คีตาอักษร

ขอขอบคุณที่ช่วยสนันสนุนนะคะ

บทที่ 7 คนรักเก่า.. 75%

ชื่อตอน : บทที่ 7 คนรักเก่า.. 75%

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย ชีวิต/ดราม่า

คนเข้าชมทั้งหมด : 2.7k

ความคิดเห็น : 9

ปรับปรุงล่าสุด : 25 เม.ย. 2561 19:26 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 7 คนรักเก่า.. 75%
แบบอักษร

จิตรานุช เมื่อได้เข้ามายังห้องนอนแล้ว หยิบผ้าเช็ดตัวแล้วเดินเข้าไปห้องน้ำชำระล้างร่างกาย และออกมาก็ล้มตัวลงนอนตะแคงข้างหันหลังให้ฝั่งที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ นอน พยายามข่มตาให้หลับก่อนที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ จะเข้ามาในห้อง แต่จนแล้วจนรอดทำยังไงก็ไม่ยอมหลับเสียที หนำซ้ำน้ำตาเจ้ากรรมก็พาลไหลรินออกมาอีกจนได้ 

‘ทำไมช่างอ่อนแออย่างนี้นะเรา ต้องไม่ร้องไห้สิ เข้มแข็งเข้าไว้ เจ็บแค่นี้ไม่ตายหรอก’ จิตรานุช บอกกับตัวเองอยู่ภายในใจ หญิงสาวได้ยินเสียงประตูห้องนอนเปิดออก จึงหลับตาลงนอนนิ่งทำเป็นหลับไปแล้ว หูก็ฟังเสียงเดินเข้าไปในห้องน้ำ แล้วตามมาด้วยเสียงน้ำไหล และสักพักก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องน้ำออกมา แล้วที่นอนฝั่งที่ พ่อเลี้ยงกัณตภณ นอนอยู่เป็นประจำก็ยุบลง 

ทุกอย่างก็นิ่งงันอยู่อย่างนั้นไม่มีความเคลื่อนไหวอะไรตามมาอีกเลย ซึ่งตั้งแต่ที่ได้แต่งงานกันมาไม่มีคืนไหนเลยที่ จิตรานุช จะไม่ได้รับความอบอุ่นจากอ้อมกอดของคนที่นอนอยู่ข้างๆ จนถึงเช้า แต่ในวันนี้ชายหนุ่มข้างกาย ไม่แม้แต่จะแตะต้องตัวเธอเลยด้วยซ้ำ คิดมาถึงต้องนี้แล้วน้ำตาก็ยิ่งไหลรินออกมามากขึ้นกว่าเดิม

จิตรานุช นอนคิดไปไกลถึงขนาดที่ว่า อีกไม่นาน พ่อเลี้ยงกัณตภณ คงจะต้องกลับไปคืนดีกับแฟนเก่าของเขาอย่างแน่นอน เพราะดูท่าทางชายหนุ่มยังคงรักแฟนเก่าเอามากๆ เลย แล้วตัวเธอล่ะ จะเป็นยังไงต่อไป จะอยู่ยังไง หรือว่าจะต้องเลิกลากันไป และหากต้องเลิกลากันไปจริงๆ เธอจะทนได้ไหม แล้วหัวจิตหัวใจเธอล่ะจะเป็นเช่นไร เพราะเท่าที่หัวใจเป็นอยู่ ณ เวลานี้ มันก็คือตกหลุมรักเขาข้างเดียวเข้าให้แล้วนั้นแหละ เธอคงจะเจ็บช้ำทุกข์ทรมานใจ เมื่อเวลานั้นมาถึงอย่างแน่นอนสินะ

จิตรานุช คิดไปเรื่อยเปื่อย พร้อมกับร้องไห้ออกมาจนกระทั้งถึงตอนเช้า จึงได้ลุกขึ้นจากเตียงนอนเข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัว แล้วเดินออกจากห้องนอนลงไปช่วย จำเนียร ทำอาหารตามปกติเช่นที่เคยทำมา ซึ่งใช่ว่าจะมีเพียง จิตรานุช คนเดียวเสียเมื่อไรที่ไม่ได้หลับไม่ได้นอน พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็เป็นอีกคนเช่นกัน ที่นอนไม่หลับเลยทั้งคืน ข่มใจตัวเองอยู่หลายครั้ง ที่จะไม่ยื่นมือเข้าไปดึงร่างบางเข้ามาสวมกอด

พอ จิตรานุช เดินออกไปจากห้องนอนแล้ว พ่อเลี้ยงกัณตภณ ก็ลุกขึ้นจากเตียงนอนบ้าง เข้าห้องน้ำทำธุระส่วนตัวแล้วลงไปข้างล่าง เดินเข้าไปที่ห้องครัว “ป้าเนียร วันนี้ทำอะไรกินเช้านี้?” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เดินมายืนอยู่ใกล้ๆ จิตรานุช ซึ่งกำลังนั่งหั่นผักอยู่ แล้วร้องถาม จำเนียร แต่ตาชายหนุ่มกลับมองดูคนที่กำลังหั่นผัก

“ป้าว่าจะทำผัดคะน้าน้ำมันหอย แกงส้มชะอมไข่ และก็หมูผัดพริกแกงน่ะค่ะ” จำเนียร หันมาตอบ พ่อเลี้ยงกัณตภณ และให้ประหลาดใจเป็นอย่างยิ่ง เพราะตั้งแต่ที่เธอทำงานกับชายหนุ่มมา ไม่เคยเลยสักครั้งที่ชายหนุ่มจะเข้ามาถามเรื่องอาหารการกินถึงในห้องครัว นี่เป็นครั้งแรกเลยก็ว่าได้

“อุ้ย!..” จิตรานุช ร้องอุทานออกมา เพราะเผลอทำมีดที่หันผัก เฉือนเข้านิ้วชี้ของตัวเองเข้าจนเลือดไหลออกมา “ทำไมเหม่อลอยอย่างนี้ล่ะ ดูสิมีดบาดมือเข้าให้แล้ว” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ซึ่งยืนอยู่ใกล้ๆ พอเห็นว่านิ้วของคนที่กำลังหั่นผักอยู่ โดนมีดบาดเข้าให้ ก็รีบคว้ามือของหญิงสาวขึ้นมาจับไว้ทันที พร้อมกับเอ่ยต่อว่าด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก 

“ลุกไปล้างแผลกัน” พ่อเลี้ยงกัณตภณ สั่งแกมบังคับกลายๆ พร้อมกับทั้งใช้อีกมือหนึ่งโอบประคองเอวบางให้ลุกขึ้นจากที่นั่ง “นุชไม่เป็นไรค่ะ แผลไกลหัวใจตั้งเยอะ คงไม่ตายง่ายๆ หรอก” จิตรานุช อดที่จะกล่าวด้วยความรู้สึกที่ยังคงน้อยเนื้อต่ำใจออกมาไม่ได้ 

“พูดอะไรไม่เป็นเรื่อง ลุกเลยไปทำแผล” พ่อเลี้ยงกัณตภณ ส่งเสียงดุคนตัวเล็ก พร้อมกับบังคับให้ลุกออกจากที่นั่งอีกรอบ ซึ่งคนตัวเล็กจึงจำต้องทำตามที่เขาสั่งแต่โดยดี ชายหนุ่มโอบพาร่างบางไปยังที่ล้างจาน เปิดน้ำล้างแผลที่โดนมีดบาดนั้น แล้วพาเดินออกไปยังห้องรับแขก

“นั่งลงตรงนี้ก่อน เดี๋ยวพี่ไปเอายามาใส่ให้” พ่อเลี้ยงกัณตภณ เอ่ยแกมบังคับให้หญิงสาวนั่งลงรอเขาอยู่ที่โซฟา “ไม่ต้องใส่ยาก็ได้มั้งคะ แผลไม่ได้ใหญ่มากมายอะไร” จิตรานุช กล่าวแย้งทั้งที่ไม่มองหน้าคนตัวโตเลย “ไม่ได้ต้องใส่สิ ถ้าไม่ใส่ยา เกิดแผลติดเชื้อมาจะแย่เข้าไปใหญ่ นั่งรออยู่ตรงนี้แหละ” ว่าแล้วคนตัวโตก็เดินไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลมา แล้วนั่งลงข้างๆ คนโดนมีดบาด ทำการล้างแผลและใส่ยาให้คนที่โดนมีดบาดด้วยตัวเอง

จิตรานุช มองดูการกระทำที่ชายหนุ่มกำลังกระทำอยู่ ‘หากเขาคิดจะรักเธอสักนิดมันก็คงจะดีไม่ใช่น้อยเลย’ จิตรานุช คิดอยู่ในใจอย่างเศร้าสร้อย

แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น