ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

มาเฟียไร้รัก 11 100%

ชื่อตอน : มาเฟียไร้รัก 11 100%

คำค้น : มาเฟียไร้รัก

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 25.1k

ความคิดเห็น : 75

ปรับปรุงล่าสุด : 04 ก.ค. 2561 16:28 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
มาเฟียไร้รัก 11 100%
แบบอักษร

มาเฟียไร้รัก 11

“วีรภาพ…..” วิระที่รู้สึกตัวขึ้นมาก็ส่งเสียงเรียกวีรภาพเบาๆ ทำให้วีรภาพที่ได้ยินรีบเดินเข้ามาใกล้ๆเตียงและลูบหัววิระเบาๆ ใบหน้าของวิระยังดูซีดเซียวเล็กน้อย ซึ่งวีรภาพไม่ชอบใจเอาเสียเลย ที่วิระนอนซมก็เพราะเค้าไม่ดูแลให้ดีเอง


“เป็นยังไงบ้าง รู้สึกไม่ดีตรงไหนมั้ย”


“ฉันรู้สึกคัน อยากเกา” วิระยังรู้สึกมีอาการคันอยู่เล็กน้อย แต่ก็ไม่กล้าเกา เพราะคันตรงช่วงท้อง กลัวจะเป็นแผลแล้วติดเชื้อเอาได้


“เดี๋ยวกลับบ้านไปอาบน้ำแล้วฉันจะทายาให้นะ นายลุกไหวมั้ยเราจะต้องกลับไปพักที่บ้านใหญ่”


“ทำไมไม่กลับคอนโด”


“แม่บอกให้นายไปอยู่ที่บ้านก่อนช่วงนี้ ฉันก็จะกลับไปอยู่ด้วย ไม่ต้องกลัวนะ” วีรภาพบอกก่อนจะกดออดเรียกหมอให้เข้ามาดูอาการ เพียงไม่กี่นาทีหมอก็เข้ามาพร้อมกับพยาบาล ตรวจอาการของวิระอีกเล็กน้อยและสั่งให้พยาบาลไปจัดยาที่จดให้เอามาให้ที่ห้องนี้ พอได้รับยา วีรภาพก็อุ้มวิระใส่รถเข็นและเป็นคนเข็นวิระไปยังลานจอดรถที่มีเฟยรออยู่ก่อนจะพาวิระไปที่บ้านใหญ่


“วีร์ ฉันหิว” คงเพราะนอนหลับนานท้องเลยเริ่มประท้วง ตอนนี้วิระอยากทานอะไรที่อร่อยๆ ซึ่งไม่เจาะจงว่าเป็นอาหารประเภทไหน ขอแค่ที่อร่อยถูกปากก็พอ


“เดี๋ยวก็ถึงบ้านใหญ่แล้ว ทนอีกนิดนะ แม่บอกจะทำของโปรดนายไว้ให้ทาน”


“อืม”


วีรภาพมองวิระที่ยังมีอาการติดง่วงๆซึมๆอย่างเอ็นดู เพราะตอนนี้วิระดูจะเป็นเด็กบอกง่ายกว่าเวลาปกติ แต่พรุ่งนี้อาการเหวี่ยงๆคงกลับมาเหมือนเดิม


พอรถเข้ามาจอดภายในรั้วบ้านหรือคฤหาสน์ตระกูลหยาง วิระก็ถูกวีรภาพประคองตัวเดินเข้ามาในบ้าน พอลู่หลินเห็นวิระเดินเข้ามาก็เข้ามากอดและหอมแก้มเบาๆด้วยความโล่งใจที่วิระยังอยู่ในสภาพที่ดี ไม่ได้ดูซีดเซียวกว่าเดิม เธอลงทุนไปร้านยาจีนของซินแสประจำตระกูลหยางด้วยตัวเองเพื่อเอายาจีนสูตรตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษมาต้มให้วิระดื่มเพื่อบำรุงร่างกาย เพราะเธอรู้สึกว่าวิระซูบผอมลงกว่าตอนยังไม่มีลูกเสียอีก


“สวัสดีครับนายหญิง”


“นายหญิงอะไรกัน บอกให้เรียกแม่ตั้งกี่ครั้งแล้วไม่จำเลยเด็กคนนี้ ตอนนี้ก็มีหลานกับตาวีร์แล้ว ควรเรียกแม่ได้แล้วนะ”


“ขอโทษครับ”


“ไม่ต้องขอโทษหรอกจ้ะ ไปที่โต๊ะทานข้าวดีกว่า วันนี้แม่เตรียมอาหารบำรุงร่างกายไว้เยอะเลย” ลู่หลินบอกก่อนจะจับวิระให้เดินตามไปด้วยช้าๆโดยมีลูกชายของเธอเดินตามหลังมาติดๆ ที่โต๊ะก็มีสามีรอทานข้าวอยู่แล้ว เห็นแบบนี้ก็อดคิดถึงอี้เฟิงกับเฉินไม่ได้ ไม่รู้ว่าจะมีเวลามาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากันเมื่อไร


“สวัสดีครับนายใหญ่”


“สวัสดีวิระ รู้สึกเป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง”


“ดีขึ้นแล้วครับ” วิระบอกก่อนจะส่งยิ้มบางๆให้ผู้มีพระคุณที่ตนเองทั้งรักและเทิดทูลเหนือหัว หากไม่มีนายใหญ่ก็คงไม่มีเค้าอย่างทุกวันนี้


“วันนี้ก็ทานเยอะๆนะ ลู่หลินเค้าตั้งใจลงครัวเองเลย” ซิ่นหลิงบอกก่อนจะตักอาหารลงบนจานให้วิระ เพราะวิระก็เปรียบเสมือนลูกคนเล็ก ตนเองก็ดีใจที่วิระคืนดีกับวีรภาพแล้ว เจ้าลูกชายคนโตจะได้เลิกทำตัวเหลวไหลสักที จะได้กลับมาคุมธุรกิจแทนน้องชายที่ผันตัวเองไปอยู่เมืองไทยแล้ว


“ขอบคุณครับนายใหญ่”


“เรียกคุณพ่อเถอะจ้ะวิระ ไหนๆก็เป็นสะใภ้คนโตของตระกูลแล้ว”


“แต่..”


“ไม่มีแต่หรอกวิระ เรียกตามที่แม่บอกเถอะ” วีรภาพบอกก่อนจะตักเนื้อตุ่นยาจีนสูตรเด็ดของบ้านให้วิระได้ทาน ซึ่งวิระก็ยอมทานของที่ทุกคนตักให้แต่โดยดี ไม่มีปฏิเสธ คงจะเพราะหิวแบบที่พูดไว้จริงๆ ทั้งๆที่ปกติทานอย่างกับแมวดม แต่ทานได้เยอะขนาดนี้ก็ดีแล้ว จะได้แข็งแรงทั้งแม่ทั้งลูก


“ก็ได้” แม้วิระจะรู้สึกแปลกๆที่ต้องเปลี่ยนคำเรียกใหม่ที่คงอีกสักระยะถึงจะชิน เพราะตนเองก็เรียกนายหญิงและนายใหญ่มาตั้งแต่เด็กๆแล้วนี่นะ……….


“วิระ ก่อนนอนอย่าลืมทานยาต้มของซินแสด้วยนะ แม่ฝากมาย้ำ” หลังจากที่ทานอาหารเสร็จเรียบร้อย วีรภาพก็พาวิระขึ้นมาพักผ่อนในห้องนอนของตน ก่อนจะกลับมาที่นี่ วีรภาพสั่งให้คนงานเก็บของในห้องนอนวิระย้ายมาที่ห้องตนเองให้หมด เพราะวีรภาพคงไม่ปล่อยวิระไปนอนห้องอื่นที่ไม่ใช่ห้องของตนเองแน่นอน พอวิระเข้ามานั่งพักหลังจากทานอาหารได้ไม่นานวิระก็เข้าไปอาบน้ำ วีรภาพเลยลงไปเอายาต้มจากแม่ที่กำชับว่าให้ลงมาเอา ก่อนจะเอาขึ้นไปก็ต้องอุ่น เพราะต้องการให้วิระทานตอนอุ่นๆจะได้สบายตัว


“ไม่กินได้มั้ย” วิระมองยาสมุนไพรบำรุงร่างกายที่อยู่ในถ้วยน้ำชาอย่างระแวง ยาอะไรก็ทานได้ แต่ยาต้มของตระกูลหยางนี่รสชาติมันเกินจะบรรยาย แม้มันจะบำรุงร่างกายก็เถอะ


“ไม่ได้ กลั้นใจหน่อยนะ”


“เฮ้อ… ก็ได้” เพราะนายหญิงอุตส่าห์ไปเอามาต้มให้ ถ้าวิระไม่กินมันเข้าไปคงทำร้ายจิตใจที่หวังดีของนายหญิงเข้าแน่ๆ


“แหวะ… ขอน้ำเปล่าหน่อย” พอกลั้นหายใจดื่มเข้าไป รสชาติที่ไม่พึงประสงค์ก็กระจายไปทั่วในปาก รสชาติของยาเกือบจะทำให้วิระสำลักออกมา แต่วิระก็กลั้นใจกลืนลงคอพอกลืนจนหมดก็รีบร้องหาน้ำเปล่ามาล้างคอโดยด่วน วีรภาพเลยรีบยื่นให้


“หึหึ ทนหน่อย ร่างกายจะได้แข็งแรง”


“ฉันแข็งแรงดีอยู่แล้ว ยาทาแก้คันอยู่ไหน เอามาให้หน่อย ฉันยังไม่หายคันเลย” แม้จะคันน้อยลง แต่ก็ยังคันยิบๆจนกลัวจะเผลอเกาจนเลือดออก เลยต้องรีบทายา อาการคันมันจะได้บรรเทาลง วีรภาพที่ได้ยินแบบนั้นเลยเดินไปหยิบถุงยามาให้วิระที่เดินไปนั่งรอบนเตียง


“เปิดเสื้อสิ เดี๋ยวทาให้”


“ไม่เอา ฉันจะทาเอง”


“อย่าดื้อน่า นายจะทาทั่วได้ยังไง เดี๋ยวฉันทาให้”


“ก็ได้ อย่าทาแรงนะ” วิระยอมให้วีรภาพทาให้โดยปลดกระดุมเสื้อนอนออกจนหมด  จนเห็นหน้าท้องและแผ่นอก วีรภาพต้องสะกดกั้นอารมณ์ทุกอย่างให้ดับวูบ ก่อนจะเริ่มลงมือทายาให้ที่หน้าท้องของวิระเบาๆ หน้าท้องยังคงมีรอยแดงจากการเกาในตอนนั้นอยู่เล็กน้อย แต่ไม่นานก็คงหาย



จุ๊บ*!*


“ฉันขอโทษที่ดูแลนายไม่ดี ทำให้นายต้องเจ็บตัวเล็กอีก” วีรภาพพรมจูบลงเบาๆที่หน้าท้องนูนอย่างรู้สึกผิด ที่เกิดเหตุการณ์นี้ขึ้น


“มะ… ไม่เป็นไร มันไม่ใช่ความผิดนายคนเดียวสักหน่อย ฉันง่วงแล้ว… ขอนอนก่อนแล้วกัน” ใจของวิระเต้นระส่ำไม่หยุดเมื่อวีรภาพทำตัวอ่อนโยนใส่แบบนี้ จนไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงต่อเลยบอกเสียงสั่นและรีบติดกระดุมเสื้อก่อนจะล้มตัวลงนอน


“ฝันดีนะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน”


วีรภาพบอกก่อนจะเดินเข้าไปในห้องน้ำ อาการเขินของวิระทำให้วีรภาพเกิดความต้องการ  แต่จะให้รังแกวิระในตอนนี้คงเป็นไปไม่ได้ วันนี้วีรภาพยอมใช้นิ้วทั้งห้าช่วยปลดปล่อยออกมาก่อนแล้วกัน เฮ้อ....……….




,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,50%,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,



วิระที่รู้สึกตัวตั้งแต่เช้ามืดก็รีบลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำอย่างรวดเร็วเพราะรู้สึกเวียนหัว และอยากอาเจียน ซึ่งพอเข้ามาในห้องน้ำวิระก็อาเจียนไม่หยุด จนวีรภาพที่ได้ยินเสียงก็รีบลุกขึ้นและเดินตามเข้ามาก่อนจะลูบหลังวิระด้วยความเป็นกังวล แถมพออาเจียนจนหยุดแล้ว วิระยังทรุดตัวลงนั่งกับพื้นในห้องน้ำด้วยความหมดแรงอีก วีรภาพเลยเดินไปหยิบผ้าชุบน้ำมาเช็ดใบหน้าให้ ซึ่งตอนนี้วิระยังหน้าซีดเซียวแทบไม่มีเลือดฟาดจนน่าเป็นห่วง วีรภาพอยากจะอุ้มไปโรงพยาบาลเสียตอนนี้เลย แต่คงต้องถามตัววิระก่อน


“เป็นยังไงบ้าง นายไหวรึเปล่า”


“ฉันเวียนหัว” วิระบอกก่อนจะปล่อยตัวเองให้วีรภาพอุ้มออกมาจากห้องน้ำกลับมาที่เตียงนอน ถึงแม้วิระจะเคยแพ้ท้องแต่มันก็ไม่เคยเป็นหนักขนาดนี้ รอบนี้วิระทั้งคลื่นไส้ เวียนหัว อยากจะอาเจียนตลอดเวลา ร่างกายไร้เรี่ยวแรง แค่ลุกขึ้นเดินไปเข้าห้องน้ำเมื่อคู่ก็แทบแย่แล้ว


“ไปหาหมอมั้ย” วีรภาพถามขึ้นด้วยความกังวล


“ไม่ไป แต่รู้สึกอยากกินอะไรเปรี้ยวๆ ไปหามาให้หน่อย” วิระบอกออกไป เพราะจู่ๆก็เกิดอยากกินอะไรเปรี้ยวๆในตอนนี้ แม้อากาศข้างนอกจะยังมืดอยู่ก็ตาม เพราะเวลาตอนนี้ประมาณตีสี่ครึ่งเอง


“เดี๋ยวฉันจะลงไปดูที่ครัวให้ นายนอนรอก่อนนะ” วีรภาพบอกก่อนจะรีบออกจากห้องและลงไปที่ห้องครัวเพื่อค้นหาของกินที่มีรสเปรี้ยวมาให้วิระ ปกติเค้าเห็นแต่วิระทานอะไรที่เป็นมะพร้าวส่วนใหญ่มากกว่า ไม่เคยเห็นแตะของเปรี้ยวๆเลย


“คุณชายใหญ่หาอะไรคะ” สาวใช้ที่เดินเข้ามาในห้องครัวเพื่อจะเตรียมอาหารเช้า เห็นคุณชายใหญ่ของบ้านกำลังค้นหาอะไรสักอย่างในตู้เย็นเลยถามขึ้นอย่างเกร็งๆ ใครๆก็รู้ว่าคุณชายใหญ่ไม่ได้ใจดีพอๆกับคุณชายอี้เฟิงแถมยังน่ากลัวกว่าด้วย


“มีอะไรเปรี้ยวๆมั้ย”


“มีมะม่วงกับส้มค่ะ”


“จัดใส่จานให้ทั้งสองอย่างเลย เร็วๆด้วย” พอวีรภาพบอกแบบนั้น สาวใช้ก็รีบไปจัดของที่คุณชายใหญ่สั่งด้วยความรวดเร็ว ไม่นานผลไม้ทั้งสองจานก็ถูกจัดวางลงบนถาด วีรภาพก็เลยรีบยกถาดขึ้นห้อง


“วิระ มีแค่มะม่วงกับส้ม นายกินได้มั้ย” พอเข้ามาในห้องวีรภาพก็ต้องถามวิระก่อน เผื่อเจ้าตัวไม่อยากกินจะได้เอาลงไปเปลี่ยน


“เอามาเถอะน่า” วิระที่พอเห็นของกินก็ตอบวีรภาพกลับด้วยความหงุดหงิด ถามอยู่ได้ แทนที่จะรีบเอามาให้วิระกินสิ!


“หงุดหงิดอีกแล้ว ใจเย็นๆสิ”


“พูดมาก น่ารำคาญ!” วิระบอกก่อนจะทำหน้างอใส่วีรภาพที่ยังจะชักช้า ไม่ยอมเอามาให้วิระกินสักที แล้วยังจะมาทำให้หงุดหงิดอีก


“โอเคๆ ใจเย็นๆ เอามาให้แล้ว” วีรภาพ วางลงบนโต๊ะข้างๆ ก่อนจะเข้าไปอุ้มวิระมานั่งที่เก้าอี้ วิระที่พอได้กินก็เริ่มอารมณ์ดี รสชาติของมะม่วงที่เปรี้ยวจนเข็ดฟันสำหรับคนปกติแต่วิระกลับคิดว่ารสชาติมันทำให้รู้สึกดี รู้สึกสดชื่น ไม่มีอาการเวียนหัวอีกแล้ว


เพี๊ยะ*!*

“อย่ามาหยิบเชียวนะวีร์!”


“แค่จะชิมดูนิดเดียว”


“ไม่ได้!”


“โอเค ไม่ได้ก็ไม่ได้ งั้นนั่งทานดีๆนะ เดี๋ยวฉันไปอาบน้ำก่อน” เพราะไหนๆก็ตื่นแล้ว อีกไม่นานก็เช้า วีรภาพคงจะไม่นอนต่อ วิระเองก็ไม่มีท่าทีว่ากินเสร็จแล้วจะง่วงด้วย


“ไปเลย รีบๆไปเลย” วิระที่บอกอย่างไม่สนใจ ก่อนจะหันมาหยิบมะม่วงและส้มกินต่อ ตอนนี้วิระก็ขอเลือกของกินก่อนแล้วกัน วีรภาพไม่ได้สำคัญเท่าผลไม้ตรงหน้าด้วย!


“วิระ ทานข้าวเยอะๆหน่อยสิจ้ะ วันนี้แม่ทำข้าวต้มร้อนๆให้ จะได้สบายท้อง” หลังจากที่ถึงเวลาทานอาหารเช้า วีรภาพก็อุ้มวิระลงมาที่ห้องทานอาหารเพราะวิระเองก็ยังไม่มีแรงเท่าไร จะพยุงเดินก็กลัววิระจะสะดุดล้ม ซึ่งพอลงมาก็มีพ่อและแม่นั่งรออยู่ก่อนแล้ว แถมวันนี้แม่ลงครัวด้วยตัวเองอีกด้วยเพราะอยากทำให้วิระและหลานในท้องได้ทานอาหารดีๆได้สารอาหารครบ


“ขอบคุณครับ” วิระที่ถึงแม้จะทานผลไม้ก่อนหน้านี้ไปเยอะเท่าไร ก็ไม่ได้ทำให้การทานอาหารเช้าได้น้อยลง ช่วงนี้บางครั้งวิระก็ทานได้มาก แต่บางครั้งก็แทบไม่ทานไม่ได้เลย ถึงแม้จะทานยาตามที่หมอจัดให้ทุกอย่างก็ตาม


“วันนี้นายอยู่บ้านนะ ฉันจะออกไปทำงาน” พอทานอาหารเช้าเสร็จ วีรภาพก็บอกวิระที่กำลังทำหน้าพะอืดพะอมกับต้มบำรุงร่างกายของซินแส้อยู่


“ไปด้วย”


“ไม่ได้ นายไม่สบายอยู่”


“ฉันสบายดี ฉันจะไป”


“ไม่ได้คะวิระ แม่ห้ามนะคะ กำลังท้องกำลังไส้ เดินเหินเยอะๆไม่ดีต่อเด็กและร่างกายของเราเท่าไร”


“ใช่ ทำตามที่ลู่หลินบอกเถอะ งานน่ะเจ้าวีร์มันทำได้” ซิ่นหลิงเองก็เห็นด้วย ทำให้วิระไม่กล้าที่จะดื้อต่อ วีรภาพเลยพอใจที่วิระเชื่อฟังแบบนี้ การอยู่บ้านใหญ่เป็นอะไรที่ปลอดภัยที่สุด เพราะวีรภาพเองก็ไม่แน่ใจว่าไอ้เสี่ยวหานมันจะยอมจบเรื่องง่ายๆ วีรภาพจะไม่ยอมเสี่ยงเด็ดขาด!


“ก็ได้ครับ” แม้วิระจะอยากตามวีรภาพไปก็เถอะ แต่การที่ผู้ใหญ่ที่เคารพรักทั้งสองบอกแบบนี้ วิระเองก็ไม่กล้าดื้อที่จะตาม ถึงแม้จะรู้สึกกลัวว่าจะเกิดเรื่องไม่ดีกับวีรภาพ วิระก็คงได้แต่ภาวนาว่าให้วีรภาพไปทำงานและกลับบ้านอย่างปลอดภัย เพราะถึงตนเองจะยังโกรธวีรภาพมากเพียงใด แต่ก็ไม่ได้อยากให้วีรภาพมีเรื่องไม่ดีเกิดขึ้น…………………



.........................................100%...................................................

มาน้อย มาให้ครบร้อย ;__; 



ความคิดเห็น