614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เปลี่ยน

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.2k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 28 เม.ย. 2561 21:06 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เปลี่ยน
แบบอักษร

11​ 



เช้าวันนี้ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาดมากกว่าวันอื่นๆเพราะข้างตัวในทุกวันจะมีไพเรทอยู่ แต่วันนี้กลับไม่เห็นเขาซะงั้น แถมที่ที่เขานอนยังเย็นเพราะเครื่องปรับอากาศบ่งบอกว่าคนข้างกายฉันได้ลุกออกไปนานแล้ว เมื่อคิดได้ดังนั้นฉันจึงลุกขึ้นบ้างแต่สายตาก็พลันสะดุดกับกระดาษข้อความที่มีลายมือของไพเรทเขียนไว้ตรงหัวเตียง

‘วันนี้มีธุระด่วนเข้ามาที่บริษัท’

“แค่นี้อ่ะนะ” ไพเรทนี่มันไพเรทจริงๆ งั้นวันนี้ออกไปเที่ยวข้างนอกก็คงจะดี

“แล้ววันนี้คิดยังไงถึงชวนพวกฉันออกมา ผัวปล่อย?” แหมยัยพินต้านี่ถามออกมาก่อนเพื่อนเลย มันปากเหมือนใคร

“ก็เหงาๆอ่ะ แล้วก็ยังไม่ใช่ผัวซะหน่อย” พวกเพื่อนฉันก็รู้ถึงความสัมพันธ์ของฉันกับไพเรทแล้วหล่ะว่ามันเกินคำว่าเพื่อนมาแล้ว ก็มันคาดคั้นให้ฉันบอกขนาดนั้น

“โอ้ยยยย ถึงขนาดนี้จะเรียกอะไรคะคุณนายซิดนีย์”

“ว่าแต่ซิด แกลืมอะไรไปป่าวอ่ะ” ลาเบลถามขึ้นมา ลืม ฉันลืมอะไร

“ลืม ลืมไรของแกเบล”

“ก็วันนี้น่ะ”

“นั่นๆๆเค้กมาแล้ว หูยยน่ากินเชียว มากินกัน” ก่อนที่ลาเบลจะตอบฉันเสียงของพายก็แทรกขึ้นก่อน

ติ้ง

ฉันจับโทรศัพท์ขึ้นมาดูเมื่อมีเสียงเตือนของข้อความดังขึ้นซึ่งเป็นใครไปไม่ได้นอกจากไพเรท

‘วันนี้มีประชุมด่วนคงกลับดึกหน่อยนะ’ เมื่ออ่านข้อความที่ไพเรทส่งมาก่อนจะทำหน้าเซ็งๆเพราะวันนี้ฉันยังไม่เห็นหน้าไพเรทเลย ก่อนที่จะพิมข้อความส่งกลับไป

‘งั้นวันนี้พาเพื่อนไปเที่ยวห้องนะ’

‘ผู้หรือเมีย’

‘ผู้หญิงสิยะ’

‘อือ งั้นไปก่อนนะ’

‘จะไปแล้วหรอ งานเยอะมากเลยอ่ะดิ มีลูกค้าป่ะ’

‘อือ ก็นิดหน่อย’

‘ผู้ชายหรือผู้หญิง’

‘ผู้หญิง’

‘แหม สนุกเชียวนะ’

‘ไปละๆ’

‘จะไปที่ไหนก็เชิญ ชิ’

คอนโดไพเรท

“แล้วนี่ไพเรทเมื่อไหร่จะมาอ่ะแก ปกติเค้ากลับดึกขนาดนี้ป่ะ นี่จะห้าทุ่มแล้วนะ”

“ก็ไม่อ่ะ ปกติไม่กลับดึกด้วยซ้ำ” ฉันตอบตามจริงเพราะตั้งแต่ที่อยู่กับไพเรทมาหมอนั่นไม่เคยกลับเกินทุ่มนึงด้วยซ้ำ แต่วันนี้แปลก

“ไปหลีสาวที่ไหนป่าว”

“จริงด้วย เห็นแกบอกว่าลูกค้าก็ผู้หญิงด้วยหนิ” ฉันเงียบเพราะกำลังคิดตามที่พวกนี้พูดอยู่

“เอาหน่า อย่าไปพูดให้ซิดมันคิดมากเลย ยังไงก็คงจะงานยุ่งจริงๆนั่นแหล่ะ” พายผู้เป็นคนหยุดความคิดที่กำลังจะเลยเถิดของเพื่อน

“ว่าแต่นี่ก็ดึกมากแล้วนะ เรากลับกันเลยไหมอ่ะ” พายเสนออีกครั้ง

“เออจริงด้วย งั้นพวกเราต้องขอตัวก่อนละกัน ว่าแต่ซิดแกอย่าลืมดูของในกล่องที่พวกเราเอามาให้นะ”

“อือๆ ได้ กลับกันดีๆล่ะพวกแกน่ะ”

“ไว้เจอกันเพื่อน ละอย่าคิดมากเรื่องไพเรทจนแอบไปร้องไห้คนเดียวหล่ะ”

“เอ่อหน่า ไม่ได้คิดมากซะหน่อย จะไปทำไรก็เรื่องของเค้า”

“จ้า งั้นไปละนะ บาย”

“อือ บาย”





หลังจากที่พวกนั้นกลับไปทั้งห้องก็ตกอยู่ในความเงียบอีกครั้ง โทรศัพท์เครื่องหรูถูกยกขึ้นมาปลดล็อคพร้อมกับถูกต่อสายไปยังเลขหมายของคนคนหนึ่งแต่ก็ไม่สามารถติดต่อได้ เธอจึงลองส่งข้อความไปอีกครั้ง

‘เลิกงานยังอ่ะ’

แต่ข้อความก็ไม่ถูกอีกฝ่ายอ่านอยู่ดี เธอจึงลุกขึ้นไปอาบน้ำเพื่อเตรีมตัวเข้านอนทั้งๆที่อีกใจก็อยากจะรออีกฝ่ายกลับมาต่อแต่กลับมีเสียงของข้อความดังขึ้นมาก่อน

ติ้ง

มือเรียวสวยรีบคว้าโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อหวังว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับ แต่กลับเป็นเพื่อนของเธอที่ส่งมา

‘มึง กูเจอไพเรทอยู่ตรงร้านเครื่องเพชรอ่ะ และที่สำคัญคือมากับผู้หญิงด้วย’ ก่อนอีกฝ่ายจะส่งรูปมา ในรูปคือไพเรทไม่ผิดแน่ เขาอยู่ร้านเพชรจริงๆด้วย และที่สำคัญดูจากรูปแล้วเหมือนกับไพเรทกำลังสวมแหวนให้ผู้หยิงอีกคนหนึ่งอยู่ เมื่อเห็นดังนั้นฉันจึงส่งข้อความไปหาไพเรทอีกครั้ง

‘ไพเรท ตอนนี้นายอยู่ไหนน่ะ’ และครั้งนี้เขาอ่านมัน

‘อยู่บริษัทหว่ะ งานเยอะมาก’

‘เหรอ แล้วอยุ่กับใคร’

‘คนเดียว’

‘โทรหาได้ป่ะ’

‘ไม่ต้องหรอก กูจะทำงานต่อแล้ว มีไรไว้ค่อยคุยกัน’

‘อือ’

เขาโกหกฉัน เขาบอกว่าเขาอยู่บริษัททั้งๆที่ตอนนี้เขาอยู่กับผู้หญิงอีกคนหนึ่ง ฉันได้แต่คิดว่าฉันทำอะไรผิดไปอย่างนั้นหรอทำไมเขาถึงโกหกฉันออกมาได้ ตลอดเวลาเขาทำอย่างนี้แต่ฉันไม่รู้หรือเปล่า ฉันเอาแต่คิดแบบนี้ไปเรื่อยๆจนเวลาผ่านไป





23.45

แอดดดดดด

เสียงประตูที่ถูกเปิดเข้ามาทำให้ฉันรู้ว่าตอนนี้ไพเรทได้กลับมาแล้ว ร่างสูงถอดเสื้อสูทวางพาดโซฟาก่อนจะถอดเน็กไทออกพร้อมพับแขนเสื้อเชิ้ตขึ้น ก่อนที่ร่างสูงจะสังเกตเห็นฉันที่มองเขาอยู่ก่อนแล้ว

“ยังไม่นอนหรอวะ”

“ยังอ่ะ ว่าแต่นายเถอะทำงานไปถึงไหนแล้ว”

“คงจะอีกหลายวันกว่าจะเสร็จ”

“ดูท่างานนายจะเยอะมากเลยสินะ”

“ก็เยอะ ทำไมหรอวะ”

“วันนี้นายได้ออกไปที่ไหนนอกจากบริษัทหรือเปล่า”

“วันนี้กูก็อยู่ที่บริษัททั้งวัน”

“นายแน่ใจ”

“อือ แน่ใจ” เขาโกหกฉันจริงๆด้วย

“แล้วนี่อะไร” ฉันเปิดมือถือพร้อมทั้งโชว์รูปที่เพื่อนส่งมาให้เขาดู ฉันอยากจะรู้ว่าเขาจะตอบว่ายังไง

“…”

“ทำไมไม่ตอบ บอกมาสิว่าแล้วรูปนี่คืออะไร”

“กูไม่มีอะไรต้องตอบ”

“เป็นนายจริงๆใช่ไหมไพเรท” ฉันถามเขาเสียงสั่นเครือ

“อือ กูจริงๆนั่นแหล่ะ”

“แล้วทำไมนายต้องโกหกฉันว่าวันนี้นายอยู่ที่บริษัททั้งวันทั้งๆที่นายอยู่กับผู้หญิงอีกคน นายเห็นฉันโง่มากใช่ไหม”

“…”

“ตอบฉันสิ”

“หึ กูว่าแล้วว่ามึงจะต้องไม่รู้ตัว”

“รู้ตัว?”

“มึงไม่รู้หรือไงว่าวันนี้อะไร”

“วันนี้” ก่อนที่ฉันจะได้พูดออกไปไฟในห้องก็ดับลงพร้อมทั้งประตูห้องที่ถูกเปิดเข้ามาอีกครั้ง แสงเทียนที่ส่องสว่างบนสิ่งของบางอย่างกำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ฉันเรื่อยๆก่อนที่มันจะถูกส่งต่อให้กับไพเรทเป็นคนถือเอาไว้ พาย พินต้า เมเบล คิง จอมทัพ ทำไมทุกคนถึงมาอยู่ที่นี่กัน?

“สุขสันต์วันเกิดครับ สุดที่รักของไพเรท” วันนี้วันเกิดฉันจริงด้วย ลืมไปซะสนิทเลย

“…”

“เป่าเทียนดิ เดี๋ยวเค้กก็ละลายหมด” ไพเรทบอกฉันที่มัวแต่นิ่งทำอะไรไม่ถุก นี่มันอะไรกัน ทุกคนร่วมมือกันหมดเลยใช่ไหมเนี่ย

“เห้ย อธิษฐานด้วยดิวะ” เขาพูดเมื่อเห็นว่าฉันทำท่าจะเป่าเทียนทั้งๆที่ยังไม่ได้ขอพรอะไรเลย ฉันจึงทำตามที่เขาบอกก่อนจะเป่าเทียนบนเค้กจนดับทุกเล่ม

ฟุ้วววววววว

ไฟในห้องจะสว่างขึ้นมาอีกครั้งทำใช้ฉันเห็นหน้าของทุกคนจนครบ

“ทุกคนขอบใจมากเลยนะ ฉันดีใจมากเลย” ฉันพูดด้วยความรู้สึกขอบคุณจากใจที่ทุกคนทำให้งานวันเกิดปีนี้ของฉันพิเศษอีกครั้ง

“จะดีใจตอนนี้คงเร็วไป นู่น” คิงบอกให้ฉันหันหน้าไปทางไพเรทที่ตอนนี้นั่งลงคุกเข่าตรงพื้น

“นายลงไปนั่งตรงนั้นทำไม ขึ้นมา”

“กูกำลังจะขอมึงแต่งงานนะซิด”

“ห้ะ ขอฉันแต่งงาน”

“อือ แต่งงานกับกูนะ”

“เดี๋ยวนะ ตรงนี้เลยหรอ”

“อือ ตรงนี้แหล่ะ”

“ไหนล่ะขบวนช่อดอกไม้ คนเล่นดนตรี  ลูกโป่ง คนแต่งชุดหมีไรงี้” ฉันถามไพเรทแบบขำๆเพราะรู้ว่าเขาเป็นคนยังไง

“นี่มึงพูดอะไรวะ ปัญญาอ่อน” เอ้า มาด่าเราอีก

“แล้วทำไมฉันต้องแต่งงานกับนาย ไหนลองบอกมาสิ”

"แม่กูอยากได้มึงเป็นลูกสะใภ้หว่ะ ซิดนีย์"

"ฉันก็อยากเป็นลูกสาวที่น่ารักของแม่นายนะ แต่ฉันไม่อยากได้นายเป็นผัวหว่ะ"

“หึ ขนาดนี้แล้วจะยังมาพูดแบบนี้อีกหรอวะ”

“ก็ใช่น่ะสิ ก็ฉันพูดความจริง”

“หึ กูรักมึง นี่ใช่ไหมที่มึงอยากได้ยิน ทีนี้มึงจะแต่งงานกับกูได้หรือยัง”

“อะ อะไรนะ”

“กูรักมึง”

“…”

“หลอกให้กูพูดถึงสองครั้ง แบบนี้ปฏิเสธไม่ได้แล้วนะเว้ย เอาไงแต่งไม่แต่ง”

“กะ ก็ไม่ได้จะปฏิเสธสักหน่อย”

“หึ งั้นก็แต่งงานกันนะครับที่รัก” พูดจบไพเรทก็ลุกขึ้นพร้อมกับเอื้อมมือมาจับมือข้างซ้ายของฉันเอาไว้

“…” ไม่มีคำตอบไดนอกจากรอยยิ้มที่ฉันส่งไปให้เขา ไพเรทบรรจงสวมแหวนที่นิ้วนางข้างซ้ายให้ฉันก่อนจะเคลื่อนตัวมาประทับริมฝีปากเขาลงบนริมฝีปากของฉันอย่างแผ่วเบา

แปะ แปะ แปะ

“ยินดีด้วยเว้ยทั้งสองคน”  เสียงปรบมือและคำกล่าวแสดงความยินดีทั้งเพื่อนฉันและเพื่อนของไพเรทดังขึ้นมาก่อนที่ไพเรทจะถอนจูบออกอย่างอ้อยอิ่ง

“ผมรักคุณ”

“ฉันก็รักนาย”





Special Sydney Birthday

“ไพเรท ตกลงผู้หญิงคนที่ไปกับนายเป็นใครอ่ะ”

“นี่มึงไม่รู้จริงดิ?”

“อื้อ งั้นฉันจะถามนายไหมอ่ะ”

“มึงลองดูอีกทีดิ๊” เขาบอกแบบนั้นฉันจึงเพ่งมองผู้หญิงข้างๆไพเรทอีกที ชุดนี้คุ้นๆเหมือนเคยเห็นที่ไหนเมื่อไม่นานมานี้

“ยัยพาย” ฉันบอกเสียงดัง ทำไมฉันไม่สังเกตให้เร็วกว่านี้เนี่ย

“ก็ใช่ดิ ละคนที่ถ่ายให้ก็ไอ้จอมทัพ”

“ฉันโดนทุกคนต้มจนเปื่อยอ่ะ อย่าให้ถึงทีฉันบ้างแล้วกัน”

“เจ้าคิดเจ้าแค้นหว่ะ”

“ฉันก็เป็นแบบเนี้ย รับไม่ได้ก็ไม่ต้องแต่ง”

“อะไร ไม่ทันแล้ว มึงตอบตกลงกูแล้วซิด เพราะฉะนั้นหัวเด็ดตีนขาดยังไงกูก็ไม่ยกเลิกเด็ดขาด”

“คิกๆ รักนายจัง”

“ปากหวาน จะเอาไร”

“ของขวัญวันเกิดฉันล่ะ”

“กูไง ของขวัญที่ดีที่สุดของมึงแล้ว”


เห้อ ไพเรทนี่ยก็คือไพเรทจริงๆสินะ นี่แหล่ะค่ะ ว่าที่สามีของฉันเอง


end






เเต่ เเต่ เเต่ ทุกคนไม่ต้องตกใจไปนะคร๊าาาาาาาาา เพราะนี่จะจบเนื้อหาหลักเฉยๆ ไรท์ไม่ได้หายไปไหน เเต่จะมาลงไพเรทกับซิดนีย์ในเเบบตอนพิเศษค่าาา จะลงเรื่อยๆนะคะ หายห่วงว่าจะมีเเค่นี้เเน่นอน เพราะไรท์เตรียมตอนพิเศษไว้อีกเพียบ อิอิ

ไว้เจอกันในตอนพิเศษนะคะ รักรีดเดอร์ทุกคนเลยคร่าาาาาาาาา

สำหรับคืนนี้ฝันดีค่าาาา เจอกันตอนหน้านะ อิอิ


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น