ยอนิม

ขอบคุณสำหรับแรงสนับสนุนนะ : )

รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 45 [100%]

ชื่อตอน : รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 45 [100%]

คำค้น :

หมวดหมู่ : นิยาย y

คนเข้าชมทั้งหมด : 135k

ความคิดเห็น : 665

ปรับปรุงล่าสุด : 27 เม.ย. 2561 23:19 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4 ตอนที่ 45 [100%]
แบบอักษร


รักโคตรๆ...โหดอย่างมึง! ภาค 4  ตอนที่ 45

Author :   (ยอนิม)


พอล้างจานเก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว เดย์กับอิฐก็มานั่งเล่นกับน้องกันต์อีกสักพัก ก่อนที่จันจะขอตัวพาน้องกันต์ไปพักผ่อนที่บ้าน และขอบคุณเดย์กับอิฐที่ทำกับข้าวให้ทาน แล้วช่วยดูแลน้องกันต์ด้วย

“พรุ่งนี้มาเล่นบ้านน้าใหม่นะน้องกันต์” อิฐพูดกับเด็กน้อย เมื่อเดินไปส่งที่หน้าบ้านของจัน


“บะบาย บะบาย จุ๊บ” น้องกันต์โบกมือป้อมๆ และทำท่าส่งจูบ เรียกรอยยิ้มจากอิฐได้เป็นอย่างดี ก่อนที่จันจะพาน้องกันต์เข้าบ้านไป อิฐกับเดย์ก็กลับเข้าบ้านตัวเองบ้าง


“น้องกันต์น่าฟัดมากเลยเนอะ” อิฐพูดกับเดย์เมื่อเดินเข้ามาในบ้าน


“ก่อนที่จะฟัดใคร เดี๋ยวส่งข้อความบอกเจ๊พิมพ์ด้วย ว่าถ้าแซลมอนตื่นแล้ว ให้บอกว่ากูจะคุยด้วย” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ ทำให้อิฐชะงักไปนิด ก่อนจะรีบมาจับแขนของเดย์อย่างเอาใจ


“เดย์ มึงอย่าดุหลานมากนะเว้ย แค่นี้แซลมอนก็กลัวมึงจะแย่อยู่แล้ว” อิฐรีบขอคนรักเอาไว้ก่อน


“คิดว่ากูเป็นคนไม่มีเหตุผลรึไง” เดย์ถามกลับเสียงเรียบ อิฐยิ้มแห้งๆและส่ายหน้าไปมา


“เปล่า กูแค่สงสารหลาน” อิฐตอบเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ยกมือขยี้หัวอิฐไปมา


“ขึ้นไปอาบน้ำซะ กูจะไปปิดบ้าน” เดย์พูดขึ้น ก่อนจะเดินไปตรวจความเรียบร้อยของบ้าน อิฐก็ยอมขึ้นห้องนอนเพื่ออาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแต่โดยดี พร้อมส่งข้อความบอกพี่สาวตัวเองเอาไว้ก่อนว่าเดย์อยากคุยกับแซลมอน

ทั้งสองคนนอนดูทีวีบนห้องด้วยกัน จนเวลาผ่านไปจนเกือบเที่ยงคืน พี่สาวของอิฐก็ส่งข้อความมาบอกว่าแซลมอนพร้อมจะคุยแล้ว ดีที่วันนี้เด็กน้อยไม่ต้องไปโรงเรียน จึงทำให้มีเวลาคุยกับเดย์และอิฐในช่วงนี้ อิฐรีบกดเฟซทามไปหาพี่สาวตนเอง เพื่อจะคุยกับแซลมอนทันที


(“น้าเดย์ น้าอิฐ สวัสดีครับ”) เสียงของเด็กน้อยดังขึ้นพร้อมกับใบหน้าเจื่อนๆ ก่อนจะยกมือไหว้เดย์กับอิฐ อิฐก็โบกมือทักทายหลานตัวเองกลับไป ส่วนเดย์ก็พยักหน้ารับ


“กินข้าวเช้ารึยัง” อิฐถามหลานก่อน เพื่อให้หลานไม่เกร็งมาก แค่มองผ่านหน้าจอมือถือตอนนี้ก็รู้แล้วว่าหลานชายคงรู้ตัวว่าเดย์รู้เรื่องทั้งหมดแล้ว


(“กินแล้วครับ น้าเดย์ แซลขอโทษครับ”) แซลมอนตอบอิฐ ก่อนจะยกมือไหว้อีกครั้ง พร้อมกับพูดกับเดย์เสียงสั่นๆ


“ขอโทษเรื่องอะไร” เดย์ถามกลับไปเสียงนิ่ง


(“เรื่อง..ที่แซลทะเลาะกับเพื่อน”) แซลมอนตอบเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ได้ยินเสียงพี่สาวของอิฐหัวเราะอยู่ใกล้ๆ


“เรื่องนั้นเป็นเรื่องรอง แต่เรื่องหลักคือ ทำไมคิดจะปดปิดน้า” เดย์ถามต่อ ทั้งเดย์และอิฐ นั่งพิงหัวเตียงอยู่ โดยเดย์เป็นคนถือมือถือ อิฐก็นั่งเอาหัวไปซบไหล่ของคนรักเอาไว้


“กูเป็นคนพูดกับหลานเองด้วยแหละว่าไม่อยากให้มึงรู้” อิฐพูดเพื่อช่วยหลานชายด้วย เดย์เลยก้มมามองอิฐที่นั่งซบไหล่ของเขาอยู่


“งั้นกูควรจะโกรธมึงอีกคนใช่มั้ย ที่เป็นตัวตั้งตัวตีช่วยหลานปิดบังกูน่ะหะ” เดย์ถามกลับ อิฐเงยหน้ามองเดย์ พร้อมกับทำปากยื่น


“อย่าโกรธดิ กูขอโทษด้วยอีกคนก็ได้” อิฐบอกเสียงติดอ้อนนิดๆ


(“น้าเดย์อย่าว่าน้าอิฐเลยนะครับ แซลเองก็ขอน้าอิฐไม่ให้บอกน้าเดย์”) แซลมอนพูดช่วยน้าตัวเองด้วยเช่นเดียวกัน


(“แบบนี้ต้องตีทั้งสองคนเลยดีมั้ยเดย์ โทษฐานที่ช่วยกันปกปิดน่ะ”) เสียงพี่สาวของอิฐดังรอดออกมา เดย์ยกยิ้มมุมปากนิดๆ


(“น้าเดย์ แซลผิดไปแล้ว น้าเดย์ยกโทษให้แซลกับน้าอิฐนะครับ”) แซลมอนส่งเสียงอ้อนออกมาอีกคน เดย์ถอนหายใจออกมาเบาๆ


“ไหน เล่าให้ฟังหน่อยสิ ว่าเกิดเรื่องอะไร” เดย์ไม่ตอบเรื่องยกโทษ แต่เขาถามกลับถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แซลมอนก็เลยนั่งเล่าให้เดย์ฟัง ว่าเพื่อนที่มีเรื่องด้วย มักจะแกล้งเพื่อนผู้หญิงในห้องหลายคน แกล้งแทบทุกวัน จนแซลมอนทนไม่ไหวเลยเข้าไปต่อว่า เพื่อนคนนั้นก็ผลักแซลมอนจนล้ม แซลมอนเลยลุกไปต่อยด้วย พอเล่าทุกอย่างจบ แซลมอนก็หน้าจ๋อยๆ

“คิดว่าเรื่องนี้ตัวเองผิดมั้ย” เดย์ถามกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ ไม่ได้มีท่าทีจะดุแต่อย่างไร


(“ก็ 50-50 ครับ”) แซลมอนตอบเสียงอ้อมแอ้ม เดย์ก็พยักหน้ารับ


“อืม ก็ยังดีที่รู้ตัวเอง เอาจริงๆน้าไม่มีสิทธิ์จะมาว่าอะไรเราหรอกนะ เพราะบางครั้งผู้ใหญ่อย่างน้าก็ทำเรื่องไม่ดี ใจร้อนมุทะลุอยู่เหมือนกัน น้าภูมิใจที่แซลมอนช่วยปกป้องเพื่อน แต่การใช้กำลัง มันก็ไม่ดีกับเรื่องบางเรื่องเหมือนกัน เอาเป็นว่าก่อนจะทำอะไรก็คิดให้ถี่ถ้วน และเมื่อทำแล้วก็ต้องยอมรับและพร้อมจะแก้ไขในสิ่งที่ตัวเองทำไว้ เข้าใจใช่มั้ย” เดย์พูดกับแซลมอนด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาไม่ได้จะต่อว่าหลานในการใช้กำลัง แต่อยากให้หลานใช้ความคิดให้มากๆ สังคมสมัยนี้ เป็นคนดีหรือยอมคนมากเกินไป มันก็ไม่ได้ช่วยอะไร เขาเองก็ยังต้องใช้กำลังสั่งสอนคนบางคนอยู่เลย เพราะพูดดีๆแล้วไม่สนใจ


(“ครับ”) แซลมอนตอบรับ


“คนเราทุกคน มีสิทธิ์ปกป้องตัวเอง แต่อย่าปกป้องจนดูเหมือนเป็นการเห็นแก่ตัว หรือเอาเปรียบใครๆ” เดย์นั่งสอนเรื่อยๆ อิฐก็นั่งซบไหล่เดย์ฟังไปด้วยเหมือนกัน


(“แซลเข้าใจแล้วครับ”) แซลมอนตอบกลับมาด้วยความเข้าใจจริงๆ ตอนนี้แซลมอนโตขึ้นมาอีกนิดแล้ว ในความคิดของเดย์ เดย์นั่งมองหน้าหลานนิ่งๆสักพัก แซลมอนก็ไม่กล้าพูดอะไรออกมาต่อ ได้แต่นั่งมองเดย์กลับมาเงียบๆ


“ยังไปเรียนเทควันโด้อยู่รึเปล่า” เดย์ถามออกไปอีก แซลมอนพยักหน้ารับทันที


(“เรียนครับ อ่อ แล้วก็แซลอยากไปเรียนมวยไทยด้วย”) แซลมอนบอกออกมาด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น


(“พอดีว่ามีคนไทย เค้ามาเปิดยิมสอนมวยไทยให้กับต่างชาติที่สนใจ ใกล้ๆบ้านน่ะ พี่ไปลองถามๆดูมาแล้ว แซลบอกว่าอยากเรียน แต่อยากมาถามเดย์กับอิฐก่อน”) พี่สาวของอิฐพูดบอกออกมา เธอไม่นึกน้อยใจเลย ที่ลูกชายอยากถามความคิดเห็นของเดย์กับอิฐ เพราะขนาดพ่อของแซลมอนเอง ยังบอกว่าถ้าเดย์กับอิฐอนุญาตและเห็นดีด้วย เขาก็ยอมให้แซลมอนไปเรียน


“อืม ก็ดีนะ ถ้าเราอยากเรียน อย่างน้อย มันก็เหมือนเป็นการออกกำลังกาย แต่ที่สำคัญอย่าเอาสิ่งที่เรียนไปรังแกใครก่อน รู้มั้ย” เดย์พูดย้ำกลับไป


(“เข้าใจครับ น้าเดย์ น้าอิฐเห็นด้วยใช่มั้ย อ่ะ อ่าว น้าอิฐหลับไปแล้ว”) แซลมอนพูดออกมาเมื่อเห็นว่าอิฐนั่งหลับซบไหล่ของเดย์ เดย์ก้มไปมองก็เห็นว่าอิฐหลับจริงๆ


“อิฐ อิฐ  ง่วงก็ลงไปนอนดีๆ” เดย์เรียกคนรัก อิฐปรือตาขึ้นมาเล็กน้อย


“หืม กูหลับเหรอวะ” อิฐถามเสียงงัวเงีย เขาเคลิ้มหลับไปช่วงที่แซลมอนเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้เดย์ฟัง


(“น้าอิฐน้ำลายไหลด้วย”) แซลมอนพูดแซวออกมา อิฐนั่งตัวตรงเอามือเช็ดปาดตัวเองไปมาทันที


“หืม ไม่มีสักหน่อย” อิฐรีบบอกหลานกลับไป แซลมอนก็หัวเราะคิกคัก


(“แซลล้อเล่นครับ”) แซลมอนพูดขึ้นมา อิฐเลยชี้หน้าหลานในหน้าจอมือถืออย่างหมั่นเขี้ยว


“ง่วงก็นอนไปก่อนไป” เดย์พูดขึ้น อิฐบิดตัวไปมา พอโดนปลุกก็เหมือนจะตาสว่างขึ้นมานิดหนึ่ง


“กูลงไปเอาน้ำก่อนนะ ลืมหยิบขึ้นมาว่ะ” อิฐพูดบอกเดย์ เพราะหิวน้ำ เดย์ก็พยักหน้ารับ อิฐจึงลุกลงจากห้อง แต่พอเปิดประตูห้องออกไป ก็ชะงักเท้าไปนิด ก่อนจะเดินถอยกลับเข้ามาในห้องอีกที เดย์เลยหันไปมอง อิฐยิ้มแหยๆ

“ลงไปด้วยกันได้มั้ยอ่ะเดย์” อิฐพูดเสียงอ้อมแอ้ม เพราะชั้นล่างเดย์ปิดไฟหมด ยกเว้นไฟตรงบันได เดย์ถอนหายใจออกมาอย่างนึกขำ


“โอเค แซลมอน เดี๋ยวน้าวางสายก่อน เอาไว้ค่อยคุยกันใหม่ ตั้งใจเรียนล่ะ” เดย์พูดกับหลาน แซลมอนก็ตอบรับ พร้อมกับบอกลาอิฐกับเดย์ส่งท้าย ก่อนจะตัดสายไป เดย์วางมือถือไว้บนเตียง แล้วลุกไปหาอิฐ

“ไปๆ แค่ลงไปเอาน้ำก็กลัวเหรอวะ” เดย์พูดว่าไม่จริงจังนัก ก่อนจะเดินนำลงไป อิฐก็เกาะไหล่เดย์เดินตามลงไป เดย์เปิดไฟในครัวเพื่อให้อิฐไปหยิบน้ำในตู้เย็นโดยไม่ต้องกลัว


โฮ่งๆๆๆ

เสียงสุนัขบ้านตรงข้ามเห่าดังขึ้นทำให้อิฐสะดุ้งเฮือกแล้วหันมามองหน้าเดย์ทันที

“หมาบ้านตรงข้ามเห่าอะไรวะ” อิฐถามเดย์อย่างตกใจ และสงสัย


“เดี๋ยวกูลองเดินไปส่องดูก่อน” เดย์ตอบกลับ เขาเดินไปทางหน้าต่างบานกระจกหน้าบ้าน โดยไม่ได้เปิดไฟ แต่ก็ไม่เห็นสิ่งผิดปกติอะไร แต่เสียงสุนัขยังเห่าอยู่ อิฐยืนด้อมๆมองๆอยู่ตรงตีนบันได เดย์เดินกลับมาหาอิฐ

“ขึ้นไปบนห้อง กูจะไปส่องตรงห้องของไนท์” เดย์พูดกับอิฐ ก่อนจะปิดไฟในครัว แล้วพาอิฐขึ้นไปบนชั้นสอง เดย์เปิดประตูห้องนอนเดิมที่เป็นของน้องชาย ซึ่งระเบียงจะหันออกไปทางหน้าบ้าน เดย์ไม่เปิดไฟ เขาค่อยๆไปเปิดผ้าม่านตรงระเบียง เพื่อมองลงไปทางถนนหน้าบ้าน แสงไฟตรงกำแพงบ้าน พอจะให้แสงสว่างด้านนอกอยู่บ้าง เดย์มองตามทิศทางที่สุนัขมองและเห่า เขาก็เห็นรถยนต์คันหนึ่งจอดเยื้องเลยหน้าบ้านของเขาไปทางบ้านของจันนิดหน่อย เดย์เห็นแสงไฟจากบุหรี่แดงวาบขึ้นมาตรงข้างรถ


“มีอะไรวะเดย์” อิฐถามด้วยความอยากรู้ แล้วทำท่าจะเปิดผ้าม่านดูบ้าง แต่เดย์เอามือกันไว้ก่อน


“อยู่เฉยๆ” เดย์บอกเสียงเรียบ เขาจ้องไปที่รถคันนั้น ไม่นานคนที่ยืนอยู่ข้างรถก็ขึ้นรถแล้วขับออกไป เดย์จึงปิดผ้าม่าน แล้วพาอิฐกลับไปที่ห้องนอนของตัวเอง


“เดย์ มีอะไรวะ” อิฐถามออกมาอีก


“ไม่แน่ใจ แต่เมื่อกี้มีคนมาจอดรถอยู่เยื้องไปทางบ้านพี่จัน อาจจะมาหาบ้านเพื่อนล่ะมั้ง” เดย์บอกอย่างกลางๆ เพราะไม่อยากให้อิฐมานั่งระแวงหรือกังวล อิฐขมวดคิ้วเข้าหากันทันที


“เดย์ สารวัตรมีความคืบหน้าอะไรบ้าง เรื่องของนายศรน่ะ” อิฐถามขึ้น เมื่อนึกถึงลูกน้องเก่าในร้านที่หนีประกันตัวอยู่ในตอนนี้


“เดี๋ยวพรุ่งนี้กูจะโทรคุยอีกที มึงนอนเถอะ” เดย์บอกกลับไป อิฐดื่มน้ำเสร็จก็ขึ้นไปนอนบนเตียง


“เออ กูเพิ่งนึกอะไรได้ แต่มึงอาจจะหาว่ากูคิดมากไปเองก็ได้มั้ง” อิฐพูดขึ้น ทำให้เดย์มองหน้าอิฐทันที


“อะไร” เดย์ถามกลับ อิฐขวดคิ้วลังเลเล็กน้อย แต่คิดว่าบอกเดย์ไปเลยก็น่าจะดีกว่า


“ก็วันนี้ตอนที่ไปห้างน่ะ กูออกไปเอารถเข็นให้น้องกันต์ใช่มั้ย ตอนนั้นกูรู้สึกเหมือนมีคนจ้องมองมาที่กู แต่พอกูหันไปมองรอบๆ ก็ไม่มีอะไรผิดปกติ กูอาจจะคิดมากไปเองก็ได้มั้ง” อิฐบอกให้เดย์รับรู้ เดย์นั่งเงียบไปนิด ก่อนจะหยิบมือถือตัวเองขึ้นมา แล้วกดโทรออกไป


(“ครับ พี่เดย์”) เสียงอีกฝ่ายรับสายเดย์ขึ้นมา


“ขอโทษทีนะที่โทรมาดึกๆแบบนี้” เดย์พูดขึ้น อิฐก็มองเดย์ด้วยความสงสัย ว่าเดย์โทรหาใคร


(“ไม่เป็นไรครับพี่เดย์ พี่โทรมาก็ดีเหมือนกัน ตอนแรกผมกะจะโทรหาพี่พรุ่งนี้เช้า เพราะเห็นว่าตอนนี้มันดึกแล้ว”) อีกฝ่ายตอบกลับ


“อืม กูอยากถามเรื่องของนายศร” เดย์พูดขึ้น ทำให้อิฐพอจะเดาได้ว่า เดย์โทรหาฉกาจแน่นอน เดย์เองพอได้ฟังที่อิฐเล่า เขาเลยตัดสินใจโทรหาฉกาจ


(“หึหึ พี่นี่เหมือนมีญาณหยั่งรู้เลยนะครับ ผมเองก็จะคุยกับพี่เรื่องนี้เหมือนกัน”) ฉกาจตอบกลับมา


“มีอะไรงั้นเหรอ” เดย์ถามกลับไป เพราะคิดว่าฉกาจคงได้ข่าวบางอย่างมาแน่ๆ


(“สายของผมบอกว่า นายศรน่าจะหนีเข้าไปที่กรุงเทพฯครับ ตอนนี้กำลังให้สายในกรุงเทพฯตามสืบหาตัวอยู่ ผมว่ามันค่อนข้างแปลก ที่หมอนั่นหนีเข้ากรุงเทพฯ แทนที่จะหนีไปประเทศเพื่อนบ้านตามเขตชายแดน”) ฉกาจพูดตามที่ได้ข่าวมา



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++50%+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



“อืม ขอบใจมากนะกาจ ที่ช่วยตามดูให้ ถ้าได้เรื่องยังไงบอกด้วยละกัน” เดย์บอกกลับไป


(“แล้วที่พี่เดย์โทรมานี่ มีปัญหาอะไรรึเปล่าครับ หรือแค่โทรมาถามเรื่องนายศรเฉยๆ”) ฉกาจถามกลับตามประสาตำรวจ


“ก็มีเรื่องให้สงสัยอยู่นิดหน่อย เอาเป็นว่าถ้ามีอะไรที่มันไม่ชอบมาพากลจริงๆ จะบอกมึงอีกที” เดย์ตอบกลับตามที่คิดและตั้งใจไว้


(“ได้ครับเฮีย ยังไงช่วงนี้เฮียก็ระวังตัวหน่อยนะครับ เผื่อนายศรมันจะเล่นไม่ซื่อ”) ฉกาจเตือนกลับมาอย่างนึกห่วง


“อืม ขอบใจมาก รบกวนมึงมากละ พักผ่อนเถอะ” เดย์พูดขึ้น ฉกาจรับคำอีกเล็กน้อย ก่อนจะวางสายไป เดย์หันมามองหน้าอิฐก็เห็นสายตาอยากรู้อยากเห็นของอิฐ


“เดย์ กาจมันว่าไงบ้างอ่ะ” อิฐถามขึ้นทันที


“กาจบอกว่านายศรหนีเข้ามาในกรุงเทพฯ ตอนนี้กำลังตามหาตัวกันอยู่” เดย์บอกอิฐตรงๆ เพราะเขาอยากจะเตือนอิฐในเรื่องนี้ด้วย


“เดย์ มึงคิดว่าที่กูรู้สึกเหมือนมีคนแอบจ้องมอง มึงว่าจะเป็นนายศรรึเปล่าวะ” อิฐถามด้วยน้ำเสียงติดกังวลนิดๆ


“กูไม่แน่ใจ แต่ก็อยากให้ระวังๆตัวหน่อยในช่วงนี้ จะไปไหนมาไหนก็ดูแลตัวเองด้วย เข้าใจมั้ย” เดย์ตอบกลับ เพราะบางทีเขาก็ไม่สามารถดูอิฐได้ตลอด 24 ชั่วโมง


“อืม มึงไม่ต้องห่วงหรอก นี่ก็ดึกแล้ว นอนกันดีกว่า พรุ่งนี้ไปทำงานอีก” อิฐพูดตัดบท เพราะรู้ว่าเดย์เป็นห่วงตนเอง เดย์ลุกไปปิดไฟแล้วมาล้มตัวลงนอนข้างๆอิฐ

“กูจะพยายามดูแลตัวเองดีๆนะ” อิฐพูดส่งท้ายในความมืดสลัว ก่อนที่เดย์จะยื่นหน้าไปจูบหน้าผากของอิฐแล้วก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาอีก


++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


รุ่งเช้า

เดย์กับอิฐออกไปที่ร้านแต่เช้า เลยยังไม่ได้เจอกับน้องกันต์ อิฐเอาของฝากที่ซื้อมาไปให้พ่อแม่ และพนักงานในร้าน ส่วนเดย์ก็เข้าไปเคลียงานเหมือนเช่นเคย อิฐ ยังคงนั่งเล่นอยู่ที่บบ้านพ่อแม่ตัวเอง

“ม๊า มีนได้เอาของมาฝากไว้ให้มั้ยครับ” อิฐถามแม่ตนเอง


“ไม่นะ ยังไม่เห็นมีนมาหาที่บ้านเลย” แม่ของอิฐตอบกลับ อิฐพยักหน้ารับ แต่ก็งุนงงไม่น้อยเพราะเขาบอกว่าให้หญิงสาวเอามาฝากไว้ที่บ้านแม่ของเขา อิฐเลยเอามือถือขึ้นมาโทรหาหญิงสาว


(“ฮัลโหลอิฐ”) เสียงของหญิงสาวดังขึ้น


“มีน เราซื้อของฝากจากอยุธยามาให้ด้วยน่ะ มีนสะดวกมาเอาที่บ้านม๊าเรามั้ย” อิฐถามหญิงสาวกลับไป


(“อื้ม ได้สิ เรายังไม่ได้เอาของฝากไปไว้ที่บ้านม๊านะอิฐ เราเห็นว่าอิฐจะซื้อของฝากมาแลก เลยกะว่าเอามาแลกกันทีเดียวเลยดีกว่า”) หญิงสาวตอบกลับมาเสียงสดใส


“อ่อ ได้ๆ ตอนนี้เราอยู่ที่ร้านนี่แหละ มีนเข้ามาตอนไหนก็โทรบอกเราได้เลยนะ” อิฐบอกให้หญิงสาวรู้ว่าตนเองกลับมาแล้ว


(“ประมาณช่วงใกล้เที่ยงเราเข้าไปหาที่ร้านละกัน”) หญิงสาวนัดแนะเวลา อิฐก็ตอบรับ ก่อนจะวางสายไป อิฐเอาของฝากไว้ที่บ้าน ส่วนตัวเองก็เดินกลับไปที่ร้าน แต่ก่อนจะเดินเข้าไปในส่วนของอู่ อิฐแวะเข้ามาหาเดย์ในห้องทำงานเสียก่อน เดย์เหลือบตาขึ้นมามองเล็กน้อย เมื่ออิฐเปิดประตูเข้าไป


“มีอะไรต้องเคลียเยอะมั้ยวะ” อิฐถามขึ้น


“ก็มีบ้าง ป๊ามาเคลียให้บางส่วนแล้ว แต่กูก็ต้องมาตรวจซ้ำอีกรอบว่ามีอะไรบ้าง” เดย์บอกด้วยน้ำเสียงปกติ


“เอ่อ เดย์ เดี๋ยวช่วงใกล้ๆเที่ยง มีนจะเอาของฝากมาให้นะ กูก็เลยจะเอาของฝากที่เราซื้อมาให้มีนไปเลย” อิฐบอกเดย์ให้รับรู้ก่อน เดย์พยักหน้ารับโดยไม่พูดอะไร ก่อนที่อิฐจะแยกตัวไปทำงานในส่วนของตัวเองบ้าง

จนเวลาล่วงเลยไปถึงใกล้ๆเที่ยง มีนก็มาถึงร้านของอิฐ อิฐเดินออกมารับหญิงสาวทั้งชุดช่าง หญิงสาวหัวเราะขำออกมาเบาๆ

“หัวเราะอะไรอ่ะมีน” อิฐถามอย่างงงๆ


“ไม่มีอะไร ก็แค่แปลกตาน่ะ ปกติไม่ค่อยจะได้เห็นอิฐใส่ชุดช่างแบบนี้สักเท่าไร” หญิงสาวตอบกลับมายิ้มๆ


“ไม่หล่อเหรอ” อิฐถามกลับไปอย่างนึกขำ


“หล่อจ้า หล่อมาก ว่าแต่พี่เดย์อยู่มั้ยอ่ะ” หญิงสาวถามหาเดย์ อิฐก็พยักหน้ารับ


“อยู่ที่ห้องทำงานน่ะ” อิฐตอบกลับมา


“เดี๋ยวเข้าไปสวัสดีสักหน่อยดีกว่า มาหาแฟนเค้า ไม่ไปทักทายเค้า เดี๋ยวจะโดนเขม่นเอา” มีนพูดแซว อิฐก็ยิ้มขำ


“มีนพูดเหมือนกลัวเดย์มันเลย” อิฐแซวกลับไป มีนก็หัวเราะเบาๆ


“อิฐพูดเหมือนไม่รู้ ว่าพี่เดย์น่ากลัวแค่ไหน แค่มองด้วยหางตา เราก็เสียวสันหลังวาบทำอะไรไม่ถูกแล้ว” มีนพูดขึ้น ก่อนจะเปิดประตูรถด้านหลัง เพื่อหยิบของฝากมาให้

“ความจริงเรามีสตอเบอรี่มาฝากด้วยนะ แต่มันงอมจนช้ำแล้ว ก็เลยซื้อพวกไส้อั่ว แคปหมู น้ำพริกหนุ่มมาให้ อ่อ มีขนมอีกนิดหน่อย” หญิงสาวพูดบอก อิฐก็ช่วยถือ


“เดี๋ยวเข้าไปที่ห้องทำงานละกัน ข้างนอกมันร้อน” อิฐพูดบอกออกมา ก่อนที่เขาจะพามีนเดินเข้าไปที่ห้องทำงานของเดย์


“สวัสดีค่ะพี่เดย์” มีนยกมือไหว้เดย์ เดย์ก็พยักหน้ารับ


“เดย์ มีนซื้อของฝากมาให้เต็มเลย มีของม๊าด้วย อ่อ มีน เดี๋ยวมีนนั่งรอในนี้ก่อนนะ เราจะกลับไปเอาของฝากที่ไว้ในบ้านม๊ามาให้” อิฐพูดขึ้นเมื่อนึกได้ หญิงสาวอึกอักเล็กน้อย อิฐก็ยิ้มขำ

“เดย์ไม่ดุหรอกน่า เดย์ อย่าทำหน้าดุมากนะ มีนเค้ากลัว” อิฐแกล้งแซวออกมา หญิงสาวเลยยิ้มแห้งๆ ก่อนที่อิฐจะแยกเดินออกจากห้องทำงานเพื่อไปเอาของฝากที่บ้านแม่ตนเอง ภายในห้องทำงานของเดย์เงียบสนิท


“กลัวผมงั้นเหรอ” เดย์ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงปกติ แต่ก็ทำให้หญิงสาวสะดุ้งนิดๆ


“ก็ ประมาณว่าทำตัวไม่ค่อยถูกนิดหน่อยน่ะค่ะ” หญิงสาวพูดเสียงอ้อมแอ้ม


“ไม่ต้องเกร็งไม่ต้องกลัวหรอก ทำตัวตามสบาย” เดย์พูดด้วยน้ำเสียงปกติ แล้วก็นั่งทำงานต่อ จนกระทั่งอิฐเดินกลับมาพร้อมกับถุงของฝากจากอยุธยา


“ขอบใจมากนะอิฐ” หญิงสาวพูดขึ้นเมื่อรับของฝากจากอิฐแล้ว


“ไม่เป็นไร มีนก็ซื้อของมาฝากเราเหมือนกัน จริงสิเดย์ นี่ก็จะเที่ยงแล้ว เราไปหาข้าวกลางวันกินกันนะ ชวนมีนไปด้วย” อิฐพูดขึ้น เพื่อเป็นการขอเดย์ไปด้วย


“อืม ได้สิ แต่เดี๋ยวกินร้านใกล้ๆละกัน เพราะกูจะต้องกลับมาเคลียงานต่ออีก” เดย์บอกกลับไป อิฐเลยหันไปชวนหญิงสาว หญิงสาวก็ตอบรับ ก่อนที่เดย์จะวางมือจากงาน

“เดินไปอีก 2 ซอย พอไหวมั้ย มีร้านอาหารนั่งสบายๆอยู่” เดย์พูดขึ้น เพราถ้าหญิงสาวเดินไปไม่ไหว เขาก็จะขับรถไป


“ไหวคะพี่เดย์” มีนตอบกลับ แล้วทั้งสามคนก็พากันเดินออกจากร้าน ไปทางหน้าปากซอย แล้วเดินต่อไปเรื่อยๆ ส่วนใหญ่ระหว่างที่เดิน อิฐจะคุยกับมีนเสียมากกว่า เพราะไม่อยากให้หญิงสาวเกร็ง ระหว่างที่จะข้ามถนนในซอยเพื่อตัดไปยังร้านอาหารที่เดย์บอก ก็มีรถคันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็ว


“อิฐ!!” เดย์เรียกอิฐด้วยความตกใจ ก่อนจะเอื้อมมือไปกระชากคอเสื้อทั้งของอิฐและมีนที่เดินนำเขาอยู่ให้ถอยกลับมาอย่างรวดเร็ว


“ว้ายย!” เสียงของมีนร้องออกมาด้วยความตกใจ รวมไปถึงคนที่เดินผ่านไปผ่านมาด้วย อิฐเองก็ใจหล่นไปกองที่ตาตุ่ม เพราะเขาไม่ทันเห็นรถคันนี้เลย และรถคันดังกล่าวก็ไม่มีท่าจะบีบแตรหรือเบรคใดๆทั้งสิ้น ตอนนี้ก็วิ่งผ่านไปโดยไม่จอดดูด้วยเช่นกัน เดย์ใช้แผ่นอกและอ้อมแขนข้างขวากอดประคองอิฐไว้ ส่วนแขนอีกข้างก็ประคองมีนไว้หลวมๆ ใครจะว่าเดย์ปกป้องอิฐมากกว่าหญิงสาว เดย์ก็ไม่สนใจ เพราะเขาห่วงอิฐมากที่สุด อิฐตัวสั่นเล็กน้อย ภาพที่รถพุ่งมา ทำให้อิฐนึกไปถึงตอนที่เดย์เกิดอุบัติเหตุ ทำให้อาการเดิมๆกำเริบขึ้นมา


“อิฐ อิฐ ได้ยินกูมั้ยอิฐ เป็นอะไรรึเปล่า” พอเห็นว่ามีนพอจะยืนด้วยตัวเองได้แล้ว เดย์ก็ปล่อยหญิงสาวก่อนจะหันมาโอบกอดอิฐเอาไว้ เขารับรู้ได้ดีว่าอิฐตัวสั่นแค่ไหน


“เดย์...มึงไม่ได้เป็นอะไรใช่มั้ยเดย์ มึงเจ็บตรงไหนมั้ย” อิฐถามเดย์ออกมาด้วยน้ำเสียงละล่ำละลัก ทั้งๆที่เดย์ไม่ได้เป็นคนที่น่าเป็นห่วงเลยสักนิด อิฐยกมือไปลูบตามใบหน้าและลำตัวของเดย์เหมือนคนสติหลุด


“อิฐ หายใจเข้าลึกๆ แล้วฟังกู อิฐ มองหน้ากู มองกู” เดย์จับไหล่ของอิฐทั้งสองข้างเอาไว้ เพื่อให้อิฐยืนนิ่งๆ แล้วพูดให้อิฐประคองสติตัวเองเอาไว้ก่อน อิฐหายใจเข้าลึกๆ แล้วมองหน้าเดย์ด้วยสายตาสั่นๆ มือของอิฐเย็นเฉียบ มันเป็นเหตุการณ์ที่น่าตกใจสำหรับทุกคนก็จริง แต่สำหรับอิฐที่มีประวัติฝังใจกับการเกิดอุบัติเหตุของเดย์ มันทำให้อาการตกใจมากกว่าคนอื่นๆ


“พะ..พี่เดย์ อิฐเป็นอะไรคะ” มีนถามขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสั่นๆ มีป้าขายผลไม้ใกล้ๆ มาช่วยประคองมีนที่ตกใจจนตัวสั่นเล็กน้อย พร้อมกับเอายาดมมาให้


“อิฐมันช็อคนิดหน่อยน่ะ เดี๋ยวเรากลับไปที่ร้านเลยนะ” เดย์บอกกับมีน มีนก็พยักหน้ารับ เพราะเห็นอาการของอิฐก็รู้ว่าคงไปนั่งทานอาหารไม่ได้แน่ๆ เดย์กอดอิฐไว้โดยไม่สนใจสายตาของใครทั้งนั้น อิฐเองก็กำเสื้อของเดย์เอาไว้แน่น เดย์โทรให้คนในร้านเอารถออกมารับกลับ ถึงแม้จะอยู่ไม่ไกลจากร้าน แต่อิฐคงเดินกลับไม่ได้แน่ๆ ไม่นานลูกน้องของเดย์ก็เอารถมารับทั้งสามคนขึ้นรถแล้วพากลับไปยังร้าน เดย์พาอิฐเข้าไปในห้องทำงานของเขา อิฐแต่พึมพำเรียกเดย์ และไม่ยอมปล่อยให้เดย์ห่างตัว

“มีน รบกวนไปบอกม๊าของอิฐที่บ้านที ว่าผมต้องการยาดม ยาหอมอะไรก็ได้ มาให้อิฐหน่อย” เดย์ไหว้วานมีน มีนรีบตอบรับแล้วออกไปทันที เดย์ก็นั่งกอดอิฐอยู่ที่โซฟา ใบหน้าของเดย์เครียดขึ้ง ขมับเต้นตุบๆเพราะเดย์กัดฟันระงับอารมณ์โกรธในใจ


“เดย์ มึงไม่เป็นอะไรนะ อย่าไปไหนนะ อยู่กับกูนะ” อิฐพูดขึ้นอยู่ในอ้อมกอดของเดย์


“กูอยู่นี่ กูไม่ได้เป็นอะไร มึงมองกูดีๆสิ กูยังอยู่กับมึงไงอิฐ” เดย์บอกกลับไปเสียงจริงจัง ไม่นานพ่อแม่ของอิฐ และมีน ก็เข้ามาในห้องทำงาน แม่ของอิฐรีบมานั่งข้างอิฐอีกด้าน


“ตายจริง อิฐเป็นอะไรรึเปล่าเดย์” แม่ของอิฐถามอย่างเป็นห่วง พ่อของอิฐก็ยืนมองมาด้วยสายตากังวล


“ร่างกายไม่เป็นไรครับ แต่ดูเหมือนอาการหวาดกลัวตอนที่ผมรถคว่ำจะกลับมาอีก” เดย์ตอบกลับ


“มันรุนแรงถึงขั้นทำให้อาการกลับมาได้ไง” พ่อของอิฐถามต่อ


“รถคันนั้นมันไม่เบรกเลยครับ พุ่งเข้ามาเต็มที่ จิตใต้สำนึกของอิฐคงทำให้นึกถึงเรื่องของผมขึ้นมา” เดย์บอกออกมาเสียงเครียด


“อิฐ ไหวมั้ยลูก” แม่ของอิฐลูบหลังลูบหัวอิฐอย่างอ่อนโยน อิฐเองก็เริ่มจะตั้งสติได้บ้างแล้ว แต่อาการสั่นๆและหวาดหวั่นในใจยังคงมีอยู่


“วะ..ไหวครับม๊า” อิฐบอกออกมาเสียงสั่น แม่ของอิฐเอายาดม แล้วผสมยาหอมให้อิฐจิบ แต่อิฐจิบไปนิดเดียวก็หันหน้าหนี เดย์ขยับตัวอิฐให้เอนพิงพนักโซฟาดีๆ แต่มือแกร่งของเดย์ก็ยังจับและบีบมืออิฐกลับไปเรื่อยๆ อิฐหันไปมองมีนเมื่อรู้ตัวว่าหญิงสาวก็อยู่ด้วย

“มีน เป็นอะไรมั้ย” อิฐถามเสียงแผ่ว หญิงสาวส่ายหน้าไปมา


“เราไม่เป็นอะไร พี่เดย์ดึงเราไว้ทันเหมือนกัน อิฐโอเคใช่มั้ย” มีนถามอย่างเป็นห่วง อิฐพยักหน้ารับอย่างเนือยๆ


“ก็โอเคขึ้นแล้วล่ะ โทษทีนะ ที่ไม่ได้พาไปกินข้าว” อิฐพูดขอโทษออกมา


“ไม่เป็นไร ไม่ต้องขอโทษ แค่นี้เอง” มีนรีบตอบกลับมา อิฐก็ยิ้มรับอ่อนๆ มือของเดย์ก็คอยบีบมืออิฐไปเรื่อยๆ เป็นระยะ อิฐมองมาที่เดย์


“กูยังอยู่” เดย์บอกกลับเสียงจริงจัง เพราะเดาสายตาของอิฐที่มองมาได้


“กูไม่ได้อยากจะเป็นแบบนี้ แต่ตอนนั้น ภาพของมึงมันไหลเข้ามาในหัวจนกูห้ามไม่ได้” อิฐบอกออกมาให้เดย์รับรู้ เขาเองถ้าไม่ได้เสียงของเดย์คอยเรียกสติ เขาก็คงดึงสติกลับมาไม่ได้ง่ายๆแน่ๆ


“ไม่เป็นไร กูเข้าใจ เดี๋ยวเย็นนี้ไปหาหมอกัน ตกลงมั้ย” เดย์บอกอิฐตรงๆ อิฐก็พยักหน้ารับ แม่ของอิฐยกมือลูบหัวของอิฐเบาๆ


“มีอะไรอยากจะคุยกับป๊ามั้ยเดย์” พ่อของอิฐถามขึ้น เดย์ก็พยักหน้ารับทันที



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++100%++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


2  Be  Con 

 +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



ช่วงนี้จะมาอัพนิยายแบบวันเว้นวัน หรืออาจจะวันเว้นสองวันนะคะ

ขอเวลาเตรียมเรื่องงานอีกสักระยะ

ทุกอย่างมันยังไม่เข้าที่ข้างทางเลย 

 แต่จะพยายามไม่ทิ้งแบบนานๆอีก


แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น