614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

Special 3 ของขวัญสุดพิเศษ

ชื่อตอน : Special 3 ของขวัญสุดพิเศษ

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 4.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 01 พ.ค. 2561 13:45 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
Special 3 ของขวัญสุดพิเศษ
แบบอักษร


และแล้ววันเกิดของไพเรทก็มาถึง วันนี้ฉันลุกขึ้นมาอาบน้ำแต่งตัวแต่เช้าเพื่อลงไปส่งไพเรทไปทำงานเหมือนเช่นทุกวัน ก่อนจะออกจากห้องมุ่งหน้าไปยังชั้นล่าง ขาเล็กก้าวลงจากบันไดขั้นสุดท้ายก่อนสายตาจะสอดส่องหาใครบางคน

“ไพเรทไปไหนหรอ” เธอถามสาวใช้ที่กำลังยกชามข้าวต้มออกมาจากห้องทานอาหาร

“นอนอยู่ตรงโซฟาห้องรับแขกค่ะ”

“แล้วนี่ ยกออกมาทำไม ไพเรทไม่กินหรอ” เธอว่าพร้อมกับมองไปยังชามข้าวต้มที่เหมือนไม่ลดลงเลยสักนิด

“ไม่กินเลยค่ะ บอกแต่ว่าไม่อยากทานอะไร ปวดหัว” เธอจึงพยักหน้าพร้อมกับบอกให้สาวใช้นำไปเก็บ ก่อนขาเล็กจะเดินไปหาร่างสูงที่นอนเหยียดกายไปตามความยาวของโซฟาหรู

“ไพเรท” หญิงสาวเรียกชื่อร่างสูงก่อนจะนั่งลงข้างๆพร้อมยกมือขึ้นลูบแก้มเขาเบาๆ

“อือ” ชายหนุ่มขานรับแต่ไม่ยอมลืมตา มือหนาจับมือนุ่มที่ลูบแก้มเขาไว้พร้อมกับดึงคนตัวเล็กกว่าลงไปนอนข้างๆก่อนจะกอดเธอไว้

“เป็นอะไรไปหืม” เธอพูดก่อนจะเอื้อมมือแตะลงหน้าผากกว้างของเขาอีกครั้ง ก็ปกตินี่น่า

“ไม่รู้หว่ะ ปวดหัว อยากอ้วก”

“จริงสิ วันนี้วันเกิดนายนี่นา เพื่อนๆนายจะมาที่บ้านไหมอ่ะ”

“คงมาอยู่แหล่ะ เห็นพวกมันบอกอยู่”

“หรอ จะได้ให้แม่บ้านเตรียมอาหารไว้ให้”

“อือ ซิด วันนี้ไม่อยากไปทำงานอีกแล้ว” ร่างสูงพูดก่อนจะกอดเธอแน่นขึ้นไปอีก กลิ่นหอมๆของเธอทำให้เขาผ่อนคลายขึ้นจริงๆด้วย ไม่รู้สึกปวดหัวแล้วก็อยากจะอ้วกเท่าเมื่อกี้แล้ว

“เอาอีกแล้วนะ ท่านประธานจะขี้เกียจแบบนี้ได้ยังไงกัน”

“งั้นไปบริษัทด้วยกันนะ”

“ไม่ได้หรอก ต้องอยู่เตรียมงานอีก”

“ก็ให้คนอื่นจัดการไปดิ”

“แต่มันจะไม่ตรงใจฉันนะไพเรท ลุกขึ้นได้แล้ว เดี๋ยวสาย” ฉันว่าพร้อมกับขยับออกจากอ้อมกอดของเขา

“อือ ขออีกแปป” ไพเรทอิดออดก่อนจะทิ้งตัวนอนลงเอาหัวมาหนุนตักของเธอก่อนใบหน้าหล่อจะพลิกกลับเข้ามาที่หน้าท้องแบนราบ

“อยากจะนอนอยู่แบบนี้ทั้งวันเลยหว่ะ” คำพูดออดอ้อนของเขาทำให้เธออดที่จะยกมือขึ้นลูบผมนุ่มลื่นของเขาไม่ได้ ทำไมป๊ะป๋าหนูขี้อ้อนแบบนี้คะตัวเล็ก

“เดี๋ยวก็จะได้พักแล้วไง ตั้งสองอาทิตย์ไม่ใช่หรอ”

“อือ แต่อยากพักเดี๋ยวนี้ วันนี้เลย” ไพเรทพูดอย่างเอาแต่ใจ

“งั้นรีบไปเถอะนะ กลับมาจะได้ฉลองวันเกิดนายกัน”

“มีของขวัญป่าววะ”

“ไม่รู้ด้วยหรอก” เธอทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“หึ ไว้จะกลับมาทวง”

“จะเตรียมไว้รออย่างดีเลย”





เวลาค่ำตอนนี้สนามหน้าบ้านถูกจัดให้เป็นที่เลี้ยงฉลองวันเกิดเล็กที่แขกก็ไม่ใช่ใครที่ไหนนอกจากเพื่อนร่วงกลุ่มที่คุ้นหน้ากันดี พวกผู้หญิงก็สาละวนอยู่กับอาหาร ส่วนพวกผู้ชายก็นั่งล้อมวงดื่มกันตรงโต๊ะม้านั่งที่จัดเก้าอี้พอดีคน ก่อนพวกผู้หญิงจะถือถาดอาหารมาเสิร์ฟที่โต๊ะและนั่งทางอาหารพลางพูดคุยสนุกสนานกัน

“เห้ยจอมทัพ ไอ้ไพเรทมันก็แต่งงานไปแล้ว เมื่อไหร่มึงจะมีข่าวดีบ้างวะ” เป็นคิงที่เอ่ยถามจอมทัพ

“ก็น่าจะอีกไม่นานหว่ะ แล้วมึงล่ะ เมื่อไหร่จะหาเมียได้สักทีวะ”

“ของแบบนี้ต้องดูเวลาเว้ย”

“อย่าให้นานจนเข้าเลขสามนะมึง เดี๋ยวแก่ตาย”

“ระดับท่านคิงไม่มีคำนั้นอยู่แล้วครับ”

“ให้แน่นะมึง กูจะรอดู” จอมทัพว่าก่อนจะหันมาหาไพเรทซึ่งวันนี้มันดูเงียบๆไป ทั้งๆที่เป็นเจ้าของวัดเกิดแท้ๆ

“เห้ยไพเรท เป็นไรวะ กูเห็นมึงนั่งซึมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว” จอมทัพเอ่ยถามร่างสูงที่นั่งแกว่งแก้วเหล้าในมือไปมาไม่ยมยกดื่มสักที

“แม่งปวดหัวหว่ะ อยากอ้วก” ไพเรทว่าก่อนจะวางแก้วลงไปที่โต๊ะและเอนตัวพิงเก้าอี้

“เห้ย นี่อย่าบอกนะว่ามึงแพ้ อุ๊บ” แต่ก่อนที่จอมทัพจะพุดจบมือเล็กๆของพายแฟนสาวของเขาก็ยกขึ้นปิดปากเจ้าตัวไว้ได้ก่อน

“เอ่อๆ ไอ้จอมทัพมันหมายถึงมึงแพ้แอลกอฮอล์หรือเปล่าน่ะ ใช่ไหมวะ” คิงสะกิดจอมทัพให้ช่วยเสริม

“แพ้บ้าไรวะ แดกมาตั้งนานไม่เห็นเป็นไร”

“นั่นๆ ซิดนีย์ถือเค้กออกมาแล้ว เรามาเป่าเค้กกันเถอะนะ จะได้ให้ไพเรทไปพักกัน” ลาเบลพูดพร้อมกับชี้ไปทางร่างเล็กของเพื่อนที่ยกเค้กออกมา เพราะว่าถ้างานจบทั้งสองคนจะได้มีเวลาอยุ่ด้วยกันสักที

“เออใช่ๆ งั้นพวกเราก็จะได้ให้ของขวัญกับไพเรทด้วย”

“เค้กนี่ใครเป็นคนทำหรอ” ร่างสูงถามหลังจาดเป่าเทียนเสร็จแล้ว

“ฉันเอง ทำไมหรอ”

“เปล่า มันแค่น่ากินเหมือนคนทำเท่านั้นเอง” ร่างสูงพุดขึ้นที่ข้างใบหูเล็กทำให้คนฟังยิ้มกว้าง

“เดี๋ยวๆขอขัดสักครู่ครับ พวกกูมีของขวัญมาให้ แล้วก็มีความสุขมากๆนะมึง”

“ขอบใจพวกมึงมากหว่ะ แล้วก็ขอโทษด้วยที่วันนี้กูไม่ค่อยเต็มที่เท่าไหร่”

“เออๆ พวกกูเข้าใจเว้ย ไว้คราวหน้าก็ยังมี”

“อือ แล้วนี่จะกลับกันแล้วหรอวะ”

“ใช่ มึงจะได้มีเวลาส่วนตัวไง”

“อือ ขอบใจทุกคนมาก ขับรถดีๆนะมึง”

“ครับเพื่อนครับ”





ตอนนี้ฉันกำลังนั่งเช็ดผมเปียกๆให้กับไพเรทอยู่เพราะเจ้าตัวอ้างว่าอยากให้ฉันเช็ดให้ วงแขนกว้างก็รวบเอวฉันเข้าไปกอดพร้องกับใบหน้าที่ซุกอยู่ตรงหน้าอก

“ไพเรทปล่อยก่อน แบบนี้จะเช็ดผมได้ไงกันเล่า” แต่ร่างสูงตรงหน้าฟังเสียที่ไหน กลับกันยิ่งกอดฉันแน่นขึ้นไปอีก

“ไหนของขวัญ”

“ก็บอกว่าไม่มีไง ทำเค้กให้ตั้งก้อนนึงแล้ว”

“ไม่มีจริงดิ”

“ไม่จริง”

“เดี๋ยวนี้หัดเป็นคนโกหกหรอหวะ”

“ไม่ใช่สักหน่อย”

“ไหนของขวัญล่ะ อยากเห็นแล้ว”

“ไม่รู้ว่านายจะชอบหรือเปล่าอ่ะ”

“ถ้าเมียเป็นคนให้ อะไรกูก็ชอบหมดแหล่ะ”

ตอนนี้ฉันกับไพเรทนั่งอยู่บนเตียงโดยในมือเขาถือกล่องของขวัญที่ฉันให้พร้อมกับเขย่าไปมาแล้วก็ขมวดคิ้วทำหน้าสงสัย

“อะไรวะ”

“ลองเปิดดูสิ” ร่างสูงทำตามที่บอก ระหว่างที่เขากำลังแกะกล่องของขวัญนั้นจะรู้ไหมว่าตอนนี้หัวใจเธอเต้นแรงขนาดไหน มันแทบจะระเบิดออกมาอยู่แล้วตอนนี้

“นะ นี่มัน” เมื่อร่างสูงเปิดกล่องของขวัญออกมาดูก็พบกับวัตถุสีขาวเป็นแท่งยาวๆเล็กๆสองอันอยู่ในนั้น ใบหน้าหล่อเหลาเงยขึ้นสบตาเธอ ดวงตาคมเบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะยกแท่งสีขาวสองอันมาเพ่งดูอีกครั้ง

“จะ จริงหรอ สองขีดทั้งสองอันเลยหรอ” มือหนาที่จับที่ตรวจครรภ์เอาไว้สั่นระรัว พร้อมกับพูดออกมาเสียงสั่นๆ

“อื้อ จริงสิ”

“ไม่ได้ฝันไปใช่ไหม” เขาถามย้ำอีกครั้ง

“ไม่สักนิด ฟังดีๆนะไพเรท ฉันท้อง”

ฟุบ

“อ้ะ” เธอร้องด้วยความตกใจเมื่ออยู่ๆร่างสูงตรงหน้าก็โถมตัวเข้ามากอดเธอเอาไว้แน่นพลางซุกหน้าที่ไหล่เล็ก

“ดีใจ ดีใจมากๆ”

“อื้อ ดีใจเหมือนกัน” เธอพูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบแผ่นหลังของเขาไปมา

“ลูกจะมาอยู่กับเราแล้ว”

“อื้อ ลูกจะมาอยู่กับเราแล้ว”

“…” ไม่มีเสียงไดๆจากไพเรทอีกเลย เขาเอาแต่กอดฉันเอาไว้แน่นเหมือนกลัวว่าฉันจะหายไปไหน จนฉันสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นจากไหล่ที่เขาซบอยู่

“ไพเรท ร้องไห้หรอ”

“อย่า ยังไม่อยากให้เห็นตอนนี้” เขาบอกเสียงอู้อี้ก่อนจะกอดฉันไว้แน่นเหมือนเดิม ฉันจึงกระชับอ้อมกอดที่กอดเขาแน่นขึ้นด้วย เมื่อเวลาผ่านไปเขาจึงผละอ้อมกอดออกแล้วมองหน้าฉัน

“ปะป๋าขี้แยจังเลยค่ะตัวเล็ก” ฉันพูดพร้อมกับยกมือขึ้นลูบหน้าท้องตัวเองเบาๆ

“ก็คนมันดีใจ” ไพเรทพูดก่อนจะล้มตัวลงนอนตักฉันอีกครั้ง ก่อนจะหันใบหน้าเข้าไปจูบที่หน้าท้องของฉันเบาๆ

“รู้แล้วว่าดีใจ”

“ไม่ได้ดีใจธรรมดา ดีใจมาก มากๆๆๆๆๆๆ”

“คิกๆ นายตลกจัง”

“ขอบใจมากนะ นี่เป็นของขวัญที่ดีที่สุดเลย”

“อื้อ รู้แล้ว”

“จะดูแลอย่างดีทั้งแม่แล้วก็ตัวเล็กเลย” เขาว่าและจูบที่ตรงหน้าท้องของฉันอีกครั้ง

“รักป๊ะป๋านะคะ”

“ป๊ะป๋าก็รักหม่าม๊าแล้วก็ตัวเล็กที่อยู่ในท้องหม่าม๊าที่สุดเลยครับ”






เเงงงงงงงงคุณพ่อเค้ารู้เเล้วว่าจะมีเจ้าตัวเล็ก ดีใจด้วยนะคะ รีดเดอร์ที่น่ารักทุกคนอ่านเเล้วอย่าลืมให้กำลังใจไรท์ด้วยนะคะ ฮึบๆๆๆๆ ไว้เจอกันตอนหน้าค่าาาา เริ้บๆรีดเดอร์ทุกคนค่าาาาา

ความคิดเห็น