Inred2

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่44 ภูเก็ต (1)

ชื่อตอน : บทที่44 ภูเก็ต (1)

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 61k

ความคิดเห็น : 3

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2561 22:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่44 ภูเก็ต (1)
แบบอักษร

​“สวัสดีค่ะ รับชาหรือกามั้ยคะ” แอร์โฮสเตสสาวสวยในชุดสีขาวกล่าวทักทายฉันกับไมเคิลขณะที่นั่งมองท้องฟ้าผ่านหน้าต่างเครื่องบินชั้นธุรกิจ

“ไม่ครับ อรเอาไรมั้ย”

“ไม่ค่ะ”

ไมเคิลพาฉันมาภูเก็ตด้วยเหตุผลที่ว่าเขาอยากมาทะเล แต่ฉันไม่ได้อยากมาซะหน่อย อยากนอนอยู่ห้องดูหนังและกินขนมในวันหยุด แต่นายนี่ก็บังคับฉันมาโดยให้เหตุผลอีกหนึ่งอย่างว่า

‘ถ้าเธอไม่มาฉันจะหักเงินเดือนของเธอ ไม่ก็หาแม่บ้านคนใหม่’

ให้ตายเซ่ ทำไมชีวิตอีเย็นคนนี้ถึงได้รันทดขนาดนี้นะ แค่อยากนอนกินโดนัทอยู่ห้องไม่รึไงงงงงงง



หลังจากที่รอรับกระเป๋าในสนามบิน เราสองคนก็เดินออกมาที่ประตูหน้าของสนามบิน ไม่นานก็มีผู้ชายสองคนในชุดลำลองสุภาพเดินมายกกระเป๋าของฉันและไมเคิลขึ้นรถสีดำที่จอดอยู่ไม่ไกลนัก

“ไปเถอะ”

“เราจะไปไหนหรอคะ”

“ตามมา”

“คุณไมเคิลมาทำงานหรอคะ”

ฉันถามเขาไม่หยุดเพราะมันสงสัยจริงๆนะ ไหนบอกมาเพราะอยากมาทะเล แต่ทำไมถึงมีบอดี้การ์ดมารออยู่ที่นี่ล่ะ

“ถามเยอะจังเลย” เขาหยุดเดินและหันมาทำหน้ามุ่ยใส่ฉัน “แล้วเลิกเรียกฉันว่าคุณได้แล้วยัยบ๊อง”

“ถ้าไม่เรียกคุณแล้วจะเรียกอะไรล่ะคะ”

“อื้มมม เอาเป็น… ที่รักดีมะ”

เปี๊ยะ!

“จะบ้ารึไง” ฉันตีเขาที่แขนก่อนที่เขาจะรีบวิ่งหนีฉันขึ้นรถไปซะก่อน นายบ้าๆๆๆๆ นายนี่มัน หืมมมม น่าตีจริงๆเลยยยยย



รถสีดำคันใหญ่มาหยุดอยู่ที่หน้าบ้านหลังนึง บ้านไม้สีขาวริมทะเล ล้อมรอบด้วยรั้วรวดหนามเตี้ยๆและพุ่มไม้สีเขียว

“บ้านใครหรอคะ”

ไมเคิลมองไปที่บ้านหลังนั้นก่อนจะหันมาบอกฉันที่นั่งอยู่ข้างๆ

“บ้านแม่ฉันเอง”

บอดี้การ์ดคนนึงลงมาเปิดประตูรถเมื่อรถจอดสนิมที่หน้าประตูบ้านด้านในพอดี

“เชิญครับ” บอดี้การ์ดเชิญไมเคิลลงจากรถก่อนที่ฉันจะตามลงไปติดๆ

ฉันก้าวท้าวลงจากรถด้วยชุดเดรสยาวเบาสีน้ำเงินที่ไมเคิลเอามาให้ เป็นชุดผ้ามัดย้อมสายเดี่ยวกับรองเท้าแตะรัดส้นสีน้ำตาล ผมยาวลอนของฉันปลิวไปตามลมจนไมเคิลต้องหันมาบอกด้วยเสียงดังว่า “หัดมัดผมซะบ้าง!”

อะไรของนายเนี่ย ให้ฉันได้เปิดตัวแบบดีๆหน่อยไม่ได้รึไง ทำไมต้องขัดตลอดเวลาเลยนะ

“ขนของมาด้วย”

ไมเคิลหันมาบอกฉันด้วยเสียงดังและหันไปทำมือเชิงห้ามไม่ให้บอดี้การ์ดสองคนนั่นช่วยยกของ ฉันเดินอ้อมไปทางหลังรถและหยิบกระเป๋าลากใบใหญ่สีดำลงมา

“หนักเป็นบ้าเลย” ฉันวางกระเป๋าลงที่พื้นก่อนจะดึงที่ลากกระเป๋าออกมา และคว้าเป๋าเป้สีน้ำตาลของฉันสะพายหลังแล้วเดินตามนายไมเคิลเข้าบ้านไป

“เร็ว!ๆ”

“รู้แล้ววว!”

ฉันลากกระเป๋าอย่างทุลักทุเลตามเขาเข้ามาในบ้าน ประตูบานไม้สีขาวบานใหญ่ถูกเปิดออก ภายในตกแต่งแบบเรียบง่าย เฟอร์นิเจอร์ที่ใช้เป็นเฟอร์นิเจอร์ธรรมดาไม่ได้หรูหราอะไร

โซฟาหวายและเบาะนั่งสีขาวถูกแทนที่ด้วยคนตัวสูงที่ทิ้งตัวลงก่อนจะกดเปิดทีวีที่อยู่ตรงหน้า

“คุณจะให้ฉันวางกระเป๋าไว้ไหนคะ”

“อืมมม… ไว้ตรงนั้นแหละ แล้วก็เลิกเรียกคุณได้แล้ว” เขากดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์ก่อนจะหันมาหาฉันที่กำลังจะเดินไปทางหลังบ้าน “นั่นเธอจะไปไหน”

“ไปหาห้องนอนของฉันค่ะ ห้องแม่บ้านอยู่ทางด้านหลังใช่มั้ยคะ”

“ไม่ต้อง เธอนอนห้องเดียวกับฉัน”

ความคิดเห็น