614shorts

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

ชื่อตอน : เป็นเรื่อง

คำค้น : Pirate Darling สวย เเสบ ซ่า ภรรยาของผม ไพเรท ซิดนีย์ Pirate Sydney

หมวดหมู่ : นิยาย รักวัยรุ่น

คนเข้าชมทั้งหมด : 6.4k

ความคิดเห็น : 4

ปรับปรุงล่าสุด : 26 เม.ย. 2561 10:07 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
เป็นเรื่อง
แบบอักษร

10


วันนี้ผมกลับมาที่บ้านของตัวเองตามคำสั่งของแม่ และเช่นเคยแม่ผมก็ยังคงกำชับหนักหนาว่าให้พาคุณคนโปรดของเขามาด้วย พอมาถึงผมก็นั่งพบกับแม่ที่นั่งรออยู่ในห้องนั่งเล่นอยู่ก่อนแล้ว แต่ที่แปลกใจก็คือไอ้ผู้ชายที่มันนั่งอยู่ข้างแม่ผมเนี่ยแหล่ะที่วันดีคืนดีถึงจะโผล่หน้ามาที่บ้านสักครั้ง

“สวัสดีค่ะคุณม๊า พี่พัตเตอร์ พี่ญาดา” หญิงสาวคนโปรดของบ้านกล่าวคำทักทายทั้งสามคน

“สวัสดีลูก ไหนมานั่งข้างคุณม๊ามา”

“เห้ยน้องซิดนีย์โตเป็นสาวแล้วหว่ะ โตขึ้นมาส๊วย สวย”

“พูดอะไรระวังคำพูดด้วยไอ้สัสเฮียพัตเตอร์ เมียมึงก็นั่งอยู่ข้างๆทั้งคน”

“แต่ไม่มีใครสวยเท่าเมียกูแล้วหล่ะหว่ะ ใช่ไหมครับเมีย” พี่ชายร่างสูงพูดก่อนจะหันไปหอมแก้มภรรยาตัวเอง

“แล้วมึงหอบสังขารมาถึงนี่มีอะไรวะเฮีย”

“กูเอาลูกมาฝาก จะไปฮันนีมูนกับเมียที่สวิส”

“ฮันนีมูนรอบที่ล้านของมึงอ่ะหรอวะ”

“ไปปั้มหลานให้ม๊าด้วยเว้ย เดี๋ยวจะไม่ทันใช้เงิน”  ได้ข่าวว่ารวยมากใช้ชาตินี้ก็คงไม่หมด

“แล้วนี่กันดั้มหายไปไหนหรือคะพี่พัตเตอร์” เสียงเล็กถามด้วยความสงสัย

“ว่ายน้ำอยู่ทางหลังบ้านน่ะ ญาดากับม๊าก็ว่าจะไปดูอยู่ ไปด้วยกันสิซิดนีย์”

“งั้นไปกันเถอะลูก ที่นี่ปล่อยให้หนุ่มๆพี่น้องเค้าคุยกัน สาวๆอย่างเราไปดูเด็กดีกว่า” แม่ไพเรทว่าก่อนทั้งสามจะพากันออกไปที่สระว่ายน้ำ

“นี่จะไปทำน้องให้กันดั้มอีกแล้วหรอวะ หลานกูพึ่งจะสามขวบ” ไพเรทเอ่ยถามพี่ชาย

“ก็บอกเดี๋ยวไม่ทันใช้ ว่าแต่มึงเหอะ กูนำหน้าไปหลายก้าวแล้วนะเว้ย ปลายก้อยเขาได้แตะหรือยังล่ะมึงน่ะ”

“สบประมาทกูน้อยไปมากไอ้เฮีย”

“เห้ยๆๆๆๆ ไอ้เสือมึงพูดงี้นี่ขยายความด่วนนะเว้ย”

“ก็ตามนั้น”

“คนนี้ของจริงสินะ”

“อือ กูจริงจัง”

“ม๊าคงจะดีใจน่าดู”

“กูก็ว่าอยู่เห็นรักนักรักหนา” ไพเรทว่าก่อนจะส่ายหัวพร้อมยิ้มมุมปากเมื่อคิดถึงแม่ตัวเอง

“กูรอฟังข่าวดีอยู่นะเว้ยไอ้เสือ”

“มึงเตรียมของขวัญเป็นบ้านพร้อมที่ดินร้อยไร่ หรือหุ้นในบริษัทมึงสักสามสิบสี่สิบเปอร์เซ็นต์รับขวัญน้องสะใภ้ได้เลยไอ้เฮีย”

“หึ มึงแม่งร้ายหว่ะไอ้ไพเรท”

“มึงก็ไม่ต่างจากกูป่ะวะ ไอ้เฮียพัตเตอร์”

“พี่ฝากหลานด้วยนะจ้ะไพเรท ซิดนีย์ ไว้จะซื้อของมาฝากจ้า”

“ไม่ต้องห่วงครับซ้อ ผมกับซิดแล้วก็คุณแม่จะช่วยกันดูให้ครับ มึงด้วยไอ้เฮียรอบนี้ขอแฝดนะเว้ย”

“จะขยันทำ ใช่ไหมครับญาดา” ก่อนพัตเตอร์จะได้รับคำตอบเป็นฝ่ามือเล็กที่ฟาดลงมาตรงต้นแขนเขา ก่อนจะพาภรรยาตัวเล็กขึ้นรถเพื่อนเดินทางไปยังสนามบิน

“มาเดี๋ยวกูอุ้มหลานเอง มึงคงปวดแขนแย่แล้ว” ไพเรทว่าก่อนจะเข้าไปอุ้มเด็กน้อยวัยสามขวบที่นอนหลับอยู่ในอ้อมแขนของคนตัวเล็กก่อนจะพาขึ้นไปนอนบนห้องของเจ้าตัว

“วันนี้ให้กันดั้มนอนกับฉันนะไพเรท” เธอบอกเสียงเบาเพราะกลัวเด็กน้อยที่นอนหลับปุ๋ยจะตื่น

“หลานจะนอนกับม๊ากู เรื่องไรจะให้นอนกับมึง”

“ก็นอนคนเดียวมันเหงาๆไง เตียงก็ตั้งกว้างให้กันดั้มมานอนด้วยก็ได้”

“งั้นกูไปนอนด้วยก็ได้เตียงจะได้แคบลง”

“นายน่ะนอนคนเดียวไปดีแล้ว”

“อะไรวะ ถ้ากูไม่ได้นอนกอดมึงกูก็นอนไม่หลับ”

“อย่ามั่วได้ป่ะ คนบ้า ลามก”

“จริงๆกูกอดตอนนี้เลยก็ได้ คิดถึ๊ง คิดถึงมึง” ร่างสูงทำท่าจะดึงคนตัวเล็กเข้ามากอดก่อนที่เสียงเล็กๆจากบนเตียงจะดั้งขึ้น “งื้อ อาไพเรทคับ กันดั้มหิว” เมื่อได้ยินเสียงนั้นหญิงสาวจึงรีบผละตัวเองออกจากคนตัวสูงหน้ามึนแล้วรีบเข้าไปถามร่างเล็ก

“กันดั้มหิวแล้วหรอคะ งั้นเราไปกินขนมที่คุณย่าทำกันดีกว่าเน๊าะ”

“ครับ อุ้ม อุ้ม” เด็กน้อยทำท่าอ้อนให้เธออุ้ม

“เดี๋ยวกูอุ้มเอง”

โต๊ะสีขาวข้างสระว่ายน้ำที่มีคนสามคนนั่งอยู่นั้นช่างเป็นภาพที่น่ารักในสายตาของคนในบ้านที่พบเห็นมากเพราะแต่ละคนที่เห็นก็พูดเสียงเดียวกันว่า ‘อย่างกับพ่อแม่ลูกแหน่ะ’ ก่อนสาวใช้คนหนึ่งจะเดินมาแจ้งข่าวแก่ชายหนุ่ม

“คุณไพเรทคะ มีคนมาขอพบค่ะ”

“ใคร?”

“ฮาน่าเองค่ะไพเรท วันนี้มีแขกด้วยหรอคะ แล้วนี่ อุ้ย สวัสดีค่ะคุณซิดนีย์ เจอกันอีกแล้วนะคะ”

“ปกติก็ไม่อยากเจอหรอก”

“อะไรนะคะ”

“อ๋อ ฉันหมายถึงเจอกันอีกแล้วกันน่ะค่ะ”

“แล้วเด็กน้อยคนนี้คือใครหรอคะไพเรท” เธอถามเมื่อเห็นเด็กน้อยที่ไม่คุ้นหน้าที่นั่งอยู่บนตักของซิดนีย์

“ลูกชายพี่ชายผมเอง ชื่อกันดั้ม”

“น่ารักจังเลย สวัสดีนะคะน้องกันดั้ม”

“หวัดดีคับ”

เมื่อคุยกันสักพักร่างสูงจึงเอ่ยขอตัวกลับเข้าไปข้างในบ้านเพื่อทำงานที่หอบหิ้วกลับบ้านมายกใหญ่ต่อ

“งั้นผมขอตัวเข้าไปทำงานต่อก่อนนะ กันดั้มห้ามดื้อรู้ไหม” เขาว่าพร้อมกับลูบหัวเด็กน้อย

“กันดั้มจาไม่ดื้อกับพิสาว”

“ดีมากครับ” เขาว่าและลูบหัวเด็กน้อยก่อนจะเดินเข้าไปในบ้าน

“จริงสิคะคุณซิดนีย์ เจอกันเมื่อครั้งก่อนคุณไม่น่ารีบกลับเลย น่าจะไปเที่ยวต่อกับพวกเราอีกสักหน่อย” หญิงสาวตรงหน้าพูดขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูยังไงก็แสร้งทำชัดๆ

“ตายจริงไปเที่ยวกันที่ไหนหรอคะ ไพเรทเค้าถึงได้ ‘รีบกลับ’ มาหาฉันที่บ้านถึงขนาดนั้น”

“ก็หลายที่เลยค่ะไพเรทเค้าก็พาฉันเที่ยวทั้งวันจนฮาน่าเดินเจ็บเท้าไปหมด”

“ส่วนเขาก็อยู่กับฉัน ‘ทั้งคืน’ จนบ่นว่าปวดหลังน่ะค่ะ” เธอสวนกลับอีกฝ่ายตรงหน้า

“นี่เธอ พูดแบบนี้ต้องการอะไรกันแน่”

“ไม่พูดแบบนี้ต่อหน้าเด็กจะดีกว่านะคะคุณฮาน่า”

“ฉันไม่สน”

“แต่คุณกำลังเป็นแบบอย่างที่ไม่ดีกับเด็กอยู่นะคะ”

“ก็ช่างมันสิ ไม่ใช่เรื่องของฉัน”

“หยุดพูดแบบนั้นกับเด็กเดี๋ยวนี้นะ”

“เธอไม่รู้หรอว่าฉันเป็นใคร”

“ฉันไม่จำเป็นต้องตอบคำถามคุณหรอกค่ะ กันดั้มคะ เราเข้าไปข้างในบ้างกันเถอะค่ะ”

“หยุดเดี๋ยวนี้นะ ฉันบอกให้หยุดไง”

“กันดั้ม จะไปไหนคะ รอพี่ซิดนีย์ด้วย”

“คุณฉลาม คุณฉลามของผม” ก่อนที่ทั้งสองคนจะเดินออกไปจากสระน้ำเด็กน้อยที่ลืมของเล่นของตนเองจึงเดินกลับมาเอาของเล่นที่วางอยู่ริมสระ แต่ก่อนมือเล็กจะเอื้อมมาหยิบของเล่นชิ้นดปรดมือเรียวของหญิงสาวจอมหาเรื่องหยิบถึงก่อน

“นี่ของเธอหรอ” เธอถามเด้กตัวเล้กที่มองตามสิ่งที่เธอถืออยู่

“ขอ ขอให้กันดั้ม”

“คุณฮาน่าคะ คืนให้กันดั้มเถอะค่ะ น้องจะร้องไห้แล้วนะคะ”

“อยากได้คืนหรอ” เธอถามพร้อมยกยิ้มร้าย

“คับ ของกันดั้ม ขอ ขอ”

“หึ ถ้าอยากได้คืนก็ลงไปเอาเองสิ” เธอว่าพร้อมกับโยนตุ๊กตาปลาฉลามลงไปในสระว่ายน้ำ

“ฮือๆๆๆๆคุณฉลามของกันดั้ม ฮือๆ” เด็กน้อยร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“คุณฮาน่า คุณทำบ้าอะไรของคุณเนี่ยห้ะ โยนของกันดั้มลงไปทำไม” เธอพูดเสียงดังอย่างไม่พอใจคนตรงหน้าที่ทำแบบนี้กับเด็กน้อย

“หึ ช่วยไม่ได้ ของตัวเองก็ลงไปเอาเองสิ ไม่งั้นเธอก็ลงไปเอาให้มันสิ”

“ฮือๆๆๆ คุณฉลาม”

“กันดั้มไม่ต้องร้องนะคะ เดี๋ยวพี่จะไปเอามาให้เอง กันดั้มรออยู่ตรงนี้ห้ามลงไปนะคะ”

“คับ ฮึก กันดั้มจะรออยู่ตรงนี้ ฮึก”

“โอเคค่ะ ไม่ร้องแล้วนะคะลูกผู้ชายคนเก่ง” พูดจบเธอก็เดินผ่านร่างของผู้หญิงตรงหน้ามาข้างสระน้ำ ร่างเล็กนั่งลงตรงขอบสระเพื่อจะเอื้อมมือออกไปคว้าเจ้าฉลามพองลมที่อยู่บนผิวน้ำ เธอกำลังจะเอื้อมถึงแล้วหากไม่เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นมาก่อน

ผลัก ตู้มมมมม!!!  

“ฮื้ออออออออ พี่คับ”

“อยากได้ก็ลงไปเอาเองละกัน555555555”

“อึก แฮ่กๆๆ ชะ ช่วยด้วย” สองขาเล็กกับมือคู่หนึ่งตะเกียกตะกายอยู่ภายในสระน้ำ เธอว่ายน้ำไม่เป็นและไม่คิดจะว่ายน้ำด้วยเพราะในอดีตเธอเคยตกน้ำมาก่อนมันเลยทำให้เธอจำจนฝังใจและกลัวการว่ายน้ำยิ่งกว่าสิ่งได

“ซิดนีย์” ร่างสูงที่เดินมาทางสระน้ำเบิกตากว้างกับภาพที่เห็น คนตัวเล็กของเขากำลังทุรนทุรายตะเกียกตะกายใช้แขนเล็กทั้งสองข้างตีน้ำเพื่อช่วยพยุงตัวเองออกเป็นวงกว้าง ร่างสูงไม่รอช้ารีบกระโดดลงไปเพื่อช่วยเหลือคนตัวเล็กทันที

ตู้มมมมมมม

“แค่กๆๆๆ” ร่างสูงช่วยพยุงเธอนั่งตรงขอบสระก่อนจะสำรวจร่างเล็กด้วยความเป็นห่วง

“เป็นไงบ้างซิด เจ็บตรงไหนบ้างไหม บ้าเอ้ย” เขาสบถพร้อมถามออกมาด้วยน้ำเสียงร้อนรนเมื่ออีกฝ่ายไม่ตอบ

“กะ กลัว กลัวแล้ว ฮรืออออออ” ร่างเล็กเอาแต่นั่งตัวสั่นเทิ้มและร้องไห้ออกมาอย่างน่าสงสาร เขาจึงรวบตัวคนตัวเล็กที่เปียกโชกเข้ามากอดไว้แน่นก่อนจะลูบศีรษะเล็กเบาๆ สัมผัสอุ่นๆตรงหน้าอกทำให้เขารู้ว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดนี้ร้องไห้หนักขนาดไหน

“นี่มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมซิดนีย์ถึงตกลงไปในสระได้” เขาถามออกมาเสียงดัง

“กะ ก็เธอคงจะอยากเล่นน้ำมั้งคะ เลยโดดลงไป” เธอตอบเสียงสะดุดเมื่อตกใจกับเสียงของร่างสูงที่มองมาอย่างกดดัน

“อยากเล่นน้ำ โดดลงไปเอง?” เป็นไปไม่ได้เพราะเขารู้ดีว่าคนตัวเล็กในอ้อมกอดกลัวการว่ายน้ำขนาดไหน

“ชะ ใช่ค่ะ ฉันก็พยายามห้ามเธอแล้วนะคะไพเรท”

“ฮึก พี่สาวใจดีจะเอาคุณฉลามในสระให้ผม ละ ละพี่สาวคนนี้ก็ทำให้พี่สาวใจดีตกน้ำ ฮึก พี่สาวคนนี้ใจร้าย ฮือออ กันดั้มเกลียดพี่สาวใจร้ายคนนี้” เสียงเล็กพูดขึ้นมาพลางร้องไห้อย่างน่าเอ็นดูเมื่อพี่สาวที่พยายามจะเก็บของเล่นให้ตัวเองนอนนิ่งในอ้อมกอดของคุณอาตัวสูง

“มะ ไม่ใช่นะคะไพเรท คุณอย่าไปฟังที่เด็กคนนี้พูดนะคะ” เธอพยายามแก้ตัว

“หลบไป ผมจะพาเธอขึ้นไปบนห้อง” เขาพูดเสียงเย็นพร้อมกับอุ้มร่างเล็กขึ้นแนบอกพร้อมกับจะเดินเข้าไปในบ้าน

“มันไม่ใช่แบบนั้นจริงๆนะคะ”

“หึ แล้วมันเป็นแบบไหน จะบอกว่ามันอยากลงไปเล่นเองตามที่เธอบอกทั้งๆที่มันกลัวการว่ายน้ำน่ะหรอ หลีกไปสักทีสิวะ”

“รอก่อนสิคะไพเรท ฉันอธิบายได้” เธอเอื้อมมือไปคว้าสะเปะสะปะเพื่อพยายามรั้งเขาไว้

“อย่าเอามือสกปรกของเธอมาจับมัน”

“มีอะไรกันหรอลูกเสียงดังเข้าไปในบ้านเลย แล้วนั่นเกิดอะไรขึ้น กันดั้มร้องไห้ทำไมคะลูก มาหาย่ามา แล้วทำไมซิดนีย์ถึงตัวเปียกแบบนั้น” เธอถามอย่างสงสัยเมื่อดูอะไรๆก็วุ่นวายไปหมด ก่อนจะให้พี่เลี้ยงอุ้มเด็กน้อยเอาไว้

“พอดีมีเรื่องนิดหน่อยน่ะครับคุณแม่ ผมขอตัวก่อน” เขาว่าก่อนขายาวจะรีบก้าวเร็วๆเพื่อพาร่างเล็กที่ตอนนี้หลับไหลเพราะร้องไห้อย่างหนักจนดวงตาสวยบวมช้ำขึ้นไปบนห้อง ก่อนจะพึ่งคิดอะไรออก ขายาวจึงหยุดชะงักก่อนจะพูดบางอย่างออกมา

“จริงสิ ฮาน่า หุ้นส่วนของพ่อคุณที่ทำร่วมกับพ่อของผมที่ผมเป็นคนดูแลอยู่น่ะ ถอนออกซะ”

“ไม่ค่ะ คุณพ่อต้องไม่ยอมแน่ๆ”  เพราะถ้าหากโดนถอนหุ้นตัวนี้ออกไปครอบครัวเธอจะต้องเดือดร้อนแน่ๆเพราะทุกวันนี้ที่ทุกอย่างกำลังไปด้วยดีได้ก็เพราะมีบริษัทใหญ่ของไพเรทช่วยพยุงเอาไว้

“ไม่ยอม งั้นเราก็มาลองดูกัน”

“ไพเรทคะ ไพเรท กลับมาฟังที่ฉันพูดก่อน”




ร่างสูงวางคนตัวเล็กลงบนเตียงนุ่มหลังจากที่ทำการเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อผ้าต่างๆให้แล้ว ตอนนี้หลานของเขาก็อยู่กับแม่เพราะท่านกลัวจะมารบกวนการพักผ่อนของคนตัวเล็ก มือหนาจับมือบางนุ่มขึ้นมาจรดริมฝีปาก ก่อนจะจูบลงบนหน้าผากเนียนสวย เคลื่อนลงมาตรงริมฝีปากนุ่มที่บัดนี้ซีดเซียวลงเล็กน้อย พลางคิดว่าหากเขาไปช้าอีกนิดหรือไม่สนใจเสียงดังที่ได้ยินคนตัวเล็กของเขาจะเป็นอย่างไรบ้าง

“ขอโทษที่ทำให้กลัวครับ แล้วก็ ต่อไปจะดูแลอย่างดี” ถ้อยคำที่ถูกเอ่ยออกมาจากปากของร่างสูงไม่เพียงแต่เป็นคำขอโทษเพียงอย่างเดียวเท่านั้น แต่มันเปรียบเสมือนกับ ‘สัญญา’ ที่มั่นคงเพื่อให้ไว้กับคนตรงหน้าเพียงคนเดียวด้วย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น