YINGPREM

สวัสดีทุกคนฮับ คนโปรดเป็นนิยายที่อาจจะหาสาระไม่ได้ แต่ก็หวังว่าคุณจะสนุกกับการอ่านเรื่องนี้ <3

[คนโปรด : 11.2]*(ลบnc)

ชื่อตอน : [คนโปรด : 11.2]*(ลบnc)

คำค้น : คนโปรด,สมิธ,ลูคัส

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 12.1k

ความคิดเห็น : 50

ปรับปรุงล่าสุด : 03 มิ.ย. 2561 14:39 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
[คนโปรด : 11.2]*(ลบnc)
แบบอักษร

​คนโปรด 11.2

ลูคัสลูบไล้ฝ่ามือไปทั่วลำตัวเนียนนุ่มของสมิธ บีบเค้นลงน้ำหนักมือไปบางจังหวะทำให้ร่างเล็กร้องอู้อี้ในลำคอด้วยความเจ็บ ริมฝีปากร้อนยังแนบประกบจูบปากอิ่มอย่างดุดันโดยไม่เปิดช่องว่าง รสแอลกอฮอลล์จากลูคัสที่ลอยคละคลุ้งอยู่ในปากสมิธทำให้ร่างเล็กมึนเบลอไปชั่วขณะ

มือข้างหนึ่งของลูคัสรวบแขนเล็กทั้งสองของสมิธไว้เพื่อไม่ให้ขัดขืนเขาได้ ส่วนมืออีกข้างก็กระชากกางเกงพร้อมอันเดอร์แวร์ออกจากร่างเด็กน้อยอย่างรวดเร็ว

ลูคัสผละริมฝีปากออกจากปากอิ่มที่บวมเจ่อก่อนจะจูบซับไปตามลำคอขาวที่ขึ้นรอยอีกครั้ง ชายหนุ่มดูดซ้ำไปที่รอยรักเดิมที่ทำไว้จนสมิธต้องครางออกมาด้วยความเจ็บปวด

"อ๊ะ!โอ้ย!กูเจ็บ!"สมิธน้ำตาปริ่มที่หางตา

"เจ็บสิดี มิทตี้จะได้จำ...เลิกดื้อกับพี่สักที"ลูคัสเอ่ยโต้ขณะลากริมฝีปากจากที่หนึ่งไปทำรอยไว้อีกที่หนึ่ง

"กูจำแน่ล่ะ ว่ามึงทำชั่วอะไรกับกูไว้ อ๊ะ! อื้อ!"ประโยคสุดท้ายสมิธต้องกัดริมฝีปากกลั้นเสียงไว้ไม่ให้ตัวเองครางออกมาเพราะความเสียวซ่านตรงยอดอกจากโจมตีกระทันหันด้วยปากจากลูคัส

**[ลบncเนื่องจากผิดกฎของเว็บไซต์ กรุณาติดตามในช่องทางอื่น]**​


"พอสักที!"สมิธเอ่ยห้ามด้วยเสียงแหบแห้ง แต่ลูคัสก็ยังไม่หยุดมือ เขากำลังคว้านไปทั้วช่องทางภายในแล้วไล่กวาดบางสิ่งให้ไหลย้อยออกมา

"ขอโทษที พี่ทำถุงยางแตก"

"อะไรนะ!"

"ถุงยางแตก แต่ไม่เป็นไรหรอก พี่แลอดภัยดี" ลูคัสกล้าพูดได้เต็มปากเพราะเขาตรวจเลือดทุกเดือน คนที่เขามีความสัมพันธ์ด้วยก็ต้องได้รับการตรวจเลือดทุกคนไม่เว้นแม้แต่สมิธ ชายหนุ่มใส่ถุงยางมีเพศสัมพันธ์ทุกครั้งไม่ว่ากับชายหรือหญิง ซึ่งในชีวิตนี้เขาไม่เคยทำถุงยางแตกเลยสักครั้ง

ครั้งนี้ครั้งแรก...

"มึงมันมั่ว...สกปรก!"สมิธพูดขึ้นด้วยความโกรธ

"ว่าไงนะ!"ลูคัสกัดฟันกรอด ตอนแรกก็ว่าจะพอแล้ว แต่พอได้ยินสมิธพูดแบบนี้ก็รู้สึกโกรธขึ้นมา

"กูบอกว่ามึงสกะ...โอ๊ยย"สมิธเอ่ยยังไม่ทันจบประโยคดีก็ถูกลูคัสสวนแก่นกายอันใหญ่โตเข้ามาที่ช่องทางรักตัวเองอย่างแรง

"ดี!ถ้าอย่างนั้นก็มาสกปรกไปด้วยกัน!"ลูคัสขยับตัวอีกครั้ง ความรู้สึกเวลาไม่ได้ใส่ถุงยางมันเป็นอย่างนี้นี่เอง

ลูคัสมีอารมณ์มากขึ้นเป็นเท่าตัว เขาขยับสะโพกใส่ช่องทางเล็กที่มีเลือดซึมออกมาไม่ยั้ง สมิธน้ำตาปริ่มและร้องโวยวายด่าทอลูคัสตลอดเวลา ช่วงสุดท้ายที่ลูคัสใกล้จะเสร็จสมิธก็สลบไปกลางคัน ร่างสูงขยับตัวหนักหน่วงใส่สมิธแล้วปลดปล่อยทุกหยาดหยดจนเอ่อล้นออกมาภายนอกแม้จะเสร็จไปก่อนหน้านี้หลายครั้งแล้วก็ตาม

ลูคัสไม่ได้ถอนตัวออกจากร่างกายสมิธ เขาทรุดตัวลงนอนข้างๆร่างเล็ก กอดซ้อนจากด้านหลังอีกฝ่ายแน่นและเข้าสู่นิทราตามเด็กน้อยไปอย่างรวดเร็ว

+++++++++++++

"อื้อออ"สมิธขยับตัวตื่นและครางออกมาด้วยความเมื่อยล้าไปทั่วทั้งร่าง ดวงตาสีฟ้ามหาสมุทรกวาดมองไปทั่วห้อง บนเตียงใหญ่ยับยู่ยี่มีเขานอนอยู่คนเดียว

ยังอยู่ที่ห้องมันอีกหรอ

สมิธไม่มีแรงแม้แต่จะขยับกาย แขนขาหนักอึ้งราวกับเป็นอัมพาต แต่สุดท้ายร่างเล็กก็ต้องรวบรวมเรี่ยวแรงฝืนลุกขึ้นเพื่อไปเข้าห้องน้ำเพราะรู้สึกมวนท้องแปลก

สมิธแทบจะต้องคลานกว่าจะถึงห้องน้ำและทำธุระให้เสร็จ ร่างบางอยากจะร้องไห้ตะโกนดังๆด้วยความเจ็บปวดทุกข์ทรมาน ดีที่ทั้งตัวมีแค่เสื้อเชิ๊ตผ้านุ่มที่ยาวคลุมไปถึงขาอ่อน ทำให้ไม่ต้องยุ่งยากเวลาทำธุระให้รู้สึกทรมานยิ่งกว่าเดิม

ยิ่งคิดว่าใครเป็นต้นเหตุก็ยิ่งเจ็บอยู่ในอก

ร่างบางกลับมานอนที่เตียงอีกครั้งเพราะรู้สึกเพลียๆ แต่ช่วงเคลิ้มๆกำลังจะหลับก็มีเสียงเปิดประตูห้องขึ้นมาก่อน

"มิทตี้ตื่นได้แล้ว ออกไปทานอาหารทานยาก่อน"ลูคัสทรุดนั่งบนเตียงแล้วสะกิดปลุกร่างบาง

สมิธขมวดคิ้ว ใช้ผ้าห่มคลุมหัวหนีด้วยความรำคาญ

"มิทตี้ ออกไปกินข้าฝก่อนแล้วค่อยมานอน"ลูคัสกดเสียงเข้ม

"ไม่!กูจะนอน...อ๊ะ"ลูคัสไม่ยอมให้ร่างเล็ดได้ปฏิเสธ เขาตวัดผ้าห่มออกจากตัวสมิธแล้วช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มเดินออกจากห้องทันที

"ปล่อยยย"สมิธทุบอกชายหนุ่มไปหลายที แต่ดูเหมือนว่าลูคัสจะไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด

ลูคัสวางสมิธบนเก้าอี้ที่มีเบาะนุ่มรองไว้หลายใบแล้วย้ายตัวเองไปนั่งตรงหัวโต๊ะอาหาร ตรงหน้าสมิธมีอาหารหลายอย่างเรียงรายทั้งแนวอเมริกัน อังกฤษและอิตาเลี่ยนให้เลือกกินได้อย่างเต็มที่

"กินสิ"ลูคัสเอ่ยปากบอกเมื่อเห็นสมิธไม่ยอมกินสักที ทั้งๆที่เวลานี้ก็เกือบหกโมงเย็นแล้ว

"จิมอยู่ไหน?"ลูคัสหน้าตึงทันทีที่ได้ยินคำถามสมิธ แต่เขาก็เลือกที่จะเงียบแล้วตักอาหารเข้าปากต่อไปอย่างช้าๆ

"ถามว่าจิมอยู่ไหน!"สมิธกอดอกถามอีกคนอย่างเอาเรื่อง

"จะถามหามันทำไม?ที่โดนเมื่อคืนยังไม่เข็ดใช่ไหม"สมิธถลึงตาใส่ลูคัส ไล่สายตามองไปรอบห้องมีลูกน้องลูคัสอยู่สองสามคนแต่ไม่มีจิมมี่อยู่ในนั้นเขาจึงสงสัยและเป็นห่วงเท่านั้นเอง

"เรียกเขามา"สมิธเอ่ยเหมือนสั่ง

"ถ้าไม่ล่ะ?"ชายหนุ่มแสยะยิ้มบ้าง สมิธทำหน้านิ่งแล้วขยับมือขว้างจานอาหารตรงทิ้งทันที

เพล้ง!

"สมิธ!"ลูคัสปรามเสียงดุ แต่สมิธกลับเริ่มทำลายอาหารบนโต๊ะทิ้งเรื่อยๆ ชายหนุ่มลุกขึ้นเดินไปกระชากแขนเล็กอย่างแรงให้หยุดอาระวาด

"มึงมันงี่เง่า แค่ทำให้กูสบายใจสักเรื่องมันจะตายไหม!"สมิธตาแดงๆ ลูคัสกัดฟันกรอด ตะคอกสั่งลูกน้องเสียงดัง

"ไปตามไอ้จิมมี่มา!"

"ทีหลังอย่าทิ้งขว้างอาหารอีก มีคนอีกตั้งไม่รู้เท่าไหร่ที่ต้องอดอยาก มันไม่ดี เข้าใจไหมมิทตี้"ลูคัสเอ่ยสั่งสอนถึงพฤติกรรมที่สมิธพึ่งทำไปเพราะไม่อยากให้สมิธเคยตัวจนติดเป็นนิสัย เด็กหนุ่มหน้าเศร้าลงทันทีเพราะสำนึกผิด ลูคัสจูงสมิธไปนั่งอีกที่แล้วเรียกลูกน้องมาเก็บเศษซากที่สมิธทำลายไว้

ไม่ถึง10นาทีต่อมา จิมมี่จึงปรากฎกายขึ้นภายในห้อง ลูคัสนั่งกอดอกมองเขานิ่งๆ ส่วนสมิธที่นั่งข้างลูคัสเป็นคนฉีกยิ้ม

"นายเรียกผมมามีอะไรรึเปล่าครับ?"จิมมี่ทำใจดีสู้เสือเอ่ยถามลูคัสที่นั่งทำหน้าถมึงทึงอยู่

"เมียกูเขาอยากเจอมึง"สมิธหันไปตวัดสายตามองลูคัสอย่างไม่ชอบใจกับคำเรียกเหมือนประชดของชายหนุ่ม

"ผมอยากเจอจิมเฉยๆ อยากเล่นเกมส์"สมิธพูดยิ้มๆแต่ความจริงแล้วแค่อยากจะเช็คเฉยๆว่าจิมมี่ปลอดภัยดี เพราะจิมมี่ก็ดีกับสมิธหลายอย่าง สมิธไม่ยอมให้ลูคัสทำอะไรจิมมี่เพราะเขาแน่ๆ

"ไม่ได้"ลูคัสเอ่ยห้ามทันที

"จะเล่น!"สมิธดื้อดึงทั้งๆที่สังขารก็ไม่ค่อยจะไหว แต่เด็กหนุ่มแค่อยากจะสวนทางลูคัสเท่านั้น

"จะดื้อให้ได้ใช่ไหม...ถ้าไม่ฟังพี่จะยิงจิมมี่ทิ้ง"ลูคัสก้มกระซิบสมิธเสียงขู่ เด็กหนุ่มกัดริมฝีปากอย่างใช้ความคิดก่อนจะยอมโอนอ่อนในที่สุด

"ก็ได้ แต่พรุ่งนี้จิมต้องมาเล่นเป็นเพื่อนผมนะ"ประโยคหลังสมิธหันไปพูดกับจิมมี่ ซึ่งบอดี้การ์ดหนุ่มก็ไม่กล้าตอบรับได้แต่มองเจ้านายอึกอัก ลูคัสถอนหายใจก่อนจะพยักหน้าให้จิมมี่

"ได้ครับ"เมื่อจิมมี่รับคำ สมิธยิ้มออกมาในที่สุด

"งั้นทานข้าวได้แล้วจะได้ทานยาแล้วพักผ่อน"ลูคัสเอ่ยบอกแม้สมิธจะไม่มีไข้แต่ก็ตัวรุมๆ ซึ่งก่อนหน้านี้ชายหนุ่มก็สอดยาใส่ช่องทางรักของสมิธไว้ให้แล้ว

สมิธเริ่มลงมือทานอาหารที่เหลือไม่กี่อย่างบนโต๊ะอย่างไม่อิดออดเพราะท้องร้องประท้วงตั้งแต่ตื่นนอน

ลูคัสนั่งมองเด็กน้อยทานอาหารเงียบๆจนกระทั่งสมิธอิ่มจึงยื่นยาให้สมิธสองเม็ด เด็กหนุ่มก็รับมาทานอย่างว่าง่าย

เมื่ออิ่มแล้วความง่วงก็เริ่มจู่โจมร่างบาง สมิธตาปรือลงนิดๆ ปากอิ่มเล็กหาวกว้าง

"นั่งสักพักก่อนแล้วค่อยไปนอน"ลูคัสเอ่ยบอกเพราะกลัวสมิธจะเป็นกรดไหลย้อน

"ง่วงแล้ว"สมิธขยี้ตานิดๆไม่ให้ตัวเองหลับ

"ทนไว้ก่อน"แม้จะพูดแบบนั้นแต่ลูคัสก็รั้งร่างเล็กมานั่งเบี่ยงข้างบนตักของตัวเองโดยที่สมิธไม่ทันได้ตั้งตัว เด็กหนุ่มดิ้นอย่างไม่ยอมแต่กูถูกลูคัสจับไว้ไม่ให้ขยับ สมิธจึงนั่งหน้าบูดปนง่วงอยู่บนตักแกร่งนิ่งๆ ลูคัสกดศีรษะสมิธให้พิงอกแกร่งของตัวเองแต่ร่างเล็กก็ฝืนตัวไว้อย่างไม่ยินยอม

"หลับก็ได้ อีกสักพักพี่จะอุ้มไปส่ง"

"ไม่!"

ฟอด!ลูคัสอดใจไม่ไหวเพราะหมั่นเขี้ยวหน้าบูดๆของสมิธเหลือเกิน จึงหอมแก้มเนียนไปฟอดใหญ่ แล้วย้ายริมฝีปากมาจูบขมับเล็กอีกที

"เป็นเด็กดี สัปดาห์หน้าพี่จะพาไปเที่ยว"

สมิธไม่ได้ตอบกลับชายหนุ่มออกไป แต่มาดมั่นไว้ในใจว่าจะไม่ยอมใจอ่อนหลงเชื่อไปกับคำพูดและการกระทำของลูคัสง่ายๆอีก!

+++++++++++

เขียนncไม่เก่งนะเตง😭

แต่พยายามมาเร็วเพราะคอมเม้นเลยนะ อีกประมาณ2-3ตอนก็จะจบภาคเด็กแล้วนะคะ

ตอนนี้ยังไม่ใช่จุดที่ทำให้สมิธกลัวลูคัสเท่าไหร่แต่ความเกลียดนั้น... ซึ่งตอนจบภาคจะเป็นจุดที่พีคสุดในภาคนี้

ส่วนเรื่องการพูดจาหยาบคายของมิทตี้ อย่าลืมว่าก่อนหน้านี้สมิธโตมาในสภาพสังคมแบบไหน มันก็มีซึมซับมาบ้าง อยู่ที่ว่านางจะพูดหรือไม่พูดก็แค่นั้น

ป.ล.เปรมอยากมาลงทุกวันเลยนะถ้าทำได้ แต่นี่ควิซทุกวันจริงๆ วันอาทิตย์นี้ก็ต้องไปสอบแลปภาคสนามที่ตจว. ตอนหน้าอาจจะมาลงอีกทีหลังกลับมานะคะ รอกันหน่อยน้าเบบ❤

ความคิดเห็น