตูห้องเข้าไป




ว่างเปล่า......






ในห้องเงียบไม่มีอะไรเลย ข้างโซฟาไร้รถเข็นเด็กคนนั้น ผมเดินวนดูอีกทีจนทั่วห้องก็ไม่เจออะไร




"หายไปไหนวะ อย่าบอกนะมันออกจากห้องเองได้" 



กูก็คิดอะไรบ้าๆ เนอะ เด็กมันจะออกไปเองได้ไงว่ะ ผ่านไปแค่ข้ามคืนมันเดินได้แล้วเหรอ ตอนที่เข็นมันเข้ามามันยังนอนดูดนมเฉยๆ นี่หว่า... เอาไงล่ะทีนี้




ผมกำลังจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาว่าจะโทรหาไอ้ฟิว งานนี้กูต้องการความช่วยเหลือด่วนว่ะเพื่อน รอนานกว่านี้กูประสาทแดกแน่ๆ แต่ทันใดนั้นสายตาผมก็เหลือบมองไปที่ประตูห้องนอน ความเย็นฉ่ำของแอร์ปรับอากาศ เสียงกุกักๆ ดังขึ้นเบาๆ ผมค่อยๆ เดินตรงไปยังห้องนอน ประตูที่เปิดแง้มอยู่เล็กน้อยผมค่อยๆ ผลักออกไป 




"เฮ้ย!!!" ผมร้องขึ้นเสียงดังด้วยความตกใจ 


"แหกปากทำไม!! นี่มึงหายหัวไปไหนมาห๊ะ!! ทิ้งไอ้เด็กนี่ไว้คนเดียวในห้องเนี้ยะนะ มึงจะบ้ารึไง!!" เสียงมินโวยวายขึ้นอย่างลืมตัว ไอ้เด็กที่นั่งดูดนมอยู่ในรถเข็นเด็กเมื่อคืนตอนนี้มันขึ้นไปนอนดูดจุกนมอย่างสบายใจอยู่บนที่นอนในห้องนอนผมแล้วครับ 


"เอ่อ... กูไปนอนที่ร้านมา" ผมตอบไปแบบมึนๆ 


"ไปนอนที่ร้าน?!!" 


"อืม... กูไปนอนที่ร้าน เมื่อคืนวิ่งตามมึงเลยลืมกุญแจไว้ในห้องอ่ะ" ผมเกาะหัวแกร็กๆ ตอบได้โง่ง่าวมาก 


"แล้วมึงจะยืนอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม อ่ะนี่ลงไปซื้อตามรายการนี้ขึ้นมาให้กู แม่ง!! เสือกทิ้งไอ้เด็กนี่ให้กูดูอยู่ได้คนเดียวทั้งคืน เหนื่อยฉิบหาย" 


"มึงกลับมาตั้งแต่เมื่อคืนเหรอ?"  


"เออดิ!! ก็กู...."  


"มิน!! ที่รักของกู!!" 



หมับ!! 


ฟอดดดด.... ฟอดดด.... 




"เฮ้ย!!! ไม่ต้องมากอดมาหอมกูเลย กูยังไม่ได้เคลียร์กับมึงเลยนะเว้ย!!" 



ผมทั้งกอดทั้งหอมมันไม่หยุด ไอ้เหี้ยโคตรดีใจอ่ะ ดีใจที่มันกลับมาหาผมเอง โคตรดีใจเลยสัส 



"ตอนนี้กูไม่สนว่ามึงจะเคลียร์หรือไม่เคลียร์แต่กูดีใจที่มึงกลับมา กูดีใจที่กลับมาแล้วเจอมึงนะมิน กูขอโทษที่เกิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้ขึ้น แต่กูไม่ได้ตั้งใจมึงรู้ใช่ไหม กูรักมึงมากมึงก็รู้ เมื่อคืนก็นอนไม่หลับเลยทั้งคืน กูคิดไม่ออกว่ากูควรจะทำยังไงกับเรื่องนี้ดี แล้วเรื่องมึงก็ควรจะทำยังไง ห่าเอ้ย!! กูแม่งปวดหัวฉิบหายเลยมึงรู้ไหม" ฟอดดด.... 


"โอ๊ยยย... มึงปล่อยกูก่อนได้ไหม กูหายใจไม่ออก" 


"กูขอกอดมึงอีกแป๊ปนะ จิตใจกูยังไม่หายดีเลย กูกลัวมึงหนีกูไปอีก" 



ในใจผมคิดแบบนี้จริงๆ นะ คือผมไม่อยากเสียมันไป ผมรักมันมากและผมก็ไม่คิดว่ามันจะเข้าใจผมมากน้อยแค่ไหน อย่างน้อยผมก็อยากอธิบายให้มันฟังด้วยตัวผมเอง



มินขยับตัวเข้าหาผมแล้วกอดผม มืออุ่นๆ กำลังตบลงที่หลังผมแล้วลูบลงที่หลังผมเบาๆ มันถอยหายใจเล็กน้อยก่อนจะซบหน้าลงที่ไหล่ของผม 



"กูขอโทษนะทิว"  คำพูดที่ผมกำลังได้ยินเหมือนผมกำลังหูฝาดยังไงอย่างงั้น  


"กูขอโทษที่หนีมึงออกไปแบบนั้น กูใจเย็นไม่พอที่จะรอฟังว่ามึงคิดยังไง รู้สึกยังไงทั้งที่กูสัญญากับมึงว่ากูจะใจเย็นตามที่มึงขอ แต่กูสติแตกว่ะ มันเกิดขึ้นเร็วเกินไปกูตั้งรับไม่ทัน" 


"อย่าว่าแต่มึงสติแตกเลย กูเองก็ยังมึนไปหมด" 


"แม่บ่นกูหูชาเลย" มันพูดแล้วเงยหน้าขึ้นมายิ้ม 


"หึหึ บ่นว่าไงบ้าง เล่าให้กูฟังหน่อย"  ฟอดดดด.... 


"ไม่รู้ดิ บ่นหลายเรื่องกูจำไม่ได้ รู้แค่ว่าแม่กูเข้าข้างมึง" มันเอาหัวโขกเบาๆ ที่ไหล่ผม 


"หึหึ แม่ยายกูน่ารักเสมอมึงว่าไหม?" ผมแกล้งพูดหยอก 


"ก็มึงลูกรักแม่กูนิ"  



มินมันทำหน้าโคตรตลกอ่ะครับ จะงอนก็ไม่งอนจะโกรธก็ไม่โกรธ 



"เฮ้ออ... เหมือนกูปลดล็อคความเครียดไปได้เปราะนึงเลย" 


"กูขอโทษ"  


"อืม... กูไม่โกรธมึงหรอกมึงไม่ต้องขอโทษกูบ่อยขนาดนั้นก็ได้ เรื่องนี้น่าจะเป็นกูมากกว่าที่เป็นคนผิด เฮ้ออ... มันเกิดขึ้นได้ยังไงวะก็ในเมื่อกูก็..." 



มินมันผละตัวออกจากผม นั่งมองหน้าผมสลับกับไอ้เด็กที่กำลังนอนหลับสนิทอยู่บนที่นอน 



"มึงอย่าเพิ่งโทษตัวเอง เพราะถ้ามึงโทษตัวเองตอนนี้แสดงว่าเด็กคนนี้เป็นลูกมึงจริงๆ ไม่ใช่เรื่องโกหก"  


"เออใช่! ใครบอกว่าเป็นลูกกูล่ะ กูว่าไม่ใช่หรอกเนอะมินเนอะ"  


"แถเก่ง!! กูยังไม่สรุปเว้ย! เรื่องนี้ต้องพิสูจน์ แต่กูบอกมึงก่อนเลยนะถ้าเด็กคนนี้เป็นลูกของมึงจริงล่ะก็... จบไม่สวยแน่!!" 



ผมกลืนน้ำลายเฮื้อกใหญ่ จากที่มั่นใจๆ ว่าเด็กคนนี้ไม่น่าจะใช่ลูกของผมตอนนี้ผมเริ่มกลัวๆ แล้วครับ กลัวเรื่องจบแล้วศพไม่สวย บรึ๊ย!! 


"ตอนนี้ความผิดมึงยังไม่เคลียร์ เดี๋ยวมาช่วยกันคิดว่าจะเอายังไงต่อ" 


"หูยยย... แบบนี้กูรักตายเลย" 



กอดๆๆ กอดแน่นๆ ที่รักของไอ้ทิว  



"เดี๋ยวปั๊ด!! ตลกนะมึง"  



ลมแม่งพัดผ่านหน้าโคตรแรง เกือบแล้วกูฝ่ามือแน่นๆ เกือบฟาดลงที่หน้ากูแล้ว!! ดีนะเมียยังมีเมตตาต่อผัว 



โอ๊ยย!! รอดตาย 



"เฮ้ยที่รัก... นี่ทิวเองไงจำได้ไหม รักๆ รักมากเลยนะเนี้ยะ"  



งานนี้กูเนียนๆ ไปก่อนล่ะวะ เพื่อความอยู่รอด ในใจก็สวดภาวนาคิดหาทางรอด เฮ้ย!! คิดหาทางออกไปเรื่อย คิดๆๆ คิดซิวะไอ้ทิว!! 



"พอเลย!! เลิกนัวเนียกูเหมือนหมาได้แล้ว มึงลงไปซื้อของมาให้กูก่อน" 


"ซื้อไรคร๊าบ?"  กูต้องเอาตัวรอด!! 


"ซื้อตามรายการที่กูเขียนให้ในกระดาษไง แม่ง!! จะเอาลูกมาทิ้งทั้งทีของเขิงก็ไม่ยัดใส่กระเป๋ามาด้วย แม่ใจยักษ์ฉิบหาย" พูดจบมันก็ทำตาเขียวหันมาทางผม 


"กูไม่เกี่ยวดิ อย่ามองแบบนั้นกูเสียวหลัง" 


"เฮ้อ... รีบๆ ลงไปซื้อของที่จำเป็นมาก่อน แม่กูบอกว่าค่อยเข้าไปหาแม่ที่บ้านพรุ่งนี้ค่ำๆ ฉะนั้นคืนนี้มึงต้องดูแลลูกกำมะลอของมึงเองจำไว้!!" 




อร๊ากกกก... 



ลูกกำมะลอของกูเหรอ แล้วทำไมต้องเป็นกูด้วยวะ!! ซวยฉิบหาย 



"มึงลงไปซื้อกับกูดิ" 


"ถ้ากูลงไปแล้วไอ้เด็กคนนี้ล่ะ" 


"ก็ให้มันนอนที่นี่แหละ ส่วนมึงก็ลงไปข้างล่างกับกูไง" 


"แล้วถ้ามันกลิ้งตกเตียงตายห่าขึ้นมาล่ะ มึงได้ขึ้นหน้าหนึ่งไทยรัฐแน่" 



ขึ้นหน้าหนึ่ง... ขึ้นหน้าหนึ่งงั้นเหรอ ว๊ากกก... ไม่เอากูไม่เสี่ยง ตอนนี้กูไม่พร้อมเป็นข่าว 



"เออๆ งั้นมึงรอกูแปปนะ เดี๋ยวกูรีบซื้อแล้วจะรีบขึ้นมา" 


"อืม... รีบไปรีบมาล่ะ กูไม่ได้ใจดี 24 ชั่วโมงหรอกนะจำไว้ด้วย" 


"คร๊าบ... รับทราบครับ รีบไปรีบกลับเลยครับผม"




เมื่อรับคำส่งจากเมียรักให้ไปซื้อของและคำขู่อีกเล็กน้อยผมก็รีบวิ่งไปหยิบกระเป๋าตังค์แล้วลงไปซุปเปอร์มาร์เก็ตข้างล่างตึกทันที 



"หูยยย... กูจะซื้อเป็นไหมเนี้ยะ!!" 



ผมมองรายการในแผ่นกระดาษที่จดด้วยลายมือไก่เขี่ยของเมียผมแล้วถึงขั้นถอดใจ ห่าเอ้ย!! แต่ละอย่างนี่กูเพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก ตอนที่เลี้ยงเจไดกูได้ซื้อของแบบนี้ไหมกูยังจำไม่ได้เลย ส่วนมากแม่มินนู้นที่ซื้อของใช้มาให้ ไม่ต้องรอให้หมดก็มีใหม่มาเพิ่มให้ตลอด ตายล่ะกู!! เอาไงดีวะเนี้ยะ




ผมเดินถือตะกร้าวนไปวนมาอยู่ช่องนมผงบ้าง แต่มินให้ซื้อนมกล่องแทนครับ มันบอกง่ายดีไม่ต้องชง แบบนี้ก็ได้เหรอวะ แต่เอาเถอะทำตามที่มันบอกนั่นแหละผมขี้เกียจมีปัญหาเพิ่ม หลังจากได้นมมาสองแพ็คผมก็ไปซื้อผ้าอ้อมสำเร็จรูปและของใช้อื่นๆ อีกมากมาย ทำไมของใช้เด็กมันเยอะขนาดนี้วะ แล้วกูจำเป็นต้องซื้อเยอะขนาดนี้ไหม ลูกกูจริงรึป่าวยังไม่รู้เลย 




เฮ้ออ.... คิดแล้วเหนื่อยใจฉิบ




ผมยืนจ่ายเงินพนักงานก็มองหน้าผมแปลกๆ ทำไงได้ล่ะ ส่งยิ้มแห้งๆ กลับไปแล้วกัน มองจนกูทำตัวไม่ถูกแล้ว




"กูกลับมาแล้ว มินอยู่ไหน?"  


"ในห้องน้ำ"  



ผมรีบวางของทุกอย่างลงบนนโต๊ะแล้วเดินเข้าไปหามินทันที 



"ทำไรอ่ะ?"  


"ลูกมึงตื่นกูก็เลยอุ้มพามาล้างหน้าอ่ะ" 


"เฮ้ย!! อย่าเพิ่งเรียกว่าลูกกูไม่ได้เหรอวะ" 


"อ้าว!! แล้วมึงจะให้กูเรียกมันว่าอะไร" มินถามกลับ 


"ไม่รู้ดิ กูก็เพิ่งเคยเห็นพร้อมมึงเมื่อวานนั่นแหละ ชื่ออะไรกูยังไม่รู้เลย" 


"มึงไม่รู้แล้วกูจะรู้ไหมทิว" 


"ก็มึงกับกูไม่รู้ด้วยกันทั้งคู่ไง" 


"เฮ้ออ... กูล่ะเหนื่อยใจ ถอยไปดิ" มินอุ้มเด็กคนนั้นเดินผ่านผมไป หน้าตามันก็น่ารักดีนะ แต่.... 


"แล้วนี่เราต้องเลึ้ยงมันอีกนานป่าววะ?" 



ควับ!!! 



"มองหน้ากูทำไม กูพูดอะไรผิด" 


"มึงพูดไม่ผิดแต่มึงพูดได้โง่มากทิว" 


"โธ่!! ก็มันใม่ใช่ลูกกูจริงๆ นะมิน" 


"พอๆ เลิกพูดได้ล่ะ อ่ะนี่ผ้า" 


"เอามาให้กูทำไมอ่ะ?"  


"เอามาเช็ดก้นมึงมั้งทิว เช็ดหน้าเนี้ยะๆ เห็นไหม" มินมันชี้ไปที่ไอ้เด็กคนนั้น 


"เออๆ เช็ดก็เช็ดวะ" 



ผมจัดการเอาผ้าที่มินยื่นให้ค่อยๆ เช็ดหน้าให้เด็กนั่นเบาๆ 



"ทิวเสร็จแล้วไปหยิบกระเป๋าเสื้อผ้าลูกกำมะลอมึงมาด้วยนะ วางอยู่ข้างๆ รถเข็นนะ" 


"กูจะบ้าตาย ได้ยินคำว่าลูกเหมือนโดยฟ้าผ่าลงกลางใจกูเลย" 



ผมเดินออกไปหยิบกระเป๋าที่วางอยู่ข้างรถเข็นตามที่มินบอก ระหว่างที่ก้มลงไปหยิบสายตาผมกก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าใบเล็กๆ อีกใบ 



"มินกูเจอนี่อยู่ใต้รถเข็นด้วย" ผมยื่นกระเป๋าอีกใบให้มิน 


"มึงเอามาจากไหน?" 


"ก็ที่วางของใต้รถเข็นเด็ก" 


"เมื่อคืนกูก็ไม่ได้สังเกตุ เห็นแต่ใบนี้เลยค้นๆ หาเสื้อมาเปลี่ยนให้เฉยๆ อ่ะ" 


"เปิดดูดิ มีอะไรบ้างกูอยากรู้" 


"แล้วทำไมมึงไม่เปิดเอง เผื่อมึงจะจำได้ว่าแม่มันคนไหน" 



ผ่าง!!! 



กูโดนไปอีกดอก เสียงหัวเราะเด็กน้อยดังขึ้นมันมองผมกับมินสลับกันไปมา มันก็หยุดยิ้มแล้วก็กลับมาหัวเราะใหม่ 


"ขำนะมึง พ่อมึงตลกมากรึไง" มินหันไปว๊าก 


"มึงก็พูดดีๆ หน่อยมิน อย่างน้อยมันก็เด็กผู้หญิงนะเว้ย เด็กตกใจหมด" 


"เด็กผู้หญิงห่าอะไรล่ะ ผู้ชายโว๊ย!!" 


"ห๊ะ!! จริงดิ"  


"เออดิ!!" มินตอบเสียงหนักแน่น 


"ใช่เหรอวะ หน้าแม่งโคตรแบ๊วเลย แล้วมึงรู้ได้ไงว่ามันเป็นเด็กผู้ชาย" 


"ก็เมื่อคืนมันร้องแหกปากเสียงดังตอนกูกลับมาที่ห้อง พอมันเห็นกูเดินเข้ามามันก็แหกปากหนักกว่าเดิม กูเอาขวดนมข้างตัวมันยัดใส่ปากให้มันก็ไม่หยุดยิ่งร้องหนักกว่าเดิมอีก" มินเล่าเป็นนฉากๆ  


"แล้วไงต่อ?" 


"กูก็เลยอุ้มมันขึ้นมาจากรถเข็น ห่า!! ขี้เหม็นฉิบหาย"  


"กร๊ากกกก... มันขี้แตกใส่มึงเหรอ ฮ่าๆๆ กูลั่นเลย" ผมหัวเราะลั่น ขำแม่งอ่ะ  


"มึงตลกมากเหรอทิว"  


"เฮ้ย! ป่าวๆๆ ไม่ตลกเลย ฮ่าๆ แล้วมึงทำยังไงต่อ?"  



ผมต้องกลั้นขำอย่างหนัก เดี๋ยวมินของขึ้นผมจะซวย 



"ทำไงล่ะ กูก็กลั้นหายใจแล้วพามันเข้าไปล้างตัวในห้องน้ำอ่ะดิ ตอนแรกกูก็คิดว่าเป็นเด็กผู้หญิงเหมือนมึงนั่นแหละ กูเลยหลับตาแล้วล้างก้นให้มัน" 


"แล้วมึงล้างสะอาดเหรอวะ หลับตาล้างอ่ะ" 


"ไม่รู้เว้ย!! ตอนนั้นกูไม่กล้ามองนี่หว่า แต่พอล้างไปดันไปจับบโดนไข่มันกูก็เลยค่อยๆ ลืมตาขึ้นดูเลยรู้ว่ามันเป็นเด็กผู้ชาย" 


"ฮ่าๆๆ จับโดยไข่ เหี้ยกูขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว" 


"หัวเราะให้ตายไปเลยนะมึงอย่าหยุด"  



ผมแม่งกลั้นไม่อยู่จริงๆ ฟังมินมันเล่าจากเครียดๆ อยู่ก็ทำเอาผมหัวเราะลั่นเพราะมันนี่แหละ ไอ้เด็กนี่ก็หัวเราะเอิ๊กอ๊ากเป็นลูกคู่ผมซะงั้น 



"ฮ่าๆ กูเลิกหัวเราะก็ได้ แต่มันขำจริงๆ นี่หว่า มึงเล่ามาซะขนาดนั้น" 


"แต่กูไม่ตลกด้วย!! ถ้ามึงจะอารมณ์ดีขนาดนี้มึงก็เอาลูกมึงไปเลี้ยงเองแล้วกัน"  


"เฮ้ยๆ ไม่ได้ดิ ไหนมึงบอกจะช่วยกันคิดไง ช่วยกันคิดก็ต้องช่วยกันเลี้ยงด้วยดิ นะๆ อย่างน้อยก็เลี้ยงจนกว่ากูรู้ว่าแม่มันเป็นใครกูจะเอาไปคืนแม่มันไง" 


"เออ!! พูดมากจริง มึงควรหยุดหัวเราะแล้วคิดมาว่าไปทิ้งไข่ไว้ที่ใครบ้าง แล้วผู้หญิงที่เอาลูกมาทิ้งให้มึงอ่ะเป็นใคร มึงจำเขาได้ไหม?" 


"เออ... แคทไหนวะ กูรู้จักรึป่าว" 


"หืออ... ทีงี้จำชื่อแม่นเลยนะมึง!!" ผมสะดุ้งเฮือก ช่วงนี้หลบหลีกต้องไว เดี๋ยวมือเดี๋ยวตีนมาเต็มแน่ๆ  


"ป่าวๆ กูจำไม่ได้ไง กูก้อพูดตามที่อ่านในการ์ดใบนั้นนั่นแหละ" 



อย่าจ้องกูแบบนั้นคร๊าบบ... กูพูดความจริงล้วนๆ นะเว้ย ย้ำเรื่องจริง!! 



"แล้วจะเอาไงต่อ?"  


"กูว่าจะไปขอดูกล่องวงจรปิด อย่างน้อยก็น่าจะเห็นอะไรบ้างมึงว่าไหม" 


"อืม... งั้นมึงโทรลงไปบอกพนักงานที่ดูแลดิ ว่าแต่มึงจะบอกเขาว่าอะไรล่ะ?" 


"เออว่ะ งั้นขอกูคิดแป๊ปนะ" 


"อืม... ระหว่างคิดมึงก็ไปเทนมใส่ขวดให้ลูกมึงด้วย มันกัดเสื้อกูจะขาดอยู่ล่ะ" 


"เทใส่ขวดไหน?" 


"ขวดนมไง!! กูให้เทใส่ขวดเหล้ามั้งทิว" 


"อ้าว!! กูนึกว่าใช่ หึหึ!" "ไร้สาระสุด! อ้าวเฮ้ย!! มึงจะกัดเสื้อกูอีกนานไหม"  



ผมสะดุ้งแทนเลย แต่เชื่อป่ะไอ้เด็กนั่นมันหัวเราะชอบใจเฉยเลย มึงไม่กลัวเมียกูเหรอมันดุนะเว้ย!!  



"กูว่ามันชอบมึงนะมิน หึหึ" ผมแกล้งพูดหยอก 


"อยากตายเหรอทิว" มันทำหน้าโหดใส่ผมแล้วเดินออกจากห้องไปเลยครับ 



ตอนนี้ในห้องเหลือแค่ผมกับไอ้ลูกชายกำมะลอกำลังมองจ้องหน้ากันอยู่สองคน มันจ้องผม ผมจ้องมัน    เอาเด้!! ใครหลบตาก่อนคนนั้นแพ้เว้ย!! 



"แอ๊ะ! มัมๆ หม่ำ" แล้วมันก็พูดคนเดียวไปเรื่อย มองเพดานบ้าง มองหน้าผมบ้าง 


"มึงลูกใครวะ?" 



ผมจ้องหน้าไอ้เด็กนั่น มันมองหน้าผมแล้วยิ้มเฉย 





"ปา.. ปาปา" 




"เฮ้ย!! ไม่ใช่โว๊ย!!"




ช๊อกแดกอ้าปากค้างเลยกู เรียกมาได้ ปาปาพ่องดิ!! กูอยู่ไม่ได้แล้วไปเทนมให้มันด่วนเลยจะได้แดกแล้วหลับๆ ไป ขนลุกสาดดดด...




"เป็นอะไรทำไมทำหน้าทำตาอย่างกับเห็นผี" ผมรีบเดินออกจากห้องมานั่งลงข้างมิน 


"ผีเด็กอ่ะดิ น่ากลัวฉิบหาย" 


"แล้วมึงออกมาไอ้เด็กนั่นมันจะอยู่กับใคร?" 


"มันก็นอนอยู่บนเตียงนั่นแหละ" 



แม่ง!! เรียกกูซะขนลุกเลย เสือกยิ้มอีกต่างหาก  



"เฮ้ออ... งั้นมึงไปเอาผ้านวมมาปูแล้วให้มันนอนที่พื้นตรงนี้ ปล่อยให้มันนอนคนเดียวเดี๋ยวมันก็กลิ้งตกเตียงหรอก" มินพูดอย่างเหนื่อยใจ 


"มึงไปอุ้มมันดิ"  


"เอ้า!! เรื่องอะไรมาใช้กูล่ะ มึงนั่นแหละไป" 


"เออๆ ก็ได้วะ แล้วนมล่ะ"  


"แม่งวุ่นวายฉิบหาย มึงไปอุ้มมันออกมาเดี๋ยวกูไปเอานมให้มันเอง" 


"เวรกรรมอะไรของกูวะเนี้ยะ"  



ผมเดินกลับเข้ามาในห้องก็เห็นมันนอนคว่ำเอาหน้ามุดผ้าห่ม แม่งเหมือนหมาเลยว่ะ 



"เฮ้ยๆ น้ำลายมึงอ่ะเต็มที่นอนกูแล้วมั้ง" 



มันเงยหน้ามายิ้มครับ ยิ้มแบบเหมือนคนไม่รู้สึกตัวว่ากำลังโดนด่า 



"มองหน้ากูทำไมวะ"  



มันหัวเราะครับ อารมณ์ดีอะไรหนักหนา กูนี่เครียดจะตายห่าล่ะ




พอผมเดินเข้าไปใกล้มันก็เหมือนรู้งาน อ้าแขนออกเหมือนจะให้ผมอุ้ม แสนรู้เหมือนหมาเลยนะมึง ผมเดินเข้าไปอุ้มมันขึ้นแนบอก อีกมือก็คว้าลากเอาผ้าห่อนวมออกมาด้วย




มินนั่งมองผมอยู่ตรงโซฟาในห้องนั่งเล่น ไอ้เด็กนี่ก็ดิ้นจังวุ้ย!!




"มองอะไร?"  ผมวางผ้านวมลงบนพื้นแล้วเอาตีนเขี่ยๆ ก่อนจะวางไอ้เด็กนั่นลงบนผ้า 


"มองว่ามึงสองคนหน้าเหมือนกันรึป่าว" มินมันตอบแบบนี้ให้ผมทำไง เอ๋อเลย... เออ... ว่าแต่มันหน้าเหมือนกูรึเปล่าวะ 


"เฮ้ย!! จะเหมือนได้ไงล่ะมันไม่ใช่ลูกกู!" ผมยืนยันเสียงหนักแน่น 


"หึ!! ให้มันจริงเหอะ" 


"โถถ... ที่รัก กูจะมีลูกได้ไงล่ะหื้อ... แต่ถ้ากูจะมีกูอยากมีลูกกับมึงคนเดียวนะ" 



ฟอดดด.... 



ผมโผลเข้ากอดพร้อมกับหอมปลอบใจเมีย 



"เอาหน้ามึงออกไปไกลๆ ก่อนที่กูจะรำคาณมึงไปมากกว่านี้!"  



เฮื้อกกกก.... แบบนี้กูตายแน่ๆ หน้ามันโคตรจริงจังบ่งบอกว่าไม่ได้พูดเล่น ไม่เอาๆ ช่วงนี้อย่าเพิ่งขัดใจมันเลยเดี๋ยวจบไม่สวย ผมค่อยๆ ผละออกมาจากเมียรักอย่างเสียดาย เสียใจจังเมียไม่รักแล้ว งือออ.... มินมันไม่สนใจผมเลยเพราะมันกำลังรื้อกระเป๋าใบเล็กของไอ้เด็กนั่นอยู่ 



"มีอะไรบ้าง ใบเกิดอ่ะมีป่ะ ไอ้เด็กนี่ชื่อไรมีเขียนบอกไหม?" ผมชะโงกหน้าเข้าไปใกล้ สนใจๆ คือกูอยากรู้ไงว่ามันมีประวัติอะไรบ้าง ข้อมูลที่พอจะเอาไปสืบต่อได้ 



"ถอยไปดิ!!"  มินว๊ากขึ้นเสียงดัง อย่าว่าแต่กูตกใจเลย นู้นๆ มึงดูไอ้เด็กนั่นด้วยมันจ้องมึงตาแป๋วแล้วคร๊าบบบ... 



"เจออะไรบ้าง มิน... มิน...." "เงียบปากเหอะน่า!!!"




อย่าว่าแต่กูสะดุ้งเลย แม้แต่เด็กก็ยังไม่เว้นงานนี้สะดุ้งคู่ โถถถ... ไอ้เด็กน้อยเอ้ยกูว่ามึงมาหาพ่อมึงผิดบ้านแล้วว่ะ ถ้ามึงอยากได้พ่อที่ดีแม่ที่ดูแลลูกเก่งๆ กูว่าบ้านกูไม่มีสิ่งนี้ให้มึงแน่นอน ไว้อาลัยนั่งตัวตรงแล้วสงบนิ่งสามวิ




TBC.


ฝากเม้นเป็นกำลังใจให้คนเขียนด้วยนะคะ

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}