nawa

สวัสดีค่ะ ถ้าใครหลงเข้ามาแล้วอย่ากดผ่าน ลองอ่านสักตอนก่อนนะคะ นิยายของNawa อินดี้ที่ไม่ได้มีดีแค่เรื่องลึกลับ

ชื่อตอน : การสูญเสีย2

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ลึกลับ,สืบสวน สอบสวน

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.3k

ความคิดเห็น : 48

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2561 21:03 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
การสูญเสีย2
แบบอักษร

ทุกคนจ้องมองไปยังร่างของนรินทร์อย่างตื่นตะลึง ร่างสูงของนรินทร์ที่ถูกเจ้าผีดิบครอบงำหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง แววตาเหี้ยมเกรียมกระหายเลือดแสยะยิ้มที่มุมปาก ในมือยังคงถือกริชปลายแหล่มเดินเข้ามาใกล้พิมพลอย ​ตาเฒ่าอูเลเห็นดังนั้นจึงวิ่งเข้าไปขวางร่างของชายหนุ่ม แต่โดนนรินทร์สบัดแขนเหวี่ยงจนล้มไปอีกทาง ตาเฒ่ากระดูกเหล็กถึงกับครางอ๋อยเมื่อร่างกระทบพื้น คะฉิ่นรีบคลานมาหาพ่อของตนจากอีกฝั่งหนึ่งพยุงร่างอูเลขึ้น

"ไหวไหมพ่อ"

"เอ็งปลอดภัยดีหรือคะฉิ่น"ตาเฒ่ามองลูกชายตนที่คอเขียวช้ำคลานมาอยู่ใกล้ๆไต่ถามอย่างห่วงใย

"จ้ะพ่อ แล้วเราจะช่วยหมอได้ยังไงดี"คะฉิ่นถามผู้เป็นพ่อเบาๆ ตาเฒ่าเหม่อมองอย่างสิ้นหวัง

แสงอาทิตย์สาดส่องทั่วบริเวณหุบเขาอาณาเขตของเมืองร้างขับไล่ความกลัวให้หายไปจากจิตใจ พิมพลอยจ้องหน้าคนรักตาเขม็ง ชายหนุ่มตรงหน้าผู้ที่เคยปกป้อง ดูแลเธอเสมอมาบัดนี้ถูกวิญญานร้ายครอบงำเสียแล้ว สายตาของชายหนุ่มสบตาเธอนิ่งอย่างเดาไม่ถูก ร่างใหญ่เงื้อกริชขึ้นก่อนจะเอ่ยประโยคหนึ่งกับหญิงสาว แล้วจ้วงแท่งที่ท้อง

"ผมรักคุณ พิมพลอย"กริชในมือชายหนุ่มปักลงที่ท้องของตน นรินทร์ทรุดลงกับพื้นข้างแท่นบูชา ควันสีดำพวยพุ่งออกจากร่างชายหนุ่มเมื่อโดนแสงของดวงอาทิตย์ วิญญานร้ายก็กลายเป็นเปลวเพลิงลุกท่วมแล้วหายไป พิมพลอยพยายามฝืนร่างของตนลงจากแท่น ประคองร่างของชายหนุ่มขึ้น นรินทร์มองใบหน้าหญิงสาวแล้วยิ้ม

"ผมพยายามสู้กับมันในหัวของผม แต่เมื่อผมเห็นหน้าคุณ ผมก็รู้สึกตัว"ชายหนุ่มพูดกระท่อนกระแท่นขาดช่วง หญิงสาวน้ำตาไหลพยายามกดเลือดที่ปากแผลของชายหนุ่ม

"คุณไม่ต้องพูดค่ะ ทุกอย่างมันจบแล้ว พวกเราปลอดภัยแล้วฉันจะช่วยคุณเอง"นรินทร์ส่ายหน้าช้าๆอย่างสิ้นห่วงสติของเขากำลังจะหมดลง ชายหนุ่มรู้สึกสั่นเทาร่างกายหนาวเย็นอย่างประหลาด

"อย่าเพิ่งหลับนะคะ คุณต้องตื่นขึ้นมาก่อน"พิมพลอยพยายามเรียกสติชายหนุ่มอีกครั้ง คะฉิ่นและอูเลรีบเข้ามาสบทบ ทั้งหมดมองดูร่างที่แน่นิ่งของนรินทร์อย่างสิ้นหวัง แม้ชายหนุ่มยังมีชีพจรอยู่แต่คงได้ไม่นานเป็นแน่ มัจจุราชคงมาพรากวิญญานชายหนุ่ม พิมพลอยกัดริมฝีปากแน่นสะเอื้อนให้อย่างเงียบๆเธอไม่มีความสามารถใดๆจะช่วยเขาได้เลยทั้งที่เป็นพยาบาลแท้ๆ มีเพียงสิ่งศักสิทธิ์ที่สถิตย์อยู่ ณ แห่งนี้เท่านั้นที่เธอจะอ้อนวอนขอได้

"พ่อได้ยินเสียงอะไรไหม นั้นอะไรพ่อ" คะฉิ่นโหวกเวกโวยวายขึ้นอีกครั้ง ตาเฒ่าจ้องมองไปตามเสียงที่ลูกชายว่า เฮลิคอปเตอร์ทหารลำใหญ่กำลังบินวนและลงจอดที่กลางลานกว้าง เหมือนความหวังของทั้งหมดมีขึ้นอีกครั้ง ตาเฒ่ากระโดดดีใจเต้นโหย่งๆโบกไม้โบกมือเรียกจนลืมเจ็บ ใบไม้และเศษดินปลิวทั่วบริเวณด้วยแรงของใบพัด หญิงสาวปาดน้ำตาบนแก้ม ก่อนจะยิ้มทั้งน้ำตา

"คุณปลอดภัยแล้วค่ะ นรินทร์" ทรงยศลงจากเฮลิคอปเตอร์พร้อมหน่วยแพทย์ทหารและเปลสนามมาช่วยเหลือ มะเมียะวิ่งแจ้นลงจากแมงปอยักษ์ที่หล่อนเรียกตรงเข้าโถมกอดร่างสามี คะฉิ่นดีใจจนน้ำหูน้ำตาไหลกอดเมียรักแน่น

"ฉันเองจ้ะพ่อ ฉันบอกพวกทหารให้มาช่วยพวกเราในป่า"มะเมียะรีบบอกทุกคน สาวน้อยชาวป่ายิ้มหน้าระรี่นเมื่อเห็นสามียังปลอดภัย


ร่างของนรินทร์ถูกหามขึ้นเปลสนามตามด้วยร่างของปกรณ์ ขึ้นเฮลิคอปเตอร์ หญิงสาวหันมาหาอูเลที่ยืนอยู่ข้างๆมองตาเฒ่าดูแววตาสำนึกผิด

"อูเล ฉันขอโทษอูซอเขา"เสียงหญิงสาวเหมือนกลืนหายไปในคอเมื่อนึกถึงชายหนุ่มอีกคน ตาเฒ่าพยักหน้ารับอย่างเงียบๆเหมือนรู้ความหมาย ดึงแขนคะฉิ่นให้นำไปที่ร่างของหลานชาย ร่างของอูชอเลือดท่วมกายร่างกายที่กลายสภาพบัดนี้กลับเป็นปกติแล้ว อาจจะเป็นเพราะเจ้าผีดิบถูกทำลายมนต์ต่างๆที่อยู่ในนครแห่งนี้เลยจางหาย ตาเฒ่าลูบหัวร่างไร้วิญญานของหลานชายเบาๆ คะฉิ่นกับมะเมียะบีบมือกันแน่นเด็กสาวสะเอื้อนไห้ตามตาเฒ่าที่มีน้ำตาหยดใสๆไหลลงข้างแก้มชายชรา

คนเจ็บทั้งหมดถูกนำตัวขึ้นเฮลิคอปเตอร์ส่งตัวไปยังโรงพยาบาลในตัวเมือง เหลือเพียงตาเฒ่ากับคะฉิ่นเท่านั้นที่จะแบกศพของอูชอกลับไปยังหมู่บ้าน ทั้งสองหามศพลงจากเขาด้วยความเงียบงัน บรรยากาศบัดนี้ปราศจากสิ้นความน่ากลัวและวังเวงแล้วมีแต่ความหดหู่และซึมเศร้า ขากลับพ่อลูกเดินผ่านลานกว้างที่มีซากสุนัขทั้งสองนอนตายอยู่แต่ซากสุนัขในคราแรกที่คะฉิ่นเห็นบัดนี้กับกลายเป็นศพของหญิงและชายชรานอนอยู่ ตาเฒ่าเดินเข้าไปดีใกล้ๆก็ถึงกับเข่าอ่อนอีกครั้งเพราะนั้นคือ ศพของซอจีและอูเลอพี่สะไภ้และพี่ชายตนซึ่งเป็นพ่อแม่ของอูซอนั้นเอง

"โธ่ชีวิตเอ็งได้เจอพ่อกับแม่เอ็งและนะไอ้อูซอ"ตาเฒ่าวางร่างของหลานชายใกล้กับศพของทั้งคู่ก่อนจะให้คะฉิ่นหาฟืนมาเผาร่างของทั้งสามไปพร้อมกัน ตาเฒ่าปาดน้ำตาเงียบๆมองดูเปลวเพลิงที่ลุกไหม้




แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น