Hunny Exo

มาเป็นแรงเชียร์แรงใจให้ไรท์ Hunny Exo กันนะ^^ ขอบคุณทุกคอมเม้นและการติดตามจร้า~

3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน 1 (คู่รอง) ภาค×วาโย×บูม

ชื่อตอน : 3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน 1 (คู่รอง) ภาค×วาโย×บูม

คำค้น : ไอแว่นเนี่ยเมียกู เสือใหญ่,เดียร์,ไอ้แว่น,ไอ้เถื่อน

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 30.5k

ความคิดเห็น : 44

ปรับปรุงล่าสุด : 30 เม.ย. 2561 21:27 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
3p เมียผมใช่ย่อยที่ไหน 1 (คู่รอง) ภาค×วาโย×บูม
แบบอักษร

​เมียผมใช่ย่อย ตอนที่1

​.

.

.

"ไอ้วา"

"อะไรของมึงโย?"

"หันหน้ามาฟังกูก่อนสิไอ้เวรนี่..หันมาก่อน"

"โอ๊ะ!..กูจะดูหนัง"

"ฟังกูก่อนสิวะ!"

เช้ามานี่คือจำเป็นต้องมานั่งทะเลาะกับไอ้คนที่มันหน้าตาเหมือนผมราวกับกระจกที่สะท้อนอยู่นี่ด้วยใช่ม้ะ? ไอ้เวรที่ก็กะไรดูแต่หนังห่าเหวอะไรไร้สาระมาก

"มึงมาดูดิ๊!..ว่าแม่เค้าโอนเงินเข้าบัญชีมึงเท่าไหร่"

"ค่อยดู..กูดูหนังอยู่..อย่าพึ่งมาใช้"

"ไอ้นี่นิ!..ไปดูเดี๋ยวนี้เลย..เร็ว!ๆ"

"กูบอกว่าดูหนังอยู่!"

"ได้..ดูหนังใช่มั้ย..มึงเข้าไปดูในจอเลยไป๊!"

พลั่ก! ตุ้บบบ!

"โอ๊ยยยย! ไอ้โย..กูเจ็บ!"

"ใช้ยากดีนักไอ้เวรนี่"

ไม่ต้องงงหรือสงสัยนะครับว่าไอ้เสียงตุ้บเมื่อกี้คือเสียงอะไร ผมบอกให้ก็ได้ครับถ้าสงสัย เสียงเมื่อกี้ก็เป็นไอ้แฝดคนน้องเวรผมโดนถีบร่วงลงไปนี่แหละ

ทำหน้าเหมือนเจ็บใกล้ตายอย่างนั้น ไหนจะตอนนี้มีหน้าลุกขึ้นมาชี้หน้าผมแล้วบ่นแว้ดๆแล้วด้วยซํ้า

"แม่ง..เจ็บชิบ..มึงพูดดีๆก็ได้เปล่าวะ..กูดูหนังแค่นี้เอง..จะถีบกูทำไมวะ"

"กูพูดแล้วมึงไปทำมั้ยละ..ไอ้นี่นิ..ไปเช็คเร็ว!ๆ"

ว่าแล้วมันก็เดินทำหน้าบึ้งออกไปแล้วปล่อยให้ผมจดจ่ออยู่กับโน๊ตบุ๊คที่กำลังจ้องหน้าจอมันอยู่ตอนนี้ ว่าแล้วทุกคนคงรู้จักผมแล้วใช่รึเปล่า ผมวาโยแฝดคนพี่ส่วนไอ้ที่เดินกระฟัดกระเฟียดออกไปเมื่อกี้ก็คือไอ้วายุแฝดคนน้อง

ตอนนี้ผมอาจจะดูยุ่งอยู่นะครับเพราะกำลังปวดหัวกับบัญชีของตัวเองอยู่ซึ่งผมต้องมานั่งย้อนหลังหักรายจ่ายที่จ่ายนู่นนี่อีกด้วย ซึ่งที่ต้องทำแบบนี้ก็เพราะแม่ผมสั่งนี่แหละครับ แค่คิดรายจ่ายตัวเองต่อเดือนก็ปวดหัวแล้ว

"ไอ้วา..เดือนนี้มึงใช้เงินไปเท่าไหร่!?"

"อะไรนะ"

"กูถามว่ามึงใช้ตังค์ไปเท่าไหร่"

ผมตะโกนถามไอ้น้องเวรที่อยู่อีกห้องอย่างใจเย็นรอคำตอบ มันก็นานหน่อยแต่มันคงกำลังจะคิดอยู่แหละ สักพักก็มีเสียงตอบกลับมาพร้อมกับร่างของมันที่พูดพร้อมกับเดินมาด้วย

"เดือนนี้ก็ประมาณหกพันกว่าที่ใช้ไป..มึงอ่ะใช้ไปเท่าไหร่"

"เฉียดหมื่น"

"หึ...เอาไปเปย์ผู้ชายละสิ"

"หุบปากไอ้เวรนี่..แม่บอกเดี๋ยวจะโอนเงินให้อยู่..แต่ขอรู้หน่อยว่าเดือนนี้ใช้กันไปเท่าไหร่"

"เออ..ก็บอกเค้าไปสิ"

"เออ..กูก็กำลังบอกอยู่นี่ไง"

ในแต่ละเดือนผมก็ไม่คิดจะใส่ใจรายจ่ายของตัวเองเท่าไหร่นัก แต่พอจะสิ้นสุดเดือนทีไรผมต้องมานั่งเครียดแบบนี้เสมอเพราะถ้าไม่รวบรวมรายจ่ายแม่ผมก็จะไม่โอนเงินให้

ผมเลยต้องมานั่งคิดรายจ่ายซึ่งรายรับมีน้อยมากถ้ารวมที่ไอ้วายืมไปแค่สิบยี่สิบบาท ชีวิตผมก็อยู่คอนโดกับไอ้วาเพราะผมกับมันดันอยากเรียนต่อที่นี่ ส่วนแม่ผมก็อยู่กับสามีใหม่ที่แคนนาดานู่น

"ไอ้วา..มึงไม่อยากไปเรียนที่นู่นแล้วอยู่กับแม่บ้างหรอ?"

"ไม่อ่ะ..กูไม่ชอบอากาศที่นั่น..แม่ง..หนาวชิบ"

"กลัวไอ้ว่านจะเหงาละสิมึง..พูดมาเถอะน่า"

"ว่าแต่กู..มึงละ..ทำไมไม่ไปเรียนที่นู่น..ห่วงผัวละสิ!"

"เสือก!"

ผมได้แต่ค้อนตาใส่มันเพราะว่ามันจี้จุดผมเข้าจริงๆ ที่จริงผมอยากไปเรียนที่นู่นนะ แต่ว่าขาดเพื่อนไม่ได้หรอกคนอย่างผมถ้าเกิดไอ้วาไม่ไปด้วยผมก็เหงาแย่ เลยเลือกที่จะอยู่ที่นี่ไงละ

อีกอย่าง มีผัว เอ้ย สามีตั้งสองคนขืนไปเรียนที่นู่นนะมีหวังมันสองตัวคงติดหญิงกันนัว เพราะฉะนั้นเลยไม่ได้น่ะสิ ผมต้องคอยจับตาดูผังไงละครับ

"วันนี้ไม่ไปกกผัว?"

"กูขี้เกียจ..มีปัญหาหรอ?"

"ไม่มี..กูแค่ถาม..เห็นปกติไปทุกวัน..หึ..วันนี้แปลก"

"เออ..มึงก็แหกตาดูด้วย..กูยังคุยกับแม่ไม่เสร็จ..ยังไปไม่ได้"

อย่าว่าแต่จะพอว่างละสายตาจากหน้าจอโน๊ตบุ๊ครึเปล่าถามงี้เถอะ แม่ผมนี่ก็อะไรก็ไม่รู้ เด้งพิมพ์ข้อความมารัวๆจนอ่านแทบไม่ทันไหนจะต้องมานั่งตอบอีก 

"แม่คุยอะไรกับมึงเยอะแยะวะ"

"เค้าถามเรื่อยๆอ่ะ..ไหนจะรายจ่ายของมึงกับกู..เนี่ยโดนด่าอยู่เนี่ยกู"

"เหอะ!..ก็แน่ละ..มึงใช้เฉียดหมื่นก็เกือบหมดบัญชี..แม่เค้าโอนให้ใช้เดือนละหมื่นนิ"

"บางทีกูก็ต้องใช้ป้ะ..ไหนจะต้องซื้อนู่นนี่เข้าห้องอีก..ของกินของใช้ก็ออกเองป้ะ"

"อืม..ก็จริง..กูไม่เถียง"

แหงละ ถ้ามาเถียงนะมีเรื่องแน่ ไอ้ข้าวของที่มันจำเป็นต้องใช้ผมก็เป็นคนออกเงินซื้อมาเองไหนจะกับข้าวอีก ส่วนไอ้คนบางคนที่บอกว่าใช้แค่ห้าหกพันนี่จ่ายแค่ของตัวเองนะผมจะบอก ดูหน้าไอ้คนที่ใช้ตังค์เฉียดหมื่นอย่างผมสิ เหอะ นิ่งมาก

ไอ้ที่นิ่งนี่ไม่ใช่ไรนะก็กำลังมองข้อความเป็นสิบๆที่เด้งรัวๆด่าแฝดพี่อย่างผมว่าใช้จ่ายอะไรเยอะขนาดนี้ ทำไมเดือนนึงใช้เกือบหมด และนี่คือส่วนของผม ลองตัดภาพมาที่ข้อความถึงไอ้แฝดคนน้องสิครับ ก็มีแต่ ทำไมไม่เห็นเหมือนน้องเลยดูสิไม่เห็นจะใช้เงินเยอะขนาดนั้น

เอิ่ม...ถามพี่อย่างกูหน่อยสิครับว่ากูต้องจ่ายอะไรให้ไอ้น้องเวรนี่บ้าง

"กว่าจะเทศหมด..เล่นซะอ่านไม่ทัน"

"แม่เค้าเทศยาวขนาดนั้นเลยหรอวะ?"

"หึ..ไอ้เวรนี่..มึงมาอ่านเอาเองสิ"

"ไม่อ่ะ...กูจะดูหนัง"

การใช้ชีวิตแบบนี้มันก็เป็นปกติของพวกเราอยู่แล้วแต่ต้องตื่นไปเรียนและอยู่ใช้เงินแม่ไปวันๆ แต่สำหรับผมในแต่ละวันมันก็มีอะไรมากกว่าที่คิดนะจะบอกให้

"ไอ้วา..คืนนี้ไปกัน..กูอยากไปเปิดหูเปิดตาบ้างอ่ะ"

"ถุ้ย!"

"ถุ้ยไรของมึง..เดะจะโดน"

"ก็ถุ้ยที่เมื่อวานมึงไปมาแล้วไงละ!..อยากเปิดหูเปิดตา..เหอะ!..ไปผับแม่งวันเว้นวัน"

"เอ้า!..กูก็อยากไปนิ"

พอนึกภาพบรรยากาศในผับที่มีกลิ่นของแอลกอฮอร์ไหนจะกลิ่นบุรีจางๆที่โชยมาแตะจมูกผมละสั่นระริกจริงๆ อยากจะไปนั่งมองผู้ชายหน้าตาดีๆสักสามสี่คนให้พออิ่มใจซะบ้างน่ะสิ

แต่ดูเหมือนำม่มีปัญหาใช่มั้ยละ หึๆ ผิดคาดครับบอกไว้ก่อน!

"ไอ้สองตัวนั่นจะให้กูไปมั้ยวะ"

"สองตัว..ไอ้ภาคกับไอ้บูมน่ะหรอ..เออว่ะ..มันจะให้มึงไปหรอ?"

"กูจะรู้มั้ย..ปัญหาก็ตรงนี้แหละ..หรือไปโดยไม่ต้องบอกมันดีวะ..โอเครป้ะไอ้วา"

"หึๆ..ระวังนะเว้ย..ดีไม่ดีโกหกมันสองตัวจะเป็นเรื่อง..."

"..."

"ไอ้บูมมันก็พอทนได้..แต่ไอ้ภาคหึงแรงนะมึง..เอามึงตายคาเตียงได้นะกูจะบอก"

ไอ้วายิ้มแบบอิ่มเอมสุขแต่ผมลองนึกสภาพตัวเองนอนซมอยู่บนเตียงอย่างสะบัคสะบอมอย่างน่าอนาจ โดนรุมตั้งสองคนผมเกรงว่าจะไม่รอด

หือ?

นี่คนอย่างไอ้วาโยกลัวผัวหรอ? โน! ไอ้โยไม่ใช่คนแบบนี้ มันสองตัวต่างหากที่ต้องกลัวผม ใช่ มันต้องกลัวผมไม่ใช้ผมกลัวมัน คงเข้าใจประโยคที่ว่า

'ผัวต้องเชื่อฟังเมีย'ใช่มั้ยละ

"กูกลัวที่ไหน..โธ่!..กูจะไปคืนนี้..มีปัญหามั้ยละ..ใครกลัวกันวะ"

"หึ...งั้นลองดูสิ"

.

.

.

​21:37 น. ผับxxx

"ชนโว้ย!..หึ..คนนี้ไม่เมาไม่ต้องกลับ!..เฮ้!"

"ดีๆ..แดกเยอะนะไอ้เวร..กูจะได้ปล่อยแม่งนอนนี่แหละ..แดกให้มันน้อยๆหน่อย!"

"อย่ามาดูถูกกูน่าไอ้โย..กูคอแข็งเหมือนมึงที่ไหน"

"กูรู้..จะแดกก็แดกไปเถอะ..หุบปากไปด้วย!"

ในที่สุดผมก็มาอยู่ในสถานที่เริงราตรีในคํ่าคืนที่หวังไว้จริงๆซะด้วยสิ ผมมองผู้คนที่ออกมาจับจ่ายใช้สอย เอ้ย!ผิดๆ ออกมาโชว์รวดลายลีลาการเต้นที่ไม่มีใครยอมใครเลยก็ว่าได้

จังหวะเพลงที่ดังกระหึ่มทำเอาหัวใจเต้นแรงไปด้วยช่างเร้าใจอยากจะพาให้ออกไปโชว์ลีลาการเต้นนี่ด้วย และเหมาะเป็ะๆกับหนุ่มสุดหล่อที่ผมกำลังจับตามองอยู่ตอนนี้ด้วยละ

"ไอ้วา..มึงดูผู้ชายคนนั้นดิ..สเป็คเลยว่ะ"

"..."

"หล่อชิบเลยมึง..ก็ไปทำความรู้จักหน่อยเถอะวะ"

"เดี๋ยว!..อย่าลืม..ผัวอีกสอง"

ผมหันไปมองในขณะที่กำลังจะวิ่งฝ่าฝูงชนแล้วมองไอ้วาที่กระตุกยิ้มพร้อมกับชูสองนิ้วซึ่งนั่นหมายความว่า ผมต้องคิดให้ดีกับสเป็คเหยื่อที่เร้าใจนั่นหรือผัวโหดอีกสอง ผมเลยตัดสินใจเลือกสิ่งที่ควรทำดีกว่า

"กูคิดว่าน่าจะทำในสิ่งที่ควรดีกว่าว่ะ..."

"แน่นอน..มึงเลือกผัวมึงใช้มป้ะล่าาาา"

"อืม..กูเลือกผัวกู..แต่ตอนนี้"

"..."

"กูเลือกไอ้หล่อนั่น!!"

ผมฉีกยิ้มอย่างภาคภูมิใจด้วยความคิดอันประเสิฐเลิศลํ้าที่ตอนนี้ขอได้นัวกับสเป็คผู้ชายที่เจอตอนนี้หน่อยเถอะ เดี๋ยวไอ้ผัวอีกสองตัวค่อยว่ากันเนาะ

ผมไม่รีรอหลังจากตะโกนออกไปอย่างดังและมั่นใจให้ไอ้วาฟังจนค้างไปเลย ผมเองก็รีบแทรกฝ่าฝูงชนเพื่อตรงไปหาผู้ชายร่างสูงผิวสีคิวเข้มจมูกสันโด่งที่แม่งได้ใจผมสุดๆ ผมเองไม่รีรอก็เข้าไปเต้นเบียดเสียดกับเค้าด้วยก่อนจะแกล้งทำเป็นไปชนอย่างไม่ตั้งใจ

ปึก!

"อ๊ะ!..ขอโทษนะครับ..ผมมองไม่เห็น"

"เป็นอะไรรึเปล่าครับ..ร้องซะดังเชียว..เจ็บตรงไหนรึเปล่าครับ?"

"เจ็บขานิดหน่อยครับ..เมื่อกี้...​กระแทก...กับพี่ขามันเหมือนจะพลิกอ่ะครับ"

ผมลอบยิ้มให้ร่างสูงแล้วแกล้งกระเผกๆนิดหน่อยพี่แกก็เข้ามาประคองจับเอวผมไว้ด้วยละ พี่แกเอวก็ยังแอบยิ้มที่ผมเน้นคำว่า**​กระแทก<span id="redactor-inline-breakpoint"></span>**​ไป

พอมองพี่แกใกล้ๆแล้วแม่งยิ่งโครตจะห้ามใจไม่อยู่ อีนี่ก็อยากจะกระโดดกอดรัดฟัดเหวี่ยงให้รู้แล้วรู้รอด แต่เดี๋ยวก่อน ขอให้ผมอ่อยซะก่อนพอได้คลำบ้างก็พองามแล้ว

"ไปนั่งพักก่อนมั้ยครับ..พี่กลัวน้องจะเจ็บขาไปมากกว่านี้"

"มันไม่ค่อยเจ็บมากหรอกครับ..ผมขอให้พี่กอดเอวผมไว้แบบนี้ได้รึเปล่า"

'หือออออ...นี่อ่อยสุดๆแล้วนะเว้ยยย มึงไม่เอากูถือว่ามึงพลาดมาก'

"ได้สิครับ"

สุดท้ายแผนก็สำเร็จ หึๆ พี่แกก็กอดเอวผมไว้จริงๆด้วย ผมเองก็ได้แต่ยิ้มและค่อยๆใช้มือนี่สัมผัสไปตามลำแขนแกร่งและไล่ระดับขึ้นไปจนคล้องคอแกไว้ได้ ก่อนที่ผมจะค่อยๆเอาตัวเนี่ยเบียดถูๆไถๆไปกับคนตัวสูงเหมือนจะแกล้งว่าทำเป็นโดนคนอื่นเบียดมา

"อ๊ะ!"

พี่เค้าคงจะรู้แล้วละว่าผมกำลังอ่อยอย่างสุดตัว แกก็ใช้มือที่กอดรอบเอวผมไว้บีบเคล้นเอวผมแล้วสอดเข้ามาใต้เสื้อผมทันที โดยไม่ได้แคร์คนที่กำลังโชว์สเต็ปเต้นกันอยู่เลย

"อย่าเบียดพี่เข้ามานักสิครับ..มันลำบากนะ"

"ลำบากยังไงหรอครับ..ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลย"

พอผมแกล้งเอามือเอื้อมไปจับลูกรักของพี่เค้า แกเองก็ได้แต่ยิ้มแล้วขอร้องให้ผมอย่าเล่นซน แต่คราวนี้ผมซนหนักกว่าเดิมก็เอาเป้าตัวเองเนี่ยไปเบียดกับลำขาแกร่งจนพี่แกขยำก้นผมเข้าให้

"ดื้อแบบนี้..ต้องสั่งสอนบ้างแล้วสิ"

"จะสั่งสอนผมหรอครับพี่...ผมยอมเลยนะ"

ร่างสูงหยุดชะงักทันทีก่อนจะเผยยิ้มที่แสนยั่วยวน ผมเองแม่งก็รู้ตัวดีอาจจะไวไฟเกิน ดันเผลอคล้องพี่เค้าจนใบหน้าโน้มลงมาผม อีกนิดเดียว ผู้ชายในสเป็คผมจะได้ชิมรสชาติแล้ว อีกนิด อีกนิดเดียวเท่านั้น!...

พรึ่บ! ปึก!

"โอ๊ย!..ไอ้เชี่ยใครวะ!..แม่งมาขัด..กูจะได้จูบแล้วเนี้ย..เ-ี้ยยยยยยย!"

"ไง...โทษนะเมียกู..ขอคืน"

อย่าให้พูดว่าตัวผมถอยออกห่างจากร่างสูงที่จะได้จูบอยู่แล้วแท้ๆ ผมถูกดึง ไม่สิ ผมนี่ถูกกระชากอย่างรุนแรงจนตัวปลิวไปหาไอ้คนที่ดึง จนใบหน้ากระแทกเข้าที่แผลงอกแกร่ง ก่อนจะตามมาด้วยเสียงที่เย็นชาเอ่นทักทายขึ้น พร้อมกับประโยคหลังๆที่พูดกับผู้ชายคนที่ผมเกือบจะได้จูบ

"ขอโทษด้วยครับ..ผมนึกว่าน้องเค้าไม่มีผัว"

"ห๊ะ!..เดี๋ยวๆ..อย่าพึ่งเข้าใจผิดนะมึง..กูไม่ได้จะ..."

"มึงโดนกูแน่...กลับบ้าน!"

สายตาคมดุจ้องมองมาที่ผมพร้อมกับคําขู่ที่เล่นเอาขาสั่นพับๆ คงจะไม่พ้นไอ้โหดอย่างไอ้ภาค แม่ง โผล่มาจากหนายยยย!!!

"มึง..มึงงงงง...กูไม่ได้จะ..บูม!..บูมจ๋าาา...ช่วยโยด้วยยย...โยไม่ได้ทำอะไรเลยน้าาาา"

ในขณะที่ผมกำลังถูกฉุดกระชากจนปลิวว่อนไปตามแรง คิดขึ้นมาได้ผมมีผัวสองคนอีกคนมันกำลังจะฆ่าผมแต่อีกคนก็น่าจะขอร้องให้มันช่วยได้

ผมเอื้อมมือไปจับมือหนาของไอ้บูมที่กำลังเดินตามหลังอยู่ ก่อนจะทำตาปริบๆให้มันช่วยผม

"ไม่ต้องขอให้มันช่วย..มันก็จะจัดการมึงเหมือนกูนั่นแหละ"

"ไม่จริงงงงงงงง...บูมช่วยโยใช่มั้ย...ใช่มั้ยอ่ะบูมมมมมม"

"หึ...เตรียมตัวไว้เถอะ"












​ติดตามตอนต่อไป

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น