ซอมพอ✿

ขอให้ทุกคนมีความสุขกับการอ่านนิยายเรื่องนี้มากๆนะคะ แอบอ่านทุกคอมเม้นท์อยู่นะยู รักทุกคนน้า กิ้กิ้

บทที่ 3 (2/3) กลับมา

ชื่อตอน : บทที่ 3 (2/3) กลับมา

คำค้น : อีโรติก บอส เลขา น้อง พี่ชาย แอบรัก

หมวดหมู่ : นิยาย อีโรติก

คนเข้าชมทั้งหมด : 20.9k

ความคิดเห็น : 7

ปรับปรุงล่าสุด : 02 พ.ค. 2561 08:32 น.

ยอดสนับสนุนตอน
× 0
× 0
× 0
แชร์ :
บทที่ 3 (2/3) กลับมา
แบบอักษร

​                                                               3

“บอสครับ เห็นผู้หญิงใส่เสื้อยืดสีขาวบ้างไหมครับ?”


“เสื้อยืดสีขาว”จักภัทรทวนคำก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน ถึงตอนนี้เขาพอจะเดาอะไรออกบ้างแล้ว

“เมื่อกี้ผมเดินตามหมอนั่นไปและพบว่าเธอนั่งอยู่โต๊ะเดียวกันครับ ท่าทางเธอแปลกมากผมเลยตามออกมา”

“แปลกยังไง?”

“เหงื่อออกครับ”

“อืม เหงื่อออก”

จักภัทรพูดซ้ำอีกครั้ง สายตาจับจ้องไปที่ห้องน้ำหญิง ภาพใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยเหงื่อผุดขึ้นมาในความคิด ขนาดเป็นแบบนั้นริสาก็ยังโดดเด่นเหลือเกิน เขากำมือตัวเองแน่นเมื่อคิดถึงตรงนั้น นึกโกธรแค้นตัวเองที่ยังมองผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นเป็นนางในฝันอยู่ได้

เขาเคยรักเธอก่อนที่จะรักเปมิกาเสียอีก

“ส่งคนไปจัดการไอ้หมอนั่นซะ...อย่างเงียบๆ”

เขาเน้นย้ำถึงข้อสำคัญอย่างจงใจก่อนที่จะปรายตาให้คนสนิทไปทำเรื่องสำคัญ ลูกน้องก้มหัวทำความเคารพอย่างเข้าใจก่อนที่จะเดินกลับเข้าไปด้านในโดยมีการ์ดตามไปอีกสองคน

ถึงตอนนี้จักภัทรผู้โหดร้ายเริ่มไม่รู้แล้วว่าตัวเองควรเดินไปในทิศทางไหนดี เขาอยากเข้าไปช่วยริสาแต่ก็ไม่กล้าพอที่จะเผชิญหน้ากับหล่อน เขาแค้นเธอ โกธรเธอ แต่เพียงแค่เขาเห็นเธอ...ก็รู้สึกเหมือนอ่อนแอขึ้นมาเสียดื้อๆ

ริสาหลอกเขา เธอช่วยเปมิกาปิดบังความลับ

เธอไม่เห็นว่าเขาเป็นพี่ชายเลยด้วยซ้ำ

แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ทำร้ายเธอไม่ลง จักภัทรใช้เวลาในการจัดการความคิดสองด้านของตัวเองอย่างยากลำบาก ทุกอย่างมันดูย้อนแย้งกันไปหมดเมื่อได้เจอกับเธอ

กำแพงที่ครั้งหนึ่งเขาเคยคิดว่ามันแข็งแกร่งเหนือสิ่งใดทำท่าเหมือนจะพังทลายลงมาเสียอย่างนั้น ริสาเป็นผู้หญิงร้ายกาจที่มีอิทธิพลต่อเขายิ่งกว่าใคร จักภัทรกำมือแน่นอย่างปวดร้าว

“ริสา...”

เขาเอ่ยชื่อของเธอซ้ำอีกครั้งอย่างแผ่วเบา

“กรี๊ดดดด!”

เสียงกรีดร้องที่ดังมาจากห้องน้ำหญิงทำลายความคิดของจักภัทรลงอย่างหมดสิ้น ความเป็นห่วงแล่นวาบเข้าสู่หัวใจทันที เขากลัวว่าเจ้าของเสียงนั้นจะเป็นริสาเสียเหลือเกิน

“ริสา!”

เขาวิ่งเข้าไปอย่างรวดเร็วหลังจากที่ได้ยินเสียงนั้น ก่อนที่จะพบเข้ากับหญิงสาวร่างเล็กที่อยู่ตรงอ่างล้างหน้า สภาพของเธอเปียกโชกไปหมด เจ้าตัวหันมามองเขาด้วยตาพร่ามัวด้วยม่านน้ำตา

“ฮึก ฮือ”

เธอร้องไห้ออกมาอย่างกระวนกระวายใจเมื่อความรู้สึกร้อนรุ่มไม่สามารถหายไปได้ด้วยน้ำ รอบข้างริสามีแขกคนอื่นที่มาใช้บริการ ทุกคนดูตื่นตระหนกกับหญิงสาวที่มีท่าแปลกไป

“เป็นอะไรคะเนี่ย?”

พลเมืองผู้หวังดีเอ่ยปากถามอย่างเป็นห่วง เธอเห็นว่าริสาดูไม่ค่อยปกติเสียเท่าไหร่ตั้งแต่ตอนที่เข้ามาในห้องน้ำแล้ว สาวเจ้าเปิดก๊อกน้ำเสียงดังลั่นและควักน้ำใส่ตัวเองอย่างบ้าคลั่ง สภาพของเจ้าหล่อนดูเปรอะเปื้อนไปหมด

“อย่า อย่าจับสา”

ริสาพูดออกไปพลางเบี่ยงตัวให้พ้นจากมือนั้น เธอรู้สึกว่าร่างกายกำลังมีความต้องการอะไรบางอย่างที่เธอไม่สามารถอธิบายได้อัดอั้นอยู่ภายในจนแทบระเบิดออก

“ริสา...”

เสียงของจักภัทรแผ่วเบาเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวในเวลานี้ ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดสีขาวเปียกจนเห็นไปถึงซับในอย่างทะลุปรุโปร่ง แต่เธอไม่มีสติพอที่จะรับรู้ถึงความอับอายที่เกิดขึ้นเลย ริสาน้ำตานองหน้าแถมยังสะอื้นไม่หยุด เธอไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้

“รู้จักกันหรอคะ?”

“ครับ รู้จักกัน”

เขาตอบกลับโดยที่ยังละสายตาจากใบหน้าหวานจับใจไม่ได้ ริสาในวันนี้ดูแปลกตาไปนิดหน่อยในความคิดของเขา แต่ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนกลมโตที่ล้อมรอบด้วยแพขนตายาวงอนนั่นก็หวานเสียเหลือเกิน หยาดน้ำตาของเจ้าหล่อนทำให้เขารู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองปวดร้าวไปหมด

วินาทีนั้นเขารับรู้ได้แล้วว่าไม่ตอนนี้หรือเมื่อสองปีที่แล้ว...ตัวเองก็ไม่เคยต้านทานริสาได้เลย

ร่างสูงเดินเข้าไปหาริสาเหมือนกับแม่เหล็กที่โดนดึงดูด น้ำตาของเธอได้ทำลายความเย่อหยิ่งที่เขาฝังลึกไว้ในใจ ริสาทำลายมันได้ง่ายดายเหลือเกิน ดวงหน้าหวานสวยนั่นมีหยดน้ำตาพราว และวันนี้เขาก็รู้สึกว่าตัวเองมีสิทธิ์ที่จะปลอบโยนเธอแตกต่างจากครั้งนั้น

​เขากำลังทำสิ่งที่ใจตัวเองเพรียกหามาตลอด

“ไม่ร้องนะ”

มือหยาบของจักภัทรเช็ดน้ำตาหยดน้อยของริสาอย่างแผ่วเบา สัมผัสนั้นทำให้ริสารู้สึกรุ่มร้อนดั่งไฟเผา แค่เนื้อหนุ่มของภัทรโดนตัวเธอเพียงเสี้ยวก็เป็นไปได้มากถึงเพียงนี้

“พี่...ภัทร”

ใบหน้าของชายตรงหน้าที่แม้จะพร่ามัวแต่กลับสลักลึกลงไปในความทรงจำของริสา เธอจำเขาได้แม้จะเห็นเพียงแค่ลางๆ แม้ตัวเองจะแทบคุมสติไม่อยู่ แต่จิตใต้สำนึกก็บอกทันทีว่าเขาคือคนที่เธอไม่ได้เจอมาเนิ่นนาน

จักภัทร...

“ไม่เป็นไรนะ”เขาจับแขนขาวนวลที่เล็กจนเจ้าตัวสงสัย นี่เจ้าหล่อนไม่ได้กินข้าวเลยหรือไง? ทำไมถึงได้ตัวเล็กขนาดนี้

“ฮึก ฮึก”

เจ้าตัวสะอื้นเข้าไปใหญ่เมื่อเขาคือพี่ภัทรของเธอจริงๆ ริสามองผู้ชายตรงหน้าแล้วความเศร้าก็ถาโถมเข้ามาหา เธอไม่ได้เจอเขามาถึงสองปี ไม่ได้เห็นหน้าของพี่ภัทร ไม่ได้ยินเสียง ไม่ได้รับรอยยิ้ม ริสาเพิ่งรู้สึกว่ามันมีค่ามากแค่ไหนกับการที่เธอได้อยู่ตรงนี้

“ริสา!”

จักภัทรตกใจเมื่อสาวน้อยสวมกอดเขาไว้แน่น ความรู้สึกอบอุ่นอาบไล้เต็มหัวใจ

“ขอริสากอดหน่อยนะคะ”

เธอไม่รู้ว่านี่คือความจริงหรือเปล่าเพราะมันดูคล้ายความฝันเสียเหลือเกิน และมันดูเป็นเรื่องโกหกที่ฟ้าจะส่งพี่ภัทรมาเจอเธอในที่แบบนี้ ดูเหมือนการโคจรไม่น่าจะเป็นเรื่องง่ายขนาดนั้น และถ้าเป็นความฝันเธอก็อยากกอดพี่ภัทรให้นานอีกเสียหน่อย

“...”

จักภัทรไม่รู้ว่าตัวเองสมควรสวมกอดริสาไหม ผู้หญิงตัวน้อยตรงหน้าที่เขารู้จักมานานหลายปีจนตอนนี้เขากลายเป็นชายหนุ่ม ความรู้สึกอ่อนนุ่มของตัวเธอกำลังปลุกความเป็นชายของเขาให้พุ่งพรวด แต่ก่อนเขาไมได้เป็นแบบนี้เลย เพียงแต่...ริสาในยามนี้ทำให้เขาดูเป็นเสือร้ายหิวกระหายเสียแล้ว

เอาวะ กอดนิดหน่อยคืนกำไร!

หมับ

จักภัทรสวมกอดริสาพลางก้มลงจุมพิตศีรษะนั้นอย่างแผ่วเบา กลิ่นหอมของแชมพูทำให้ทุกอย่างในร่างกายเขาตื่นตัว แต่ถึงอย่างนั้นความรู้สึกผิดชอบก็ทำให้เขาควบคุมสติไว้ได้ เขาพยายามคิดว่าตัวเขารังเกรียจริสาแต่มันไม่ใช่อะไรที่ใกล้เคียงเลยสักนิด

เขาคิดถึงเธอ...

ความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ทำให้จักภัทรหัวเสีย เขาดึงร่างนั้นออกจากอ้อมกอด พยายามควบคุมความเกลียดชังอันน้อยนิดไว้ เขาต้องจำให้ได้ว่าตัวเองโกธรเกลียดเธอมากแค่ไหน แต่ดูเหมือนว่าเขาคิดไปเองฝ่ายเดียวเพราะริสาไม่ให้ความร่วมมือ มือบางของเจ้าหล่อนเลื่อนมาจับที่ท้ายทอยของเขาก่อนที่จะเขย่งปลายเท้าใช้ปากตัวเองประกบกับคนร่างสูง

“…!”

ความรู้สึกอุ่นของปากเล็กทำเอาจักภัทรแทบจะเป็นลม ริสากำลังจูบเขา!

​******************************************

พี่ภัทรมาแล้ว ชอบพี่ภัทร รักพี่ภัทร

จริงๆแล้วรู้สึกลังเลในการเขียนบทNC มากเลย เพราะรู้สึกทำได้ไม่ดี

ฮือ จะพยายามสู้ๆนะคะทุกคน 



แสดงความคิดเห็น
ความคิดเห็น

}