ชะโดตัวโต
facebook-icon

เชิญพบกับภาคต่อของ 'พี่คิณ - ณิริณ' 'พี่ภาคย์ - ไออุ่น' ในเรื่อง 'HATE ME: บงการรัก' เรื่องราวของภัทธิรา ลูกสาวคนเดียวของพี่คิณ - ณิริณ และเป็นน้องสาวฝาแฝดของพี่ภาคย์กับการที่จะต้องจำใจแต่งงานกับ 'คิริน' เพื่อแลกกับชีวิตของภิชญ์น้องชายของเธอ ***โหวต เม้น ให้กำลังใจกันด้วยนะคะ***

HATE LOVE 1: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] ผู้ชายไร้หัวใจ 100%

ชื่อตอน : HATE LOVE 1: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] ผู้ชายไร้หัวใจ 100%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 9.8k

ความคิดเห็น : 12

ปรับปรุงล่าสุด : 25 พ.ค. 2561 00:43 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
HATE LOVE 1: [ภาคย์ ❤ ไออุ่น] ผู้ชายไร้หัวใจ 100%
แบบอักษร

HATE LOVE 1: ผู้ชายไร้หัวใจ


อินทุกรเดอนเข้ามานั่งอยู่ในห้องทำงานของภาคย์ บรรยากาศช่างเงียบเหงาเพราะเขาเอาแต่ทำงานโดยที่คิดที่แลสายตามาทางเธอเสียด้วยซ้ำ


แล้วจะพาเธอมาที่นี่ทำไม?


เขาทำราวกับว่าเธอเป็นอากาศหรือฝุ่นละอองเล็กๆที่มองไม่เห็น เพราะอะไร...ทำไมเจ้าชายของเธอถึงได้เย็นชาขนาดนี้ 


"พี่ภาคย์คะ อุ่นกลับบ้านก่อนนะคะ!" 


ภาคย์ชำเลืองมองเล็กน้อย "งานฉันยังไม่เสร็จ นั่งเงียบๆไปเถอะ น่ารำคาญ!!"


อินทุกรลุกขึ้นแล้วจ้องเขาไปด้วยความน้อยใจ "พี่ภาคย์ทำไมชอบคิดว่าอุ่นน่ารำคาญอยู่ตลอด อุ่นเจ็บปวดนะ! ถ้าไม่เต็มใจก็ไม่ต้องฝืนสิ!" อินทุกรน้ำตาคลอมอผู้ชายไร้หัวใจตรงหน้าด้วยความเจ็บแปลบในใจ 


ภาคย์ที่รู้ตัวว่าผิดที่ใช้พูดพูดกับเธอแรงเกินไปนึกคิดที่จะขอโทษ เขาวางทุกอย่างในมือลงแล้วเดินเข้าไปใกล้ๆหญิงสาวแล้วก้มหน้าลง "ไหนๆก็เปลี่ยนอะไรไม่ได้แล้ว ก็เลิกทำตัวน่ารำคาญซะสิ!"


"ฮึก อุ่นก็เป็นของอุ่นแบบนี้อยู่แล้ว ถ้ารำคาญมาก ไม่อยากเจอกันก็ไม่ต้องเจอ"


"แล้วรู้ได้ยังไงว่าไม่อยากเจอ" ใบหน้าหล่อเหลาอันแสนเย็นชาพูดออกมาโดยไม่สามารถเกาทางอารมณ์ได้ "ถ้าไม่อยากเจอ ตอนนั้นก็คงไปตามไปหาทุกวันหรอก"


"ทุกวัน...?" เธอทบทวนคำนั้นอีกครั้ง


"ใช่ ทุกวัน...อุ่นรู้ไหมว่าพี่คิดถึงอุ่นมากขนาดไหน? ทำไมถึงหนีพี่ไปอังกฤษล่ะ หืม?"


"ฮึก อุ่น.. ฮือ อุ่นก็ ก็คิดถึงพี่ภาคย์ค่ะ ฮือๆ อุ่นอยากเจอพี่ภาคย์ทุกวันจริงๆนะคะ" 


เขาปาดน้ำตาให้เธอแล้วยิ้มบางๆ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้เห็นรอยยิ้มของเขาในรอบสิบปีเลยก็ว่าได้ มือหนายกมือทาบหัวเธอแล้วขยี้ไปมา "ไม่งอแงนะ เด็กดีของพี่"


เด็กดีของพี่...

ค่ะ...อุ่นจะเป็นเด็กดีของพี่ภาคย์...

เฮือก!!

"เป็นอะไร? แล้วร้องไห้ทำไม?"  ภาคย์ย่นคิ้วลงในขณะที่มองคนตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ ระหว่างที่เขาทำงานก็ได้ยินเสียงสะอื้นของคนที่กำลังหลับใหลอยู่บนโซฟา ใบหน้าหล่อเหลาเนียนละเอียดยังคงไม่ละสายตาจากเธอในขณะนี้


คนที่เพิ่งตื่นใช้นิ้วชี้แตะที่ปลายตาก็รู้ว่าเมื่อครู่เธอฝันและละเมอร้องไห้ออกมา อินทุกรขยับตัวเล็กน้อย "แค่...ฝันร้ายเฉยๆค่ะ"


ชายหนุ่มพงกหัวเบาๆก่อนจะกลับไปนั่งทำงานของตัวเองต่อ อินทุกรได้แต่นั่งเกร็งอยู่อย่างนั้นโดยที่ไม่มีปากมีเสียงใดๆเลย แล้วจะทนนั่งอยู่แบบนี้ทำไมกันนะเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเช่นกัน


"เอาแต่จ้องอยู่ได้ มีอะไรก็พูดมา" ภาคย์เอ่ยโดยไม่ได้หันมามอง


"ปละ เปล่าค่ะ" เห็นกองเอกสารที่โต๊ะทำงานของเขามีมากมาย ในใจเลยอยากจะช่วยงานเขาบ้างดีกว่ามานั่งเฉยๆ "พี่ภาคย์มีอะไรให้อุ่นช่วยไหมคะ?"


"ไม่ต้องหรอก อีกสักพักฉันมีประชุม อยากกลับก็บอกฉันจะได้ให้คนไปส่ง" เขาพูดโดยที่ไม่ได้หันไปมองคู่สนทนาเลยสักนิด 


"อุ่นอยู่รอพี่ภาคย์ดีกว่าค่ะ"


ภาคย์พยักหน้าเบาๆ เขานั่งทำงานของตัวเองท่ามกลางบรรยากาศความเงียบอยู่ไม่นานเลขาหน้าห้องก็มาตามว่าถึงเวลาประชุม อินทุกรมองตามก็ถอนหายใจไปพลางๆ ร่างเล็กในชุดนักศึกษาลุกขึ้นจากโซฟาแล้วเดินไปมารอบๆห้องทำงานของเขาเพื่อคลายความเบื่อหน่าย 


ตากลมสอดส่องไปทั่วบริเวณ ในห้องนี้มีอุปกรณ์อำนวยความสะดวกแบบครบครัน เธอหยิบรีโมทโทรทัศน์มาแล้วเปิดดูไปยังช่องต่างๆ จนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วขณะหนึ่ง


กึกๆ


แกร็ก...


"ภาคย์... เอะ!? ไม่อยู่หรอ?" หญิงสาวสวยคนหนึ่งจู่ๆก็เปิดประตูเข้ามาทำให้อินทุกรตกใจอยู่ไม่น้อย เธอเรียกชื่อเจ้าของห้องทำงานแต่ก็ทำท่าประหลาดใจเมื่อคนที่เธอต้องการพบไม่ใช่หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงหน้า "น้องคะ! ภาคย์ไปไหนหรอ?"


"พี่ภาคย์ประชุมค่ะ" เธอตอบกลับตามมารยาท


หญิงสาวคนนั้นช่างคุ้นหน้าเสียจริงๆ...


หญิงสาวเดินเข้ามานั่งข้างๆ ในขณะที่อินทุกรเขยิบที่ให้กว้างขึ้นเช่นกัน "ไปนานแล้วหรือยัง พอดีว่าพี่ก็มีธุระด่วนกับภาคย์เหมือนกัน"


"พักใหญ่ๆแล้วค่ะ อีกเดี๋ยวก็คงจะประชุมเสร็จ" ในใจนั้นอยากรู้เหลือเกินว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร ทำไมจึงดูสนิทสนมกับดีนัก "ขอโทษนะคะ เป็นแฟนพี่ภาคย์หรอคะ?" 


คิกๆ


แกร็ก....


หญิงสาวตรงหน้าหัวเราะเบาๆพร้อมๆกับเจ้าของห้องทำงานกลับเข้ามาพอดี ทันทีที่ภาคย์เห็นแขกที่เพิ่งมาเยือนก็เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงพร้อมกับสีหน้าบึ้งตึง


"ไหนว่านัดตอนเย็นไงภัทร เรื่องมันด่วนมากถึงขนาดมาหาเองถึงที่นี่เลยหรือไง!?" เสียงทุ้มกดต่ำเชิงจะตำหนิคนที่มาถึง "มีอะไรก็รีบพูดมา"


"ภาคย์ทำไมชอบดุจังเลยล่ะ ดูสิ...สาวน้อยคนนี้กลัวหมดแล้ว" เธอชี้ไปที่อินทุกร "เฮ้อ กับพี่น้องทำไมชอบดุจังเลยนะ"


พี่น้อง...?


อินทุกรนั่งพิจารณาหญิงสาวที่นั่งข้างๆเธออย่างละเอียด ใบหน้าบางส่วนของเธอมีความละม้ายคล้ยภาคย์อยู่ไม่น้อยราวกับว่าเป็นฝาแฝดกันก็ไม่ปาน 


ฝาแฝด....?


"พี่ภัทร...หรือเปล่าคะ!?" เธอลองถามเพื่อความมั่นใจว่าใช่ภัทธิราหรือไม่ อินทุกรรู้ว่าภาคย์มีน้องสาวที่เป็นฝาแฝดท้องเดียวกัน หลายปีก่อนหน้านี้ก่อนไปใช้ชีวิตที่อังกฤษแฝดผู้น้องของภาคย์มักมีนิสัยอ่อนโยนและชอบแต่งหน้าแต่งตัวให้เธอเสมอ


"ใช่จ้ะ ลุ้นอยู่ตั้งนานว่าไออุ่นจะจำพี่ได้หรือเปล่า อยากเป็นเจ้าหญิงดิสนีย์พี่ก็เป็นคนแต่งหน้าให้ไม่ใช่หรือไง...ถ้าลืมกันไปจริงๆพี่คงเสียใจน่าดู" ภัทธิรายิ้มอย่างอบอุ่น ตั้งแต่ที่เข้ามาในห้องนี้ก็เดาได้อยู่แล้วว่าหญิงสาวในชุดนักศึกษาเป็นใครเพราะพี่ชายฝาแฝดของเธอแม้ว่าจะมีข่าวกับพวกดารานางแบบ แต่ก็ไม่มีใครได้รับสิทธิ์เข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวหรอกนะ "ภาคย์ทำไมปล่อยให้ไออุ่นนั่งเซ็งอยู่ในนี้คนเดียวล่ะ ไม่พาไปเที่ยวหน่อยหรอ?"


ภาคย์เดินไปยังโต๊ะทำงานของตัวเอง เขานั่งลงกับเก้าอี้นวมช้าๆแล้วทอดสายตามองมาที่สองสาวนิ่ง "ภาคย์มีงานต้องทำนะภัทร ว่าแต่จะพูดธุระของตัวเองได้หรือยัง?"


ภัทธิราถอนหายใจช้าๆ "ทำตัวเย็นชาไร้หัวใจอยู่ได้" เสียงบ่นพึมพำดังลอดจากไรฟันมาให้คนข้างๆได้ยิน สองพี่น้องฝาแฝดปรึกษาหารือกับเรื่องบางอย่าซึ่งสีหน้าดูเคร่งเครียดเสียเหลือเกิน อินทุกรไม่กล้าที่จะฟังเพราะเกรงว่าเขาจะมองเธอเป็นคนจุ้นจ้าน ด้านภัทธิราคอยสะกิดให้ภาคย์ลดอีโก้ของตนเองลงบ้าง


บรรยากาศแบบนี้ไม่ค่อยชอบเสียเท่าไหร่...


อินทุกรรู้สึกเบื่อๆจึงเดินออกมาจากห้องทำงานไปยังพื้นที่ต่างๆทั่วบริษัท ที่นี่ถูกจัดไว้เป็นสัดส่วนและเป็นระเบียบ หญิงสาวเดินไปเรื่อยๆตามทางเห็นว่าพนักงานกำลังเร่งจัดพื้นที่ของโชว์รูมเพื่อแสดงสปอร์ตคาร์รุ่นใหม่ที่กำลังจะมาถึง


กึกๆ


"คุณภาคย์อยู่ไหมครับ?" เสียงทุ้มดูอ่อนละมุนจากชายหนุ่มที่ดูจากการแต่งตัวแล้วอายุไม่มากเท่าไหร่ เขาสะพายกระเป๋ากล้องใบใหญ่แล้วแล้วยิ้มให้กับพนักงานต้อนรับที่อยู่ตรงหน้า ใครได้เห็นคนละลายได้เลยทีเดียว "ว่าไงล่ะครับ คุณภาคย์อยู่หรือเปล่า?"


"อยู่ อยู่ค่ะ" พนักงานสาวยิ้มเขินเพียงเพราะสบสายตา เธอรีบผายมือเชิญเขาเข้าไปด้านในส่วนของสำนักงานทันที


ช่วงจังหวะที่อินทุกรกำลังละความสนใจจากสิ่งที่อยู่ตรงหน้า ช่วงที่เธอเดินถอยหลังก็เกิดชนกับผู้ชายที่เพิ่งจะเข้ามา แม่บ้านเพิ่งจะทำความสะอาดพื้นจึงเปียกหมาดๆทำให้อินทุกรเสียหลักล้มลงไป


"เจ็บตรงไหนหรือไม่ครับ?" ชายหนุ่มยื่นมือมาช่วยพยุงเธอขึ้น 


อินทุกรส่ายหัวแล้วยิ้ม "ไม่เป็นไรค่ะ"


เขาพยักหน้าเชิงรับรู้ "มาฝึกงานหรอ? ทำไมผมไม่เคยเห็นเลย" สายตาที่มองมาดูเจ้าชู้ยังไงชอบกล อินทุกรรู้สึกแปลกๆจึงค่อยๆถอยหลังห่างออกมา


"เปล่าค่ะ แค่มากับ...." อินทุกรตอบเสียงเบาแต่ไม่นานนักก็เหมือนจะมีระฆังช่วยชีวิต


"ภิชญ์!!" สองคนที่ยืนอยู่หันไปหาเจ้าของเสียง ภาคย์กับภัทธิราเดินเข้ามาด้วยความรวดเร็ว ชายหนุ่มที่ชื่อภิชญ์ส่งยิ้มทักทายทั้งสอง ภัทธิราตีแขนของคนที่เธอเดินเข้ามาหาเบาๆ "ลงเครื่องมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่ชอบโทรมาบอกกันก่อน"


"เพิ่งมาถึงเมื่อชั่วโมงที่แล้วนี่เองครับ พี่ภาคย์ส่งคนไปรอรับเหมือนกับรู้ว่าผมจะลงเวลาไหน" ภิชญ์ยืดตัวแล้วเอามือล้วงกระเป๋ากางเกง "ใช่ไหมครับ พี่ภาคย์"


"เออ ถ้าฉันไม่รู้นิสัยแกแล้วจะเกิดเป็นพี่ของแกได้ยังไง" ภาคย์ตอบเสียงเรียบ เขาหันไปทางหญิงสาวในชุดนักศึกษาที่กำลังยืนนิ่งกับเหตุการณ์ตรงหน้า "อยากจะกลับหรือยัง ฉันจะไปส่ง"


คำพูดทำไมคนฟังคิดว่าเขากำลังไล่เธออยู่...


อินทุกรพยักหน้ารับ "ค่ะ"


"เดี๋ยวสิภาคย์ พ่อบอกว่าวันนี้ให้พาไออุ่นไปทานข้าวที่บ้านด้วยนะ" ภัทธิราดึงแขนของพี่ชายฝาแฝดของเธอเอาไว้ "ลืมแล้วหรอ?"


"เดี๋ยวนะพี่ภัทร! อย่าบอกนะว่านี่น่ะเป็นว่าที่พี่สะใภ้ผมหรอ? ทำไมรู้สึกเสียดายแบบนี้นะ" น้ำเสียงของภิชญ์ค่อนข้างรู้สึกเสียดายจริงๆ อินทุกรได้ยินดังนั้นก็เขยิบไปหลบอยู่ข้างหลังของภาคย์


ภาคย์ยังคงทำตัวนิ่งขรึมไร้ความรู้สึก "หุบปากแล้วก็เตรียมตัวกลับบ้านได้แล้ว"


ในระหว่างที่กำลังเดินทางกลับบ้าน...


ภาคย์รับบทสารถีขับรถพาผู้โดยสารไปยังที่บ้านของเขา ภิชญ์นั่งข้างคนขับก็คอยหาเรื่องคุยกับอินทุกรที่ทำตัวเก้ๆกังๆโดยที่ไม่สามารถอธิบายความรู้สึกได้ "นี่ถ้าพ่อไม่ส่งข้อความมาเตือนพี่ภัทร ป่านนี้คนขับรถของเราคงจะลืมแล้วทิ้งน้องอุ่นกลับบ้านไปแล้วล่ะมั้ง"


เขาไม่ได้ลืม...แต่เขาไม่รู้เรื่องนี้เลยต่างหาก ภาคย์ได้แต่ขับรถไปนิ่งๆและเป็นผู้ฟังการสนทนาของอีกสามคนบนรถ


"น้องอุ่นไม่เกร็งนะ พวกเราคนกันเองทั้งนั้น" ภิชญ์ยังคงสร้างบรรยากาศเพื่อไม่ให้น่าเบื่อเกินไป เขารู้ดีว่าพี่ชายของเขาคงไม่ยอมร่วมวงสนทนาเป็นแน่ "ว่างๆเราไปเที่ยวกันหน่อยไหม? เพิ่งกลับมาไทยไออุ่นคงไม่ค่อยได้ไปไหนเลยล่ะสิ"


"ขอบคุณค่ะ อุ่นยังไม่ค่อยรู้เส้นทางเท่าไหร่ แต่ก็พอจำทางไปมหา'ลัยได้" อินทุกรยิ้ม


"ก็ดีนะ กว่าภิชญ์จะเปิดเทอมก็อีกตั้งหลายเดือน เนอะๆภาคย์...พวกเราไปบ้านริมทะเลกันเถอะ" ภัทธิรากล่าวด้วยน้ำเสียงสดใส ปกติเธอก็ไม่ได้พูดเยอะขนาดนี้หรอกแต่เพราะพี่ชายฝาแฝดเอาแต่เงียบแบบนี้จนเสียบรรยากาศ


"เอาไว้ค่อยคุยกันวันหลังเถอะ" ภาคย์ยังคงขับรถไปนิ่งๆไประยะเวลาหนึ่งจนกระทั่งถึงบ้านของตน 


สี่หนุ่มสาวลงจากรถแล้วพากันเดินเข้าตัวในขณะที่มีคนรับใช้วิ่งเข้ามาช่วยขนกระเป๋าของภิชญ์ นาตยาในวัยแปดสิบกว่าคอยชะเง้อมองหลานๆด้วยความอิ่มเอมใจอยู่บนโซฟาใหญ่ในห้องโถงกว้าง


หลานชายคนโปรดของเธอกำลังกลับมา... อันที่จริงเธอก็รักหลานๆเท่ากันหมดเพียงแต่ว่าภิชญ์จับจุดเอาใจหญิงชราได้ดีกว่าคนอื่นๆก็เท่านั้น "มากันแล้วรึ?"


"กำลังขนกระเป๋าของภิชญ์กันอยู่ค่ะ มาคราวนี้ได้อยู่นานคุณแม่คงจะได้เที่ยวทุกวันแน่ๆ" วาณิริณยิ้มให้กับหญิงชราข้างๆ "วันนี้พี่คิณให้ภาคย์พาหนูไออุ่นมาทานข้าวเย็นที่บ้านด้วย โตเป็นสาวแล้วล่ะค่ะ ท่าทางเรียบร้อยน่าจะถูกใจคุณแม่"


"เฮ้อ คิณนี่ก็ยังไม่เลิกนิสัยชอบบังคับคนอื่นๆเสียจริงๆ" นาตยาบ่นไปตามประสาแต่ไม่นานนักหญิงสูงวัยก็ฉีกยิ้มออกมาอย่างมาความสุข "มาๆ เอ้อ หลานๆมาแล้ว"


ฟอด !!


"คิดถึงแม่กับย่าที่สุดเลยครับ" ภิชญ์เดินนำทุกคนเข้ามา สองแขนอ้ากว้างโอบกอดแม่และย่าของเขาพร้อมกับหอมแก้มคนละทีด้วยความคิดถึง ในขณะที่คนอื่นๆค่อยนั่งลงที่โซฟา "วันนี้มีปาร์ตี้กันหรอครับ"


"จ้ะ มาเหนื่อยๆภิชญ์ไปอาบน้ำก่อนนะ" นาตยาลูบผมหลานชายที่เพิ่งหลับมาด้วยความเอ็นดู สายตาพลันเห็นหญิงสาวในชุดนักศึกษาก็กวักมือเรียก "มาใกล้ๆสิแม่หนู" อินทุกรยกมือไหว้ทักทายผู้ใหญ่แล้วค่อยคลานเข่าเข้าไปหา นาตยาเชยคางมนขึ้นมาให้เห็นใบหน้าของเธอชัดๆ "น่ารัก น่าเอ็นดูเห็นแล้วก็นึกถึงภากรกับณิชาเมื่อก่อน ตีกันแทบตายสุดท้ายก็ไปไหนไม่พ้น ฮ่าๆ ย่าเพิ่งลงดอกกุหลาบใหม่ออกดอกสวยเชียว ภาคย์พาน้องไปดูในสวนหน่อยนะ ผู้หญิงกับดอกไม้เป็นของคู่กัน"


"ครับย่า" ภาคย์ตอบรับนิ่งๆ


วาณิริณยิ้มบางๆ "ไออุ่นไม่ต้องเกรงใจนะจ๊ะ ภัทรไปช่วยแม่กับย่าเตรียมของในครัวกันดีกว่า"


"ค่ะ" ภัทธิรารับคำ "ไปอาบน้ำได้แล้วภิชญ์" มือเล็กของเธอดันน้องชายให้ออกจากบริเวณนั้น สายตาของภิชญ์นั้นมีเสน่ห์แต่หากใครตามไม่ทันก็อาจจะตกหลุมพลางง่ายๆเช่นกัน


ภาคย์ลุกขึ้นแล้วยืดตัวเล็กน้อย เขาเดินนำออกไปโดยไม่กล่าวคำใดๆสักนิด อินทุกรได้แต่ทอดถอนหายใจหนักหน่วงก่อนจะเดินตามออกไป ร่างสูงนำพามาจนถึงสวนหย่อมที่สุดแสนจะร่มรื่นใจกลางกรุง ดอกไม้นานาพันธุ์ถูกปลูกรวมกันเอาไว้ที่นี่และพยายามที่จะดูแลให้เติบโตงอกงาม


"อยากได้อะไรก็เด็ดเอาไปเถอะ" เขาพูด


"ไม่เป็นไรค่ะ" อินทุกรมองเขาด้วยแววตาเศร้า "ถ้าพี่ภาคย์อึดอัด จะให้อุ่นกลับก็ได้นะคะ"


"มาคิดๆดูอีกที อยากทำให้ฉัยหายอึดอัดหรือเปล่า"


"ถ้าทำได้ อุ่นก็จะทำค่ะ"


"ดี" ใบหน้าของเขายังไม่เคยมีรอยยิ้มปรากฎออกมาให้เห็น บัดนี้อินทุกรกลับรู้สึกอะไรบางอย่างอยู่ในใจเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้ ใบหน้าหล่อเหลาเกลี้ยงเกลาโน้มลงประทับริมฝีปากของเธอ เขาจู่โจมโดยทีทคนตัวเล็กไม่ทันได้ตั้งตัว สองแขนยกขึ้นพยายามดันเขาออกไปให้ห่างจากตัวแต่ว่าไปไหนไม่ได้เมื่อสองมือของเขาจับประคองใบหน้านวลเอาไว้ไม่ให้ขยับ


แข็งทื่อเป็นก้อนหิน ไร้รสชาติ...


ภาคย์ผละริมฝีปากออกเพราะสัมผัสได้ว่าอีกคนกำลังตัวสั่มเทิ้มราวกับว่าเป็นไข้ "ครั้งแรกหรอ?" อินทุกรสูดหายใจเข้าให้ลึกเพื่อตั้งสติ "หึ ถึงว่าจืดชืดซะไม่มี"


"...." คนถูกกระทำไร้เสียงใดๆออกมา


"แล้วแบบนี้น่ะหรอ? ที่บอกว่าจะทำให้ฉันหายอึดอัด" เขาก้มลงไปกระซิบแนบหูเธอ "น่ารำคาญ"


"ฮึก" คำนี้อีกแล้วหรอ? อินทุกรสะกดกลั้นความความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ข้างใน "ถ้ารำคาญมากนักทำไมไม่บอกปฏิเสธผู้ใหญ่ไปล่ะคะ อุ่นไม่ได้อยากจะบังคับให้ใครต้องฝืนใจ"


"วันๆคงไม่คิดอะไรสินะ แต่มาคิดๆดูแล้ว...เธอก็เหมาะที่จะมาเป็นของเล่นฆ่าเวลาให้ฉันได้บ้างล่ะมั้ง ไหนๆก็หลงเข้ามาแล้วอยู่เที่ยวให้สนุกก่อนก็แล้วกัน" อินทุกรได้ยินคำพูดบาดหูก็รู้สึกเสียใจ ภาคย์ฝังใจอะไรกับเธอหรือถึงต้องทำให้รู้สึกแย่แบบนี้ ชายหนุ่มกระตุกยิ้มคล้ายกับว่าพึงใจกับการกระทำของตน


คนตรงหน้านี้ไม่ใช่พี่ภาคย์ผู้เป็นดั่งเจ้าชายของเธอ...


เขาคือใครก็ไม่รู้...


ใครที่กำลังจะทำให้เธอจมดิ่งกับความรู้สึกที่ไม่ดี ใครบางคนที่มาอาศัยในร่างของเจ้าชายของเธอ...

______________________100%______________________



***** ขออนุญาตแก้ไขเนื้อหาค่ะ เพราะดูแล้วพี่ภาคย์มันไร้เหตุผลที่จะทำร้ายน้องเกินไป *****

แกจะเอายังไงกับน้องฮะ พี่ภาคย์ฮะ พี่ภาคย์!!

เดี๋ยวมาต่อนะคะ มาช้าหน่อยจ้า ช่วงนี้ไรท์งานรุมมากกกก

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น