มิสจีมิน
Twitter-icon

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : CHAPTER : 36

คำค้น : ไอดอลติดเซ็กส์ (KOOKV,YOONMIN,NAMJIN) NC+

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 13.9k

ความคิดเห็น : 36

ปรับปรุงล่าสุด : 03 พ.ค. 2561 17:10 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
CHAPTER : 36
แบบอักษร

( Jin Part )


"นัมจุนพี่เอาของว่างมาให้"  สองขาเรียวสาวเท้าเดินเข้ามาในห้องทำงานของคนรักอย่างถือวิสาสะในมือถือแก้วนมอุ่นและคุกกี้ที่ถูกจัดเรียงเอาไว้ในจานแก้วสีขาวสะอาดตาอย่างดูดี


"คุกกี้หรอครับ"  คนร่างหนาเอ่ยถามทันทีที่แก้วนมอุ่นและจานคุกกี้ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน โต๊ะทำงานของนัมจุนขนาดใหญ่ใช่เล่นแต่เจ้าตัวชอบเอาพวกของตกแต่งและตุ๊กตาไม้ที่ซื้อมาและที่แฟนคลับซื้อให้มาวางไว้บนโต๊ะซะทั่ว


"พี่ทำเองเลยนะ หวังว่านัมจุนจะชอบ"  ปากอิ่มคลี่ยิ้มออกมาจนปวดแก้มไปหมด ผมมีความสุขอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ทำอาหารให้คนที่รักทาน ไม่ใช่แค่กับนัมจุนแต่กับพวกน้องชายตัวแสบพวกนั้นด้วย ผมมักจะทำอาหารให้พวกเขาทานกันเป็นประจำหากมีเวลาว่าง แต่ถ้าวันไหนไม่มีเวลาหรือเหนื่อยจากงานก็ต้องพึ่งอาหารในบริษัทหรือไม่ก็ออกไปทานอาหารข้างนอกกันซะมากกว่า


"อะไรที่พี่จินทำผมก็ชอบหมดล่ะครับ"  เจ้าคนปากหวานเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงกระหนุงกระหนิงมือหนาถูกยื่นมาหยิกเข้าที่แก้มนุ่มนิ่มข้างซ้ายของผมอย่างหยอกล้อ รอยยิ้มที่ประกฎอยู่บนใบหน้าของอีกฝ่ายทำเอาผมใจเต้นแรงอย่างบอกไม่ถูกถึงแม้จะได้เห็นมันหลายครั้งแล้วก็ตามแต่พอได้เห็นรอยยิ้มนี้ทีไรความรู้สึกแรกมักจะกลับเข้ามาอยู่เสมอ..


"อย่ามาพูดให้พี่ดีใจหน่อยเลย"  เอ่ยบอกคนรักด้วยน้ำเสียงที่ไม่อยากเชื่อ ผมหันหน้าหนีคนที่หยิกแก้มผมไม่เลิกแต่ปากอิ่มกลับไม่ยอมหุบยิ้มเลยเมื่อได้ยินคำพูดหยอดของคนตัวดีอย่างนัมจุน เขาชอบทำให้ผมหวั่นไหวอยู่เรื่อยเลย..


"ผมพูดจริงนะครับ"  เสียงทุ้มเอ่ยบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่จริงจังแต่ใบหน้ายังถูกแต้มไปด้วยรอยยิ้มอยู่เลย นัมจุนหยิกแก้มผมด้วยความหมั่นเขี้ยวอีกครั้งก่อนที่เจ้าตัวจะหันหน้ากลับไปที่โต๊ะทำงาน สายตาคมจดจ้องไปที่คอมพิวเตอร์จอยักษ์นิ้วชี้ทำหน้าที่คลิ๊กเม้าท์ด้วยใบหน้าที่ดูตั้งอกตั้งใจอย่างเห็นได้ชัด นัมจุนเป็นคนที่มุ่งมั่นกับการทำงานมากจริงๆนะ


"นัมจุนว่าตอนนี้เจ้าบ่าวเจ้าสาวจะเป็นยังไงกันบ้าง"  เสียงหวานเอ่ยถามคนรักอย่างนัมจุนที่เอาแต่นั่งทำงานอยู่หน้าคอมพิวเตอร์หลังจากที่งานแต่งของน้องชายทั้งสองสิ้นสุดลงเมื่อไม่กี่ชั่วโมงมานี้


"ก็คงจัดหนักกันจนขาเตียงหักนั่นแหละครับ"


สิ้นเสียงทุ้มของคนร่างหนาเราทั้งคู่ก็อมยิ้มออกมาด้วยความชอบใจราวกับนัดกันมา งานแต่งของน้องชายตัวแสบทั้งสองเริ่มขึ้นเมื่อเวลายี่สิบสองนาฬิกาและงานแต่งครั้งนี้ทำให้ผมรับรู้ว่า เจ้าบ่าวจองกุก เจ้าสาวแทฮยอง เหมาะสมกันอย่างไม่น่าเชื่อ ราวกับทั้งคู่ถูกกำหนดให้เกิดมาคู่กัน ผมคิดแบบนั้น และทุกคนที่มางานในวันนี้ก็คงจะคิดไม่ต่างจากผม


"นี่นัมจุน.."  น้ำเสียงที่แผ่วเบาเอ่ยเรียกคนที่นั่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานขนาดใหญ่ของเจ้าตัว สีหน้าผมสลดลงเมื่อเห็นนัมจุนเอาแต่หมกหมุ่นอยู่แต่กับงานขนาดเมื่อสักครู่นี้คุยกับผมยังไม่หันหน้ามามองกันบ้างเลย และนี่ไม่ใช่ครั้งแรก..


"ว่าไงครับ"  คนตัวโตกว่าเอ่ยตอบผมด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งเขาไม่ได้หันหน้ามามองผมเช่นเดิม เอาแต่จดจ้องไปที่จอคอมพิวเตอร์ แอบเป็นห่วงอยู่เหมือนกันนัมจุนทำงานด้วยคอมพิวเตอร์เป็นประจำแถมยังชอบปิดไฟให้มืดทึบอยู่เสมอ ไม่นานคงได้สายตาเสียแน่นอนเลยล่ะ


"กลับมาจากงานแต่งน้องก็เข้าทำงานเลย ไม่พักบ้างหรือไง"  เอ่ยถามคนรักด้วยความเป็นห่วง นัมจุนควรที่จะพักบ้างไม่ใช่ทุ่มเทให้แต่กับงานทั้งที่มันเป็นวันพักผ่อนของเขา คนตรงหน้าผมตอนนี้เป็นคนหรือหุ่นยนต์กันแน่ ผมชักเริ่มจะสงสัยแล้วสิ


"ผมอยากทำมันให้เสร็จทีเดียวเลยครับ"


"แต่เรามีเวลาหยุดสามสัปดาห์เลยนะ.."


"......"  อีกฝ่ายไม่ได้ตอบกลับอะไรเมื่อสิ้นประโยคของผมเขายังคงยุ่งอยู่กับงาน สามสัปดาห์ของเดือนนี้มันเป็นวันที่เราต้องพักผ่อนบังพีดีนิมบอกไว้แบบนั้น แต่ผมไม่เข้าใจ เวลานี้นัมจุนควรที่จะต้องพักผ่อนสิแต่ทำไมเขาถึงยังไม่ละมือจากงานไปไหน ผมเป็นห่วงเขาบางทีมันก็น้อยใจที่เขามัวสนใจแต่งานแทนที่จะเอาเวลาทั้งหมดนี้มาอยู่กับผมบ้าง 

เขาควรมีเวลาให้แฟนอย่างผมบ้างสิ...


"นัมจุนควรจะพักผ่อนบ้างสิ"


"......."


"หรือไม่ก็ใช้เวลาอยู่กับพี่บ้าง.."


"......"


"พี่ก็แค่อยากใช้เวลากับนัมจุนเหมือนคู่รักคนอื่นบ้าง.."


"......"  เสียงกดแป้นพิมพ์และเสียงคลิ๊กเม้าท์เงียบสงบลงอย่างกะทันหันคนร่างหนาตรงหน้าไม่ได้หันมามองผมแต่อย่างได้แต่กลับนั่งนิ่งเป็นหุ้นอยู่ที่เก้าอี้ทำงานของเจ้าตัว นัมจุนกำลังตั้งใจฟังในสิ่งที่ผมจะพูดมัน


"พี่รู้สึกว่าทุกวันนี้เราทั้งคู่เหมือนพี่น้องที่ร่วมงานกันมากกว่า.."  


นั่นคือสิ่งที่ผมรู้สึกถึงมันมาตลอด หลังจากที่เราตกลงคบกันครั้งแรกผมมีความสุขนัมจุนมีเวลาให้ผมคอยอยู่เอาใจผมแทบทุกเวลา ความรักของเราสมบูรณ์แบบแต่เมื่อเวลาผ่านไปได้ปีสองปีเราเริ่มมีคนรู้จักมากขึ้นและงานเยอะมากขึ้น นัมจุนเริ่มไม่มีเวลาให้ผม ซึ่งผมก็เข้าใจ แต่เมื่อทุกอย่างเริ่มเข้าที่เข้าทางนัมจุนก็ยังคงทำงานหนักเหมือนเดิมเมื่อถึงเวลาที่ทุกคนต้องพักผ่อนกลับเป็นเขาคนเดียวที่ยังนั่งอยู่ในห้องทำงาน น้องทุกคนไปเที่ยวพักผ่อนแต่กลับเป็นเขาคนเดียวที่ไม่ยอมไปไหนจนกว่างานที่ได้รับมอบหมายจะเสร็จ

ผมรู้ตัวว่าผมกำลังงี่เง่าแต่ความรู้สึกของผมตอนนี้มันไม่ต่างอะไรจากพี่น้องที่ทำงานร่วมกันคอยดูแลกันเลยสักนิด..


"พี่จินครับ.."


"หรือเราควรที่จะกลับไปเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมดีล่ะ.."


[พรึบ!]


ร่างทั้งร่างถูกดึงให้ลงไปนั่งตักแกร่งของคนร่างหนาทันทีที่ผมพูดจบน้ำตาเจ้ากรรมไหลรินลงมาอย่างไม่นึกอาย มือหนาถูกยกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาให้ออกจากแก้มเนียนของผม มันเจ็บปวดที่พูดแบบนั้นออกมา ที่ผมพูดไม่ต่างอะไรกับการบอกเลิกเขาเลยสักนิด มันเป็นการบอกเลิกที่ไม่มีคำว่าเลิก..


"คงจะอดทนมานานมากเลยสินะครับ" คนเป็นเจ้าของตัดแกร่งเอ่ยบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่แผ่วเบาสายตาคมจดจ้องมาที่ผมด้วยความรู้สึกผิดอย่างเห็นได้ชัด


"ปล่อยพี่ ฮึก!"  มือบางดันที่อกแกร่งของอีกคนทั้งน้ำตานัมจุนกอดรัดเอวบางคอดของผมให้แน่นมากขึ้น ผมยอมหยุดนิ่งเมื่อรับรู้ได้ว่าตัวเองไม่มีทางสู้แรงของคนตรงหน้านี้ได้


"ผมขอโทษครับที่ผมไม่ค่อยมีเวลาอยู่กับพี่เลย"


"......"


"แต่พี่รู้อะไรมั้ยครับ.."


"อะไร.."  เสียงหวานติดสั่นเครือเอ่ยถามคตตรงหน้าน้ำตาเจ้ากรรมยังคงไหลรินลงมาไม่เลิก ผมกำลังร้องไห้งอแงเหมือนเด็กต่อหน้าแฟนเด็กที่อายุน้อยกว่า แต่ถึงอย่างนั้นนัมจุนก็โตกว่าผมทั้งความคิดและนิสัย


"ผมกำลังรีบทำงานให้เสร็จ เพราะหลังจากเสร็จงานตรงนี้แล้วจะไม่มีอะไรมาขัดเวลาที่เราอยู่ด้วยกันได้ไงครับ"  เมื่อสิ้นประโยคของอีกฝ่ายผมก็นิ่งอึ้งไปเพียงชั่วครู่ต่างจากอีกคนที่ส่งยิ้มให้ผมอย่างน่ารัก


"ฮึก!"  ผมสะอื้นเสียงดังสายตาจดจ้องไปที่นัมจุนผ่านม่านน้ำ น้ำตามากมายไหลลงมาไม่หยุดความรู้สึกผิดวิ่งแล่นเข้ามาเล่นงานของผมมือบางกำเข้าที่ชายเสื้อของเขา นัมจุนคงจะเหนื่อยกับงานแต่ผมกลับงี่เง่าใส่เขาโดยไม่ถามอะไรให้ดีก่อน


"น้ำตาไม่เหมาะกับพี่จินเลยนะครับ"  คนตรงหน้าเอ่ยบอกกับผมพร้อมรอยยิ้มมือหนายกขึ้นมาเกลี่ยน้ำตาให้ผมอีกครั้งอย่างอ่อนโยน หัวใจผมเต้นแรงจนได้ยินเสียง เขาทำให้ผมหวั่นไหวอีกแล้ว..


"อือ.."  ผมพยักหน้ารับแล้วหยุดร้องทันทีมีเพียงเสียงสะอื้นเล็กน้อยเท่านั้น นัมจุนฉีกยิ้มอย่สงชอบใจก่อนที่เจ้าตัวจะยื่นหน้าเข้ามาจูบที่หน้าผากมนต์ของผมอย่างอ่อนโยน แขนเรียวโอบกอดเอวแกร่งของอีกคนใบหน้าร้อนผ่าวจนมันขึ้นสี


"เสร็จงานตรงนี้แล้วไปทะเลกันนะครับ"


"......"


"แค่เราสองคน ผมสัญญา.."


"สัญญานะ.."  เสียงหวานเอ่ยถามคนที่ขึ้นชื่อว่าคนรักอย่างนัมจุนเพื่อความมั่นใจ รู้สึกดีใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อได้ยินคำที่เขาเอ่ยออกมา เราสองคนจะได้ไปเที่ยวทะเลด้วยกันตามประสาคู่รัก ให้ตายสิ หัวใจผมเต้นแรงมากจริงๆ..


"สัญญาครับคนดี.."  คนร่างหนาเอ่ยบอกกับผมด้วยน้ำเสียงที่หนักแน่นมือหนายกขึ้นมาบีบเข้าที่แก้มนุ่มอย่างหยอกล้อ เป็นประจำที่นัมจุนชอบบีบแก้มผมแล้วบอกว่าผมกินเยอะจนแก้มอวบ

อะไรกัน ผมไม่ได้กินเยอะซะหน่อย..


"ขอโทษนะที่งี่เง่าไม่ยอมฟังเหตุผลนัมจุนก่อน.."  ผมเอ่ยปากขอโทษคนรักของตัวเองไปทันทีด้วยความรู้สึกผิด ผมเสียใจจริงๆที่งี่เง่าแถมยังงอแงในขณะที่นัมจุนกำลังรีบทำงานใหัเสร็จเพื่อที่จะใช้เวลาอยู่กับผมโดยไม่มีอะไรมาขัด


"ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ"  เราทั้งคู่ระบายยิ้มออกมาพร้อมกันร่างของสองเราถูกดึงให้เข้าไปอยู่ในอ้อมกอดในขณะที่ผมกำลังนั่งอยู่บนตักแกร่งของเขา เจ้าแฟนเด็กคนนี้ชอบทำให้ใจผมสั่นอยู่เรื่อยเลย..


"รักนะนัมจุน.."


"รักเหมือนกันครับ.."




===========================

1 คอมเม้นท์ 1กำลังใจค่ะ อย่าลืมไปกรอกแบบฟอร์มในทวิตกันด้วยนะคะ คอมเม้นท์ของทุกคนคือกำลังใจสำคัญค่ะ <3

ความคิดเห็น