Kamui Yato

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

บทที่ 23 [ ห้วงแห่งความฝัน ]

ชื่อตอน : บทที่ 23 [ ห้วงแห่งความฝัน ]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย แฟนตาซี

คนเข้าชมทั้งหมด : 3.2k

ความคิดเห็น : 22

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2561 22:38 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 23 [ ห้วงแห่งความฝัน ]
แบบอักษร

"โอ้เจ้าดูโตขึ้นนะการ์ลิค"เสียงของพระเจ้าที่เดินออกมาทักทายเด็กน้อยที่คุ้นเคยอย่างเป็นกันเอง แม้สีผม สีตา และกลิ่นอายจะแตกต่างไปบ้าง แต่พระเจ้าและมิสเตอร์โปโป้ก็รู้ว่าเด็กน้อยคนนี้คือการ์ลิคอย่างแน่นอน

"สวัสดีไม่ได้เจอกันตั้งปีกว่าเลยเนอะท่านพระเจ้า"การ์ลิคกล่าวตอบด้วยรอยยิ้ม

ทั้งคู่พูดคุยกันอีกเล็กน้อยถึงเรื่องจากฝึกฝนบนดาวท่านเจ้าพิภพ พูดถึงท่านเจ้าพิภพการ์ลิคก็ลืมไปบอกลาท่านเลยจึงใช้เคลื่อนย้ายในพริบตา มาพูดคุยและกล่าวลาไปฝึกวิชาที่อื่นต่อ ซึ่งเขาก็คิดไว้แล้วว่าเขาจะพาเบลและโบรจังกลับไปอยู่ที่แคปซูลคอปิเรชั่นสักพัก และค่อยไปหาทางซื้อที่ สร้างบ้านบนโลกสักหลังหนึ่ง

"ไว้เจอกันใหม่นะท่านเจ้าพิภพ"

"ว่างๆก็มาหากันบ้างละ"ท่านเจ้าพิภพรู้สึกเหงาไม่น้อยที่การ์ลิคกำลังจะจากไป แต่ก็ไม่กล่าวห้ามเพราะรู้ดีว่าลูกศิษย์ของเขามีเส้นทางของตัวเอง

หลังจากล่ำลาเสร็จการ์ลิคก็กลับมาเบลและโบรจัง ก่อนจะพูดคุยกับพระเจ้าและมิสเตอร์โปโป้อีกเล็กน้อยและจากไปทันที โดยระหว่างทางเขาก็แวะพูดคุยกับท่านคารินด้วย เพราะเขากลัวท่านจะเหงา แต่ก็คุยได้ไม่นานนักเขาก็พาเบลขอตัวจากไป

"เบลเอาโบรจังมาให้เราอุ้มบ้างสิ" การ์ลิคที่รู้สึกอิจฉาเบลนิดๆจึงขออุ้มตัวทารกน้อยบ้าง

"เอาไปสิ แต่ระวังเธอร้องงอแงละ"

"เข้าใจแล้ว"

การ์ลิคกำลังเอื้อมมือไปรับตัวโบรจังที่หลับปุ๋ยมาอุ้ม แต่ทันทีที่มือของเขาสัมผัสร่างของเธอจู่ ๆเธอก็สะดุ้งตื่นพร้อมปลดปล่อยคลื่นพลังสีขาวมรกตออกมาห้อมล้อมจนกลายเป็นบาเรียทรงกลม ก่อนที่ร่างของเด็กทารกน้อยจะลอยกลับเข้าสู่อ้อมกอดของเบลล่าและหลับต่อ ซึ่งภาพนี้ทิ้งไว้ให้การ์ลิคและเบลล่างงเล่น

"อะ เออดูเหมือนว่าเธอจะไม่อยากให้นายอุ้มนะการ์ลิค"

"เฮ้อ~!ช่างเถอะ"

การ์ลิคได้ทำหน้าเซ็ง เพราะดูเหมือนทารกน้อยจะไม่ค่อยชอบขี้หน้าเขา แต่ช่างเถอะตอนนี้เขาควรรีบกลับไปยังแคปซูนคอปเรชั่นเสียก่อนการ์ลิคและเบลล่าพุ่งไปยังบ้านของดร.บรีฟด้วยความเร็วสูง และใช้เวลาเพียงไม่นานนักพวกเขาก็มาถึง ทั้งคู่ไม่ต้องกดกริ่งเหมือนเมื่อก่อนเพียงแค่สแกนม่านตาเขาและเบลก็สามารถเข้าไปในบ้านได้แล้ว

"อ่าวนายยังไม่ตายอีกหรอการ์ลิค ว่าแต่ทำไมผมของนายถึงเป็นสีทองละ ย้อมผมหรอ"ยังไม่ทันก้าวเท้าเข้าบ้าน จู่ๆก็มีสาวน้อยผมบรอนนัยน์ตาโตๆสีดำ ในชุดเสื้อยืดเอวลอยสีแดงเลือดหมูดูน่ารักสมวัยกล่าวขึ้นแกมประชดทำให้การ์ลิคที่พึ่งเข้ามา ถึงกับคิ้วกระตุก แต่เอาเถอะเถียงกับยัยเด็กนี่ไปก็ไม่ได้อะไรขึ้นมาแต่ดูเหมือนยัยไทด์จะโตขึ้นไม่น้อย แถมน่ารักมากด้วย

"เราตายยากนะไทด์ ว่าแต่มารอทักกันแบบนี้คงคิดถึงเราอยู่สิท่า"การ์ลิคกล่าวเล่นๆ แต่ปฏิกิริยาของยัยเด็กนี่สิเอิ่ม

"พูดอะไรน่ะตาบ้า ใครจะไปคิดถึงคนอย่างนายกัน" หน้าไทด์พี่สาวของบลูม่าถึงกับแดงก่ำ สรุปยัยนี่คิดถึงเขาจริงๆหรอไม่อยากเชื่อ

"ไงไทด์ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ"เบลล่าที่เห็นอาการของไทด์ก็ทักทายเพื่อให้เพื่อนหญิงผ่อนคลาย

"คิดถึงเบลจังเลย หายหน้าหายตาไปตั้งนาน ว่าแต่เด็กทารกคนนี้ใครหรอหรือว่าจะเป็นน้องของเบล"

"ใช่แล้วละ"เบลล่าตอบแบบไม่ต้องคิดให้มากเรื่อง เธอตั้งใจไว้แล้วจะดูแลโบรจังให้เหมือนน้องสาวของตนเอง

และหลังจากนั้นทั้งคู่ก็พูดคุยกันโดยเมินการ์ลิคไปเลย ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจและปล่อยให้เด็กหญิงทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนม แต่ในสมองกลับคิดแผนการชั่วร้ายไว้ ดูเหมือนงานนี้เขาจะต้องเลี้ยงต้อยเพิ่มอีกสักคนสองคน แต่แปลกจังทำไมเขาถึงต้องเข้าสู่โลกโลลิด้วยนี่ไม่เข้าใจเลยจริงๆ ถ้ามีพี่สาวอกสะบึมคงจะดีกว่าแล้วแท้ๆเชียว แต่ยามนึกถึงการขุนเด็กหญิงสามคนนี้จนโต เขากลับรู้สึกกระปี้กระเป่าอย่างบอกไม่ถูก

'หึหึ ยามพวกเธอโตเป็นสาวเราจะจับกดทีละคนสองคนให้ร้องกันระงมเลย'

รอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายทำให้โบรลี่น้อยที่หลับอยู่ถึงสะดุ้งตื่น ก่อนจะร้องไห้งอแงจนเบลล่าต้องแปลกใจ ซึ่งไทด์ก็เช่นกัน ก่อนทั้งคู่จะใช้สายตามองไปทางการ์ลิคที่กำลังแผ่ออร่าแห่งความชั่วร้ายไม่เลิกรา สรุปแล้วที่โบรจังร้องไห้งอแงก็เป็นเพราะตาบ้านี่เองสินะ

"พ่อหมีจอมหื่นกำลังวางแผนลามกอะไรอีกแล้วสินะ"เบลล่ากล่าวพลางส่ายหัวอย่างเอือมระอา

"หยี๋~ การ์ลิคจอมลามก"ไทด์กล่าวพร้อมแกล้งทำสีหน้าขยักแขยง

"ชิส์ เราขอไปอาบน้ำนอนก่อนแล้วกัน"

การ์ลิคที่หลุดจากภวังค์ความคิดอันแสนชั่วร้าย รีบหาข้ออ้างหลีกหนีจากเบลล่าที่ชอบรู้ทันเขาทุกเรื่อง ? และหลังจากที่การ์ลิคจากไป เด็กหญิงแสนน่ารักสองคนก็เข้าพูดคุยกันอย่างสนุกปาก โดยเฉพาะในฉากที่เบลล่าเล่าถึงการฝึกวิชากับท่านเจ้าพิภพละนะ

"น่าเสียดาย ไทด์ก็อยากฝึกวิชาบ้างจัง แต่คงไม่ได้สินะ"ไทด์ที่อยากลองฝึกวิชาดูสักครั้งกล่าวด้วยน้ำเสียงท้อแท้

"ได้อยู่นะ ลองให้พ่อหมีสอนสิ"

"แต่การ์ลิคเขาจะสอนไทด์หรอ ?"

"นะ แน่นอน..."เบลล่าตอบอย่างแผ่วเบา ยามนึกถึงการฝึกโหดของเธอที่มีการ์ลิคเป็นผู้สอน เบลล่าถึงกับขนลุกซู่ไปทั้งตัว เธอหันไปมองไทด์ที่กำลังทำหน้าอย่างมีความหวังก่อนจะถอนหายใจอย่างรู้สึกผิด นี่เธอกำลังจะส่งเพื่อนของตนไปพาดเขียง ต่อมารร้ายครูฝึกการ์ลิคสินะ

'ขอโทษนะไทด์'

ส่วนการ์ลิคหลังเดินจากกลุ่มเด็กหญิงมา ก็เข้าไปพักผ่อนวันนี้เขารู้สึกเพลียทั้งกายและใจ ร่างกายของเขาค่อยๆกลับสู่ปกติ ผมสีทองกลับมาเป็นสีดำซึ่งดวงตาที่เคยเป็นสีเขียวมรกตก็เช่นกัน ตอนแรกเขาก็คิดว่าจะอยู่ในโหมดซุปเปอร์ไซย่าให้ชินแบบซุนโกคูและโกฮังในภาคเซลล์ แต่ดูเหมือนมันจะยากมากไม่ง่ายอย่างที่เขาคาดคิดไว้

'ร่างกายของเรารับภาระของการแปลงเป็นซุปเปอร์ไซย่าไม่ไหว ดูเหมือนต้องฝีกวิชาเพิ่มอีกสักปีสองปีสินะ'

นี่เป็นวิธีการฝึกควบคุมพลังพื้นฐานในร่างซุปเปอร์ไซย่า ถ้าเขาทำมันได้อย่างสมบูรณ์แบบแล้วละก็ เขาก็จะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดเข้าสู่ ซุปเปอร์ไซย่า 2 ได้ แม้จะต้องใช้เวลานาน หรือจะต้องลำบากมากเท่าใดเขาก็จะก้าวข้ามขีดจำกัดขึ้นไปอีก โดยเป้าหมายหลักของเขาคือการเป็นซุปเปอร์ไซย่า 4 นั่นเองเขารู้สึกค่อนข้างมั่นใจเป็นพิเศษว่าตัวเขาจะสามารถเป็นซุปเปอร์ไซย่า 4 ได้อย่างแน่นอนสัญชาตญาณของสายเลือดในกายของเขาบอกแบบนั้น

และหลังจากคิดจนเพลินด้วยร่างกายที่อ่อนเพลียจนแทบสลบทำให้การ์ลิคหลับตาลง สติของเขาค่อยๆไหลเข้าสู่ในห้วงแห่งความฝัน ภายในจิตแห่งจินตนาการอันกว้างใหญ่มีร่างของชายหนุ่มรูปงามกำลังยืนจดจ้องภาพบรรยากาศบนโลกอันคุ้นเคยด้วยความคิดถึงคำนึงหา แต่แววตาก็แฝงไปด้วยความเครียดแค้นที่ไร้จุดหมายด้วยเช่นกัน

"หึ! ข้าไม่คิดว่าเจ้าที่ได้ใช้ชีวิตใหม่อีกครั้งจะมาอยู่ในห้วงฝันของข้าเลยนะ นาคาวารีแห่งอุทกภัย"*เสียงเก่าแก่ทำให้ชายหนุุ่มรูปงามที่กำลังชมภาพอันน่าคิดถึง ถึงกับขมวดคิ้วเขากวาดตาโดยรอบมองหาเจ้าของเสียงที่คุ้นเคย แต่ไม่ว่าจะหาเท่าไหร่เขาก็ไม่พบ

"ทำไมเจ้าถึงต้องหลบซ่อนตัวด้วยละ หรือว่าเจ้ากลัวข้ากัน ?"ชายหนุ่มรูปงามกล่าวถามด้วยน้ำเสียงอำมหิต ยามนึกถึงอดีตชาติที่แสนปวดร้าวนั้นทำให้เขาถึงกำหมัดแน่นจนมีหยดโลหิตไหลรินออกมาจากฝ่ามือ

"กลัวเจ้ารึ ? หึ! ช่างน่าขัน ตัวเจ้าเป็นเพียงอดีตราชันย์มังกรวารีแห่งภัยพิบัติ มีอะไรที่ตัวข้าจะต้องกลัวในตัวตนที่เหลือเพียงกายหยาบของมนุษย์ถึง 2 ภพชาติ หรือเจ้าจะบอกว่าตัวเจ้าที่สร้างภัยพิบัติให้แก่เหล่ามนุษย์แสนอ่อนแอจะเก่งกล้าเหนือข้าหรือยังไง ? ฮ่า ๆเจ้าเอาอะไรคิดกันเจ้างูน้ำน้อยนาคา"เสียงเยาะเย้ยดูถากถางถึงกับทำให้ชายรูปงามคิ้วกระตุก และไม่นานนักเขาก็ถอนหายใจออกมา

"เฮ้อช่างเถอะ มีอะไรทำไมถึงเชื่อมต่อฝันกับข้า ? ว่าแต่ทำไมเจ้าถึงมาอยู่ในโลกนี้ได้ ?"นาคาถามด้วยน้ำเสียงไม่เข้าใจ

"ข้าไม่ได้อยู่ในโลกใหม่ของเจ้าหรอกนาคาน้อย ข้าก็แค่คิดถึงราชันย์มังกรด้วยกันเลยติดต่อมา จริงสิข้าจะบอกเจ้าอีกเรื่องหนึ่ง อย่าคิดใช้วิชาใหม่ที่เจ้าพึ่งบัญญัติได้เมื่อไม่นานมานี้โดยเด็ดขาด แต่ถ้าเจ้าอยากกลับไปเป็นสุดยอดตัวชั่วร้ายข้าก็ไม่ห้ามปราม แค่นี้แหละที่ข้าจะบอกหลังจากนี้เราคงไม่ได้พบเจอกันอีกแล้ว เพราะเมื่อยามที่กระจกส่งวิญญาณในนรกภูมิซ่อมเสร็จ การเชื่อมของเจ้าและข้าก็จะสิ้นสุดลง"

ได้ยินเช่นนี้ชายหนุ่มรูปงามหรือนาคาถึงกับยิ้มแก้มปริ นี่สิเยี่ยมยอด ดีมากจริงๆ เขาไม่อยากจะได้ยินไม่อยากเห็นหน้าของเจ้านี่เลยแม้แต่น้อย ยิ่งคิดถึงมันเขาก็ยิ่งอยากสังหารมันและขอดเกล็ดของมันมานั่งทำซุปโลหิตต้มยำราชันย์มังกรชักชามไว้ซดเล่นยามหิวโหย แค่คิดก็น้ำลายสอแล้ว

"ข้ารู้นะว่าเจ้ากำลังคิดอะไรอยู่"เสียงเก่าแก่นั้นดูเคืองไม่น้อยเมื่อรู้ความคิดของเจ้าตัวร้ายนี่

"รู้ก็รู้ไปสิ ยังไงตอนนี้เจ้าก็ทำอะไร...หืม"ชายรูปงามรู้สึกแปลก ๆจู่การเชื่อมต่อก็เริ่มไม่ค่อยเสถียร

"คงถึงเวลาแล้วกระจกวิญญาณกำลังกลับมาเป็นอย่างเคย จริงสิยังไงก็อย่าลืมคำเตือนของข้าละลาก่อน อดีตราชันย์มังกรอสรพิษนาคา สหายข้า..."

"จะไปไหนก็ไปเลยเจ้าโง่ ชิ่ว ๆ"ร่างของชายหนุ่มที่กำลังทำท่าทางขับไล่เจ้าของเสียง ค่อยๆกลับมาเป็นเด็กน้อยวัยสิบปีผมดำมีหางคล้ายลิง ดุจดั่งร่างปัจจุบันในตอนนี้ ซึ่งร่างนี้ก็ไม่ใช่ใครอื่นเขาคือการ์ลิคนั่นเอง เด็กน้อยการ์ลิคกำลังยกยิ้มอย่างสนุกสนาน แต่ก็ทำได้ไม่นานนักเมื่อร่างจริงในโลกใหม่กำลังเจ็บปวดหายใจไม่ค่อยออก จึงทำให้เข้าหลุดจากห้วงแห่งฝันและกลับมาสู่ความเป็นจริง...

"อู้ยยย~!! หายใจไม่ออกแค่ก ๆ"

ตุบ ๆ!

การ์ลิคดีดตัวขึ้นมานั่ง ก่อนจะกวาดตามองข้างซ้ายทีขวาทีก็พบกับเด็กหญิงวัยสิบปีสองคนกำลังนอนเอาขาขาวๆนิ่มๆพาดคอของเขาไว้ แถมบนศีรษะของเขาก็มีทารกน้อยกำลังใช้หางลิงน้อยๆของเธอรัดคอของเขาเอาไว้กันหล่น แต่เดี๋ยวๆนี่มันอะไรกัน เขารีบมองไปยังร่างที่คุ้นเคยของคนในห้อง ซึ่งนั่นก็มีเบลล่า อันนี้เขาไม่แปลกใจ มีโบรจัง อันนี้ต้องอยู่ที่นี่อยู่แล้ว แล้วยัยไทด์ ไม่กลับห้องตัวเองฟ้ะ

"ชิส์ หมดอารมณ์นอนเลย ว่าแต่หน้าอกของยัยไทด์นี่ก็พอดีมือเลยแฮะ!"

หนุบ ๆ!

การ์ลิคที่สบโอกาศใช้มือสอดเข้าไปในเสื้อตัวเล็กของไทด์ก่อนจะใช้มือน้อยๆค่อยลูบๆไล้ไปตามเนินอกเล็ก และค่อยเริ่มบีบขยำจับคลึงหน้าอกที่กำลังเติบโตของไทด์ แม้มันจะยังเล็กจนพอดีมือ แต่น่าอกของเธอก็ไม่ต่ำกว่าไซด์เอเลยนะเฮ้ย สมองของเขารีบประมวลผลอย่างรวดเร็ว นิ้วเข้าเขาเริ่มชอนไชไปตามส่วนต่างๆที่น่าลิ้มลองของไทด์น้อย


'กินเด็กเขาว่าเป็นอมตะ ไม่รู้ว่าจริงไหม เราคงต้องลองดูเท่านั้นถึงจะรู้'

"อื้อออ~!"เสียงครางเล็กดังออกมาจากเด็กน้อยผมบรอนทำให้การ์ลิคถึงกับคึกคัก เขาไม่รีรอเตรียมพุ่งเข้าใส่ร่างของไทด์ที่กำลังบิดไปมาอย่างเสียวซ้าน แต่ทว่ายังไม่ทันได้ปลดเสื้อผ้าเลยก็มีบางอย่างพุ่งเข้าสู่หลังคอของเขาโดยตรง

ปั้งงง! ตู้มมมมม!

"ม่ายด้ายน้า พ่อหมีการ์ลิค ห้ามทามลามกกับไทด์น้า"นั่นคือเสียงที่การ์ลิคได้ยินเป็นครั้งสุดท้าย**และแล้วทุกอย่างก็ดับลงรวมถึงสติของเขาด้วย ร่างของเด็กน้อยการ์ลิคที่ถูกเข้าก้านคอถึงกับปลิวออกไปนอนโก่งตูดสลบไสลอยู่หน้าลานแคปซูลคอปิเรชั่น ส่วนเบลล่าน่ะหรอ เธอก็แค่ละเมอเท่านั้นแหละ ดูสิ

"ห้ามทามลามกกับไทด์น้า พ่อหมีต้องมาทามลามกกาบเราก่อนต่างหากละ... ค่อกฟี้ ๆ ๆ"

เจริญไหมละ ?!!

___________________________

ฮ่า ๆอดใจพวกหื่นทั้งหลาย

ความคิดเห็น